Жанкүйерлер журналы немесе "Фанзин" туралы

Кіріспе

Жанкүйерлер шығарған журнал. Фанзин (жанкүйер және журнал немесе zine сөздерінің қосындысы) – белгілі бір мәдени құбылысқа (мысалы, әдеби немесе музыкалық жанрға) құмар жандардың кәсіби емес және ресми емес басылымы. Бұл термин 1940 жылғы қазан айында ғылыми-фантастикалық фанзинде Рас Шовенет тарапынан қолданылды және алғаш рет ғылыми-фантастикалық жанкүйерлер ортасында танымал болды, кейін басқа да қауымдастықтар тарапынан қабылданып алынды. Әдетте, фанзиннің жариялаушылары, редакторлары, жазушылары және мақалалар немесе иллюстрациялармен үлес қосушылар ешқандай төлем алмайды. Фанзиндер көбінесе тегін таратылады немесе пошта және өндіріс шығындарын жабу үшін шамалы төлем алынады. Көшірмелер ұқсас басылымдарға немесе суреттерге, мақалаларға немесе пікір хаттарына (LoC) алмастырылады, олар кейін жарияланады. Кейбір фанзиндерді әуесқойлар стандартты кеңсе жабдықтарын пайдаланып, теріп, фотокөшірмесін шығарады. Азғана фанзин кәсіби басылымдарға айналды (кейде "прозин" деп аталады), ал көптеген кәсіби жазушылардың алғашқы туындылары фанзиндерде жарияланды; кейбіреулері кәсіби беделге ие болғаннан кейін де оларға үлес қосуын жалғастырады. Фанзин термині кейде "жанкүйерлер журналы" дегенмен шатастырылады, бірақ соңғысы көбінесе жанкүйерлер үшін емес, олардың қатысуымен коммерциялық түрде шығарылатын басылымдарды білдіреді.

Шығу тегі

Әуесқойлық фанац "фан" басылымдарының бастауы белгісіз, бірақ оларды 19 ғасырдағы АҚШ-тағы әдеби топтарға дейін табуға болады. Олар әуесқойлық көркем әдебиет, поэзия және пікірлер жинақтарын жариялау үшін әуесқойлық баспасөз қауымдастықтарын құрды, мысалы, H. P. Лавкрафттың "Біріккен әуесқойлар" журналы. Кәсіби баспа технологиясы жетілген сайын, фанзин технологиясы да дамыды. Алғашқы фанзиндер қолмен жазылып немесе теріп жазатын машинада дайындалып, қарапайым көбейту тәсілдерімен (мысалы, спирт дубликаторы немесе тіпті гектограф) басылды. Бір уақытта өте шектеулі санда ғана көшірме жасауға болады, сондықтан таралымы өте аз болды. Мимеографтарды пайдалану баспаға көбірек дана шығаруға мүмкіндік берді, ал фотокөшіргіштер басып шығару процесін одан да жылдам және жеңілдетті. Бүгінде, үстелдік басылымдар мен жеке басылымның пайда болуының арқасында, фанзин мен кәсіби журналдың сыртқы түрінде көбінесе айырмашылық байқалмайды.

Ғылыми фантастика

1926 жылы Хьюго Гернсбек алғашқы ғылыми-фантастикалық журнал «Amazing Stories»-ді жариялағанда, оқырмандардың мекенжайларын басып шығаратын үлкен хаттар рубрикасына рұқсат берді. 1927 жылға қарай оқырмандар, көбінесе жасөспірімдер, журналды аралыққа өткізіп, бір-біріне хат жаза бастады. Ғылыми-фантастикалық фанзиннің бастауы «Жас және құрылымдық» (кейін «серкон» деп қысқартылған) хат алмасудан туды. Жаңа достар іздеу үшін жанкүйерлер клубтар құрды. 1934 жылы Гернсбек ғылыми-фантастика лигасының құрылтайшысы болды, онда клубтар өздерінің пайдаланушыларын жарнамалай алатын. Бірінші ғылыми-фантастикалық фанзин «Комета» 1930 жылы Чикагодағы «Ғылыми хат алмасу клубы» тарапынан жарық көрді және оны Раймонд А. Палмер мен Уолтер Деннис редакциялады. «Фанзин» терминін 1940 жылғы қазан айындағы «Detours» атты фанзинінде Расс Шовене енгізді. «Фанзин» кәсіби журналдардан, яғни «прозин» (Шовене де ойлап тапқан термин) ерекшеленді. Оған дейін жанкүйерлердің басылымдары «фанмаг» деп аталды. Ғылыми-фантастикалық фанзин түрлі басып шығару әдістерін қолданды. Жазу машиналары, мектептік дитто машиналары, шіркеу мимиографтары және (қаржылық мүмкіндіктері болса) көп түсті латын немесе орта және жоғары деңгейдегі басылымдар. Кейбір жанкүйерлер өз жаңалықтарын таратуды қалады, ал басқалары әдемі басылымның көркемдігі мен сұлулығына ынтық болды. 1876 жылдары пайда болған гектограф, теория бойынша жүз данаға дейін көшірме жасауға мүмкіндік бергендіктен осылай аталды. Гекто анилин бояуын қолданып, гелатин табасына жағып, қағазды бір-бірлеп гелатинге қойып, көшіру үшін қолданды. Лақты және иісті процесс, аздаған көшірмелер үшін жарқын түстер жасады, ең оңай жасалатын анилин бояуы – күлгін (техникалық түрде индиго). Гектографиядан кейінгі келесі шағын, бірақ маңызды технологиялық қадам – спиртті дупликатор, ол гелатиннің орнына барабанды қолданатын гектографиялық процесс. 1923 жылы «Ditto Corporation» ұсынған бұл машиналар келесі алты онжылдық бойы «Ditto машиналары» ретінде белгілі болды және жанкүйерлер оны қолданудың арзандығы мен түсті басып шығару мүмкіндігі үшін пайдаланды. Мимеограф машинасы, жазу машинасының пернелерімен кесілген вакс қағаз штемпелі арқылы сияны өткізетін, көптеген жылдар бойы стандартты болды. Екінші қол мимео жүздеген дананы басып шығара алады және (көп күш жұмсап) түсті басып шығаруға мүмкіндік берді. Электрондық штемпель кескіші (көбінесе «электростенцил» деп қысқартылады) мимео штемпеліне фотосуреттер мен иллюстрацияларды қосуға мүмкіндік берді. Мимеомен жасалған зин жаман немесе әдемі көрінуі мүмкін, бұл жабдықтың сапасынан гөрі мимео операторының шеберлігіне көбірек байланысты. Тек бірнеше жанкүйерлер ғана кәсіби баспагерлерді немесе оны басып шығаруға кеткен уақытты сатып ала алды, фотокөшірмелер 1970 жылдары арзанға түсіп, кеңінен таралғанға дейін. 1980 жылдары компьютерлік принтерлер мен үстел басылымдарының пайда болуымен фанзин көбірек кәсіби көріне бастады. Интернеттің пайда болуы хат алмасуды арзан және жылдам етті, ал World Wide Web фанзин шығаруды веб-бетті кодтау сияқты оңай етті. Жаңа технологиялар түрлі басылым стиліндегі жаңалықтарды әкелді. Мысалы, «leetspeak» сөзінің алдындағысы болып табылатын әріптік-цифрлық жиырылымдар болды (Форрест Дж. Акерманның 1930 және 1940 жылдары өзінің фанзинінде қолданған «инициалдары» жақсы танымал мысал, атап айтқанда «4sj»). Әлемдегі жанкүйерлер Акерманды үш әріппен «4sj» немесе тіпті екеуімен: «4e» («Forry» үшін) таныды. Фанспек аббревиатуралар мен тіркестерге толы. Жасөспірімдер дитто машиналарында теруді үнемдеу үшін көп жұмыс істеген болса, қазір олар мәтіндік хабарламалар жібергенде перне басуды үнемдейді. Акерман орынды үнемдеу үшін тоқтамай сызуды ойлап тапты. Баспаға басушы абзацтың соңына келгенде, пластинканы бір жолға төмен қарай жылжытатын. Ешқашан коммерциялық кәсіпорындар болмаған, көптеген ғылыми-фантастикалық фанзин «әдеттегі» үшін қол жетімді болды (және әлі де көп). Сұраныс бойынша үлгі саны поштамен жіберіледі. Оқырман жаңа сандарды алу үшін редакторға фанзин туралы «талдама хат» (LoC) жібереді. LoC келесі шығарылымда жариялануы мүмкін; кейбір фанзин тек хаттар бағаналарынан ғана тұрады, онда талқылаулар қазіргі кездегі интернет-хабар топтары мен пошталық тізімдеріндегідей жүргізілді, бірақ салыстырмалы түрде мұздай жылдамдықпен. Көп жағдайда фанзин редакторлары («фандерлер») бір-бірімен мәселелерді алмастыратын, сауда-саттыққа сәйкес келу туралы көп уайымдамайтын, бір-бірінің достар тізіміндегідей. Фандомның қалған бөлігімен тығыз байланысты болмаған жаңадан бастаған фандерлер фанзин шолуларын прозиндерде оқи алатын, ал фанзин басқа фанзиндерді шолуға болатын. Жақындағы технология жанкүйерлер арасындағы байланыс жылдамдығын және қол жетімді технологияны өзгертті, бірақ 1930 жылдардағы ғылыми-фантастикалық фанзиндермен әзірленген негізгі ұғымдарды бүгін интернетте көруге болады. Блогтар – өрілген пікірлермен, жеке иллюстрациялармен, қысқартылған анекдоттармен, сапаның әртүрлілігімен және мазмұнның кең ауқымымен – ғылыми-фантастикалық фанзиндерде әзірленген құрылымды ұстанады, оның алдындағысын білмейді. 1937 жылдан бері ғылыми-фантастикалық жанкүйерлер әуесқой баспасөз қауымдастықтарын (APAs) құрды; мүшелер барлығынан үзінділерді қамтитын, жинақталған немесе жинақталған жиынтыққа үлес қосады, оны апазин деп атайды және көбінесе пошталық пікірлерді қамтиды. Кейбір АПА әлі де белсенді, ал кейбіреулері Интернетте таратылатын «электрондық зин» ретінде жарияланады. Фанзин, фан жазу және фан өнері үшін арнайы Хьюго сыйлықтары беріледі.

