Кіріспе

Ұлыбританиядағы ұйым

Британдық психоаналитикалық қоғам 1913 жылғы 30 қазанда Эрнест Джонс тарапынан Лондон психоаналитикалық қоғамы ретінде құрылды. Бұл Ұлыбританияда психоаналитиктерді даярлайтын екі ұйымның бірі, екіншісі – Британдық психоаналитикалық қауымдастық. Қоғамда Уилфред Бион, Дональд Винникотт, Анна Фрейд және Мелани Клейн сияқты көптеген психоаналитиктер жұмыс істеді. Бүгінде қоғамда 400-ден астам мүше бар және ол Халықаралық психоаналитикалық қауымдастықтың құрамына кіреді.

Құрылтай және атауы

Психоанализді Зигмунд Фрейд негіздеді, ал психоанализ бойынша алғашқы жұмыстардың көп бөлігі Фрейдтің туған қаласы Венада және Орталық Еуропада жүргізілді. Дегенмен, 1900 жылдардың басында Фрейд өзінің теорияларын ағылшын тілді әлемге таратуды бастады. Осы шақта ол өзінің еңбектерін неміс тілінде оқыған және Фрейдпен Зальцбургте өткен психоаналитикалық конгресте танысқан британдық нейрохирург Эрнест Джонспен байланыс орнатты. Джонс Торонто университетінде оқытушылық қызметке орналасып, сол қызметінде Америка психоаналитикалық қауымдастығын құрды. Джонс Лондонға оралған соң, 1913 жылы Лондон психоаналитикалық қоғамын құрды. Қоғамның 9 құрылтайшы мүшесі болды, олардың ішінде Уильям Маккензи, Морис Николл және Дэвид Эдер есімдері бар. Көп ұзамай, қоғам Карл Юнг пен Зигмунд Фрейд арасындағы халықаралық дауға тартылды. Қоғам мүшелерінің көптегені Юнгтің теорияларын қолдады, бірақ Джонс Фрейдпен тығыз қарым-қатынаста болды және қоғамның анық түрде фрейдистік болуын қалады. Джонс 1912 жылы Фрейдтің жақын шеңберіне қосылып, Юнгті Халықаралық психоаналитикалық қауымдастықтан қууға көмектесті. Алайда, 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Венадағы психоаналитиктермен хат алмасуға үлкен мән берген, енді ғана құрыла бастаған қоғам тоқтатылуға тиіс болды. Соғыс кезінде бірнеше ресми емес кездесулер өтті, бірақ соғыс ұзарған сайын олардың саны азайды. 1919 жылы Эрнест Джонс қоғамды Британдық психоаналитикалық қоғам ретінде қайта құрып, оның президенті болды. Ол қоғамды фрейдистік бағытта анықтау мүмкіндігін пайдаланып, көптеген юнгиандық мүшелерді шығарды. Джон Рикманның көмегімен қоғам клиника және Психоанализ институты деп аталатын оқу бөлімін құрды.

Соғыс аралығы

1920 жылдары Эрнест Джонс және қоғам Мелани Клейннің ықпалымен артты. Джонс оның жазбаларынан шабыттанып, өзінің бірнеше психоаналитикалық тұжырымдамаларын жасады. 1925 жылы Клейн қоғамда өзінің теориялары бойынша бірқатар дәрістер оқыды. Клейннің еңбегі Лондонда жақсы қабылданды, бірақ континентте, психоаналитиктердің көпшілігі әлі де орналасқан жерде, күрделі даулар тудырды. Клейннің идеялары Берлин психоаналитикалық институтында жылы қабылданбағанын түсінген Джонс оны Лондонға көшіруге шақырды, ол 1925 жылдың соңында орындалды. Германияда, кейін Австрияда нацистік партияның күшеюі неміс және австриялық психоаналитиктердің Лондонға қашуына әкелді, олар өркендеген қоғамға қосылды. 1937 жылы 71 мүшесінің 13-і Еуропадан келген босқындар еді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде 90 мүшесінің 34-і континенттен эмигранттар еді. Олардың арасында:

