Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиялық ақсүйек әйел Фрэнсис Грей, Саффолк герцогинясы (туған аты Леди Фрэнсис Брэндон; 16 шілде 1517 – 20 қараша 1559), – ағылшын ақсүйек әйелі. Ол Генрих VIII патшаның кіші қарындасы, Мэри ханшайым мен Саффолк герцогы Чарльз Брэндонның екінші баласы және үлкен қызы болды. Ол Леди Джейн Грейдің, Англия мен Ирландияның де-факто королевасы (10 шілде 1553 – 19 шілде 1553, тоғыз күн бойы), сондай-ақ Леди Кэтрин Грей мен Леди Мэри Грейдің анасы еді.
English noblewoman
Frances Grey, Duchess of Suffolk (née Lady Frances Brandon; 16 July 1517 – 20 November 1559), was an English noblewoman. She was the second child and eldest daughter of King Henry VIII's younger sister, Princess Mary, and Charles Brandon, 1st Duke of Suffolk. She was the mother of Lady Jane Grey, de facto Queen of England and Ireland for nine days (10 July 1553 – 19 July 1553), as well as Lady Katherine Grey and Lady Mary Grey.
Жас кезі және алғашқы неке
Франсис Брэндон 1517 жылғы 16 шілдеде Англияның Гертфордшир графтығындағы Хатфилд қаласында дүниеге келді. Франсис сол кездегі сирек кездесетін есім болды, өйткені оның Ассиздік Франциск әулиесінің құрметіне қойылғаны айтылады, алайда кейбір тарихшылар оны Франция королі Франциск I-нің құрметіне аталғанын санайды. Оның тәтесі Катерина Арагондық, анасының інісі Генрих VIII-нің бірінші әйелі, және Генрихтің қызы Мэри оның крещение рәсімінде куәгерлер болды. Ол балалық шағын анасы Мэри Тюдордың қамқорлығында өткізді, Мэри Тюдор Генрих VII-нің ең кіші қызы және Генрих VIII-нің кіші қарындасы еді. Франсис балалық шағының көп бөлігін Суффолк графтығының Вестхорп қаласында өткізді. 1533 жылы Франсис Дорсет графы Генри Грейге үйленді. Той Саутуарктағы Боро Хай-стриттің батыс жағындағы ата-анасына тиесілі Саффолк Плейс сарайында өтті. Осы неке және оның үш баласы оның Тюдор сарайындағы өміріне жол ашты.
Frances Brandon was born on 16 July 1517 in Hatfield, Hertfordshire, England. Frances was an uncommon name at the time, as she was reportedly named after St. Francis of Assisi, although some historians believe she was named in honour of Francis I, the French king. Her aunt Catherine of Aragon, the first wife of her maternal uncle Henry VIII, and Henry's daughter, Mary, were her godmothers for her baptism. She spent her childhood in the care of her mother, Mary Tudor, the youngest surviving daughter of Henry VII and younger sister of Henry VIII. For most of Frances’s childhood she resided in Westhorpe, Suffolk. In 1533, Frances married Henry Grey, Marquess of Dorset. The marriage took place at Suffolk Place, a mansion that belonged to her parents on the west side of Borough High Street in Southwark. It was this marriage, and her three children, which led to her life in the Tudor Court.
Сотта
Генрих VIII-нің қызы ретінде Франсис жиі сарайға баратын. Франсистің қызы леди Джейн Грейдің патшайымның үйіне орналасуы Кэтрин Паррмен болған достығының арқасында іске асты. Олар жасалған кезде бұл одақтар тіпті Киелі Рим империясының елшісі Жехан де Шефье сияқты ең күдікпен қараған бақылаушылардың өзі үшін де саяси маңызды деп есептелмеді. Бұл аристократтар арасындағы әдеттегі үйленулер ретінде де сипатталды. 18 ғасырдың басынан бері леди Джейнды герцогиня қатыгездікпен ұрып, бағындырғаны туралы айтылып жүреді. Дегенмен, мұны растайтын ешқандай дәлел жоқ. 1553 жылдың маусым айында Эдуард VI ауыр сырқатқа шалдықты. Оның католик әпкесі Мэридің таққа отыруы Англия реформасына зиян келтіруі мүмкін еді. Эдуард Марияның мұрагерлігіне діни нанымдарына ғана емес, сонымен қатар заңдылық және еркек баланың мұрагерлікке ие болуы мәселелеріне байланысты да қарсы болды, бұл Елизаветаға да қатысты. Ол мұрагерлік туралы жарлықты жазды, онда оның әпкелерінің талаптарын елемеді және тәжді туысы Джейн Грейге берді. Ол қайтыс болған әкесі сияқты, Франсисті де ескермеді, әйтпесе ол мұрагер болар еді, мүмкін, өйткені ол өзінің жасында ұл тудыруы екіталай болды. Франсис пен оның күйеуі бастапқыда ашуланды, бірақ кейін корольмен жеке кездесуден кейін, ол Джейннің пайдасына таққа құқығынан бас тарды және мұрагерлік жоспарын бекітті.
