Минесота штатындағы Сент-Августа қаласының тарихы

Кіріспе

Сент-Аугуста немесе Сент-Аугуста, бұрын Вентура деп аталған, – АҚШ-тың Миннесота штатындағы Стернс округінде орналасқан қала, тікелей Сент-Клауд қаласының оңтүстігінде жатыр. 2020 жылғы халық санауы бойынша халқы 3 497 адамды құрайды. Сент-Аугуста Сент-Клауд қалалық статистикалық аймағының бір бөлігі болып табылады.

Тарих

1997 жылы Американың діни сәулетінің тарихшысы Мэрилин Дж. Чиат аймақтың ерте тарихын былайша сипаттады: «Франсис Х. Пирц, Миннесотаның орталық бөлігіндегі үндістерге миссионер, 1851 жылы неміс католик газеттерінде католиктердің қоныстануын қолдайтын бірқатар мақалалар жариялады. Көптеген иммигранттар, негізінен немістер, сондай-ақ словендер мен поляктар жауап берді. Қазіргі Стернс округінде 20-дан астам приход құрылды, олардың әрқайсысы шіркеуге бағытталған шағын елді мекендердің орталығы болды. Шаруалардың жағдайы жақсарған сайын кішкентай ағаш шіркеулердің орнына 1873 жылы салынған готикалық стильдегі тас ғимараттар, мысалы, «Құдайдың көмегімен Әулие Мария» сияқты кірпіш немесе тас ғимараттар салынды. Стернс округі өзінің неміс тілдік ерекшелігін сақтап, әлі де Англо-Америкадағы ең ірі ауылдық католиктер қауымының біріне мекен жай. Сент-Августа атын алған себебі, Әке Пирц кездейсоқ түрде, олардың приход шіркеуін салуға бұрын таңдалған жақын жердегі егістікте Әулие Августинге арналған неміс тіліндегі қасиетті карточканы тапты. Әке Пирцтің ұсынысымен қалаға киелі есім берілді, бірақ қаланың аты осы процесте шатастырылып алынған. Дегенмен, түпнұсқа қасиетті карточка әлі де приход мұрағатында сақтаулы. Стернс округінің көптеген неміс қауымдастықтарында болғандай, Сент-Августаның алғашқы қоныстанушыларының арасында неміс-еврей тегінен таралған кем дегенде бір католик отбасы болды. Отбасының бастысы Бальдассар Майер (1816-1890), Баден Ұлы Герцогтығының тумасы. Православтық иудаизмде тәрбиеленген Майер, Огайо штатының Мерсер округінде тұратын голланд-американдық Елизавета Хагедорнға үйленер алдында Рим-католик дініне ауысты. 1865 жылы алғаш келген сәттен бастап Майер отбасы «Құдайдың көмегімен Әулие Мария» приходының жұмысына белсенді қатысты, ал Бальдассар Майер 1870 жылдардың басында қазіргі шіркеу ғимаратын салуға көмектесті. Алайда, ол еврей тегіне деген құрметін сақтап қалды және 1890 жылдың 4 шілдесінде қайтыс болғанға дейін Майер кипасын сұрап, өлім төсегінде отырып, еврей Киелі кітабынан екі дәстүрлі бата оқыды, бұл оның отбасына деген махаббатын және олардың болашағына деген үмітін білдірді. Бальдассар Майер «Есет Хайыл» («Батыр әйел») кітабынан (Нақыл сөздер, 31-тарау, 10-31 аяттар) әйелі үшін, ал «Біркүт Коханим» («Құдайдың батасы») кітабынан (Сандар, 6-тарау, 23-27 аяттар) балалары мен немерелері үшін оқыды. Стернс округінің көптеген неміс қауымдастықтары сияқты, Сент-Августа да Американың барлық соғыстарында, Американдық Азамат соғысынан бастап қазіргі уақытқа дейін, тіпті екі дүниежүзілік соғыста Сент-Августа мен Люксембургтің ата-бабаларының отанына (die alte Heimat) қарсы күрескен АҚШ әскеріне еріктілерді көптеп жіберді. Әрбір Еске алу күні жергілікті Америка легионы мен қосымша күштері қаладағы үш зиратта жыл сайын рәсімдер өткізеді, оның барысында барлық қайтыс болған жергілікті ардагерлердің есімдері дауыстап оқылады. Тыйым салу дәуірінде Стернс округінің басқа ауылдары сияқты, Сент-Августа да «Миннесота 13» деп аталатын өте сапалы ай шайырын жасырын құю орталығы болды. Жергілікті тарихшы, әпке Янис Ведлдің айтуынша, «Адамдар шөлдеп, өздері сыра мен арақ жасап, сату үшін әкелетін. Заң бұзылғаннан кейін, сусынды бөтелкелерді лақтырып тастады. Бір уақытқа дейін Генри Кейтердің фермасының жанындағы бөгеттің батыс жағында ай шашы құю қондырғысы болды. Бір күні түнде Шилл залында би кезінде үлкен жарылыс естіліп, бөгеттің жанында үлкен өрт көрінді. Федералдық агенттер ай шашы құю қондырғысын тауып, оны жарылтып