When Hugo Gernsback published the first science fiction magazine, Amazing Stories in 1926, he allowed for a large letter column which printed reader's addresses. By 1927 readers, often young adults, would write to each other, bypassing the magazine. Science fiction fanzines had their beginnings in Serious & Constructive (later shortened to sercon) correspondence. The fans would start up clubs to ease finding others with their same interests. Gernsback founded the Science Fiction League in 1934, where these clubs could advertise for more users. The first science fiction fanzine, The Comet, was published in 1930 by the Science Correspondence Club in Chicago and edited by Raymond A. Palmer and Walter Dennis. The term "fanzine" was coined by Russ Chauvenet in the October 1940 edition of his fanzine Detours. "Fanzines" were distinguished from "prozines" (a term Chauvenet also invented), that is, all professional magazines. Prior to that, the fan publications were known as "fanmags". Science fiction fanzines used a variety of printing methods. Typewriters, school dittos, church mimeos and (if they could afford it) multi color letterpress or other mid to high level printing. Some fans wanted their news spread, others reveled in the artistry and beauty of fine printing. The hectograph, introduced around 1876, was so named because it could produce (in theory) up to a hundred copies. Hecto used an aniline dye, transferred to a tray of gelatin, and paper would be placed on the gel, one sheet at a time, for transfer. Messy and smelly, the process could create vibrant colors for the few copies produced, the easiest aniline dye to make being purple (technically indigo). The next small but significant technological step after hectography is the spirit duplicator, essentially the hectography process using a drum instead of the gelatin. Introduced by Ditto Corporation in 1923, these machines were known for the next six decades as Ditto Machines and used by fans because they were cheap to use and could (with a little effort) print in color. The mimeograph machine, which forced ink through a wax paper stencil cut by the keys of a typewriter, was the standard for many decades. A second hand mimeo could print hundreds of copies and (with more than a little effort) print in color. The electronic stencil cutter (shortened to "electrostencil" by most) could add photographs and illustrations to a mimeo stencil. A mimeo'd zine could look terrible or look beautiful, depending more on the skill of the mimeo operator than the quality of the equipment. Only a few fans could afford more professional printers, or the time it took them to print, until photocopying became cheap and ubiquitous in the 1970s. With the advent of computer printers and desktop publishing in the 1980s, fanzines began to look far more professional. The rise of the internet made correspondence cheaper and much faster, and the World Wide Web has made publishing a fanzine as simple as coding a web page. New technology brought various print style innovations. For example, there were alphanumeric contractions which are actually precursors to "leetspeak' (a well known example is the "initials" used by Forrest J. Ackerman in his fanzines from the 1930s and 1940s, namely "4sj". Fans around the world knew Ackerman by three letters "4sj" or even two: "4e" for "Forry"). Fanspeak is rich with abbreviations and concatenations. Where teenagers labored to save typing on ditto masters, they now save keystrokes when text messaging. Ackerman invented nonstoparagraphing as a space saving measure. When the typist comes to the end of a paragraph, they simply moved the platen down one line. Never commercial enterprises, most science fiction fanzines were (and many still are) available for "the usual", a sample issue will be mailed on request. To receive further issues, a reader sends a "letter of comment" (LoC) about the fanzine to the editor. The LoC might be published in the next issue; some fanzines consisted almost exclusively of letter columns, where discussions were conducted in much the same way as they are in internet newsgroups and mailing lists today, though at a relatively glacial pace. Often fanzine editors ("faneds") would simply swap issues with each other, not worrying too much about matching trade for trade, somewhat like being on one another's friends list. Without being closely connected with the rest of fandom, a budding faned could read fanzine reviews in prozines, and fanzines reviewed other fanzines. Recent technology has changed the speed of communication between fans and the technology available, but the basic concepts developed by science fiction fanzines in the 1930s can be seen online today. Blogs—with their threaded comments, personalized illustrations, shorthand in jokes, wide variety in quality and wider variety of content—follow the structure developed in science fiction fanzines, without (usually) realizing the antecedent. Since 1937, science fiction fans have formed amateur press associations (APAs); the members contribute to a collective assemblage or bundle that contains contributions from all of them, called apazines and often containing mailing comments. Some APAs are still active, and some are published as virtual "e zines", distributed on the Internet. Specific Hugo Awards are given for fanzines, fan writing and fanart.