As the niece of Henry VIII, Frances was frequently at court. It was through her friendship with Catherine Parr that Frances' daughter Lady Jane Grey secured a place in the queen's household. At the time they took place the alliances were not seen as politically important, even by the ambassador of the Holy Roman Empire Jehan de Scheyfye, who was the most suspicious observer. they have also been described as routine matches between aristocrats. It has been claimed since the early 18th century that Lady Jane was brutally beaten and whipped into submission by the duchess. However, there is no evidence for it. By June 1553, Edward VI was seriously ill. The succession of his Catholic half sister Mary would compromise the English Reformation. Edward opposed Mary's succession, not only on religious grounds but also on those of legitimacy and male inheritance, which also applied to Elizabeth. He drafted the Devise for the Succession, which passed over the claims of his half sisters and settled the Crown on his cousin Jane Grey. Like his late father, he also passed over Frances who otherwise would have been the heir presumptive, possibly because she seemed quite unlikely at her age to produce a son to succeed her. Frances and her husband were at first outraged, but eventually, after a private audience with the king, she renounced her own rights to the throne in favour of Jane, approving the plan for the succession.]]
Корольдің анасы
Эдуард VI 1553 жылғы 6 шілдеде қайтыс болды. Леди Джейн 10 шілдеде патшайым деп жарияланды. Герцогиня оған жариялау рәсіміне қатысты және Тауэрде болған уақытында бірге болды. Нортумберленд Джейннің қыңжылуын және үлкен мазасыздығын сезгенде оны шақыртқан, сосын ол қызын тыныштандырды. Ол корольдің өзімен кездесіп, мұрагерлік туралы сөйлескендіктен, Джейнге өзінің заңды патшайымы және мұрагері екеніне сендіре алды. Бірақ олардың сәттілігі ұзаққа созылмады. 1553 жылғы 19 шілдеде Мэри I қолдауымен Джейн тақтан түсірілді. Суффолк герцогы тұтқындалды, бірақ герцогиняның араласуы арқасында бірнеше күннен кейін босатылды. Күйеуінің тұтқындалғанын естіген соң, ол түн ортасында Мэриге барып, отбасы үшін жалбарынды. Барлық қиындықтарға қарамастан, герцогиня ғана емес, патшайыммен кездесіп қана қоймай, барлық кінәні Нортумберлендке таңу арқылы оған кешірім алуға да қол жеткізді. Оның үйінде Леди Джейн тамақтан уланған, және Нортумберлендтің отбасына күдікпен қараған. Герцогиня енді қызының күдігін және күйеуінің ауруын пайдаланып, Нортумберлендті өзінің отбасын өлтіруге тырысқан деп айыптады. Сондықтан Мэри Суффолк герцогын кешіруге келісті. Ол 16 жастағы Джейннің өмірін сақтап, оның тәж кию рәсімі аяқталғаннан кейін оған кешірім беруді жоспарлады. Алайда, Уайт Кенже 1554 жылғы 25 қаңтарда Мэриге қарсы бүлік көтерді. Суффолк герцогы бүлікке қосылды, бірақ Хантингдонның 2-графы Фрэнсис Гастингс оны тұтқынға алды. Ақпан айына қарай бүлік сәтсіз аяқталды. Бүлік көшбасшылары Мэридің жарты әпкесі Елизаветамен ауыстыруды жоспарлаған, бірақ Елизавета бұл іске қатыспады. Джейнды таққа отырғызу әрекетінен кейін Франсис Лондон мұнарасында біраз уақыт қамауда болды.
Edward VI died on 6 July 1553. Lady Jane was declared queen on 10 July. The duchess joined her for the proclamation and during her stay in the Tower. She had been fetched when Northumberland realised Jane's confusion and overwhelming feelings, and she managed to calm her daughter down. Since she had seen the king himself and spoken to him about the succession, she could convince Jane that she was the rightful queen and heir. Their success was short lived. Jane was deposed by armed support in favour of Mary I on 19 July 1553. The Duke of Suffolk was arrested, but released days later thanks to the duchess's intervention. The moment she heard of her husband's arrest, she rode over to Mary in the middle of the night to plead for her family. Despite all odds, not only did the duchess manage to be received by the queen, but also could secure him a pardon by placing all the blame on Northumberland. While in his household, Lady Jane had fallen sick of food poisoning and had suspected Northumberland's family. The duchess now used her daughter's suspicions and her husband's sickness to accuse Northumberland of having tried to kill her family. Therefore, Mary was willing to pardon the Duke of Suffolk. She intended to pardon Jane once her coronation was complete, sparing the 16 year old's life. However, Wyatt the Younger declared a revolt against Mary on 25 January 1554. The Duke of Suffolk joined the rebellion, but was captured by Francis Hastings, 2nd Earl of Huntingdon. The revolt had failed by February. The plot ringleaders had wished to supplant Mary with her half sister Elizabeth, although Elizabeth played no part in the matter. After the attempt to put Jane on the throne Frances was confined in the Tower of London for a time.
