Розалин Нортон: Австралиялық суретші және колдовник әйел
Rosaleen Norton
Розалин Нортон ("Thorn") – австралийская художница и оккультистка, "Ведьма Кингс-Кросс". Ее картины, полные языческих образов и мистики, вызывали споры в 40-50х гг.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық суретші (1917–1979)
Australian artist (1917–1979)
Розалин Мириам Нортон (2 қазан 1917 – 5 желтоқсан 1979), «Торн» есімін қолданған, австралиялық суретші және оккультист, соңғы қызметінде пантеистік / неопагандық сиқыршылықтың бір түрін ұстанған, көбінесе грек құдайы Панға бағышталған. Ол өмірінің көп бөлігін Сиднейдегі Кингс-Кросс богемалық аймағында өткізді, осы себепті кейбір таблоидтарда оны «Кингс-Кросс сиқыршысы» деп атады және ол өз сиқыршылар үйірмесіне жетекшілік етті. Оның суреттері британдық оккультист суретші Остин Осман Спардың туындыларымен салыстырылады. Ондағы бейнелер, әсіресе, жасырын құдайлар мен демон сияқты мистикалық жандар мен олардың жыныстық қатынаста бейнеленген суреттері 1940-1950 жылдары Австралияда үлкен дау тудырды, сол кезде ел «әлеуметтік және саяси тұрғыдан консервативті» болды, христиан діні басым болды және үкімет «цензураға қатысты қатал саясат жүргізді».
Rosaleen Miriam Norton (2 October 1917 – 5 December 1979), who used the name of "Thorn", was an Australian artist and occultist, in the latter capacity adhering to a form of pantheistic / Neopagan Witchcraft largely devoted to the Greek god Pan. She lived much of her later life in the bohemian area of Kings Cross, Sydney, leading her to be termed the "Witch of Kings Cross" in some of the tabloids, and from where she led her own coven of witches. Her paintings, which have been compared to those of British occult artist Austin Osman Spare, often depicted images of supernatural entities such as pagan gods and demons, sometimes involved in sexual acts. These caused particular controversy in Australia during the 1940s and '50s, when the country "was both socially and politically conservative" with Christianity as the dominant faith and at a time when the government "promoted a harsh stance on censorship."
Ерте өмір: 1917-1934
Нортон Жаңа Зеландияның Дунедин қаласында, таңғы сағат 4:30 шамасында, дауыл кезінде дүниеге келді. Ол ағылшын орта таптық, бірнеше жыл бұрын елге көшіп келген англикандық отбасында туды. Ол үш әпке-қарындастың үшіншісі еді, ал оның әпкелері Сесили мен Филис одан он жылдан астам үлкен болды. Кейінгі өмірінде ол өзінің жынды болып туылғанын айтты, оның биологиялық ерекшеліктері болған, оның ішінде тік құлақтары, сол тізесіндегі көк дақтар және денесінен иілген ет тіні бар екенін мәлімдеді. 1925 жылғы маусым айында, ол сегіз жасқа толғанда, оның отбасы Сиднейге эмиграциялады. Олар солтүстіктегі бай Линдфилд қалашығындағы Вулсли көшесінде қоныстанды. Бала кезінде Розалин ешқашан қалыпты өмір сүргісі келмеді, көптеген балаларды, сондай-ақ билік өкілдерін, оның ішінде анасы Бинаны ұнатпады, олармен қарым-қатынасы өте керіс болды. Әкесі Альберт, теңізші болғандықтан, үнемі үйден қашық болды, бірақ Нортон отбасының жайлы тұруына жеткілікті ақша табуға мүкіндік берді. Дегенмен, ол кейінірек сол кездегі өмірін "жалпы алғанда, мағынасыз рәсімдерге толы, шаршатарлық, жақтырмас немесе көңілін түйіндейтін балалар мен ата-ананың кінәлауларынан тұратын, шаршатып-тоқыратарлық кезең" деп сипаттады. Осы себепті ол үйде емес, бақта үш жыл бойы тіккен шатырында ұйықтады, кіреберісінде Horatius деп атаған үй жануары – мойынтұрығын ұстады, сондай-ақ мысықтар, кедір-бұрыштар, бақалар, иттілер және ешкі сияқты басқа да жануарларды өсірді. Нортон Англия шіркеуінің қыздар мектебіне қабылданды, бірақ тәртіпсіз мінез-құлқы және ұстаздардың пікірінше, басқа оқушыларға нашар әсер ететін жын-шайтан, вампир және осындай басқа да жандардың суреттерін салғаны үшін мектептен қуылды. Содан кейін ол Шығыс Сидней техникалық колледжіне түсіп, мүсінші Rayner Hoff-тың жетекшілігімен өнерді оқыды, ол оның шығармашылық қабілетін қолдады және оны қатты құрметтеді.
