Кіріспе
Лорд Руперт Эрнест Уильям Гаскойн Сесил (9 наурыз 1863 – 23 маусым 1936) 1916 жылдан 1936 жылға дейін Эксетер епископы болды. Ол Солсберидің 3-ші маркизінің екінші ұлы еді. Итон мен Оксфордта білім алған ол епископ болып тағайындалғанға дейін 28 жыл Хатфилдтің пасторы болды. 1887 жылы үйленген, үш қызы мен төрт ұлы болды, олардың үшеуі Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты. Епископ ретінде ол көбіне жақсы көрілді, бірақ ерекшелікке бейім деген репутациясы болды.
Өмірбаян
Сесил Хэтфилд-хауста дүниеге келді, ол Лорд Роберт Сесилдің үшінші (бірақ екінші тірі қалған) ұлы, Солсберидің 2-ші маркизі және Леди Роберт Сесил, тумасы Георгина Альдерсон. 1865 жылы оның әкесінің ағасы мұрагерсіз қайтыс болды, соның нәтижесінде оның әкесі 2-ші маркиздің мұрагері ретінде виконт Кранборн атанды, ал Сесил Хон. Уильям Сесил болды. 1868 жылы оның әкесі 3-ші маркиз болды, ал Сесил лорд Уильям Сесил атанды. Оның ағасы Джеймс, виконт Кранборн (кейін 4-ші маркиз), ал кіші ағалары тағы бір лорд Роберт Сесил (кейін 1-ші виконт Сесил Челвуд) және лорд Хью Сесил (кейін 1-ші барон Квиксвуд) болды. Ол Итон колледжіне оқуға түсті, онда оны қорқытып, «Балық» деп лақап ат қойды, бұл лақап оның өмірі бойы отбасы мен достары арасында оған жабысты. Итоннан кейін Оксфорд университетінде білім алып, құқықта үшінші дәрежеге ие болды. Университетті бітіргеннен кейін Сесил бірнеше ай бойы Лондонның Ист-Энд аймағындағы кедейлерге көмектесті. 1887 жылы дін қызметкері болып тағайындалды және сол жылдың 16 тамызында Латхомның 1-ші графы Эдвард Бутл Вильбрахамның қызы Мэри Бутл Вильбрахамға үйленді. Олардың төрт ұлы мен үш қызы болды. Олардың үлкен ұлы Рэндл Уильям 1889 жылдың 28 қарашасында дүниеге келді және 1917 жылдың 1 желтоқсанында Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты. Олардың үшінші және төртінші ұлдары да сол соғыста қаза тапты: Джон Артур (1893 жылдың 28 наурызы – 1918 жылдың 27 тамызы) және Руперт Эдвард (1895 жылдың 20 қаңтары – 1915 жылдың 11 шілдесі). Олардың екінші ұлы Виктор Александр (1891 жылдың 21 мамыры – 1977 жылдың 17 қаңтары) соғыста екі рет жараланды, бірақ аман қалды. Олардың үш қызы: Ева Элис (1900 жылдың 13 қаңтары – 1994 жыл), вице-адмирал Ричард Шеллиге үйленді, оның егіз қарындасы Мэри Эдит (1900 жылдың 13 қаңтары – 1994 жыл) және Энн (1906 жылдың 8 қазаны – 1924 жылдың 23 қазаны) болды. Сесилдің алғашқы діни қызметі Ұлы Ярмут қаласында болды, бірақ ол бір жылға жетпеді, сонымен қатар қаладан шалқары орналасқан жақсы пасторлық үйімен бірге келді. Алайда ол әкесін қалаға жақын жерде кіші үй салып беруге көндірді, осылай ол өзінің париялықтарына жақын бола алды. 1908 жылы ол бесінші Ламбет конференциясына қатысты, бұл оны Қытайға қызығушылық танытуға итерді, ол кейін бірнеше рет барған ел. Ол онда христиан университетін құруға тырысты, бірақ сәтті болмады. 1910 жылы әйелімен бірге «Өзгеріп келе жатқан Қытай» атты кітап жазды.
Епископтық
1916 жылы премьер-министр Х.Х. Асквит оған Эксетер епископы лауазымын ұсынды, ал бастапқыда ол көшкісі келмегенімен, ақырында қабылдады. Тревор Бисонның «Епископтар» (2002) кітабында бұл тағайындауға деген қызығушылығын білдіріп, оның «қабілеті мен тәжірибесі жағынан епископтыққа мүлдем сай еместігіне» байланысты, «бұл екінші жүзжылдықтағы ең таңғажайып епископтық тағайындама» болғанын айтады. Ол дін қызметкерлеріне соғыс уақытында жағдайды сақтауды бұйырды: «Көңілсіз жүз және жамандық болжауы қазір ғана патриоттық емес, сонымен қатар христиандыққа да қайшы». Сесилдің епископтығының ерекшелігі – төзімділік болды. Ол шіркеу принциптерінің діни қызмет түрлеріне кең мүмкіндік беруге жеткілікті деп санды, сондықтан ол нақты теологиялық бағытты күштеп жүзеге асыруға тырыспады және нонконформистердің басшыларымен достық қарым-қатынас орнатты. Мүсіннің астындағы тақташада «Лорд Уильям Сесилдің есімі мәңгі сақталсын» деген тілек жазылған.
Cecil's episcopate was notable for its tolerance. He took the view that the principles of the Church were broad enough to allow wide latitude in the permissible forms of religious service, so he did not try to enforce any particular theological school of thought, and maintained a friendly relationship with the leaders of Nonconformist groups. A tablet in the floor by the throne expresses the wish that the statue will "keep for ever alive the memory" of Lord William Cecil.