Кіріспе
Норвегиялық геофизик және математик.
Шетелдік мүшесі, Корольдік қоғам. Норвегия академиясы. Оның інісі – кәсіпкер және өнертапқыш Хенрик Кристиан Фредрик Стермер. Ол студент кезінен бастап әуесқой фотограф болған. 70 жасқа таяғанда Ослода жылдар бойы түсірген атақты адамдардың фотосуреттерінен көрме ұйымдастырды. Мысалы, онда Хенрик Ибсеннің Ослодағы Карл Йоханс көшесімен серуендеп бара жатқан суреті де болды. 1900 жылдың ақпанында консулдың қызы Ада Клаусонға (1877–1973) үйленді, олардың бес баласы болды. Карл Стермер математик Эрлинг Стермердің де әкесі.
Norwegian Academy His uncle was the entrepreneur and inventor Henrik Christian Fredrik Størmer. He was also an amateur street photographer, beginning in his student days. Near the age of 70 he put on an exhibition in Oslo of the photographs of celebrities that he had taken over the years. For instance it included one of Henrik Ibsen strolling down Karl Johans gate, the main road in Oslo. In February 1900 he married consul's daughter Ada Clauson (1877–1973), with whom he eventually had five children. Carl Størmer is also the grandfather of the mathematician Erling Størmer.
Математикалық зерттеулер
Стормердің 18 жасында студент кезінде жариялаған алғашқы математикалық еңбегі тригонометриялық қатарларға қатысты болды, олар арксинус функциясының Тейлор кеңеюін жалпылады. Ол бірнеше жылдан кейін осы мәселеге қайта оралды. Содан кейін ол Машин сияқты формулаларды жүйелі түрде зерттеді, олардың көмегімен сан 1=арктан 1/n түріндегі «Грегори сандарының» рационалды комбинациясы ретінде өрнектеледі. Машиннің бастапқы формуласы осы типті, ал Стормер екі Грегори сандарының рационалды комбинациясы түрінде көрсетудің тағы үш жолын тапты. Одан кейін ол үш Грегори сандарының комбинацияларын зерттеді және π-нің осы түрдегі 102 өрнегін анықтады, бірақ осы типтегі қосымша шешімдердің болуын анықтай алмады. Стормер сонымен қатар Стормер сандарымен де танымал, олар Стормердің еңбегіндегі Грегори сандарының жіктелуінен туындады. Стормердің 1897 жылы дәлелдеген теоремасы, кез келген шекті P жай сандар жиыны үшін, тек P-ден алынған сандарды ғана жай көбейткіштері ретінде қамтитын, қатарынан келетін бүтін сандардың тек шекті саны ғана болатынын көрсетеді. Сонымен қатар, Стормер мұндай жұптардың барлығын табу алгоритмін сипаттайды. Осы қатарлы жұптар тудыратын суперпарциалды қатынастар музыка теориясында ерекше маңызға ие. Стормер бұл теореманы мәселені шекті Пелл теңдеулер жиынына келтіру арқылы дәлелдейді, ал теореманың өзі Пелл теңдеуінің шешімдерінің ыдырауын сипаттау ретінде де түсіндірілуі мүмкін. Чэпман Луис Морделлдің «Оның нәтижесі өте әдемі, және оны қолдануға болатын көптеген жағдайлар бар» деген сөзін келтіреді. Дифференциалдық теңдеулер мен полярлық координаттарды пайдаланып мәселені модельдеу арқылы Стормер кез келген бөлшектің траекториясының қисықтық радиусы сфера ортасынан оның қашықтығының квадратына пропорционалды екенін көрсетті. Осы дифференциалдық теңдеулерді сандық түрде шешу үшін ол Верле интеграциясын қолданды, сондықтан ол Стормер әдісі деп те аталады. Стормер сонымен қатар бөлшектердің геомагниттік өрісте тұтқындалу мүмкіндігін қарастырды және тұтқынға түскен бөлшектердің орбиталарын есептеді. Бұл тақырыптағы Стормердің жұмысы қазіргі таңда магнитосфералық сақиналық тоқ деп аталатын құбылыстарға қатысты. Осы құбылыстарды математикалық модельдеумен қатар, Стормер Норвегиядағы 20 түрлі обсерваториядан ақшылдардың көптеген суреттерін түсірді. Ол бірнеше обсерваториядан жасалған триангуляция арқылы олардың биіктігі мен ендігін өлшеді және ақшылдардың әдетте жер бетінен 100 километр биіктікте болатынын көрсетті. Ол оларды пішіндеріне қарай жіктеді және 1926 жылы «күн сәулесімен жарықтандырылған ақшыл» құбылысын ашты, бұл құбылыс ақшылдың жоғарғы бөлігі күннің бату кезінде күнмен жарықтандырылғанда пайда болады; мұндай ақшылдар жер бетінен 1000 км биіктікте болуы мүмкін. Стормердің бұл саладағы жұмысын сипаттайтын «Ғарыш тереңдігінен атомның жүрегіне дейін» атты кітабы түпнұсқа норвег тілінен бес түрлі тілге аударылды. Стормер зерттеген басқа астрофизикалық құбылыстарға жердің магнит өрісінің пульсациялары, радиохабарлардағы эхо, перделі бұлттар және жарқыраған түнгі бұлттар, зодиактық жарық, метеор іздері, күн коронасы және күн айналмалары, ғарыш сәулелері жатады. 