Брисбен Буллетс: Тарихы мен жетістіктері

Кіріспе

Брисбен Баллетс – Австралияның Квинсленд штатындағы Брисбен қаласында орналасқан Ұлттық баскетбол лигасының (NBL) кәсіби ерлер баскетбол командасы. Олар 1979 жылдан 2008 жылға дейін өнер көрсетіп, 2016 жылы лигаға қайта оралды. Брисбен NBL-дің құрылтайшы он командасының бірі және 1985, 1987 жылдардың маусымдарында және 2007 жылы үш рет NBL чемпионатында жеңіске жетті. Сонымен қатар, олар 1984, 1986 және 1990 жылдардағы финалдық ойындарда бақ сынасып, 22 рет плей-оффқа қатысты. 2008 жылдың 30 маусымында команда иесі Эдди Гроувстың қаржылық қиындықтары мен жаңа иеленушілер тобын табуға жасалған әрекеттердің сәтсіз аяқталуына байланысты Bullets командасының лицензиясы NBL-ге қайтарылды. 2014–15 маусымында NBL Брисбендегі франшизаның қайта құрылуына үміттеніп, Bullets командасын қайта жандандыру мүмкіндігін қарастырды. Бұл үміттер 2015 жылдың 17 қыркүйегінде іске асырылып, Bullets 2016–17 маусымында NBL-ге қайта оралды.

Алғашқы жылдар

Bullets 1979 жылы Брисбен әуесқой баскетбол қауымдастығы Ұлттық баскетбол лигасының алғашқы маусымы үшін Брюс Фицджеральд капитаны және Боб Янг бас бапкері басшылығымен құрылды. НБЛ-дің тұңғыш маусымында өткізілген 18 ойынның 13-інде Брисбен жеңіске жетіп, 5-інде жеңіліс танытты, нәтижесінде 5-орынға табан тіреді. Брисбеннің Кал Брутоны маусымдағы лиганың ең көп ұпай жинаған ойыншысы атанды. Bullets 1980 жылы екінші НБЛ маусымында финалға жолдама алды. Дейв Клэкстон да бас бапкер қызметін атқарды. Үшінші орынды иеленіп, 22 маусымдық ойынның 17-сін жеңіп, екінші жартылай финалда 101–94 есебімен жеңіліс тапты. Брайан Бэнкс сол маусымда НБЛ-дің бірінші құрама командасына енді. Банкс келесі маусымда Bullets командасының капитаны болды. Екінші маусымда финалға шыққаннан кейін, Брисбен 1981 жылы да осы жетістікті қайталады. Брисбен 5-орынды иеленді, бірақ бірінші орын алған Сент-Килда Бразилияда Дүниежүзілік клубтар чемпионатында болғандықтан финалға қатыспады. Bullets бірінші жартылай финалда Launceston Casino City-ге 71–69 есебімен жеңілді. 1982 жылы жаңа бапкер Рик Харденмен Bullets финалға ілікпей, 8-орынды қанағат тұтты. Келесі маусымда олар 5-орынға ие болды, бірақ финалға үміткерлердің қатарында болған жоқ. Ұзын, иірім шашымен және керемет сыртқы шабуылымен танымал импорттық қорғаушы Рон "Шұбар" Радлифф 1983 жылы Bullets және НБЛ үшін өзінің алғашқы маусымын өткізді.