Медиа

Медиа фан-журналдар бастапқыда ғылыми-фантастикалық фан-журналдардың бір субжанры болған, оларды науқандық фантастика жанрын сүйетіндер жазған. Бірінші медиа фан-журнал 1967 жылы қыркүйекте Лунарлардың мүшелері шығарған Spockanalia деп аталатын Star Trek фанаттары жариялаған. Олар Spockanalia сияқты фанзиндарды ғылыми-фантастика жанкүйерлер қауымдастығы дәстүрлі жолдармен, мысалы, үздік фанзин үшін Хьюго сыйлығы сияқты танытады деп үміттенді. Оның бес саны да шоу әлі эфирде болған кезде жарық көрді және Д.С. Фонтана, Джин Родденберри және актерлік құрамның көпшілігі хаттарын және болашақ Хьюго мен Небула жеңімпазы Лоис Макмастер Бьюолдтың мақаласын қамтыды. Көптеген басқа Star Trek журналдары соңынан еріп, содан кейін Starsky and Hutch, Man from U.N.C.L.E. және Blake's 7 сияқты басқа медиа көздері үшін баяу журналдар пайда болды. 1970 жылдардың ортасына қарай, баспаларда жеткілікті санда журналдар жарық көрді, олар барлық басқа журналдарды жарнамалау үшін ғана болды. "Споканалия" журналында әңгіме мен очерктер болса да, олардың көпшілігі ойдан шығарылған. SF фан-журналдары сияқты, бұл медиа-журналдары төрт түсті мұқабалары бар баспа шедеврлерін жою үшін, жинақталған мимикалардан бастап, баспа сапасының барлық түрін қамтиды. Ерлер бұрын ғылыми-фантастикалық фан-журналдардың көпшілігін жазып, редакциялады, олар әдетте конгресстерге сапарлар туралы мақалалар жариялады, кітаптар мен басқа фан-журналдарды шолуды жариялады. Кейінірек Камил Бэкон Смит былай деп мәлімдеді: "Ғылыми фантастиканың фанат журналында сіз ешқашан таба алмайтын бір нәрсе - бұл ғылыми фантастика. Ал, керісінше, фан-журналдар - оқырмандардың дүниежүзі бойынша шашырауынан қоғамды құрайтын әлеуметтік желім болды". Көптеген фан-журналдарды әйелдер шығарған, олардың ішінде фан-фантастика да болды. Осылайша олар "көпшілігі әйелдер аудиториясының теледидар мен кино экрандарында ұсынылатын ресми дереккөз өнімдерінің шекарасын кеңейтетін ойдан шығарылған оқиғаларға деген қажеттілігін қанағаттандырады". Ұзақ және қысқа әңгімелерден басқа, көптеген медиа-фанзинде суреттелген әңгімелер, сондай-ақ жеке өнер, көбінесе шоу немесе фильмнің басты кейіпкерлерінің портреттері бар. Өнер қарапайым эскиздерден бастап, маймен немесе акрилмен боялған үлкен күрделі жұмыстардың репродукцияларына дейін жетеді, бірақ олардың көпшілігі сиямен жасалады. 1970-ші жылдардың аяғында медиа көзінің екі еркек кейіпкерінің арасындағы жыныстық қатынасты қамтитын көркем әдебиет (алғашқыда Кирк / Спок, содан кейін Старски / Хатч, Наполеон / Илья және басқалары) журналдарда пайда бола бастады. Бұл журналдардағы "/" белгісі арқылы "slash fiction" деп аталды. Слэш K&S әңгімесін (Кирк пен Споктың достық тарихы болар еді) K/S әңгімесінен, кейіпкерлер арасындағы романтикалық немесе жыныстық бейімділікпен айырмалауға көмектеседі. Слэш-зинде ақырында Femslash сияқты өз субжанрлары болды. 2000 жылы, веб-жарияланымдар журналдарды жариялауға қарағанда танымал болған кезде, мыңдаған медиа-фанзиндар жарық көрді; олардың 500-ден астамы k / s zines болды. 1981 жылы "Жұлдызды соғыс" режиссері Джордж Лукас "Жұлдызды соғыс" кейіпкерлері бейнеленген журналдарды жыныстық сипаттағы оқиғалар мен суреттерде таратқан фанзинг баспаларын сотқа берумен қорқытқанда, фанзинг тарихында өкінішті оқиға болды. Комикстер 1930 жылдардың аяғында ғылыми фантастика фандарының фанзинде айтылып, талқыланды. Суперменнің алғашқы нұсқасы (қалпақ қылмыскер) 1933 жылы Джерри Сигел мен Джо Шустердің Science Fiction атты фан-журналының үшінші санында пайда болды. 1936 жылы Дэвид Кайл "Фантазия әлемі" атты алғашқы комикс фанзининді шығарды. 1952 жылы Тед Уайт Супермен туралы төрт беттік кітапшаны мимеографияға түсірді, ал Джеймс Винсент Таурази аға қысқа өмір сүрген Fantasy Comics шығарды. 1953 жылы Боб Стюарт The EC Fan Bulletin жариялады, бұл EC фан-журналдарының EC фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фан-фа�...