Norton was born in Dunedin, New Zealand, during a thunderstorm at about 4:30 in the morning, to an English middle class, Anglican family who had moved to the country a number of years before. She was the third of three sisters and her siblings, Cecily and Phyllis, were each over a decade older than her. In later life, she would claim that she had been born a witch, with certain biological features to mark her out as such, including pointed ears, blue markings on her left knee and a strand of flesh that hung on her body. When she herself was eight, in June 1925, her family emigrated to Sydney. There they settled in Wolseley Street, in the wealthy northern suburb of Lindfield. As a child, Rosaleen never liked being conventional, and disliked most other children, as well as authority figures, including her mother Beena, with whom her relationship was very strained. Her father Albert, who was a sailor, was regularly away from home, although provided enough of an income so that the Nortons were able to live comfortably. Nonetheless, she would later describe her life at this time as being "a generally wearisome period of senseless shibboleths, prying adults, detestable or depressing children whom I was supposed to like, and parental reproaches." Due to this, she kept to herself, sleeping not in the house, but in a tent which she pitched in the garden for three years, and kept a pet spider at the entrance which she named Horatius, as well as other pets including cats, lizards, tortoises, toads, dogs and a goat. Norton was enrolled at a Church of England girls' school, where she was eventually expelled for being disruptive and drawing images of demons, vampires and other such beings which the teachers claimed had a corrupting influence on other pupils. She subsequently began attending East Sydney Technical College, studying art under the sculptor Rayner Hoff, a man who encouraged her artistic talent and whom she greatly admired.
Еңбек жолын бастаған жылдары: 1935-1948
Көркемсурет колледжін бітіргеннен кейін Нортон кәсіби жазушы болуға бел буды. 1934 жылы он алты жасында Smith's Weekly газеті оның бірнеше қорқынышты әңгімелерін жариялады. Содан кейін оған журналист-кадет, кейін иллюстратор болып жұмыс берілді. Бірақ, оның графикалық суреттері тым әрекетті деп танылып, ол газеттегі жұмысынан айырылды. Smith's Weekly-ден кеткен Нортон анасының қазасынан кейін отбасылық үйден шығып, суретшілердің моделі болып жұмыс іздеді, сонда Норман Линдсей сияқты суретшілерге үлгі болды. Осы табысын толықтыру үшін ол аурухананың асханасында жұмыс істеу, официанттық және ойыншық дизайнері сияқты басқа да жұмыстарды атқарды. Осы уақытта ол Сиднейдегі Circular Quay-ге қарап тұрған «Кеме мен Русалка» (Ship and Mermaid) қонақ үйінде бөлме жалдады. Онда ол Батыс эзотерикалық дәстүрі, соның ішінде демонология, Қабала және салыстырмалы діндер туралы әртүрлі кітаптарды оқыды. 1935 жылы Розалин Бересфорд Лайонел Конроймен танысып, 1940 жылдың 14 желтоқсанында үйленді. Олар Австралия бойынша автостоппен саяхат жасады – Сиднейден Мельбурнге, содан кейін Брисбен мен Кэрнске дейін барды. Сиднейге оралғаннан кейін Конрой коммандос болып, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жаңа Гвинеяда қызмет етуге кетті. Оның оралуымен бірге, сол кезде мал төбесінде тұруға мәжбүр болған Нортон ажырасуға талап етті, ол 1951 жылы ресми түрде аяқталды. Некеде тұрғанда олар 1943 жылы Кингс-Кростағы Бейсвотер-роуд, 46 мекенжайында тұрды. Қайтадан жалғыз қалған Нортон Рокс ауданындағы Мерангару (Merangaroo) пансионатына қоныстанды, ол «екцентрикалық, бірлескен өмір салтымен» әдемі болды. Ол 1940 жылы құрылған және ақын Леон Батт басқарған Pertinent атты ай сайынғы еркін ойлайтын журналға иллюстратор болып жұмысқа орналасып, тағы да сурет салу жұмысын іздеуді бастады. Батт Нортонның шығармаларын, оларға ескірген тақырыптардың күшті әсер еткенін бағалап, оны «континенттік, американдық және ағылшын замандастарымен салыстыруға лайық суретші» деп сипаттады. Нортон Батттың «Ақымақтарға арналмаған: Pertinent өлеңдер жинағы» (1941) антологиясына өлеңдер мен мұқаба суретін қосты. 1943 жылы Нортон Сиднейде әріптесі Селина Мюллермен бірге өнер көрмесін ұйымдастырды. Осы кезеңдегі оның жұмысы PIX журналында жарияланған мақалада баяндалды, онда ол өзінің суреттерін «психикалық тәжірибелер» деп сипаттады, олар оның бейсаналық санасынан күшті шабыт алған.