Чемпионат жылдары

Жаңа бапкер Брайан Керл басшылығымен, ол 1984 жылғы «Жыл бапкері» сыйлығын жеңіп алатын болды, «Буллетс» командасы 1981 жылдан бері алғаш рет плей-оффқа қатысып, 1984 жылғы тұрақты маусымды 19-5 есебімен бірінші орында аяқтады, бұл 1983 жылғы 10-12 есебінен айтарлықтай жақсару болды. «Кобург Гиантс» және «Джилонг Суперкатс» командаларын финалда жеңгеннен кейін, команда алғаш рет NBL Grand Final-ға өтті, ал ойын Мельбурндағы «The Glass House» аренасында өтеді (1984 жыл NBL Grand Final-ы алдын ала белгіленген «бейтарап» аренада өткізілген соңғы жыл болды). Алайда, олар бірінші чемпионатты жеңіп ала алмады, «Канберра Каннонс» командасына 84-82 есебімен жеңіліп қалды, оларға Австралияның «Буммерлер» командасының ойыншысы Фил Смит жетекшілік етті. 1984 жылы «Батыс Аделаида Беаркатс» командасында екі маусым өткізгеннен кейін «Буллетс» клубына оралған Лерой Логгинс, өзінің алғашқы 3 NBL ең құнды ойыншысы сыйлығын жеңіп алып, «Барлық NBL» командасының шағын шабуылшысы атанды. Брайан Керл басшылығымен «Буллетс» лиганың ең күшті командасы болып танылды және 1985 жылғы маусымды 20-6 есебімен бірінші орында аяқтады, сонымен қатар финалда «Каннонс» командасын жеңгеннен кейін тағы да Grand Final-ға іріктерілді. Ойын өз үйлерінде, «Чандлер Арена» стадионында өткендіктен, «Буллетс» командасы 36ers командасымен NBL тарихындағы соңғы бір ойындық финалда жеңіске жететін фавориттер саналды, тіпті 36ers жартылай финалда «Ньюкасл Фалконс» командасын рекордтық 151-103 есебімен жеңгеніне қарамастан. Ойынның соңғы кезеңіне 78-74 есебімен көш бастап, «Буллетс» Аделаиданы 42-21 есебімен жеңіп, соңғы кезеңдегі ұпай жинаған NBL Grand Final-ы бойынша рекорд орнатты және 36ers командасын 120-95 есебімен жеңіп, алғашқы чемпионатын жеңіп алды. 1986 жылғы маусымда команданың маңызды өзгерісі – 2700 орындық «Чандлер Арена» стадионынан көшіп, 13500 жанкүйерге дейін сыятын жаңа «Брисбен ойын-сауық орталығына» көшу болды, бұл сол кезде NBL-дегі ең үлкен және ең жаңа үй аренасын берді (лигадағы екінші ең үлкен арена – 7200 орындық «The Glass House» болды). Шындығында, «Ойын-сауық орталығы» тек NBL-дегі ғана емес, сонымен қатар Австралияның ең үлкен жабық аренасы болды. Олар тұрақты маусымды 17-8 есебімен үшінші орында аяқтады, бірақ плей-оффта «Сидней Суперсоникс» және тұрақты қарсыласы «Канберра» командаларын жеңіп, үшінші рет Grand Final-ға өтті. NBL тарихында үш ойыннан тұратын алғашқы Grand Final сериясында «Буллетс» Кен Коул басқарған «Аделаида 36ers» командасына 2-1 есебімен жеңілді, серияның үшінші ойынын Аделаидада 113-91 есебімен жоғалтты (36ers лигадағы 24-2 есебімен бірінші орынды иеленді, оның ішінде үйде 13-0 есебі). Алаңға шығар алдында 11000-нан астам жанкүйер жиналды, бұл сол кезде Австралиядағы жабық спорттық іс-шаралардың рекордтық көрсеткіші, «36ers» командасы «Ойын-сауық орталығында» «Буллетс» командасын 122-119 есебімен жеңді, ал олар 1986 жылы «Аделаидада» «36ers» командасын жеңген жалғыз команда болды, «Аполло стадионында» 104-83 есебімен жеңіске жетті. Лерой Логгинс 1986 жылы тағы да лиганың ең құнды ойыншысы болып танылды, бұл оған және Брисбенге екінші ең құнды ойыншы атағын берді, сонымен қатар ол тағы да «Барлық NBL» командасына бірауыздан сайланды. Алайда, Логгинс Grand Final сериясының 1-ші және 3-ші ойындарында қателік жасады, бұл оның алаңдағы әсерін шектеді. 1987 жылы «Буллетс» командасы 20-6 есебімен сатыдағы екінші орынға оралды (қайтадан тек «Аделаидадан» қалып қойды), бұл оларға жартылай финалға дейін плей-оффқа жол берді. Онда олар «Иллаварра Хоукс» командасын екі ойынға бірдей жеңіп, лига рекорды бойынша төртінші рет Grand Final-ға өтті, осы жолы олар «Перт Уайлдкатс» командасымен бірінші Grand Final сериясында кездесті, олар жартылай финалда «36ers» командасын 2-1 есебімен жеңіп, жартылай финалға шықты. «Пертті» бұрынғы «Буллетс» командасының сүйікті ойыншысы Кал Брутон басқарды, ол 1986 жылдың соңында Брайан Керлмен болған даудан кейін клубтан кеткен еді. Брутон «Уайлдкетс» командасын шабуылшылар Кендалл «Тинни» Пиндер және «Алабама Сламма» Джеймс Кроуфордты қосып, чемпиондыққа үміткерге айналдырды. «Буллетс» командасы екінші NBL чемпионатын жеңіп алды, Перттегі қызықты ойында 80-79 есебімен жеңіске жетті, содан кейін Брисбендегі «Ойын-сауық орталығында» 106-87 есебімен жеңіске жетті. Лерой Логгинс «Буллетс» командасы үшін ойнауды жалғастырды, ал 1987 жылы ол үшінші MVP сыйлығын жеңіп алды (1986 жылғы Grand Final MVP Марк Дэвистің сыйлығымен бөлісті), сонымен қатар «Уайлдкетс» командасын жеңген серия үшін Grand Final MVP деп танылды (Grand Final MVP оның алғашқы ресми сыйлығы болғанымен, Логгинс 1985 жылғы Grand Final жеңісінде 41 ұпай жинаған ойыншысы да болды).