Media fanzines were originally merely a subgenre of SF fanzines, written by science fiction fans already familiar with apazines. The first media fanzine was a Star Trek fan publication called Spockanalia, published in September 1967 by members of the Lunarians. They hoped that fanzines such as Spockanalia would be recognized by the broader science fiction fan community in traditional ways, such as a Hugo Award for Best Fanzine. All five of its issues were published while the show was still on the air, and included letters from D. C. Fontana, Gene Roddenberry, and most of the cast members, and an article by future Hugo and Nebula winner Lois McMaster Bujold. Many other Star Trek 'zines followed, then slowly zines appeared for other media sources, such as Starsky and Hutch, Man from U. N. C. L. E. and Blake's 7. By the mid 1970s, there were enough media zines being published that adzines existed just to advertise all of the other zines available. Although Spockanalia had a mix of stories and essays, most zines were all fiction. Like SF fanzines, these media zines spanned the gamut of publishing quality from digest sized mimeos to offset printed masterpieces with four color covers. Men wrote and edited most previous science fiction fanzines, which typically published articles reporting on trips to conventions, and reviews of books and other fanzines. Camille Bacon Smith later stated that "One thing you almost never find in a science fiction fanzine is science fiction. Rather fanzines were the social glue that created a community out of a worldwide scattering of readers." Women published most media fanzines, which by contrast also included fan fiction. By doing so, they "fill the need of a mostly female audience for fictional narratives that expand the boundary of the official source products offered on the television and movie screen." In addition to long and short stories, as well as poetry, many media fanzines included illustrated stories, as well as stand alone art, often featuring portraits of the show or film's principal characters. The art could range from simple sketches, to reproductions of large elaborate works painted in oil or acrylic, though most are created in ink. In the late 1970s, fiction that included a sexual relationship between two of the male characters of the media source (first Kirk/Spock, then later Starsky/Hutch, Napoleon/Illya, and many others) started to appear in zines. These became known as slash fiction from the '/' mark used in adzines. The slash help to differentiate a K&S story (which would have been a Kirk and Spock friendship story) from a K/S story, which would have been one with a romantic or sexual bent between the characters. Slash zines eventually had their own subgenres, such as Femslash. By 2000, when web publishing of stories became more popular than zine publishing, thousands of media fanzines had been published; over 500 of them were k/s zines. An unfortunate episode in fanzine history occurred in 1981 when Star Wars director George Lucas threatened to sue fanzine publishers who distributed zines featuring the Star Wars characters in sexually explicit stories or art. Comics were mentioned and discussed as early as the late 1930s in the fanzines of science fiction fandom. Famously, the first version of Superman (a bald headed villain) appeared in the third issue of Jerry Siegel and Joe Shuster's 1933 fanzine Science Fiction. In 1936, David Kyle published The Fantasy World , possibly the first comics fanzine. By 1952, Ted White had mimeographed a four page pamphlet about Superman, and James Vincent Taurasi, Sr. issued the short lived Fantasy Comics. In 1953, Bhob Stewart published The EC Fan Bulletin, which launched EC fandom of imitative EC fanzines. A few months later, Stewart, White, and Larry Stark produced Potrzebie, planned as a literary journal of critical commentary about EC by Stark. Among the wave of EC fanzines that followed, the best known was Ron Parker's Hoo Hah!. After that came fanzines by the followers of Harvey Kurtzman's Mad, Trump and Humbug. Publishers of these included future underground comics stars like Jay Lynch and Robert Crumb. In 1960, Richard and Pat Lupoff launched their science fiction and comics fanzine Xero. In the second issue, "The Spawn of M. C. Gaines'" by Ted White was the first in a series of nostalgic, analytical articles about comics by Lupoff, Don Thompson, Bill Blackbeard, Jim Harmon and others under the heading, All in Color for a Dime. In 1961, Jerry Bails' Alter Ego, devoted to costumed heroes, Prominent British comics fanzines of the 1970s and early 1980s included the long running Fantasy Advertiser, Martin Lock's BEM, Richard Burton's Comic Media News, Alan Austin's Comics Unlimited, George Barnett's The Panelologist, and Richard Ashford's Speakaeasy. At times, the professional comics publishers have made overtures to fandom via 'prozines', in this case fanzine like magazines put out by the major publishers. The Amazing World of DC Comics and the Marvel magazine FOOM began and ceased publication in the 1970s. Priced significantly higher than standard comics of the period (AWODCC was $1.50, FOOM was 75 cents), each house organ magazine lasted a brief period of years. Since 2001 in Britain, there have been created a number of fanzines pastiching children's comics of the 1970s, and 1980s (e. g. Solar Wind, Pony School, etc.). These adopt a style of storytelling rather than specific characters from their sources, usually with a knowing or ironic twist.

Үрейлі фильм

Комикстердің журналдары сияқты, қорқынышты фильмдерге арналған фан-журналдар ғылыми фантастика жанкүйерлерінің басылымдарындағы ортақ қызығушылықтан өркендеді. Том Рими редакциялаған «Труба» (Trumpet) 1960-жылдардағы ғылыми-фантастикалық журнал болды, ол кейіннен қорқынышты фильмдер туралы материалдарды қамтыды. Алекс Соманың «Экрандағы қорқыныштар» (Horrors of the Screen), Кальвин Т. Бектың «Франкенштейн журналы» (кейін «Франкенштейн қамалы» (Castle of Frankenstein) болып өзгерді) және Гэри Свеланың «Қанды жаратылыстар» (Gore Creatures) – бұл 1958 жылы танымал болған Форрест Дж. Акерманның «Фильмдер әлемінің танымал монстрлары» (Famous Monsters of Filmland) журналына жасалған алғашқы, көбірек мазмұнды қорқынышты фанзин журналдары болды. «Қанды жаратылыстар» 1961 жылы жарық көріп, бүгінге дейін Midnight Marquee прозині (және мамандандырылған баспасы) ретінде жарияланып келеді. «Garden Ghouls Gazette» – 1960-жылдардағы Дейв Кейл, кейін Гари Коллинз редакциялаған қорқынышты журнал, ақырында марқұм Фредерик С. Кларк (1949–2000) басқарды және 1967 жылы құрметті «Cinefantastique» журналына айналды. Кейін ол журналист және сценарийші Марк А. Альтман басшылығымен прозинге айналып, веб-журнал ретінде жалғасты. Марк Франктің «Фотон» (Photon) журналы – әр санында 8x10 өлшемді суреттердің болуымен ерекшеленді, ол 1960-жылдарда жарық көрді және 1970-жылдарға дейін жарияланды. Ричард Клеменсеннің «Шаммердің қорқыныштары» (Little Shoppe of Horrors) журналы, әсіресе «Hammer Horrors» фильмінің үлгілеріне назар аудара отырып, 1972 жылы жарық көріп, 2024 жылға дейін жарияланып келеді. Балтимордағы «Black Oracle» (1969–1978) журналын, жазушы болғаннан кейін Джон Уотерстің труппа мүшесі Джордж Стовер құрды, ол кішкентай форматта шығып, кейін Cinemacabre үлкен форматты журналына айналды. Стовердің «Black Oracle» әріптесі Билл Джордж өзінің қысқа ғұмырлы «The Late Show» (1974–1976; редактор Мартин Фалькпен бірге) журналын жариялады, кейін «Cinefantastique» прозинінің түйіндемесі «Femme Fatales» журналының редакторы болды. 1970-жылдардың ортасында Солтүстік Каролиналық жасөспірім Сэм Ирвин «Bizarre» атты қорқынышты/ғылыми-фантастикалық фанзин журналын жариялады, онда ол британдық актерлер мен режиссерлермен жасаған алғашқы сұхбаттарын жариялады; Ирвин кейін өзі продюсер-режиссер болды. Грег Шумейкердің «Жапондық фантастикалық кино журналы» (JFFJ) (1968–1983) Тохоның «Годзилласын» және оның азиялық бауырларын қамтыды. «Japanese Giants» (JG) журналын 1974 жылы Стивен Марк Рейни құрды және 30 жыл бойы жарияланды. 1993 жылы «G FAN» жарық көрді және 2012 жылдың күзінде 100-ші нөмірін шығарды. «FXRH (Ray Harryhausen арнайы эффектілері)» (1971–1976) журналын болашақ Голливуд FX суретшісі Эрнест Д. Фарино бірлесіп құрды.

