Париc Pike жолы: тарих пен кеңейту дауының күрделі тарихы

Кіріспе

Париж Пайк – Париж мен Лексингтон (Кентукки штаты) арасындағы 27/68 тас жолының 14 мильдік (23 км) бөлігі. Бұл жолдың көп жыл бойы тек екі қатарлы қозғалысқа арналған бағыттары болды және төтенше жағдайға тоқтауға арналған бөлек жолақ болған жоқ. Автомобильдер мен шаруашылық техникасының көп көлемі, сондай-ақ жол апаттарынан болатын жоғары қаза болғандар саны ескеріліп, Кентукки штатының Көлік департаменті тағы екі қатар қосуды шешті. 1966 жылы жолды кеңейтудің ең тиімді жолдары талқыланды. Алғашқы жоба тарихи құрылыстарды бұзып, 12 метрлік шөптік бөлігішпен бөлінген төрт қатарлы тас жол салуды көздеген. Жергілікті тұрғындар Көлік кабинетіне қарсы сотқа жүгінді. 1977 жылы Bluegrass Land and Nature Trust жоспарларға қарсы күресуге қосылды. 1979 жылы сот бұйрығы шығарылып, жоспарланған кеңейту тоқтатылды. Сот мәлімдемесінде тас жолдың тарихи маңызын сақтау үшін мұқият қарастырылған баламалы шешімдер қажет екені айтылды. 1980 жылы Париж Пайк кеңейту жобасы тоқтатылды. Сот шешімі шығарылды. 1986 жылы Париж Пайк кеңейту жобасының жақтастары мен қарсыластары кездесіп, қауіпті жолдың қауіпсіздігі мен өткізу қабілетін арттыру үшін бірлесіп жұмыс істеуге келісті. Осы уақытқа дейін қаза болғандардың саны жыл сайын артып, мысалы, 1985 жылы бес адамнан тұратын отбасы трагедиялық оқиғаға ұшырады. 1990 жылы Bluegrass Tomorrow Париж Пайк жобасын қолдаушылар мен қарсыластардан тұратын комиссия құрды, олар жолдың жақсарту жолдары бойынша келісімге келуді үміттенеді. Алайда, сол жылдың соңында Кентукки Көлік департаменті Париж Пайк тас жолын кеңейтіп, 12 метрлік бөлігішпен төрт қатарлы магистральға айналдыруды көздеген шешімін жариялады – бұл 1966 жылғы жоспарға ұқсас еді, бірақ ол кейіннен тоқтатылған. 1991 жылы келісімге қол жеткізу үшін, Мемлекеттік көлік кабинеті, Федералды тас жолдар басқармасы, Тарихи сақтау жөніндегі ұлттық кеңес және Кентукки штатының тарихи сақтау кеңсесімен келісілген келісім туралы меморандум жасалды, ол Ұлттық тарихи сақтау заңының 106-бабын қанағаттандыруға бағытталған. Меморандумда Париж Пайк жобалау немесе құрылысын жүзеге асыру алдында бірнеше шаралар орындалуы керектігі көрсетілген. Кейін 1991 жылы АҚШ-тың аудандық соты 1979 жылғы тыйымның бір бөлігін алып тастау туралы федералды және штаттық шенеуніктердің өтінішін қабылдамады және штаттық көлік кабинетіне жобалау жұмыс тобын таңдауға рұқсат бермеді. Осы кезеңде сол кездегі губернатор Бреретон Джонстың ұсынысы қолдау таппады, себебі ол қазіргі Париж Пайктан шығысқа қарай тасталған теміржол дәлізін пайдалануды жоспарлаған. 1992 жылы Файетт және Бурбон округтерінің, сондай-ақ екі сақтау ұйымының өкілдерінен Париж Пайк комитеті құрылды. Бұл жаңа комитет жолдың жобалау, жерді пайдалану және сақтау мәселелері бойынша нақты нұсқаулар әзірледі, сондай-ақ жаңа тас жол қазіргіге қарағанда әдемі болуы мүмкін екенін мәлімдеді. Келесі кездесулерде автожолдың айналасындағы жерді мәңгілікке дамытудан сақтау туралы келісімге қол жеткізілді. Жобаның бірнеше талаптарында төрт қатарлы тас жолдың шөптік иектері болуы және мүмкіндігінше қолданыстағы жолдың пайдаланылуы көзделген. Тас жол ландшафт контурымен үйлесімді болуы керек еді, ал қаз-қалпында қаланған тас қабырғалар мен кіреберіс жолдары сақталды. Сондай-ақ, қоршауларды және көгалдандыруды қарастыру туралы да айтылды. Париж Пайк комитетінің соңғы есебі 1993 жылдың мамырында бекітіліп, бұл кеңейту жобасына бір кезде қарсы болған барлық сақтау және қорғау топтары қолдады. 1993 жылдың қыркүйегінде тыйым алынып тасталды. Ландшафт сәулетшісі Грант Джонс және оның Сиэтлдегі фирмасы, Лексингтонның инженерлік консультанты H.W. Lochner, Inc. компаниясымен бірлесіп, Париж Пайк комитеті белгілеген критерийлерді пайдаланып, жаңа Париж Пайк жобасын жасады. Кеңейту жобасы 1997 жылы басталды және төрт қатарлы тас жол 2003 жылы аяқталды. Жобаның жалпы бюджеті 69,9 миллион доллар болды, бірақ ол 93 миллион долларға, яғни бір мильге 4,5 миллион долларға аяқталды, бұл штаттың әдеттегі төрт қатарлы тас жолынан 1,8 есе қымбат. Кеңейту жобасының нәтижесінде тас жол бойындағы қызмет көрсету деңгейі жалпы "F" (жетіспеушілік) бағасынан "A" (өте жақсы) бағасына дейін өсті және елдегі ең көрнекті тас жолдардың біріне айналды. Тас жолдың дизайнерлерінің, көпшіліктің және көптеген сақтау ұйымдарының дәліздің тарихи сипатын сақтау және оның бірегейлігін сақтау ниеті шығынды ерекше жоғары етті, бірақ бұл шығынға тұрарлық болды. Мысалы, құрғақ қабатталған әк таспен қоршалған қоршаулар қолмен бөлшектелді және қайта құрылды, сондай-ақ жергілікті түрлерді пайдалана отырып, кең ауқымды көгалдандыру және ағаштар отырғызылды. Осы мұқият құрылыс нәтижесінде Париж Пайк жобасы 2002 жылы Америка Ландшафт Сәулетшілер Қоғамынан "Тамаша Дизайн" сыйлығын, сондай-ақ 2003 жылы Федералды тас жолдар басқармасының "Қоршаған ортаға қатысты үлкен жетістіктер" сыйлығын және Ұлттық Тас Жол Сапасы Серіктестігінің 2003 жылғы Штаттық сыйлығын жеңіп алды. Париж Пайк атты жылқы 2001 жылы Шотландияның Ұлттық Grand National Steeplechase жарысын жеңіп алды, бірақ 2002 жылы Англияның Эйнтридегі әйгілі Grand National жарысында бірінші кедергіде құлады.