жіберді». Сондай-ақ, әпке Янис айтқандай, «Тыйым салу заңы күшін жойған жылы (1933), Мэтт пен Мари Рамахер бұрынғы Beumer дүкенін сатып алып, Сент-Августаның орталығында азық-түлік дүкені мен бар ашты. Бұл пиво сату қайтадан заңды болғаннан кейін Сент-Августа қалашығында жұмыс істейтін алғашқы бар еді». Бастапқыда Сент-Августа қалашығы, 2000 жылдың 2 мамырында Сент-Клауд қаласының аннексиялауына жол бермеу үшін қала ретінде құрылды. Сент-Августа 1850 жылдары жергілікті шіркеудің атымен аталды. Қалада тарихи орындардың ұлттық тізілімінде көрсетілген бір мүлік бар: 1873 жылғы «Құдайдың көмегімен Әулие Мария» шіркеуі және оның 1890 жылғы ректориясы. Ұзақ уақытқа дейін Сент-Августа ресми түрде сол кездегі губернатор Джесси Вентураның құрметіне Вентура деп аталды, бірақ сайлаушылар қала құрылғаннан кейін бірнеше айдан соң оның қазіргі атын шешті және қаланың аты 2000 жылдың 7 қарашасында ресми түрде Сент-Августа деп өзгертілді.

Writing in 1997, Jewish American historian of America's religious architecture Marilyn J. Chiat described the early history of the region as follows, "Father Francis X. Pierz, a missionary to Indians in central Minnesota, published a series of articles in 1851 in German Catholic newspapers advocating Catholic settlement in central Minnesota. Large numbers of immigrants, mainly German, but also Slovenian and Polish, responded. Over 20 parishes where formed in what is now Stearns County, each centered on a church oriented hamlet. As the farmers prospered, the small frame churches were replaced by more substantial buildings of brick or stone such as St. Mary, Help of Christians, a Gothic Revival stone structure built in 1873. Stearns County retains in its German character and is still home to one of the largest rural Catholic populations in Anglo America." St. Augusta received its name because Fr. Pierz accidentally found a German language holy card dedicated to St. Augustine lying in the nearby field previously chosen for the building of their parish church. At Fr. Pierz's suggestion, the town was named for the Saint, although the city's name was somehow garbled in the process. The original holy card, however, is still preserved in the parish archives. Similarly to many other Stearns County German communities, the early settlers of St. Augusta included at least one Catholic family of German Jewish descent. The family patriarch was Baldassar Mayer (1816 1890), a native of the Grand Duchy of Baden. Raised in Orthodox Judaism, Mayer had converted to Roman Catholicism before his marriage to Dutch American Gentile Elizabeth Hagedorn in Mercer County, Ohio. From the time of their first arrival in 1865, the Mayer family was very heavily involved in St. Mary, Help of Christians Parish, and Baldassar Mayer helped build the current church building during the early 1870s. He always retained, however, a very strong sense of pride in his Jewish ancestry and, shortly before his death on 4 July 1890, Mayer asked for his kippah, sat up in his deathbed, and sang two traditional blessings from the Hebrew Bible as an expression of his love for his family and his hopes for their future. Baldassar Mayer sang Eshet Ḥayil (, "Woman of Valor") Book of Proverbs Chapter 31 Verses 10–31, over his wife, and Birkut Kohanim (, "The Priestly Blessing"), Book of Numbers Chapter 6 Verses 23 27, over their many children and grandchildren. Just like the many other Stearns County German communities surrounding it, St. Augusta has produced plenty of voluntary recruits to the United States military during every one of America's wars from the American Civil War to the present, and even to the two World Wars that were fought against the St. Augustaners and Luxemburgers' ancestral homeland (die alte Heimat). On every Memorial Day, the local American Legion and Auxiliary holds annual ceremonies in all three cemeteries within the city, during