As with comics zines, horror film fanzines grew from related interest within science fiction fan publications. Trumpet, edited by Tom Reamy, was a 1960s SF zine that branched into horror film coverage. Alex Soma's Horrors of the Screen, Calvin T. Beck's Journal of Frankenstein (later Castle of Frankenstein) and Gary Svehla's Gore Creatures were the first horror fanzines created as more serious alternatives to the popular Forrest J Ackerman 1958 magazine Famous Monsters of Filmland. Gore Creatures began in 1961 and continues today as the prozine (and specialty publisher) Midnight Marquee. Garden Ghouls Gazette—a 1960s horror title under the editorship of Dave Keil, then Gary Collins—was eventually headed by the late Frederick S. Clarke (1949–2000) and in 1967 became the respected journal Cinefantastique. It later became a prozine under journalist screenwriter Mark A. Altman and has continued as a webzine. Mark Frank's Photon—notable for the inclusion of an 8x10 photo in each issue—was another 1960s zine that lasted into the 1970s. Richard Klemensen's Little Shoppe of Horrors, having a particular focus on "Hammer Horrors", began in 1972 and is still publishing as of 2024. The Baltimore based Black Oracle (1969–1978) from writer turned John Waters repertory member George Stover was a diminutive zine that evolved into the larger format Cinemacabre. Stover's Black Oracle partner Bill George published his own short lived zine The Late Show (1974–1976; with co editor Martin Falck), and later became editor of the Cinefantastique prozine spinoff Femme Fatales. In the mid 1970s, North Carolina teenager Sam Irvin published the horror/science fiction fanzine Bizarre, which included his original interviews with UK actors and filmmakers; Irvin would later become a producer director in his own right. Japanese Fantasy Film Journal (JFFJ) (1968–1983) from Greg Shoemaker covered Toho's Godzilla and his Asian brethren. Japanese Giants (JG) was founded by Stephen Mark Rainey in 1974 and was published for 30 years. In 1993, G FAN was published, and reached its 100th regularly published issue in Fall 2012. FXRH (Special effects by Ray Harryhausen) (1971–1976) was a specialized zine co created by future Hollywood FX artist Ernest D. Farino.

Рок-н-ролл

1960 жылдардың ортасында ғылыми фантастика мен комикстерге әуес бірнеше жанкүйерлер рок музыкасына ортақ қызығушылық танытып, рок фанзині пайда болды. Пол Уильямс пен Грег Шоу – осындай екі ғылыми-фантастика жанкүйері, кейіннен рок-зиндердің редакторына айналды. Уильямстың “Crawdaddy!” (1966) және Шоудың Калифорниядағы екі журналы, “Mojo Navigator” (толық атауы, “Mojo Navigator Rock and Roll News”) (1966) және “Who Put the Bomp” (1970) – ертедегі маңызды рок фанзиндерінің қатарында. “Crawdaddy!” (1966) тез арада фанзин тамырларынан өрби, ақы төленетін жарнамалармен және газет стендтерінде таралатын алғашқы рок музыкалық “прозинге” айналды. “Bomp” фанзин ретінде қала берді, кейіннен танымал музыка журналистеріне айналған көптеген авторларды ұсынды, олардың ішінде Лестер Бэнгс, Грейл Маркус, Кен Барнс, Эд Уорд, Дэйв Марш, Металл Майк Саундерс және Р. Мелтцер болды. “Bomp” мұқабасында ғылыми фантастика мен комикстер фандарының ардагерлері – Джей Кинни мен Билл Ротслердің суреттері болды. “Bomp” жалғыз емес еді; 1970 жылдың тамызында “Rolling Stone” журналында рок фанзиндерінің өркендеуі туралы мақала жарияланды. Осы кезеңдегі басқа рок фанзиндері: Джимн Парреттің редакторы болған “denim delinquent” (1971), Марк Шиппердің редакторы болған “Flash” (1972), Арчи Паттерсонның редакторы болған “Eurock Magazine” (1973–1993), Брайан Хоггтың 1974 жылдан бастап Шотландияның Шығыс Лотиан қаласында жазып, шығарған “Bam Balam” және 1970 жылдардың ортасында “Back Door Man”. Пост-панк дәуірінде бұрын ұмытылған музыкалық формаларға ғылыми көзқараспен қараған, жақсы жазылған бірнеше фанзин пайда болды, олардың ішінде Майк Стакстың “Ugly Things”, Билли Миллер мен Мириам Линнаның “Kicks”, Джейк Остиннің “Roctober”, Ким Купердің “Scram”, П. Эдвин Летчердің “Garage & Beat”, сондай-ақ Ұлыбританияның “Shindig!” және Италияның “Misty Lane” журналдары бар. 1980 жылдары стадион жұлдыздарының өркендеуімен көптеген үйде жасалған рок фанзиндері пайда болды. Брюс Спрингстиннің “Born in the U.S.A.” альбомы мен “Born in the U.S.A.” гастрольдік турынан кейінгі мегажұлдыздық дәуірінде 1980 жылдардың ортасында Ұлыбританияда бір уақытта кемінде бес Спрингстин фанзині таратылды, ал басқа да көптеген журналдар әртүрлі елдерде жарияланды. Ливерпульден шыққан Гари Десмондтың “Candy's Room” (1980) бірінші болып шықты, одан кейін Дэн Френчтің “Point Blank”, Дэйв Персивалдың “The Fever”, Джефф Мэтьюстің “Rendezvous” және Пол Лимбриктің “Jackson Cage” журналдары тез арада жарық көрді. АҚШ-та “Backstreets Magazine” 1980 жылы Сиэтлде құрылды және Спрингстин басшылығымен және ресми веб-сайтымен байланыста болып, жылтыр басылым ретінде бүгінге дейін жарияланып келеді. 1990 жылдардың соңында электрондық және пост-рок музыкасы туралы көптеген танымал фанзин мен e-зин пайда болды. “Crème Brûlée” фанзині пост-рок жанры мен эксперименталды музыканы құжаттаған журналдардың бірі болды.

By the mid 1960s, several fans active in science fiction and comics fandom recognized a shared interest in rock music, and the rock fanzine was born. Paul Williams and Greg Shaw were two such SF fans turned rock zine editors. Williams' Crawdaddy! (1966) and Shaw's two California based zines, Mojo Navigator (full title, "Mojo Navigator Rock and Roll News") (1966) and Who Put the Bomp, (1970), are among the most important early rock fanzines. Crawdaddy! (1966) quickly moved from its fanzine roots to become one of the first rock music "prozines", with paid advertisers and newsstand distribution. Bomp remained a fanzine, featuring many writers who would later become prominent music journalists, including Lester Bangs, Greil Marcus, Ken Barnes, Ed Ward, Dave Marsh, Metal Mike Saunders and R. Meltzer. Bomp featured cover art by Jay Kinney and Bill Rotsler, both veterans of SF and Comics fandom. Bomp was not alone; an August 1970 issue of Rolling Stone included an article about the explosion of rock fanzines. Other rock fanzines of this period include denim delinquent 1971, edited by Jymn Parrett, Flash, 1972, edited by Mark Shipper, Eurock Magazine (1973–1993) edited by Archie Patterson and Bam Balam, written and published by Brian Hogg in East Lothian, Scotland, beginning in 1974, and in the mid 1970s, Back Door Man. In the post punk era, several well written fanzines emerged that cast an almost academic look at earlier, neglected musical forms, including Mike Stax' Ugly Things, Billy Miller and Miriam Linna's Kicks, Jake Austen's Roctober, Kim Cooper's Scram, P. Edwin Letcher's Garage & Beat, and the UK's Shindig! and Italy's Misty Lane. In the 1980s, with the rise of stadium superstars, many home grown rock fanzines emerged. At the peak of Bruce Springsteen's megastardom following the Born in the U. S. A. album and Born in the U. S. A. Tour in the mid 1980s, there were no less than five Springsteen fanzines circulating at the same time in the UK alone, and many others elsewhere. Gary Desmond's Candy's Room, coming from Liverpool, was the first in 1980, quickly followed by Dan French's Point Blank, Dave Percival's The Fever, Jeff Matthews' Rendezvous, and Paul Limbrick's Jackson Cage. In the US, Backstreets Magazine started in Seattle in 1980 and still continues today as a glossy publication, now in communication with Springsteen's management and official website. In the late 1990s, notorious fanzines and e zines flourished about electronic and post rock music. Crème Brûlée fanzine was one of those that documented post rock genre and experimental music.

