Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ұлыбританиядағы бұрынғы парламенттік сайлау округі
Former parliamentary constituency in the United Kingdom
Ньютаун – Уайт аралындағы Ньютаун қаласында орналасқан парламенттік округ. Ол 1707 жылға дейін Англияның Өкілдер палатасында, 1707 жылдан 1800 жылға дейін Ұлыбританияның Өкілдер палатасында және 1801 жылдан 1832 жылға дейін Ұлыбританияның Өкілдер палатасында өкілдік еткен. Округқа екі депутат (парламент мүшесі) блоктық дауыс беру жүйесі бойынша сайланды. 1832 жылғы реформа заңымен округ таратылып, 1832 жылғы жалпы сайлаудан бастап оның аумағы Уайт аралының жаңа округтік сайлау округінің құрамына енді.
Newtown was a parliamentary borough located in Newtown on the Isle of Wight, which was represented in the House of Commons of England until 1707, then in the House of Commons of Great Britain from 1707 to 1800, and finally in the House of Commons of the United Kingdom from 1801 to 1832. It was represented by two members of parliament (MPs), elected by the bloc vote system. The borough was abolished in the Reform Act 1832, and from the 1832 general election its territory was included in the new county constituency of Isle of Wight.
Тарих
Уайт аралының солтүстік-батыс жағалауындағы үлкен табиғи портта орналасқан Ньютаун округте құрылған алғашқы борон болды. 1377 жылы француз шабуылы қаланың көп бөлігін, сондай-ақ аралдағы басқа да елді мекендерді қиратты, осы оқиға қаланың толық құлдырауына себеп болды. 16 ғасырдың ортасына қарай Ньютаун кішкентай елді мекенге айналды, ол қорғанысы оңайырақ болған Ньюпорт қаласынан ұзақ уақыт бойы көлеңкеде қалды. Экономикалық дамуды жандандыру үшін Елизавета I қалаға екі парламенттік орын бөлді. Ньютаун – буржуазиялық борон, яғни дауыс беру құқығы белгілі бір мүлік иелеріне немесе «буржуазиялық үйлерге» ғана тиесілі болды. 1832 жылғы реформалық заң күшіне енген кезде 39 буржуазиялық үй болды, оларды 23 бурж иеленді; алайда, олардың көпшілігі тек өмір бойына берілген иелік құқығына ие болды. Мүліктің иелерінің достарына өмір бойына иелік құқығын беру – қалыпты жағдай еді, бұл дауыс берудің толыққанды күші қолданылуын қамтамасыз ету үшін жасалды; егер осы үміткерлер күтілгендей дауыс бермесе, оларды келесі сайлаудан бұрын сенімдірек адаммен алмастыруға болады. Бұл сайлаушылар көбінесе тұрғын емес еді – және бұл басқаша болуы мүмкін емес еді, өйткені 39 буржуазиялық үй болғанымен, тек 14 үй ғана болды. Көптеген «өлі» бороннан айырмашылығы, бірде-бір жер иесі буржуазиялық үйлердің көпшілігін бақылаған жоқ: олардағы қайтару құқығы үш отбасыға (Баррингтон, Холмс және Андерсон Пелхам) тиесілі болды, олардың ешқайсысы жалпы көпшілікке иелік етпеді. Сондықтан, борон ішіндегі сайлауға мұқият басқару және қажетті нәтижеге жету үшін елеулі шығындар қажет болды. 1750 және 1760 жылдары екі орынның бірі Баррингтон отбасының сыйлығы саналды, ал Томас Холмс (Уайт аралындағы Ньюпорт және Ярмут борондықтарын да басқарған) екінші орынға үкіметтің үміткерін сайлау туралы келіссөздер жүргізді, егер ол Холмс отбасының мүшесін таңдағысы келмесе. 1831 жылы боронның халқы 68 адамды құрады, ал келесі жылы реформалық заңмен таратылды.
Newtown, located on the large natural harbour on the north western coast of the Isle of Wight, was the first borough established in the county. A French raid in 1377, which destroyed much of the town as well as other settlements on the island, sealed its permanent decline. By the mid 16th century it was a small settlement long eclipsed by the more easily defended town of Newport. To try to stimulate economic development, Elizabeth I awarded the town two parliamentary seats. Newtown was a burgage borough, meaning that the right to vote was vested solely in the owners of a specified number of properties or "burgage tenements". At the time of the Reform Act 1832 there were 39 burgage tenements, held by 23 burgesses; however, most of these held only life grants. It was common practice for life grants to be made to friends of the proprietors so as to ensure that the full voting power could be exercised; if these nominees failed to vote as expected, they could be ejected and replaced by somebody more reliable before the next election. These voters were often non resident – and indeed, it could hardly be otherwise, for although there were 39 burgage tenements, there were only 14 houses. Unlike many rotten boroughs, no single landowner controlled a majority of the burgages: the reversionary rights in them belonged to three families (Barrington, Holmes and Anderson Pelham), with none having an overall majority. Elections in the borough consequently required careful management and sometimes considerable expenditure to achieve the desired result. In the 1750s and 1760s, the arrangement was that one of the two seats was considered to be in the gift of the Barrington family, while Thomas Holmes (who also nursed the other two Isle of Wight boroughs, Newport and Yarmouth, for the government) negotiated the election of the government's nominee for the other, unless he wanted it for a member of the Holmes family. By 1831, the borough had a population of just 68, and it was disestablished the following year by the Reform Act.