which the names of all deceased local veterans are read aloud. Just as similarly to other communities in rural Stearns County during the Prohibition era, St. Augusta was a center for the secret distilling of a very high quality form of moonshine called Minnesota 13. According to local historian Sr. Janice Wedl, O. S. B., "People did get thirsty and made their own beer and hard liquor to drink and to sell. When the law caught up with them, the bottles containing the splendid brew were taken to the dump and smashed. For a while there was a moonshine still on the West side of the dam, near the Henry Kaeter farm. One night, during a dance at Schill's Hall, a huge explosion could be heard and a big fire could be seen near the dam. The Feds had discovered the moonshine still and blew it up." Also according to Sr. Janice, "The year the Prohibition Law was repealed (1933), Matt and Marie Ramacher bought the former Beumer Store and opened a grocery store and bar in downtown St. Augusta. This was the first bar in operation in St. Augusta Township after beer sales were legal again." Originally Saint Augusta Township, it incorporated as a city on May 2, 2000 in order to avoid annexation by the city of Saint Cloud. St. Augusta was named in the 1850s after a local church. The city contains one property listed on the National Register of Historic Places: the 1873 St. Mary Help of Christians Church and its 1890 rectory. For a short time Saint Augusta was officially named Ventura in honor of then Governor Jesse Ventura, but voters decided on its current name months after incorporation, and the name was officially changed to Saint Augusta on November 7, 2000.

Қасиетті Бонифаций шіркеуі және діни сапарлар орны

Қасиетті Бонифаций шіркеуі ретінде белгілі христиан қажылық орыны (Wahlfahrtsort) (Gnadenkapelle) 1877 жылы, салқын көктемге жақын орналасқан, әлдеқайда әйгілі "Аспенсия шіркеуі" сияқты, Рокки тауларының шегірткелерінен құдайлық көмек тілеудің соңғы әрекеті ретінде салынған; қазір жойылған алып шегірткелер түрі, олардың құрлықты жабатын ұлы көші-қоны күн сәулесін тосып, Лора Ингаллс Уайлдердің "Плюм өзенінің жағалауында" романында сипатталғандай, 1856 мен 1902 жылдар аралығында Солтүстік Америкадағы шаруа қожалықтарын қиратқан. 1874 жылғы төрт жылдық шегіртке жұтағы туралы әйгілі Сестра Янис Ведл, O. S. B. былай деп жазды: "Бұл алып жәндіктер өздерінің жолындағы барлық нәрсені – егістікті, кір жуғышқа ілінген киімдерді, тіпті қоршау бағаналарын жойды. Ешнәрсе қауіпсіз емес еді, көптеген отбасылар қысқа дайындаған барлық өнімдерін және сатуға немесе малға беруді жоспарлаған егістіктерін жоғалтты. Адамдар жәндіктерді қуғанмен, олардың саны соншалықты көп болғандықтан, Құдайдың көмегінсіз өмірлерін сақтап қалуға үміттері болмады. Сент-Аугуста және Люксембург приходтары шіркеу салуға уәде берді және әр жыл сайын болашақ апаттардан сақтану үшін дұға ету үшін қажылыққа баруға міндеттенді". Жергілікті фермер Генри Кейтер жер учаскесін сыйға тартты, ал кейіннен Игнац Хенкемейер еске алды: "Шегірткелер қатты болды. Барлығы құрғап қалды. Сент-Бонифацийдегі жұмысты аяқтағаннан кейін, жаңбыр жауды, ал барлық шегірткелер ұшып, жоғалып кетті". Жыл сайынғы қажылықтар көп жылдар бойы 5 маусымда, ағылшын бенедиктин миссионері, епископ және мартир, германиялық халықтарды христиандыққа айналдыруға үлкен үлес қосқан және әлі де "германдардың елшісі", германосфераның және неміс диаспорасының қасиетті қамқоршысы болып есептелетін Сент-Бонифацийдің мерекесінде жалғасты. Әке Роберт Дж. Войт айтқандай: "Әйелдер шіркеуді гүлдермен безендірді, ал хорлар өз кезегімен ән шырқады және орган әкелді. Шамамен жүз адам, дерлік барлық отбасыдан өкілдер келді. Олар жаяу келді, кейбіреулері алты шақырымға дейін, екеу-екеу болып, тәсбих дұғасын оқыды. Үлкен көлікті алып, халықты ертіп, түскі асты тасыды". Сент-Бонифаций күнінде тәсбих дұғасын оқыған қажылар әр "Ай Марияға сәлем" дұғасынан кейін қосымша тілек қосты: ("Heilige Bonifacius, bitte für uns!") ("Қасиетті Бонифаций, біз үшін дұға етші!"). Әке Кольман Дж. Барри айтқандай, Стернс округінің неміс мәдениетінде приход хорлары арасында дәстүрлі түрде өте күшті бәсекелестік болды. Ерте қоныстанған кезден бастап, әрбір жергілікті приход хоры Б. Х. Ф. Хеллебуштың "Католик әндері мен дұғалары кітабын" және ондағы алты "Песня Мессені" 1880 жылдары Грегориан әнінің Регенсбург стилі енгізілгенге дейін пайдаланды. Приход хорының жетекшілері көбінесе жергілікті мектеп мұғалімдері болып жұмыс істеді және дәстүрлі түрде (Kirchen Väter) немесе "Шіркеу Әкелері" деп аталды. Неміс тіліндегі католик әндері ([[Lied]]), әрқашан жағдайға сәйкес мұқият таңдалды және төменгі месса кезінде орындалды. Осы дәстүрлі приход бәсекелестігіне байланысты, Сент-Бонифаций күні қажылықтарынан кейін шіркеуде салтанатты жоғары месса өткізілген кезде, екі приход хоры да кезекпен ән шырқады. Мессадан кейін әдетте ашық ауада кешкі ас, би және неміс халық музыкасы орындалды. (Америкалық Азамат соғысындағы неміс американдықтарын қараңыз). Жергілікті деңгейде жиі орындалмаса да, соңғы ән неміс және австриялық әскери жерлеу рәсімдерінде, қарашаның ортасында Бундестагтағы және Неуэ Вахедегі халықтық күту күніндегі жылдық рәсімдерде, Германия Федеративтік Республикасының Еске алу күніне тең, және әр жылдың 20 шілдесінде Берлиндегі Бендлерблоктағы неміс қарсыласына арналған мемориалда орындалады. Кейде, дәстүрлі ирландтық үлгі күндеріне ұқсас, екі приход арасындағы бәсекелестік кешкі ас кезінде, әсіресе алкоголь қатысқанда, ұрыс-керіске әкелетін. Әке Роберт Дж. Войт айтқандай: "1960 жылы Фр. Луи Трафлер, O. S. B. осы жазушыға өзі куә болған Сент-Бонифаций шіркеуіндегі оқиғалар туралы айтып берді. Пикникте жақсы көңілмен пікірталас болар еді. Люксембургтер Сент-Аугустанерлерді (Speckfresser) деп атады, өйткені олар байырақ және ет жейтін. Сент-Аугустанерлер Люксембургтерді (Knochenknarrer) деп атады, өйткені олар сүйектерді шайнауға мәжбүр болды. Кейде олар бір-бірін ағынның үстінен бір тақтайдан өтуге шақырып, әрқайсысы екіншісін суға лақтыруға тырысатын. Бұл жастардың арасындағы ұрыс-керіспен аяқталуы мүмкін. Күннің соңында қоңырау соғылып, бәрі қайтадан жақсы бала болу үшін өздерінің шіркеулеріне қарай жүріп кетеді. Жазушы Джозеф Кноллдың Пиерзде айтқан сөзін еске алады: ('Sogar beim Begräbnis müß man Spaß haben, sonst geht niemand mit') ('Тіпті жерлеу рәсімінде де көңіл көтеру болуы керек, әйтпесе ешкім қатыспайды'). Приход мүшелері дұға ету үшін шіркеуге келді, бірақ сонымен қатар көңіл көтеруді де қалады". 1897 жылдан кейін қажылықтар тоқтатылды және шіркеу тасталып, ұмытылды. Неліктен дәстүрлі қажылық тоқтағанын сұрағанда, Мэри Кеннинг ханым: "Уәде берген адамдардың барлығы қайтыс болды немесе барарға тым ескі болды. Олардың балалары уәде бермегендіктен, олар оны жалғастыруға міндетті емес. Мен ойлаймын, ол бір түрлі тоқтап қалды" деді. 1937 жылы Генри Кейтердің шаруашылығын Мартин Либбесмейер сатып алды, ол үйіне жақын қолданылмай, құлап жатқан шіркеуді тауып қызығушылық танытты. Осы себепті, Мартин Либбесмейер Сент-Венделин шіркеуінің дін қызметкеріне Сент-Бонифаций шіркеуінің қираған қалдықтарымен не істеу керектігі туралы нұсқау сұрағанда, дін қызметкері оған оларды өртеуге кеңес берді. 1958 жылы Сент-Мэри көмекші шіркеуінің басшысы болғаннан кейін, Әке Северин Швитерс приход мүшелерін шіркеудің жергілікті мұра ескерткішінің маңызды екеніне және оны қалпына келтіру қажеттігіне көндіруде үлкен рөл атқарды. Оның ықпалымен приход мүшелері қираған қалдықтарды бастапқы орнына жақын орналасқан орманды төбеге көшіріп, мүмкіндігінше бастапқы ағаш және басқа материалдарды пайдаланып қайта құрды. Сент-Аугустин шіркеуі шығыс Сент-Клаудта Триденттік мессаны оқу үшін қажетті жаңа алтарь және барлық басқа заттарды сыйлады. Сент-Бонифаций күні 1961 жылға қарай шіркеу жыл сайынғы қажылықтарды қайта жандандыруға дайын болды, олар кейде әлі де жалғасуда. 1962 жылы екі ерікті адам осы орынға ағаштар отырғызды. Сонымен қатар, Рокки тауларының шегірткелерінің соңғы анықталған көрінісі 1902 жылы оңтүстік Канадада тіркелді. 2014 жылы, бір кезде күннің сәулесін тосып, Солтүстік Америкадағы шаруа отбасыларын ашаршылықтың қамытына жеткізген жәндіктер түрі Халықаралық табиғатты қорғау одағы тарапынан жойылған деп ресми жарияланды.