Ұлыбритания

Ұлыбританиядағы панк субмәдениеті фанзиндерге деген қызығушылықты күрт арттырды, олар белгілі баспа баслымдарына қарсы мәдени балама ретінде пайда болды. Ұлыбританияның алғашқы және ең танымал «панк-зині» — Дептфордтан шыққан панк жанкүйері Марк Перридің «Sniffin' Glue» журналы еді. «Sniffin' Glue» 12 фотокөшірме нөмірден тұрады; алғашқы нөмірін Перри 1976 жылғы 4 шілдеде Лондонға The Ramones тобының дебютінен кейін (және оған жауап ретінде) дереу шығарды. Ұлыбританияның басқа фанзин журналдарына Blam!, Bombsite, Wool City Rocker, Burnt Offering, Sideburns, Chainsaw, New Crimes, Vague, Jamming, Artcore Fanzine, Love and Molotov Cocktails, To Hell With Poverty, New Youth, Peroxide, ENZK, Juniper beri beri, No Cure, Communication Blur, Rox, Grim Humour, Spuno, Cool Notes және Fumes кірді. Олардың ішінде Тони Флетчердің «Jamming» журналы ең кең таралғаны болды, ол бірнеше жыл бойы жалпыұлттық таралымды басты журналға айналды.

2000 жылдан кейін

Ұлыбританияда 2000 жылдардың басында "Fracture" және "Reason To Believe" есімді фанзин журналдары кең таралды, бірақ екеуі де 2003 жылдың соңында жабылды. "Rancid News" осы екі журналдың орнын қысқа мерзімге басты. Оныншы нөмірінен бастап "Rancid News" атын "Last Hours" деп өзгертті, осы атпен 7 нөмір шығарылды, содан кейін жаңа материал шығару тоқтап қалды. Бірақ "Last Hours" әлі де веб-журнал ретінде жұмыс істейді, бірақ бұрынғы атынан гөрі антиавторитарлық қозғалысқа көбірек назар аударады. "Artcore Fanzine" (1986 жылы құрылған) бүгінгі күнге дейін шығып тұрады, жақында 30 жылдығына арналған бірнеше нөмірлер жарияланды. Ұлыбритания бойынша панк музыкасына арналған көптеген шағын фанзин журналдары бар.

Марк Уилкинс және Мистик рекордс

1982 жылдан бастап АҚШ-тың панк/траш лейблі Mystic Records-тың жарнама директоры болған Марк Уилкинс 450-ден астам американдық және 150 шетелдік фанзинге тұрақты түрде жарнама таратты. Ол Mystic Records иесі Дуг Мудимен бірге "The Mystic News Newsletter" ақпараттық бюлетенін шығарды, ол тоқсан сайын жарық көрді және барлық фанзиндерге жіберілетін жарнамалық жинақтамаға қосылды. Уилкинс сонымен қатар Лос-Анджелестегі өте танымал панк-юмористикалық журнал "Wild Times"-ты шығарды, ал журналға қаражат жетпей қалғанда, ол 100-ден астам американдық фанзинге "Mystic Mark" есімімен әзіл-қалжың материалдарын таратты.

Италия

Италияның Перуджа қаласында 1979 жылдан 1981 жылға дейін "Мазкераде" жарияланды. Италияның Базиликата аймағында 1995 жылдан 2000 жылға дейін "Raw Art Fanzine" шығарылды. Италияның Милан қаласында 1988 жылдан 1991 жылға дейін "Горзилла" басылымы болды.

Мод

Ұлыбританияда 1979 жылғы Mod қайта жандануы, 1960-шы жылдардағы Mod субмәдениетінен шабыттанды, фанзиндер арқылы жаңа шығармашылықтың күрт өрбуін әкелді. Ал келесі он жылдық бойы жастар субмәдениеті ондаған тәуелсіз басылымдарды жариялауға түрткі болды. Бірінші толқынның ең табыстысы – Maximum Speed болды, ол Secret Affair, Purple Hearts және The Chords сияқты топтарды Ұлыбритания хит-парадтарына жол ашқан Mod қайта жандануының қарбалас әлемін сәтті бейнеледі. 1981 жылы жанрдың бағы mainstream аудиторияда төмендегеннен кейін, Mod қайта жандануы көтеріліп, жанрға жаңа тыныс берген клубтар, топтар және фанзиндер арқылы табысты түрленді. Бұл жетістік негізінен жер асты фанзиндер желісінің арқасында болды, олардың ең маңыздысы және кең таралғаны – болашақ радио ди-джей Эдди Пиллер шығарған «Ерекше сезімдер» және болашақ ұлттық журнал редакторы Крис Хант шығарған «Көлеңкелер мен көріністер» болды. Соңғысы, әсіресе, фанзиндерді жасау шегін кеңейтіп, көптеген фанзиндер фотокөшірме және литрасет көмегімен жасалған кезде (1983–1986 жж.), жылтыр, кәсіби деңгейде жазылған және басылған басылымдарды шығарды.

Жергілікті музыка

Ұлыбританияда белгілі бір қаланың жергілікті музыкалық өмірін қамтыған фанзиндер де болды. Көбінесе 1970-ші және 1980-ші жылдарда таралған, оларда барлық музыкалық стильдер қамтылды – топтар рок, панк, металл, футуризм, ска немесе би музыкасы орындаған. Бұл басылымдарда негізгі музыка баспасөзі назарына ілікпеген жергілікті концерттер туралы шолулар мен мақалалар жарияланды. Олар сол кездегі технологиялармен, яғни теріс машинасы және Letraset көмегімен жасалды. Мысалдар: Bombsite Fanzine (Ливерпуль, 1977), Wool City Rocker (Брэдфорд, 1979–1982), City Fun (Манчестер, 1984), Spuno (Бат, 1980).