Following her art college studies, Norton set herself up to become a professional writer, with the newspaper Smith's Weekly publishing a number of her horror stories in 1934, when she was sixteen, after which they gave her the job as a cadet journalist and then as an illustrator. However, her graphic illustrations were deemed too controversial, and she lost her job at the paper. Leaving Smith's Weekly, Norton moved out of her family home following the death of her mother, and sought employment as an artists' model, working for such painters as Norman Lindsay. To supplement this income, she also took up other forms of work, including as a hospital's kitchen maid, a waitress and a toy designer. Meanwhile, she had taken up a room in the Ship and Mermaid Inn, which overlooked Circular Quay, Sydney, where she began reading various books on the subject of the Western Esoteric Tradition, including those on demonology, the Qabalah and comparative religion. In 1935, Rosaleen met a man named Beresford Lionel Conroy and they married on 14 December 1940, before going on a hitch hiking trip across Australia, from Sydney to Melbourne, and on through to Brisbane and Cairns. Returning to Sydney, Conroy enlisted as a commando and went off to serve in New Guinea during the Second World War, and upon his return, Norton, who had been forced to live in a stable during this period, demanded a divorce, which was finally settled in 1951. During their marriage, the couple lived at 46 Bayswater Road, Kings Cross in 1943. Now single once more, Norton took up residence in a boarding house known as the Merangaroo in the Rocks area, which she enjoyed for its "eccentric, communal living." She began looking for illustration work once more, being employed by a monthly free thinking magazine known as Pertinent, which had been founded in 1940 and which was edited by the poet Leon Batt. Batt admired Norton's work, which was being increasingly influenced by pagan themes, describing her as "an artist worthy of comparison with some of the best Continental, American and English contemporaries." Norton contributed poetry and a cover illustration to Batt's anthology Not for Fools: A Collection of Pertinent Verse (1941). In 1943 Norton exhibited her work with fellow artist Selina Muller in Sydney. Her work at this period was covered in a PIX magazine article in which she described how her paintings were 'psychic experiments' which drew heavily on her unconscious.
Гавин Гринлиз және Мельбурн көрмесі: 1949-1950
Ол Pertinent-те Гавин Гринлиз (1930-1983) есімді жас жігітпен танысты. Гринлиз орта таптық отбасында өскен, ол сюрреализмге ерте қызығушылық танытып, салыстырмалы түрде табысты ақын болды, оның шығармалары ABC Weekly және Australia Monthly сияқты газеттерде жарияланды. 1949 жылдың ортасына қарай екеуі жақын дос болып, Нортонның өнерінің көрмесін өткізетін орын іздеп, Мельбурнға бірге автостоппен саяхаттады. Олар Мельбурн университетінің Роуден Уайт кітапханасын таңдады, онда оның қырық алты картинасы, соның ішінде «Уақытсыз әлемдер», «Мерлин», «Люцифер» және «Басталған» көпшілыққа қойылды. Бірақ, көрме жақсы өтпеді, және ол ашылғаннан кейін екі күн өткен соң полиция қызметкерлері галереяны қарап шығып, төрт картинаны – «Witches' Sabbath», «Lucifer», «Triumph» және «Individuation» – оларды әдепсіз деп танып алып кетті. Нортон 1928 жылғы Полициялық құқық бұзушылықтар туралы заң бойынша айыпталды. Мельбурнның Карлтон сотында өткен сот отырысында оны А. Л. Абрахамс қорғады, ол Австралия цензурасы рұқсат берген «Жыныстық сиқыр тарихы» кітабындағы суреттер Нортонның картиналарынан гөрі әлдеқайда әдепсіз екенін атап көрсетті. Ол сотты жеңіп, полиция бөлімінен 4 фунт 4 шиллинг өтемақы алды.
It was at Pertinent that she met a younger man named Gavin Greenlees (1930–1983). Greenlees had grown up in a middle class family where he had developed an early interest in surrealism, and had become a relatively successful poet, having his work published in such newspapers as ABC Weekly and Australia Monthly. By mid 1949, the two had become good friends, and hitchhiked together to Melbourne, searching for a venue where Norton could hold an exhibition of her art. They settled on the University of Melbourne's Rowden White Library, where forty six of her paintings, including Timeless Worlds, Merlin, Lucifer and The Initiate were put on public exhibition. However, the exhibition did not go well, and only two days after it had opened, police officers had surveyed the gallery and removed four paintings – Witches' Sabbath, Lucifer, Triumph and Individuation – which they deemed to be obscene. Norton was subsequently charged under the Police Offences Act of 1928. At the court case, held in Melbourne's Carlton Court, she was defended by A. L. Abrahams, who argued that the images in the recently published The History of Sexual Magic, a book that the Australian censors permitted, were of a far more obscene nature than Norton's paintings. She won the case, and was awarded £4/4/ in compensation from the police department.