Under new coach Brian Kerle, who would go on to win the 1984 Coach of the Year award, the Bullets' first playoffs appearance since 1981 came about after finishing the 1984 regular season in first place with a 19–5 record, a major improvement on their 10–12 record in 1983. After defeating the Coburg Giants and the Geelong Supercats in the finals, the team were into their first ever NBL Grand Final with the game to be played at The Glass House in Melbourne (1984 would be the last year that the NBL Grand Final was played at a pre determined 'neutral' venue). Unfortunately, they were not successful in capturing their first championship, losing to the defending champion Canberra Cannons 84–82 who were led by the Australian Boomers point guard Phil Smyth. Star import Leroy Loggins, who had returned to the Bullets in 1984 after two seasons with the West Adelaide Bearcats, capped off a great season with the Bullets by winning his first of 3 NBL Most Valuable Player Awards as well as being named at Small forward in the All NBL Team. The Bullets had emerged as the league's most powerful team under Brian Kerle and again finished in first place the 1985 season with a 20–6 record, and were again Grand Finalists after a hard fought win over the Cannons in the finals. With the game being held at their home venue, the Chandler Arena, the Bullets were still favourites to defeat the Adelaide 36ers (whose merger with the Bearcats in 1985 had seen them become an NBL force for the first time) in what was to be the last single game grand final in NBL history despite the 36ers defeating the Newcastle Falcons by the record score of 151–103 in their semi final. Leading 78–74 going into the last period of play, the Bullets then outscored Adelaide 42–21, setting an NBL grand final record for points scored in the final period and easily accounting for the 36ers 120–95 to record their first ever championship win. The team's major change during the 1986 season was when they moved out of the 2,700 seat Chandler Arena and into the brand new Brisbane Entertainment Centre which could seat up to 13,500 fans, easily giving the Bullets the largest and newest home arena in the NBL at the time (the next largest venue in the league was The Glass House which could only seat 7,200). Indeed, the Entertainment Centre was not only the NBL's but also Australia's then largest indoor arena. They finished the regular season in third place with a 17–8 record but progressed to their third Grand Final in a row with wins over the Sydney Supersonics and regular finals opponent Canberra in the playoffs. In the first ever NBL grand final series to be played over three games, the Bullets lost to the Ken Cole coached Adelaide 36ers 2–1, losing Game 3 of the series 113–91 in Adelaide (the 36ers had a league leading 24–2 record for the season including a 13–0 record at home). In the opening game, over 11,000 fans, a then indoor sports attendance record in Australia, saw the 36ers defeat the Bullets 122–119 in overtime at the Entertainment Centre, while they became the only team to defeat the 36ers in Adelaide in 1986 when they won Game 2 104–83 at the Apollo Stadium. Leroy Loggins was again voted the league's MVP in 1986, giving himself and Brisbane a second MVP title while he was again a unanimous selection to the All NBL Team. Crucially though, Loggins fouled out of both Game 1 and 3 of the Grand Final series which limited his on court impact. 1987 saw the Bullets back to second on the ladder (again behind only Adelaide) with a 20–6 season, earning themselves a bye in the playoffs until the semi finals. There they defeated the Illawarra Hawks two games to one to advance to a league record fourth grand final in a row, where this time they were up against the Perth Wildcats in their first ever Grand Final series after upsetting the 36ers 2–1 in their semi final series. Perth were player/coached by former Bullets favourite Cal Bruton, who had left the club at the end of 1986 after a public falling out with Brian Kerle. Bruton had successfully turned the Wildcats into a championship contender with the addition of forwards Kendall "Tiny" Pinder and the "Alabama Slamma" James Crawford. The Bullets won their second NBL championship, winning the first game 80–79 in a thriller in Perth, before taking out Game 2 106–87 at the Entertainment Centre in Brisbane. Leroy Loggins continued to star for the Bullets, and in 1987, he won his third MVP award (shared with Adelaide's 1986 Grand Final MVP Mark Davis), as well as being voted as the Grand Final MVP for the series win over the Wildcats (although the Grand Final MVP was his first official award, Loggins had also been the player of the game with 41 points in the 1985 Grand Final victory).