Рөлдік ойындарға арналған фанзиндер 1970-ші және 1980-ші жылдарда адамдарға ойынды жасаушыларға қарағанда толық редакциялық бақылаумен байланысуға мүмкіндік берді. Бұл алғашқы RPG фанзиндері көбінесе A5 форматында (Ұлыбританияда) шығарылып, көбінесе нашар немесе ешқандай қызығушылық тудырмайтын суреттермен безендірілді. Фанзиндер қауымдастығы оқырманға сату және редакторлар/баспагерлер арасындағы алмасу негізінде қалыптасты. RPG-нің көптеген пионерлері ғылыми фантастика әлемінде басталып, оның бір бөлігі болып қала берді. Бұл шағын, бірақ әлі де белсенді үстел ойындарының жанкүйерлеріне де қатысты, олардың ең көп таралғаны – пошта арқылы ойналатын «Дипломатия» ойыны. Ұлыбританияның Aslan (1988–1991) фанзині Ұлыбританияда еркін стильдегі рөлдік ойындарды танымал етуге септігін тигізді.

Видео ойындар

Видео ойын фан-журналдары алғаш рет екінші буын кезеңінде пайда болды, сол кезде ойын дүкендері мен компьютерлік пайдаланушылар тобының жаңалықтары құрыла бастады, бірақ олар әлі сатып алушылар мен ойыншылар тарапынан кең танылмаған еді. Ең алғашқы жариялым – «Joystick Jolter». Басқа абоненттік жаңалықтарға «8:16» (Ұлыбритания, Atari, 1987 жылдың қарашасы, 1-шы нөмір), «The Video Game Update», кейін «Computer Entertainer» деп аталғандары кірді. Үстелдік басылым құралдары қолжетімдірек болған сайын, фан-журналдардың саны артты. Фан-журналдар көбінесе классикалық ойындарға (мысалы, «2600 Connection» және «Classic Systems & Games Monthly») немесе қазіргі ойындарға (мысалы, «APE» және «The Subversive Sprite») баса назар аударды. Азды-көпті, кейбір фан-журналдар екі тақырыпты да қамтыды (мысалы, «Digital Press» және «Joystick & Screen»). Видео ойын журналистикасы дамыған сайын, зиндардың саны өсті, өйткені Арни Катц және Крис Бийник сияқты жазушылар «Video Games & Computer Entertainment», «EGM» және «Tips & Tricks» сияқты танымал журналдардағы өз бағаналарын болашақ фан-журналдарды шолу үшін пайдаланды. Бұл танымал шолулар фан-журнал редакторларын бір-бірімен таныстырып, фан-журналдар қауымдастығын құруға ықпал етті. Интернет пайда болғаннан кейін видео ойын фан-журналдарының танымалдығы күрт төмендеді, алайда кейбір журналдар, әсіресе классикалық ойындарға арналғандары («Classic Gamer Magazine» және «Video Game Collector» сияқты) 90-шы жылдардың ортасынан кейін де жарияланып тұрды. «Талап бойынша» басылымның дамуы «Jumpbutton» және «Scroll» сияқты баспа зиндарына жаңа мүмкіндіктер берді. Видео ойын фан-журналдарының алтын ғасыры АҚШ және Канадада болды, бірақ зиндар басқа елдерде де шығарылды. Ұлыбританияда шығарылған танымал видео ойын фан-журналдарына «Retrogamer», «Pixel Nation», «Capcom Fanzine», «Mercury» және «Super Famicom Mini Mag» кіреді. Францияда «Revival» сияқты фан-журналдар таратылды, ал Жапонияда әсем дуджин туындылары жасалды. Соңғы кезде видео ойын фан-журналдарында шағын қайта өрлеу байқалды, 2015 жылы «HyperPlay RPG» және 2017 жылы «Switch Player» іске қосылды. «Super Play» журналының рөлдік ойындарға және Nintendo-ға арналған назары негізінде құрылған «HyperPlay RPG» танымал видео ойын медиасынан оң пікірлер алды.

Video game fanzines first emerged during the second generation period at a time when gaming stores and newsletters for computer user groups were beginning to become established but had not yet receive significant recognition by purchasers and gamers. The earliest such publication was Joystick Jolter. Other subscriber based newsletters included 8:16 (UK, all things Atari, 1st issue Nov 1987), The Video Game Update, later titled Computer Entertainer. As desktop publishing tools became more accessible, there was an increase in fanzine production. Fanzines generally emphasized either classic gaming (e. g. 2600 Connection and Classic Systems & Games Monthly), or current gaming (e. g. APE and The Subversive Sprite). Less commonly, some fanzines covered both topics (e. g. Digital Press and Joystick & Screen). The number of zines grew with the development of video game journalism as writers like Arnie Katz and Chris Bieniek used their columns in mainstream magazines like Video Games & Computer Entertainment, EGM, and Tips & Tricks, to publish reviews of promising fanzines. These mainstream reviews had the effect of introducing fan editors to each other and of creating a fanzine scene. The popularity of video game fanzines diminished greatly with the rise of the internet, however some zines—particularly the classic gaming ones (e. g. Classic Gamer Magazine and Video Game Collector)—continued beyond the mid 90s. The rise of "on demand" publishing has led to a new outlet for print zines, like Jumpbutton and Scroll. The video game fanzine era was biggest in the US and Canada, but zines are also produced in other countries. Prominent video game fanzines produced in the UK include Retrogamer, Pixel Nation, Capcom Fanzine, Mercury, and Super Famicom Mini Mag among others. In France fanzines like Revival were circulated, and Japan has seen the production of lavish doujin works. More recently, there has been a mini resurgence in video game fanzines, with the launch of HyperPlay RPG in 2015 and Switch Player in 2017. Based in part on Super Plays focus on role playing games and "any bit" Nintendo, HyperPlay RPG received positive reviews by the mainstream video game media.

Соғыс ойыны

Ойын-зораның бірнеше фан-журналы бар. Олардың ішінде Charge! журналы бар, ол америкалық Азамат соғысы кезеңіне арналған шағын әскерлермен тактикалық ойындарды ұнататындарға арналған, әлемдік деңгейдегі жетекші фан-журнал. Басқа фан-журналдар Warhammer және басқа да танымал ойын ережелерін қолдайды.