Кингс Крос және Уолтер Гловер: 1951-1954
Мельбурндағы заңдық мәселелер шешілген соң, Нортон мен Гринлиз, енді жақын дос болған, Сиднейге оралды және 179 Брогам көшесіндегі үйге көшті. Бұл сол кезде «қызыл шамдар ауданы» ретінде белгілі болған және богемиялық өмір салтын ұстанатын, әсіресе суретшілер, жазушылар мен ақындар шоғырланған Кингс-Кросс аймағында орналасқан еді. Нортон бұл жерде жергілікті тұрғындармен, соның ішінде «Богемия патшайымы» атанған Дулси Димермен танысты. Оның «Күміс бұтақ» атты поэзия жинағында Нортонның бір суреті жарияланған болатын. Араб, Аполлон және Кашмир сияқты аймақтағы бірнеше кафелер оның туындыларын көрсететін, ал ол Кингс-Кроста кеңінен танымал болды. Көптеген қызығушылар Нортон мен Гринлиздің үйіне келіп, ол үйді өзі салған эзотерикалық суреттерімен және есігіне ілген «Аруақтар, гоблиндер, қасқыр адамдар, вампирлер, сиқыршылар, колдовствошылар және полтергейстер үйіне қош келдіңіздер» деген жазумен әсемдеді. Жергілікті жұртшылықта ерекше тұлғалар ретінде танылған бұл жұбайлық бірнеше жанашыр полицейлермен де дос болды, бірақ полиция күшінің көп бөлігі олардың іс-әрекеттерін мақұлдамай, оларға қарсы қылмыстық айыптау іздеді. 1951 жылдың қыркүйегінде Нортон мен Гринлиз тұтқындалып, жалпыға белгілі орынсыз жүрушілік (кәсібі жоқ кез келген адамға тағылуы мүмкін айып) айыбы тағылды. Алайда, баспагер Уолтер Гловер оларға көмектесіп, өзінің көмекшілері ретінде жұмысқа алды. Олардың жұмысымен танысқаннан кейін, ол Нортонның суреттері мен Гринлиздің поэзиясын біріктіретін кітап басып шығаруға шешім қабылдады. 1952 жылы жарық көрген «Розалин Нортонның өнері» кітабында «Қара магия», «Барон Самедидің рәсімдері» және жыланнан жасалған фаллосы бар мүйізді демон Фохатты бейнелейтін суреттер, сондай-ақ Гринлиздің «Твиззари періштесі» және «Эзотерикалық зерттеу» сияқты өлеңдері жарияланды. 500 данадан ғана басылған «Розалин Нортонның өнері» кітабы жоғары сапамен жасалған, әр данасы алтынмен басылған қызыл былғарымен мұқапталған, суретті қағаздармен және ленталы белгішемен жабдықталған. Кітапта Нортонның 31 қара-ақ суретінің репродукциясы (оның 29-ы толық немесе жартылай беттік гравюралар) енген. Бұл кітап Нью-Саут Уэльсте әдепсіздік үшін тыйым салынды, ал кейіннен АҚШ-қа импорттауға да тыйым салынды. Баспагер Уолтер Гловер 1000 дана басып шығаруды жоспарлаған (кітапта көрсетілгендей), оның 650 данасы матамен (қалыпты басылым) және 350 данасы былғарымен (жақсартылған басылым) мұқапталмақ болған, ал былғары басылымның алғашқы 20 данасына Нортонның түсті суреті қосылмақ. Құнының жоғары болуына байланысты тек шамамен 20 дана ғана былғарымен мұқапталды, сондай-ақ жоспарланған 650 дананың көп бөлігі матамен мұқапталмағаны белгілі болды, бірақ таратылған нақты саны белгісіз. Қазіргі таңда 505 данаға дейін сақталған. Кітап жарық көргеннен кейін Гловер полиция тарапынан әдепсіз басылым шығаруда айыпталып, Нортон сотқа шақырылып, суреттерін түсіндіруге міндеттелді. Сот «Қарсылас» және «Фохат» суреттерінің екеуі де Австралия заңнамасына сәйкес әдепсіз екенін және олар кітаптың барлық даналарынан алынып тасталуы керек деген шешім қабылдады. Гловер бірнеше данадағы екі «жаман» суретті қаралап жапты, бірақ көпшілігі өзгертілмеді. АҚШ билігі тіпті қатаң болды, кеден қызметі елге импортталған кітаптың барлық даналарын жойды. Бұл дау Нортонның еңбегіне назар аударуға көмектесті, бірақ Гловерді банкротқа ұшыратты. Кітапты мұқаптаған Алан Крос, ешқашан ақы ала алмайтынын түсінген соң, Нортонның жұмысының өзін таңдауға рұхсат алды, ол Фохатты таңдады.