Қалыпты құлдырау

1988 жылғы маусымды «Bullets» командасы 18–6 есебімен үшінші орында аяқтады, бірақ іріктеу турнирінде жеңілгеннен кейін бес мәрте қатарынан өткен финалға қатыса алмады. 1988 жылғы маусымның жарқын сәті – бірінші жылғы ойыншы Шейн Хилдің NBL үздік жаңа ойыншысы атағын жеңіп алуы болды. 1989 жылғы маусымда команда 1983 жылдан бері алғаш рет плей-оффқа ілікпеді, кезеңді 11–13 есебімен сегізінші орында аяқтады. Осы көңіл көншітпейтін маусымнан кейін «Bullets» құрамы кең ауыстырылды: Лерой Логгинс, Грег Фокс және Роберт Сибли ғана 1989 жылғы «Bullets» командасынан 1990 жылғы маусымда клубта қалды, ал Ларри Сенгсток пен Рон Радлифф NBL-дің Квинсленд штатындағы екінші командасы – «Gold Coast Cougars» құрамына 1990 жылғы тұңғыш маусымда қосылды. Дерек Ракер мен Андре Мурдың келгенінен кейін «Bullets» 1990 жылы үлкен өрлеу жасады, үшінші орынды алып, маусымды 18–8 есебімен аяқтады. Олар тағы да финалға жолдама алды, қайтадан «Perth Wildcats» командасымен кездесті. Бірақ бұл жолы «Bullets» 2–1 есебімен жеңіліп, өз алаңында өткен үшінші ойында 109–86 есебімен ұтылды. Серияның екінші ойынында «Bullets» 106–90 есебімен жеңіп, есепті теңестірді, сол кезде «Brisbane Entertainment Centre» аренасында 13,221 көрермен жиналды. Бұл Мельбурннен тыс жерде өткен финалдық ойын үшін рекордтық көрсеткіш болды, содан кейін 2012–13 жылғы «Wildcats» және «New Zealand Breakers» командалары арасындағы финалдық серияның екінші ойынында «Perth Arena» аренасында 13,527 көрермен болды. Көрермендер саны NBL финалдық ойыны бойынша ең көп көрермен жиналған сегізінші матч ретінде сақталды. Брайан Керле екінші рет «Жылдың жаттықтырушысы» атағын жеңіп алды, ал жаңа импорттық ойыншы Дерек Ракер NBL-дің ең құнды ойыншысы атағын жеңіп алған екінші «Bullets» ойыншысы болды. 1991 жылғы маусымда команда 13–13 есебімен финалдық турнирге қатыса алмады, тоғызыншы орынды иеленді. Алайда 1992 жылы «Bullets» қайтадан финалға шықты, жартылай финалға дейін жетті. 1993 жылы бұрынғы NBL «Жылдың жаттықтырушысы» (1988) және «North Melbourne Giants» (1989) командасының чемпионы Брюс Палмер «Bullets» командасының жаңа жаттықтырушысы болды, ал команда жартылай финалға дейін жетті. 1994 жылдан 1996 жылға дейінгі маусымдарда «Bullets» жартылай финалға дейін жетті, тиісінше бесінші, алтыншы және сегізінші орындарды иеленді. Дэвид Ингем 1996 және 1997 жылдардағы бас жаттықтырушы қызметін атқарды, ал Брайан Керле 1998 жылдан 2000 жылға дейін «Bullets» клубына жаттықтырушы ретінде оралды. Осы кезеңде «Brisbane Entertainment Centre» аренасындағы үй ойындарын өткізудің жоғары құны (көрермендер азаюымен бірге) «Bullets» командасын 1998 жылғы маусымнан бастап 4,000 көрерменге арналған «Brisbane Convention & Exhibition Centre» аренасына көшуге мәжбүр етті.