Беделі
Франсис Грейдің өлімнен кейінгі сезімталдықсыз немесе қатыгез болғаны туралы беделі көбінесе Роджер Ашамның қызы Джейннің айтқан сөзіне негізделген: «Мен әкеме не анама қарамастан, сөйлесем де, үндесем де, отырсам да, тұрсам да, барып келсем де, жесем де, ішсем де, қуансам да, қайғырсам да, тігін тіксем де, ойнасам да, би билесем де, не істесем де, бәрін дәл сондай салмақта, өлшемде және санда жасауым керек, Құдай әлемді жаратқандай, әйтпесе мені қатты мазақтайды, қатыгездікпен қорқытады, тіпті кейде дереу қысып, шабады, және басқа да жолдармен (оларды құрметім үшін атамаймын), сондықтан өзімді тозақта сезінемін». Осы сөздерден Франсис пен Генри Грей қызына жамандық жасаған деген қорытынды жасалады. Дегенмен, Ашам бұл сөздерді кездесуден жылдар өткен соң жазды, ал оның пікіріне Грейлерге қатысты кейінгі оқиғалар ықпал еткен болуы мүмкін. Ол Джейнге кездесуден бірнеше ай өткен соң жазған хатында оның ата-анасын мақтап, олардың да, Джейннің де ізгіліктерін жоғары бағалады. Джеймс Хэддон, Грейлердің дін қызметшісі, танысы Микеланджело Флориоға Джейннің ата-анасының жолын қандай дәрежеде жалғастырғанын және анасы Франсеске қаншалықты жақын болғанын айтты. Оның қызына жасаған зорлық-зомбылық және Джейнды таққа отырту үшін жасалған амал-тәсілдер тарихи пікірталастың нысаны болып табылады. Джейн күйеуі Гилфорд Дадлимен бірге, оның ата-анасының қадағалауында болғанда, Эдуард VI өсиетін өзгертіп, анасын мұрагерлік тізімінен алып тастап, Джейнды мұрагер етпекші болғанын естіді. Бұл жаңалықтан қатты алаңдаған Джейн қайын анасынан анасына барып қайтуға рұқсат сұрады, бірақ ол бас тартты. Оны елемей, Джейн үйден шығып, үйіне қайтып келді. Олардың үлкен ағасы кеңесшінің қамқорлығына берілді. Томас әкесінің мұрагері болғандықтан, кеңесші Томас ересек болғанға дейін Уиллоубидің мүлкін бақылап отырды.
Frances Grey's posthumous reputation for being insensitive or cruel is largely based on Roger Ascham's account of a statement of her daughter Jane: For when I am in presence of either Father or Mother, whether I speak, keep silence, sit, stand or go, eat, drink, be merry or sad, be sewing, playing, dancing or doing anything else, I must do it, as it were, in such weight, measure and number, even so perfectly as God made the world, or else I am so sharply taunted, so cruelly threatened, yea, presently sometimes with pinches, nips and bobs, and other ways, (which I shall not name, for the honour I bear them), so without measure misordered, [sic] that I think myself in hell. From this passage it is often deduced that Frances and Henry Grey had mistreated their daughter. However, Ascham wrote these words years after the actual meeting, and his view might have been influenced by the later events concerning the Greys. The letter he wrote to Jane just a few months after the visit speaks admiringly of her parents and praises both Jane's and their virtues. James Haddon, chaplain of the Greys, told his acquaintance Michelangelo Florio how Jane was following in her parents' footsteps concerning piety, and how close she was to her mother Frances. The alleged abuse of her daughter as well as her role in the machinations to bring Jane the crown are the subject of historical debate. While Jane was already with her husband Guildford Dudley, under the supervision of his parents, she heard news that Edward VI was changing his will to exclude her mother from the succession and name Jane as his heir instead. Jane, startled by the news, asked her mother in law permission to visit her mother, yet was met with refusal. Ignoring her, Jane sneaked out of the house and went back home. Their elder brother was placed as ward under a councillor's care. Since Thomas was his father's heir, the councillor had control over the Willoughby fortune during Thomas's minority.