With the legal hassle in Melbourne over, Norton and Greenlees, who had become lovers, returned to Sydney, where they moved into the house at 179 Brougham Street. This was in the area known as Kings Cross, which at the time was renowned for being a red light district and for people living bohemian lifestyles, particularly artists, writers and poets. Here Norton associated with many of the locals, including Dulcie Deamer, the "Queen of Bohemia", whose book of poetry, The Silver Branch, included one of Norton's pictures. Several of the local cafes in the area, such as the Arabian, the Apollyon and the Kashmir, displayed some of her artworks, and she became a relatively well known figure in Kings Cross. Increasingly, many curious visitors came to see Norton and Greenlees at their home, which she had decorated with her own occult murals and a placard on the door stating "Welcome to the house of ghosts, goblins, werewolves, vampires, witches, wizards and poltergeists." The couple, widely seen as local eccentrics, even befriended several sympathetic police officers, although many in the police force disapproved of their activities, and searched for criminal charges that could be levelled at them. In September 1951, they arrested Norton and Greenlees, accusing them of vagrancy (an accusation that could be levelled at anyone without a steady job, whether or not they were actually committing vagrancy). However, publisher Walter Glover came to their aid, offering them employment as his assistants. After seeing examples of the pair's work, he decided to publish a book containing a combination of Norton's artwork and Greenlees' poetry. The result was published as The Art of Rosaleen Norton in 1952, and contained such paintings as Black Magic, Rites of Baron Samedi and an image depicting the horned demon Fohat, with a snake for his phallus, whilst Greenlees' poems featured in the work included The Angel of Twizzari and Esoteric Study. Restricted to a limited edition of 500 copies, The Art of Rosaleen Norton had been produced to a high quality, with each edition being bound in red leather with gold blocking, illustrated endpapers, and ribbon marker. It contained 31 black and white reproductions of artworks by Norton (29 of which were full page or near full page plates). This work was banned in New South Wales on the grounds of obscenity, and subsequently its import into the US was forbidden. The publisher, Walter Glover, had intended an edition of 1000 copies (so stated in the book), 650 to be bound in cloth (ordinary edition) and 350 in leather (the edition deluxe), with the first 20 copies of the leather edition to include a colour artwork by Norton. Only a small number – probably less than 20 – were issued in leather due to the prohibitive cost and it is also certain that far fewer than the intended 650 copies were bound in cloth, although the exact number that were distributed is unknown. Copies numbered up to 505 are known to exist. After the book's release, Glover was charged by police with the production of an obscene publication, and Norton was called into court to explain her artwork. The judge ruled that two of the images in the book, The Adversary and Fohat, did qualify as being obscene under Australian law, and that they had to be removed from all existing copies of the book. Glover "blacked out" the two "obscene" plates in a few copies, but most were unaltered. The authorities in the United States were even stricter, with customs actively destroying any copies of the book that were imported into their country. The controversy had helped gain publicity for Norton's work, but left Glover bankrupted. Alan Cross, the book's binder, realizing that he would never get paid, was instead given his choice of Norton work, of which he chose Fohat.
Таблоидтық сенсационализм және сэр Юджин Гуссенс: 19551959
1955 жылы психикалық ауруы бар Анна Карина Хоффман есімді жасөспірім кедей полиция қызметкеріне тіл тигізіп, айыпталып, бірақ сотта Розалин Нортон өткізген шайтандық қара жынға қатысқаннан кейін өмірі қирап қалғанын мәлімдеді, бұл мәлімдемені сенсациялық таблоидтар қолға алды. Нортон өзін сатанист емес, мешін қызметкері деп санап, бұл айыптамаларды жоққа шығарды, ал Хоффман кейіннен оларды өйлеп тапқанын мойындады. Бірақ осы уақытқа дейін баспасөз Нортонды шайтанға табынушы және тіпті жануарларды құрбандыққа шалумен айыптады, бұл Нортон жек көретін амал еді. Осылайша полиция тағы да оған және оны қолдағандарға қарсы шаралар қолдана бастады. 1955 жылы олар жергілікті «Кашмир» мейрамханасының иесін оның кейбір туындыларын көпшілікке көрсеткені үшін сотқа берді. Сол жылы полиция Нортон мен Гринлистің үйіне шабуыл жасап, оларды «табиғи емес жыныстық акт жасады» деп айыптады. Дәлел ретінде олар Гринлистің Нортонның мүжігін қамшылап, ритуалдық киім кигенін көрсететін суретті алды. Кейіннен фотосуреттер Нортонның туған күнінде түсірілгені және олардың екі мүшесі Фрэнсис Хонер мен Реймонд Агер ұрлап, «The Sun» газетіне 200 фунт стерлингке сатуды жоспарлағаны белгілі болды. Осы уақытта Австралияда болып, оккультизмге қызығушылық танытқан ағылшынның белгілі классикалық музыка композиторы және дирижері сэр Юджин Гуссенс (1893–1962) «Розалин Нортонның өнері» атты кітапты оқып, суретшіге хат жазуға шешім қабылдады. Ол онымен кездесуге шақырды, екеуі Гавин Гринлизбен бірге дос болып, махаббатқа түсті. 1956 жылдың наурыз айында Гуссенс 800 эротикалық фотосурет, бірнеше фильм және ритуалдық маскаларды Лондоннан Австралияға әкелуге тырысқанда тұтқындалды және Кедендік заңның 233-бабы бойынша айыпталды. Сотта ол елге «құмарлық, әдепсіз немесе ұятты туындыларды» әкелгені үшін кінәсін мойындады және 100 фунт стерлинг айыппұл төледі. Ол Сидней симфониялық оркестріндегі және Жаңа Оңтүстік Уэльс консерваториясындағы лауазымдарынан кетіп, Ұлыбританияға оралды, оның халықаралық мансабы ұятпен аяқталды. Нортонның Гуссенспен қарым-қатынасы аяқталды. Көп ұзамай Нортонның Гринлизбен бірге өмірі де қирады, өйткені ол 1955 жылы Каллан Парк ауруханасына жатқызылды. 1957 жылы оған шизофрения диагнозы қойылды. Нортон 1964 жылы және одан кейін уақытша босатылған кезде оны бақылап, қолдау көрсетті, бірақ Гринлиз шизофрениялық эпизод кезінде Нортонды пышақтап өлтіруге тырысқаннан кейін қайтадан ауруханаға жатқызылды. Ол 1983 жылы, яғни оның қайтыс болғаннан кейін төрт жыл өткен соң толыққанды босатылды.