+Аналитик | Бұрынғы мүшелігі | BPAS-қа мүшеліктің бірінші жылы | Кету жылы
---|---|---|---
Анна Фрейд | Вена психоаналитикалық қоғамы | 1938 | Өлгенге дейін мүше болды.
Дороти Бурлингэм | Вена психоаналитикалық қоғамы | 1938 | Өлгенге дейін мүше болды.
Эрвин Стенгель | Вена психоаналитикалық қоғамы | 1938 | Өлгенге дейін мүше болды.
Эдуард Хичман | Вена психоаналитикалық қоғамы | 1938 | 1940 – Гарвард медицина мектебі үшін
Отто Исаковер | Вена психоаналитикалық қоғамы | 1938 | 1940 – Нью-Йорк қаласына эмиграциялады
Грете Л. Бибринг | Вена психоаналитикалық қоғамы | 1938 | 1941 – Тюфтс университеті үшін
Эрнст Крис | Вена психоаналитикалық қоғамы | 1938 | 1940 – Нью-Йорк қаласына эмиграциялады
Кейт Фридландер | Берлин психоаналитикалық институты | 1933 | Өлгенге дейін мүше болды.
Паула Хайманн | Берлин психоаналитикалық институты | 1938 | Өлгенге дейін мүше болды.
Майкл Балинт | Венгрия психоаналитикалық қоғамы | 1945 (бірақ 1938 жылы Эрнест Джонстың көмегімен Ұлыбританияға көшіп келді) | Өлгенге дейін мүше болды.
Мелитта Шмидеберг | Берлин психоаналитикалық институты | 1933 | 1944 – Даулы талқылаулардың нәтижесінде орнынан кетті.
Эва Розенфельд | Вена психоаналитикалық қоғамы | 1936 | Өлгенге дейін мүше болды.

Дегенмен, континенттік Еуропадан келген көптеген көрнекті психоаналитиктердің ассимиляциясы керісінше шиеленістер тудырды. Анна Фрейд пен Мелани Клейннің көзқарастарының айқын айырмашылығы бірнеше топтардың пайда болуына әкелді. Көбінесе қоғамдағы баяндамалар ұсынылғанда, олар қарсы топтардың теорияларына жасырын шабуылға айналды. Мысалы, 1937 жылдың наурыз айында Мелитта Шмидеберг (Клейннің қызы) «Анализден кейін – Пациенттердің кейбір қиялдағы образдары» атты мақаласын ұсынды, ол Клейннің барлық идеяларын қатал сынады, бірақ оның есімін атамады. Психоаналитиктердің түрлі көзқарастары: Клейниандық, Фрейдиандық және ешқайсысына жатпағандар, жұмыс істемеудің күшеюіне әкелді, және жағдай соншалықты нашарлағандықтан, мәселені шешу үшін арнайы комитет құрылды.

"Тараздық талқылаулар"

1942 жылға қарай, қоғам ішіндегі топтар арасындағы қарым-қатынас осыншалықты шиеленіске жетті, сондықтан қоғамның ғылыми мәртебесін талқылау үшін ай сайынғы жиналыстар өткізуді жеңілдету мақсатында комитет құрылды. Комитет төрағалығына қоғамның үш мүшесі сайланды, олардың әрқайсысы ірі топтардың бірін ұсынып тұрды:

Джеймс Страчи – британдық тәуелсіз тобының мүшесі. Марджори Бриерли – Мелани Клейннің жақтасы. Эдвард Гловер – Мелани Клейнге қарсы тұрып, өзін «таза фрейдист» деп санады. Гловер 1944 жылы бірнеше басқа фрейдистік психоаналитиктермен бірге қоғамдан шығып кетті. Қызу пікірталастардан кейін комитет «джентльмендік келісімге» келді, ол қоғамның барлық комитеттерінде әр топтың тең өкілдік құқығын қамтамасыз етті. Сонымен қатар, институтта болашақ психоаналитиктерді даярлау екі бағыт бойынша ұйымдастырылатындығы туралы да келісімге қол жеткізілді: бірі – Клейн бағыты, екіншісі – Фрейд бағыты.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін

Даулы пікірлер шешілгеннен кейін, қоғамға Дональд Винникотт, Майкл Балинт немесе Уилфред Бион сияқты тәуелсіз психоаналитиктер үстемдік етті.

Қазіргі қоғам

Психоанализ институты және Лондон психоанализ клиникасы өз құрамындағы ұйымдары арқылы Батыс Лондонның Байрон Хаусындағы бас кеңсесінде психоанализді оқыту, дамыту және тәжірибеге енгізумен айналысады. Ол Халықаралық психоаналитикалық қауымдастықтың құрамына кіретін ұйым және Британдық психоаналитикалық кеңестің мүше мекемесі болып табылады.