1932 жылы Цюрихте. 1971 жылы Айдың арт жағындағы кратер Стормердің құрметіне аталды. 1902 жылы Стормерге Алтын Оскар II медалі табыс етілді. 1939 жылы ол Қасиетті Олав орденінің бірінші дәрежелі рыцары атанды. 1954 жылы ол Сент-Олаф орденінің Ұлы крестіне көтерілді.
is of this type, and Størmer showed that there were three other ways of representing as a rational combination of two Gregory numbers. He then investigated combinations of three Gregory numbers, and found 102 representations of π of this form, but was unable to determine whether there might be additional solutions of this type. Størmer is also noted for the Størmer numbers, which arose from the decomposition of Gregory numbers in Størmer's work. Størmer's theorem, which he proved in 1897, shows that, for any finite set P of prime numbers, there are only finitely many pairs of consecutive integers having only the numbers from P as their prime factors. In addition, Størmer describes an algorithm for finding all such pairs. The superparticular ratios generated by these consecutive pairs are of particular importance in music theory. Størmer proves this theorem by reducing the problem to a finite set of Pell equations, and the theorem itself can also be interpreted as describing the possible factorizations of solutions to Pell's equation. Chapman quotes Louis Mordell as saying "His result is very pretty, and there are many applications of it." By modeling the problem using differential equations and polar coordinates, Størmer was able to show that the radius of curvature of any particle's path is proportional to the square of its distance from the sphere's center. To solve the resulting differential equations numerically, he used Verlet integration, which is therefore also known as Störmer's method. Størmer also considered the possibility that particles might be trapped within the geomagnetic field, and worked out the orbits of these trapped particles. Størmer's work on this subject applies to what are today called the magnetospheric ring current
As well as modeling these phenomena mathematically, Størmer took many photographs of aurorae, from 20 different observatories across Norway. He measured their heights and latitudes by triangulation from multiple observatories, and showed that the aurora are typically as high as 100 kilometers above ground. He classified them by their shapes, and discovered in 1926 the "solar illuminated aurora", a phenomenon that can occur at twilight when the upper parts of an aurora are lit by the sun; these aurorae can be as high as 1000 km above ground. Størmer's book, From the Depths of Space to the Heart of the Atom, describing his work in this area, was translated into five different languages from the original Norwegian. Other astrophysical phenomena investigated by Størmer include pulsations of the earth's magnetic field, echoing in radio transmissions, nacreous clouds and luminous night clouds, zodiacal light, meteor trails, the solar corona and solar vortices, and cosmic rays. and in 1932 in Zurich. In 1971, the crater Störmer on the far side of the Moon was named after him. In 1902, Størmer was decorated with King Oscar II's Medal of Merit in gold. He was also decorated as a Knight, First Order of the Order of St. Olav in 1939. He was upgraded to Grand Cross of the Order of St. Olav in 1954.