In 1955, a mentally ill adolescent vagrant named Anna Karina Hoffman swore at a police officer, and was subsequently charged, but at her trial claimed that her life had fallen apart after taking part in a Satanic Black Mass run by Rosaleen Norton, a claim which was picked up in by the sensationalist tabloids. Norton, who did not consider herself to be a Satanist but a pagan, denied these claims, and Hoffman later admitted that she had made them up. However, by this time, the press had published stories accusing Norton of being a devil worshipper and even engaging in animal sacrifice, a practice which Norton abhorred. With this public outcry against her work, the police once more began to act against her and those who supported her. In 1955, they successfully took the proprietor of a local restaurant, the Kashmir, to court, for displaying some of her works publicly. That same year, the police raided Norton and Greenlees' home, and accused them of performing "an unnatural sexual act", evidence for which they had obtained in a photograph displaying Greenlees in ritual garb flagellating Norton's buttocks. It was subsequently revealed that the photos had been taken at Norton's birthday party, and stolen by two members of their coven, Francis Honer and Raymond Ager, who planned to sell it to The Sun newspaper for £200. Meanwhile, the successful English classical music composer and conductor Sir Eugene Goossens (1893–1962), who was then in Australia and who had an interest in the occult, read a copy of The Art of Rosaleen Norton and decided to write to the artist herself. She invited him to meet her, and the two, alongside Gavin Greenlees, became friends and lovers. In March 1956, Goossens was arrested attempting to bring 800 erotic photographs, some film and ritual masks into Australia from London, and was charged under Section 233 of the Customs Act. In court, he pleaded guilty to bringing "blasphemous, indecent or obscene works" into the country and was fined £100. He resigned his positions at both the Sydney Symphony Orchestra and New South Wales Conservatorium of Music and returned to Britain, his international career ending in disgrace. Norton's relationship with Goossens ended. Soon the life that Norton had with Greenlees also collapsed, as he was admitted to Callan Park Hospital in 1955. In 1957 he was diagnosed with schizophrenia. Norton continued to visit and support him through his temporary release in 1964 and afterward, but Greenlees was re admitted after attempting to kill Norton with a knife during a schizophrenic episode. He was discharged permanently in 1983, approximately four years after her death.
Өмірінің соңғы жылдары: 1960-1979
Нортонды қоршаған таблоидтық назар 1950 жылдардың соңында күшейіп, оны іздеу үшін туристер аймаққа келе бастады. Сол кезде Жаңа Оңтүстік Уэльсте әлі де сиқыршылық заңсыз саналған (Англияда 1735 жылғы британдық сиқыршылық заңы 1951 жылы жойылған, бірақ Жаңа Оңтүстік Уэльсте 1971 жылға дейін күшінде болды) дегеніне қарамастан, Нортон өзін сиқыршы деп ашық жариялады. Ол сұхбат берушілерге өзінің сенімдерін түсіндіріп, пантеизмге деген сенімін баса көрсетті. Суреттерін сатумен қатар, ол сиқыршылықты қосымша табыс көзі ретінде пайдаланып, адамдарға ырыс-несібе жасап, қарғыс тақтады. Нортон уақытша әпкесі Сесилидің Кирибиллидегі пәтеріне көшті, ол Розалинмен жақсы қарым-қатынаста болған шамалы отбасы мүшелерінің бірі еді. Бірақ 1967 жылы Розалин Кингс-Кросқа қайта оралып, Дарлингхерсттегі Бурк-стриттегі қираған үйге қоныстанды. Кейін ол үй жануарларымен бірге Рослин Гарденс ауданындағы Уитби пәтеріндегі бірінші қабаттағы пәтерге көшті. Осы жерде Нортон бұрынғыдай бұқаралық ақпарат құралдарының назарынан қашып, оңаша және жеке өмір сүре бастады. Нортон 1979 жылы қайтыс болғанға дейін Панға табынушы болды; ол Сиднейдің Дарлингхерстегі Сакральды Жүрек Хосписінде ішек рагынан қайтыс болды. Өлер алдында ол: «Мен батыл түрде дүниеге келдім, батыл түрде кетемін» деген екен. Содан бері оған арналған ескерткіш тақта Дарингхерст жолындағы Кингс-Кроста орнатылды.
