Кіріспе
Плимут бұрғышы – Плимут шығанағы мен Плимут маңындағы тұрақтарды қорғайтын тас бұрғыш. Оның үстіңгі бөлігі кең, ал негізі суда шамамен 2 метр тереңдікте жатыр. 1812 жылы құрылысында 4 миллион тоннаға жуық тас қолданылды, сол кезде бұл 1,5 миллион фунт стерлингке бағаланды (қазіргі күні шамамен [саны толықтырылуы керек] фунт стерлингке тең).
Plymouth Breakwater is a stone breakwater protecting Plymouth Sound and the anchorages near Plymouth, Devon, England. It is wide at the top and the base is It lies in about of water. Around 4 million tons of rock were used in its construction in 1812 at the then colossal cost of £1.5 million (equivalent to £ today).
Тарих
1806 жылы Наполеон соғыстары басталуға асыққан кезде Лорд Сент-Винсент Джон Ренни мен Джозеф Уидбиге Плимут шығанағын Канал флоты үшін қауіпсіз бекініс етіп беруді тапсырды. Бұл жоспарлар Джордж Матчемнің (1753 – 3 ақпан 1833) жасаған жобаларынан алынған болуы мүмкін. 1811 жылы құрылысты бастау туралы бұйрық келіп түсті; Уидби бас инженер міндетін атқарушы болып тағайындалды. Бұл жұмысқа зор инженерлік, ұйымдастыру және саяси шеберлік қажет болды, себебі көптеген техникалық қиындықтар жобаға жұмсалған маңызды ресурстармен күрделенді, одан әртүрлі тараптар пайда табуға тырысты. Екі инженердің инновациялық жобалаған онға жуық кемесі арқылы шамамен 4 миллион тонна тас қазылып, тасымалданады. Корольдік қоғамға ұсынылған мақалада Уидбидің бұранданы салу үшін қажетті карьерлерді қазу барысында көптеген қазбаларды тапқаны айтылады. Бұранданың негізгі тасы 1812 жылдың 8 тамызында Шовл тасының үстіне қаланды. Ол Пантер тасы, Шовл және Сент-Карлос тастары арқылы созылып, 1814 жылға қарай желілік кемелерді қорғауға жеткілікті деңгейде аяқталды. 1815 жылы Сент-Еленаға жер аударылу жолында Наполеон бұранданың керемет құрылыс екенін айтқан көрінеді. 1817 және 1824 жылдары болған қатты дауылдар бұранданың пішіні мен биіктігін өзгертуге себеп болды. Джон Ренни 1821 жылы қайтыс болды; бұрандамен байланысты соңғы жұмысы - маяк салу жөніндегі ұсыныстарды дайындау болды. Уидби бұранда және басқа да инженерлік жобалар, соның ішінде бұранданың маяғы бойынша жұмысын 1830 жылға дейін, зейнеткерлікке шыққанға дейін жалғастырды; жұмысты Реннидің ұлдары Джордж және сэр Джон аяқтады.
Плимут бұзылу маяк
Плимут бұғазының маяғы бұғаздың батыс шетінде орналасқан. Адмиралтейство үшін Уолкер мен Берджесс жобалаған гранит мұнараның құрылысы 1841 жылдың 22 ақпанында басталып, 1843 жылдың 9 қарашасында аяқталды. Уильям Стюарт құрылысқа жауапты болды. Құрылыс аяқталғаннан кейін, маяқтың басқаруы Тринити Хаусқа берілді. Маякқа Париждің Генри Лепоте жасаған екінші реттік катадиоптриялық линзалар жиынтығы орнатылды; ол солтүстік-шығысқа қарай бағытталған ақ сектормен бірге тұрақты қызыл жарық шығарды (кейін түстер ауыстырылды). 1854 жылдан бастап, мұнараның төменгі жағындағы терезеден екі қауіптің – Дрейстоун мен Кнаптың – арасындағы арнаны көрсететін қосымша ақ жарық та көрсетілді; ол үшін кішкентай, алтыншы реттік диоптриялық линза қолданылды. Тұманды ауа райында қоңырау минутына төрт рет соғылатын. Келесі жылы жарық үш секундқа тоқтатылып (әр жарты минут сайын) жасалды. 1920 жылы маяк ацетилен газымен автоматты түрде жұмыс істеуге көшірілді. Маяк тастағаннан кейін, жарық жақын жердегі Пенли Пойнттегі Тринити Хаус тұман сигнал станциясынан бақыланды. 1993 жылы маяқтың басқаруы Тринити Хаустан Қорғаныс министрлігіне ауыстырылды. Қоңырау 1994 жылға дейін қолданыста болды, содан кейін оның орнына электронды тұман дабылы орнатылды. Қазіргі уақытта негізгі жарық әр он секунд сайын бір рет жанды, солтүстік-шығысқа қарай қызыл сектормен ақ; қосалқы ақ жарықтың изофазалық сипаттамасы бар – екі секунд жанды, екі секунд сөнді.
Плимут бұзылысы
1860 жылы Лорд Палмерстон құрған Корольдік комиссия Плимут және басқа да Корольдік кемежайларды қорғау жоспарын жасады. Брейквотер форты Плимут шығанағының кіреберісін екі жағалаудағы форттар мен батареялармен бірлесіп қорғау үшін жобаланған. Капитан Сиборн жобалаған овал пішіндес тас теңіз фортының құрылысы 1861 жылы басталды және негізгі құрылысы 1865 жылы аяқталды. Оның іргетасы Shovel Rock-та орналасқан және Брейквотердің ішінде 35 ярд (32 метр) тереңдікте жатыр. Жоспар бірнеше рет өзгертілгеннен кейін, 1879 жылы форт 14 дана 12,5 дюймдік және 4 дана 10 дюймдік зеңбірекпен, брондалған қазбаларда орналастырылған қарулармен жабдықталды. Форт Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін қарусыздатылса да, ол сигнал станциясы ретінде пайдаланылды, ал 1937 жылдан бастап әуе шабуылына қарсы оқу орталығы болды. 1976 жылы ол әскерилерден толықтай босатылды.