The Christian pilgrimage shrine (Wahlfahrtsort) (Gnadenkapelle) known as St. Boniface Chapel was built in 1877, similarly to the far more famous "Assumption Chapel" near Cold Spring, as a desperate petition for divine intervention from the Rocky Mountain locusts; a now extinct species of giant grasshopper, whose enormous migrating swarms blotted out the sunlight and, as described in the novel On the Banks of Plum Creek, Laura Ingalls Wilder, devastated farming communities throughout North America between 1856 and 1902. Sr. Janice Wedl, O. S. B. has written about the four year long Locust Plague of 1874, "These huge insects destroyed everything in their path crops, clothing hanging on wash lines, even fence posts. Nothing was safe, and many families lost everything they were growing for winter and all the crops they had planned to sell or feed to their livestock. Though people flailed at the insects, the swarms were so extensive, so pervasive that they had little hope of salvaging their lives without Divine help. The parishioners of St. Augusta and Luxemburg made a pledge to build a chapel and every year make a pilgrimage to it to pray that any future plagues be averted." Local farmer Henry Kaeter donated a plot of land Ignatz Henkemeyer later recalled, "The grasshoppers were real bad. Everything dried up. After we finished at St. Boniface's, the rain started to fall, and all the hoppers flew up and disappeared." Annual pilgrimages to the shrine continued for many years afterwards on June 5, the Feast Day of St. Boniface, an English Benedictine missionary, Bishop, and martyr instrumental to the Christianisation of the Germanic peoples; and who is still revered as the "Apostle to the Germans", Patron Saint of the Germanosphere and the German diaspora. According to Fr. Robert J. Voigt, "The women decorated the chapel with flowers and choirs took their turn in singing and brought an organ along Close to a hundred people, representing virtually every family, came. They came on foot, some as far as six miles, walked two by two and recited the rosary. A large spring wagon accompanied the people and carried the lunch." Local pilgrims praying the rosary upon St. Boniface's Day, would also add, following every Hail Mary, the additional petition, ("Heilige Bonifacius, bitte für uns!") ("St. Boniface, pray for us!") According to Fr. Coleman J. Barry, there is traditionally a very intensive rivalry between parish choirs in Stearns County German culture. From the time of early settlement, every local parish choir used B. H. F. Hellebusch's Katholisches Gesang und Gebet Buch and the six Sing Messen found therein until the Regensburg style of Gregorian Chant was introduced beginning in the 1880s. Parish choir directors often doubled as local school masters and were traditionally referred to as, (die Kirchen Väter), or "The Church Fathers". Catholic hymns in the German language ([[Lied), which were always carefully chosen to fit the occasion, were also traditionally sung during Low Mass. Due to these intensive traditional parish rivalries, whenever the St. Boniface's Day pilgrimages would be followed by a Solemn High Mass at the chapel, both parish choirs would take turns singing. The Mass would always be followed with an open air dinner accompanied by dancing and the playing and singing of German folk music. (see German Americans in the American Civil War). While no