The tabloid attention surrounding Norton had intensified in the late 1950s, leading tourists to come into the area in search of her. Despite the fact that at the time witchcraft was still illegal in New South Wales (the British Witchcraft Act 1735 had been repealed in England in 1951, but would not be repealed in New South Wales until 1971), Norton openly declared herself to be a witch. She tried to explain her beliefs to interviewers, emphasizing her faith in pantheism. Along with selling her paintings, she was using witchcraft to supplement her income by making charms and casting hexes for people. Norton temporarily moved into her sister Cecily's flat in Kirribilli, one of the few family members Rosaleen got along with. But in 1967, Rosaleen moved back to Kings Cross, taking up residence in a derelict house in Bourke Street, Darlinghurst. She later moved into a ground floor apartment in Whitby flats in the Roslyn Gardens area, Elizabeth Bay, accompanied by her pets. Here, Norton began to live a more reclusive and private existence, avoiding the media attention of previous decades. Norton was a worshipper of Pan until her death in 1979; she died from colon cancer at the Sacred Heart Hospice for the Dying, in Darlinghurst, Sydney. Shortly before she died she is reported as saying: "I came into the world bravely; I'll go out bravely." A plaque dedicated to her has since been installed in Darlinghurst Road, Kings Cross.
Мұра
Ол қайтыс болғаннан кейін, жергілікті баспахана мен паб иесі Дон Дитонның иелігіндегі Нортонның көптеген суреттері аукционда жалғыз коллекционер Джек Паркерге 5000 фунт стерлингке сатылды, ол оларды өзінің Сент-Петерстегі «Оңтүстік Крест» қонақ үйінде көрсетті. Осы арада Уолтер Гловер «Розалин Нортонның өнері» атты кітапты қайта басып шығару құқығын алып, оны 1982 жылы факсимильді нұсқада, Невилл Дрюридің жаңа кіріспесімен және алғашқы нұсқада болмаған төрт түсті гравюрамен қайта шығарды. 1982 жылғы қайта басылымның «делюкс» нұсқасы да болды, ол фил сүйегінен жасалған қалташаға салынған және баспагердің қолы қойылған; шамамен 50 данасы басылды. Содан кейін, 1984 жылы ол «Розалин Нортонның өнеріне қосымша» жариялады, онда оның 1949 жылғы Мельбурн көрмесінде көрсетілген он тоғыз жұмысының түсті басылымдары болды. 1982 жылдың желтоқсан айында Сиднейдегі Том Манн театрында Барри Лоудың «Розалин – Кресттің зұлым әйелсіреуі» атты пьесасы сахнаға көтерілді. Пьесада Джейн Паркер Нортон, Питер Лоуренс Гловер, Кристофер Лайонс Гринлиз және Алан Арчер Пан рөлінде ойнады, ал оған Уолли Гловер мен Гэвин Гринлиз де қатысты. Алайда, Гловердің көрсетіліміне шақырылған Невилл Дрюридің айтуынша, «пьесаның өзі әуесқойлық қойылымның кемшіліктеріне ие болды – ол сенімді ойналмады және сыншылар тарапынан жоғары бағаланбады». 1988 жылы сиқыршылық және магия тақырыбында кітаптар жариялаған антрополог Невилл Дрюри Нортонның «Панның қызы: Розалин Нортонның ерекше әлемі» атты өмірбаянын шығарды. Бұл том кейіннен «Кингс-Кросттың сиқыршысы» деген атпен қайта басылды. Кейін ол оны «айтарлықтай кеңейтіп және қайта өңдеп» жаңа кітапқа айналдырды, ол «Панға арналған мақтау: Розалин Нортонның өмірі, өнері және секс магиясы» деп аталды және 2009 жылы жарық көрді. Дрюри онымен 1977 жылы бір рет қана кездесті, ол кезде ол біршама усақ-түйекке көңіл бөлмейтін болған. 2012 жылы Нортонның туындылары Роберт Бураттидің кураторлығымен өткен «Қасиеттіге терезелер» атты ірі көрмеге енгізіліп, 2016 жылға дейін Австралия мұражайларында көрсетілді. Көрмеде Алистер Кроули, Остин Осман Спар, сюрреалист Джеймс Глисон және тағы басқалардың еңбектерімен қатар суреттер мен картиналар да болды. 2013 жылы Teitan Press «Розалин Нортонның өнері» кітабының алғашқы АҚШ басылымын шығарды, онда Нортон зерттеушісі Кит Ричмондтың 40 беттік кіріспесі бар. Ричмонд Нортонның толық өмірбаянын жазуда. 2017 жылы Роберт Буратти мен Аарон Листердің кураторлығымен Нортонның өнер туындыларының көрмесі «Оккультура: қараңғы өнер» аясында Жаңа Зеландияның Веллингтон қаласындағы Сити галереясында көрсетілді. Бұл суретшінің туған елінде өткен алғашқы ірі көрме болды. Бірнеше кинорежиссерлер Нортонның өмірі туралы фильм түсіруге қызығушылық білдірді. 1993 жылы «Black and White» журналына берген сұхбатында Кеннет Ангер Нортонның өмірі туралы жазған фильм сценарийін аяқтағанын, бірақ фильм ешқашан түсірілмегенін айтты. Сонымен қатар, австралиялық кинорежиссер Соня Бибель Нортон туралы деректі фильм түсірді, онда Нортонды білетін көптеген адамдармен сұхбаттар жасалды. «Кингс-Кросттың сиқыршысы» атты деректі фильм 2021 жылы Amazon, iTunes, Vimeo, GooglePlay және таңдалған кинотеатрларда жарық көрді.