Paris Pike is the local name for the 14 mile (23 km) stretch of U. S. Routes 27/68 between Paris and Lexington, Kentucky. For years, this stretch of road had only two side by side lanes and no emergency breakdown lane. Given the large amount of auto and farm machinery traffic the road carried, plus the high number of fatalities from vehicular accidents, the Commonwealth of Kentucky Department of Transportation opted to add two more lanes. In 1966, discussions were held about how best to widen the road. The original project razed historical structures and would mandate a four lane divided highway with a 40 feet (12 m) uniform grassy median. Local citizens took the Transportation Cabinet to court to stop the plans. In 1977, the Bluegrass Land and Nature Trust stepped in to help oppose the plans. In 1979, an injunction was issued and the existing plans for widening were scrapped. The court issued a statement in that it wanted more considerate and careful alternatives that would preserve the highway's historic significance. In 1980, the Paris Pike widening project was cancelled. An injunction was issued. In 1986, proponents and opponents of the Paris Pike widening project met, agreeing to work together in order to improve the safety and capacity of the deadly road. Fatalities up to that point were increasing every year, claiming, for instance, a family of five in 1985. In 1990, Bluegrass Tomorrow created a committee of supporters and opponents of the Paris Pike project with hope that a compromise could be reached on how the roadway should be improved. Unfortunately, later that year the Kentucky Department of Transportation released their Record of Decision, in that the Paris Pike should be improved by widening the highway to four lanes with a 40 feet (12 m) median, almost exactly like the plans in 1966 which were later cancelled. In 1991, in order to reach a compromise, a Memorandum of Agreement that was coordinated with the state transportation cabinet, the Federal Highway Administration, the National Advisory Council on Historic Preservation, and the Kentucky State Historic Preservation Office in order to satisfy Section 106 of the National Historic Preservation Act. The Memorandum of Agreement stated that several activities would need to occur before any design or construction on the Paris Pike would take place. Later in 1991, the U. S. District Court turned down a request by federal and state officials to lift portions of a 1979 injunction and denied the state transportation cabinet from selecting a design task force. During this time, a proposal by then governor Brereton Jones was derailed as it would have utilized an abandoned railroad corridor to the east of the existing Paris Pike. In 1992, the Paris Pike Committee was formed with representatives from Fayette and Bourbon counties and two preservation organizations. This new committee would later set specific guidelines regarding roadway design, land use, and preservation, stating that the new highway could be more beautiful than what currently existed. Later meetings extended those statements with a pact to preserve the land around the highway from development forever. Several of those design specifications called for a four lane highway with grass shoulders, and where possible, the existing roadway would be used. The highway would flow with the contours of the landscape, and the existing rock walls and entryways would be preserved. Other features that were mentioned included guardrail considerations and landscaping. The final report from the Paris Pike Committee was signed off on in May 1993 and endorsed by all preservation and conservation groups who at one point were at odds over this widening project. The injunction was lifted in September 1993. Landscape architect Grant Jones and his Seattle based firm, working with engineering consultant H. W. Lochner, Inc. of Lexington, designed the new Paris Pike utilizing the criteria set forth by the Paris Pike Committee. The widening project began in 1997 and the four lane divided highway was completed in 2003. The total budget for the project was $69.9 million, however, it was completed at a cost of $93 million or $4.5 million per mile, 1.8 times the cost of a typical four lane highway in the state. As a result of the widening project, the level of service along the highway went from an overall grade of 'F' (failing) to 'A' (excellent) and became one of the most scenic byways in the nation. The desire by the designers of the highway, the general public, and the numerous preservation organizations to maintain the historic character of the corridor and to maintain its unique character made the cost extraordinarily high but it was well worth the cost. Dry laid limestone rock fences were dismantled and reconstructed by hand, for instance, and extensive landscaping and tree planting using native species were utilized. As a result of this careful construction, the Paris Pike project won a 2002 Merit Design award from the American Society of Landscape Architects as well as the 2003 Federal Highway Administration's Environmental Excellence Award and the National Partnership for Highway Quality 2003 State Award. A horse named after Paris Pike won the Scottish Grand National Steeplechase in 2001 before falling at the first fence in the famous 2002 Grand National at Aintree, England.