Спорт

Футболдың алғашқы фанзині 1972 және 1976 жылдар аралығында жарық көрген Foul деп есептеледі. Ұлыбританияда Премьер-лиганың немесе Футбол лигасының көптеген футбол клубтары клубтың ресми журналын немесе матч күнінің бағдарламасын толықтыратын, қарсы тұратын және күшейтетін бір немесе бірнеше фанзин шығарады. Қолжетімді бағадағы фанзинге кепілді аудитория бар, өйткені футбол жанкүйері болу – құмарлық мәдениеті. Ең ұзақ безген фанзин – Брэдфорд Сити ФК жанкүйерлері шығарған The City Gent, ол алғаш рет 1984 жылдың қарашасында Valley Parade стадионында сатылымға шықты және қазір 26-шы маусымын тойлап келеді. Одан кейін 1989 жылы жарық көрген Nike, Inc. келді. Сол кезде ол өзінің тұңғышы емес еді, себебі 1981 жылдың қарашасында алғаш жарық көрген Terrace Talk (Йорк Сити) және Wanderers Worldwide (Болтон Уондерерс) бұрыннан қалыптасқан, бірақ кейіннен жоғалып кеткен еді. 1985 жылы пайда болған When Saturday Comes (кейіннен кең таралған журнал ретінде жарық көрген, нақты клубқа бағытталмаған фанзин) «фанзин қозғалысын» іске қосты, ол 1980-ші жылдардың соңында көптеген клубтық атаулардың тууына себеп болды, бұл фанзиндер үшін өркендеу кезеңі болды. Интернет кеңінен тарағаннан кейін футбол фанзиндеріне жұмсалған күш-жігердің көп бөлігі жанкүйерлердің веб-сайттарын дамытуға бағытталды. Ұлыбританиядағы басқа футбол фанзиндерінің мысалдары: A Love Supreme (Сандерленд), TOOFIF (Фулхэм), The Square Ball (Лидс Юнайтед), 4,000 Holes (Блэкберн Роверс) және War of the Monster Trucks (Шеффилд Уэнсдей фанзині, жергілікті телеарнаның еңбектеп жеңіске жеткен кубок ойынының соңғы минуттарын көрсетуден бас тартқандықтан осылай аталған). «Квинс Парк Рейнджерс» фанзині «A Kick up the Rs» алғаш рет 1987 жылдың тамызында жарық көрді және әлі күнге дейін маусым сайын орташа есеппен 10 нөмір шығарып келеді. Фанзиндер футболдың жоғарғы лигаларына ғана тән емес, Солтүстік Каунтис Ист лигасының Скарборо Атлетик ФК клубында «Abandon Chip!» атты фанзин бар, бұл Scarborough FC клубының қиын жағдайына және оның демеушісі McCain-ге жасалған әзіл. Футбол әлемінен тыс жерлерде де көптеген танымал фанзиндер болды, мысалы, регби лигасының «Кім еді Сент-Джордж?» (Who The Hell Was St. George Anyway?) және Scarlet Turkey (Салфорд Сити Редс) жанкүйерлері шығарған журналдар бар. Алайда, Интернеттің күшеюіне байланысты бұл басылымдар қазір қағаз түрінде шығарылмайды. Әлемдегі ең ұзақ безген регби лигасының фанзині атағы енді Каслфорд Тайгерс жанкүйерлерінің «The Aye of the Tigers» журналына тиесілі. Фанзин қозғалысы тіпті АҚШ-қа дейін жетті, мұнда мұз хоккейінің жанкүйерлері бірнеше танымал фанзин шығарды. Чикагода бұрын жарық көрген Blue Line Magazine және қазіргі уақытта шығарылып жатқан The Committed Indian журналдары бар, екеуі де Чикаго Блэкхокс жанкүйерлерінің еңбегі. Сент-Луисте Сент-Луис Блюз командасы үшін Game Night Revue және St Louis Game Time журналдары бар. Ирландияда да көптеген фанзиндер бар, олардың ішінде Shelbourne клубының Red Inc. журналы 1999 жылдан бері ең ұзақ безгені болып табылады. АҚШ-та спорттық фанзиндер салыстырмалы түрде сирек кездеседі. Бостон қаласында олар көбірек таралған. Фенуэй паркінің жанында сатылатын екі фанзиннің бірі – Yawkey Way Report, оны бұрынғы теңізші басқарады.

The first association football fanzine is regarded as being Foul, a publication that ran between 1972 and 1976. In the UK, most Premier League or Football League football clubs have one or more fanzines which supplement, oppose and complement the club's official magazine or matchday programme. A reasonably priced zine has a guaranteed audience, as is the culture of passion in being a football fan. The longest running fanzine is The City Gent, produced by supporters of Bradford City FC, which first went on sale at Valley Parade in November 1984 and is now in its 26th season. Following close on its heels was Nike, Inc. which was first released in 1989. At the time it was not the first of its kind with Terrace Talk (York City), which was first published in November 1981 and Wanderers Worldwide (Bolton Wanderers) having already been established but since disappeared. In 1985 the emergent When Saturday Comes (a fanzine without a specific club focus that was subsequently launched as a mainstream magazine) promoted a 'fanzine movement' that gave birth to many more club titles during the late 1980s which was something of a glory period for fanzines. With the widespread availability of the Internet, much of the energy that was put into football fanzines subsequently went into the development of supporters' websites. Examples of other UK football fanzines include A Love Supreme (Sunderland), TOOFIF (Fulham), The Square Ball (Leeds United), 4,000 Holes (Blackburn Rovers) and War of the Monster Trucks (a Sheffield Wednesday fanzine named after a local TV station elected not to show the final scenes of an unlikely cup victory). The Queen's Park Rangers fanzine 'A Kick up the Rs' was first published in August 1987 and is still issuing an average of 10 issues per season. Fanzines are not exclusive to the top tiers of football however, with Northern Counties East League side Scarborough Athletic FC having a fanzine titled Abandon Chip!, a pun based on both the perilous situation of predecessor club Scarborough FC and that club's sponsors, McCain. And also away from the world of Football there were a number of established fanzines, for example Rugby league has such notable publications as Who The Hell Was St. George Anyway? Rugby League fanzine, by supporters of Doncaster RLFC and Scarlet Turkey of Salford City Reds. However, due to pressure from the Internet etc. these publications no longer exist in printed form. The title of World's longest running Rugby League fanzine now belongs to The Aye of the Tigers, by Castleford Tigers supporters. The fanzine movement has even spread to the United States, where ice hockey fans have produced several popular fanzines. In Chicago two examples include the formerly published Blue Line Magazine and currently The Committed Indian, both produced by Chicago Blackhawks fans. In St. Louis there are Game Night Revue and St Louis Game Time for the St. Louis Blues. There are also a number of fanzines to be found in Ireland of which Shelbourne's Red Inc. is the longest running since 1999. In the United States, sports fanzines are relatively rare. In Boston they are a bit more common. There are two fanzines sold outside Fenway Park including Yawkey Way Report, which is run by a former Marine.

Соңғы өзгерістер

20 ғасырдың соңы мен 21 ғасырдың басында Интернет кеңінен қолжетімді бола бастағаннан бері, дәстүрлі қағаз журналдар веб-журналдарға (немесе "электрондық журналдарға") орын беруде, оларды жасау оңай және Интернеттің мүмкіндіктерін пайдаланып, одан да көп, тіпті бүкіл әлемді қамтитын аудиторияға жетуге мүмкіндік береді. Дегенмен, баспа түріндегі фан-журналдар әлі де шығарылуда, себебі кейбіреулер осы форматты ұнатады немесе Интернетке ыңғайлы қолжетімділігі жоқ адамдарға тарату үшін. Билл Бернстің eFanzines веб-сайтында шамамен 200 ғылыми-фантастикалық фан-журналдың онлайн нұсқаларын, сондай-ақ басқа ғылыми-фантастикалық фан-журналдарға сілтемелерді табуға болады. Сонымен қатар, zine фестивальдері жыл сайын Лос-Анджелес, Чикаго және Бруклин сияқты американ қалаларында, сондай-ақ Мельбурн (Австралия) және Глазго (Ұлыбритания) сияқты халықаралық қалаларда өткізіледі.