Following her death, Norton's many paintings, which were owned by Don Deaton, a local printer and pub owner, were sold at auction to a single collector, Jack Parker, for £5000, who displayed them at his Southern Cross Hotel in St Peters, Sydney. Meanwhile, Walter Glover gained the rights to republish The Art of Rosaleen Norton, re releasing it in a facsimile edition in 1982 with a new introduction by Nevill Drury and four colour plates that did not appear in the first edition. There was an 'edition deluxe' of the 1982 reprint, housed in an ivory slipcase and signed by the publisher; approximately 50 copies of this were printed. Following this, in 1984, he published A Supplement to the Art of Rosaleen Norton, which contained colour prints of nineteen of the works which had been featured in her 1949 Melbourne exhibition. In December 1982, a play opened at the Tom Mann Theatre in Sydney entitled Rosaleen – Wicked Witch of the Cross, by Barry Lowe. It starred Jane Parker as Norton, Peter Laurence as Glover, Christopher Lyons as Greenlees and Alan Archer as Pan, and was attended by both Wally Glover and Gavin Greenlees themselves. However, according to Nevill Drury, who was invited to the show by Glover, "the play itself had most of the weaknesses of an amateur production – it was unconvincingly acted and was not acclaimed a critical success." In 1988, the anthropologist Nevill Drury, who had published books on the subject of witchcraft and magic, released a biography of Norton entitled Pan's Daughter: The Strange World of Rosaleen Norton. This volume was subsequently re released under the title The Witch of Kings Cross. He later "substantially expanded and reworked" this into a new book titled Homage to Pan: The Life, Art and Sex Magic of Rosaleen Norton, which was published in 2009. Drury had himself met her only on one occasion, at her apartment in 1977, at a time when she had become somewhat of a recluse. In 2012 Norton's work was included in the major exhibition "Windows to the Sacred", which was curated by Robert Buratti and toured Australian museums until 2016. The exhibition drew together drawings and paintings alongside work by Aleister Crowley, Austin Osman Spare, surrealist James Gleeson and many others. In 2013 the Teitan Press issued the first US edition of The Art of Rosaleen Norton, an edition which includes a 40 page introduction by Norton scholar Keith Richmond. Richmond is working on a full length biography of Norton. In 2017 an exhibition of Norton's artwork, curated by Robert Buratti and Aaron Lister, was exhibited as part of "Occulture: The Dark Arts" at City Gallery in Wellington, New Zealand. This was the first major showing of the artist in her country of birth. Several filmmakers have expressed interest in making films about Norton's life. In a 1993 interview given to Black and White magazine, Kenneth Anger said that he was putting finishing touches to a film treatment he had written about Norton's life, but the film was never realised In addition, Australian filmmaker Sonia Bible worked on a documentary about Norton, featuring interviews with many living people who knew Norton. This documentary, titled The Witch of Kings Cross, was released in 2021 via Amazon, iTunes, Vimeo, GooglePlay, and in selected theatres.
Жеке өмір
Нортонның өміріндегі екі маңызды сексуалдық қарым-қатынасы ер адамдармен болғанмен (Гэвин Гринлиз және сэр Юджин Гуссенс), ол бисексуал болды және ерлер мен әйелдер екеуімен де, құлдық пен садизм-мазохизмді қоса алғанда, барлық түрдегі сексуалдық белсенділіктерден ләззат алды деп айтылады. Ол гомосексуалды ерлермен сексуалдық қатынасқа түскенін де жасырмады, себебі мұндай жағдайларда өзі белсенді рөлде бола алады деп сенді. Сонымен қатар, ол өз тобында сексуалдық магиямен белсенді түрде айналысты, оның көп бөлігін Алестер Кроулидің еңбектерінен және Гуссенстен үйренді, ол өзі Кроулидің жұмысына қызығушылық танытқан.
Although her two main sexual relationships in her life were with men (Gavin Greenlees and Sir Eugene Goossens), Norton was bisexual, and allegedly enjoyed all forms of sexual activity with both men and women, including bondage and sado masochism. She was also known to enjoy sexual intercourse with gay men, believing that in such situations she could play the active role. She also actively engaged in sex magic among her coven, having learned much about it from the writings of Aleister Crowley and from Goossens, who himself had been very much interested in Crowley's work.
Діндік наным-сенімдер
Нортон өзіндік неопаган сиқыршылығының түрін жасады, бұл ағылшын сиқыршысы Дорин Валиенте айтуынша, "Ешкі қапталы" деп белгілі Викка дәстүрін құрды.
Norton devised her own variety of neopagan witchcraft, establishing a Wicca tradition that, according to English witch Doreen Valiente, became known as "The Goat Fold".