longer commonly performed locally, the latter song continues to be played at German and Austrian military funerals, in mid November at the annual ceremonies in both the Bundestag and at the Neue Wache for Volkstrauertag, the German Federal Republic's equivalent to Memorial Day, and every July 20 at the Memorial to the German Resistance at the Bendlerblock in Berlin. Sometimes, similarly to traditional Irish Pattern Days, rivalry between the two parishes would sometimes result in fist fights during the dinner, particularly when alcohol was involved. According to Fr. Robert J. Voigt, "In 1960, Fr. Louis Traufler, O. S. B., told this writer about the events at St. Boniface Chapel, which he himself had witnessed. At the picnic, there would be good natured bickering. The Luxemburgers would call the St. Augustaners (Speckfresser), because they were more prosperous and had meat to eat. The St. Augustaners called the Luxemburgers (Knochenknarrer), because they had to nibble on bones. At times they would challenge each other to cross a plank over the creek, and each side would try to throw the other in the water. This could end up in a fist fight between the young men At the end of the day, a bell would ring and everyone would like up for the procession back to their parish churches to be good boys again. The writer is reminded of what Joseph Knoll of Pierz told him years ago, ('Sogar beim Begräbnis müß man Spaß haben, sonst geht niemand mit') ('Even at a funeral, there must be some pleasure; otherwise nobody will attend'). The parishioners went to the chapel to pray, but also wanted to have some fun." After 1897, the pilgrimages ceased and the chapel was abandoned and forgotten. When asked why the traditional pilgrimage stopped, Mrs. Mary Kenning recalled, "The people who had made the vow were all dead or too old to go. Their children hadn't made the promise so they didn't have to continue the act. I guess it sort of came to a standstill." In 1937, the Henry Kaeter farm was purchased by Martin Libbesmeier, who was intrigued to discover the disused and crumbling chapel near his home. For this reason, when Martin Libbesmeier approached the priest at St. Wendelin's Church seeking instructions on what to do with the ruins of St. Boniface Chapel, the priest urged him to set a match to them. After taking the helm of St. Mary Help of Christians Church in 1958, Fr. Severin Schwieters was influential in convincing his parishioners that the chapel was a highly important local heritage monument and needed to be restored. At his urging, the parishioners moved the ruins to a wooded hill near the original site and reconstructed, as much as possible, using the original wood and other materials. St. Augustine's Church in east St. Cloud donated a new altar and all other items necessary for saying the Tridentine Mass. By St. Boniface's Day 1961, the chapel was ready for the annual pilgrimages to be revived, which still sometimes continues. Trees were planted around the site by two volunteers in 1962. Meanwhile, the last documented sighting of live Rocky Mountain locusts took place in southern Canada in 1902. In 2014, the species of insects which was once numerous enough to block out the sun and reduce farm families throughout North America to the brink of starvation was formally declared extinct by the International Union for Conservation of Nature.

География

АҚШ Халық санағы бюросының мәліметтері бойынша, қаланың жалпы ауданы 29,81 шаршы миль (77 км2) құрайды; оның 29,66 шаршы милі (77 км2) құрлық, ал 0,15 шаршы милі (0 км2) су. Миннесота штатының 15-ші тас жолы және 7-ші округтік тас жолы – Сент-Аугуста қаласындағы екі маңызды бағыт. 94 қарамағындағы АҚШ 52 тас жолы және 75-ші округтік тас жолы Сент-Аугустаның солтүстік-шығыс шекарасымен өтеді. Сент-Клауд қаласы Сент-Аугустаның тікелей солтүстігінде және солтүстік-шығысында орналасқан.