The Bullets finished the 1988 regular season in third place with an 18–6 record, but they couldn't manage to reach their fifth grand final in a row after losing in the elimination final. A highlight of the 1988 season for the Bullets was first year player Shane Heal winning the NBL's Rookie of the Year award. The 1989 season saw the team fail to make the playoffs for the first time since 1983 when they finished the regular season in eighth place with an 11–13 record. In the wake of this disappointing season, the Bullets' line up was extensively overhauled: Leroy Loggins, Greg Fox, and Robert Sibley were the only players from the 1989 Bullets team to continue with the club for the 1990 season, while both Larry Sengstock and Ron Radliff left to join the NBL's second Queensland based team, the Gold Coast Cougars, for its inaugural season in 1990. Boosted by new imports Derek Rucker and Andre Moore, the Bullets made a huge turn around in 1990, finishing in third place and going 18–8 for the season. They would again win their way into the grand final, again playing the Perth Wildcats. This time however the Bullets lost 2–1, losing Game 3 at home 109–86. Game 2 of the series, with the Bullets levelling at one game all with a 106–90 win, saw a then NBL grand final record crowd of 13,221 at the Brisbane Entertainment Centre. This would stand the highest ever grand final crowd for a game played outside of Melbourne until 13,527 saw Game 2 of the 2012–13 Grand Final series between the Wildcats and New Zealand Breakers at Perth Arena. The attendance remains the eighth largest for an NBL Grand Final game. Brian Kerle won his second Coach of the Year award, while new import guard Derek Rucker becoming the second Bullets player to win the NBL's MVP award. The 1991 season was not nearly as successful, as the team finished in ninth place, way out of finals contention with a 13–13 record. However, in 1992, the Bullets were back in the finals, making it to the quarter finals. In 1993, former NBL Coach of the Year (1988) and championship winning coach of the North Melbourne Giants (1989) Bruce Palmer became the new Bullets coach, and the team made it as far as the semi finals. From 1994 through to the 1996 seasons, the Bullets made it as far as the quarter finals, finishing in fifth, sixth and eighth place respectively. David Ingham took over as head coach for the 1996 and 1997 seasons, with Brian Kerle returning to the club to coach the Bullets from 1998 to 2000. During this time, the high cost of playing home games at the Brisbane Entertainment Centre (along with falling attendances) forced the Bullets to move to the smaller (4,000) capacity Brisbane Convention & Exhibition Centre from the 1998 season.

Созылған төмендеу

"Буллетс" 2000-жылдардың басында финалға қатыса алмады. 2000–01 маусымы "Буллетс" үшін аса көңілі толмаған маусым болды, себебі олар тұрақты маусымдық кестеде соңғы екінші орынды иеленіп, 28 ойынның тек 4-інде ғана жеңіске жетті. Алайда, "Буллетс" 2003–04 маусымында 33 ойынның 22-сінде жеңіске жетіп, турнир кестесінде құрметті төртінші орынды бағындырды. Команда 2004–05 және 2005–06 маусымдарында финалға қатысуға мүмкіндік алды. 2005–06 маусымында бесінші орынды иеленді және 1-ші ойында "Перт Уайлдкэтс" командасын өз алаңында қабылдады, бірақ 96–91 есебімен жеңіліп, жарыстан шығарылды.

Жоғарыға қайта оралу

2005–06 маусымынан кейін тәжірибелі австралиялық «Бумers» командасының орталық ойыншысы және NBL-дің барлық уақыттағы ең көп допты қайтарып алған ойыншысы Марк Брадтке қосылғаннан кейін «Буллетс» командасының үміттері тағы да артты. 2006–07 жылғы «Blitz» алдын ала маусымында «Буллетс» топтық кезеңдегі үш ойында жеңіске жетіп, A тобында бірінші орынды алып, ширек финалға өтті. «Вуллонгонг Хоукс» және «Сидней Кингс» командаларын жеңіп, финалға шыққан «Буллетс» командасы «Мельбурн Тайгерс» командасын жеңіп, алдын ала маусым титулын жеңіп алды. Алдын ала маусымдағы сәттіліктерінен кейін «Буллетс» 2006–07 маусымында жеңіл жеңіс тіркеп, маусым соңында 28 жеңіс және 5 жеңіліс көрсетті. Бұл NBL тарихындағы рекордты жаңартқан 21 ойындық жеңіс тізбегі болды, бұл «Буллетс» командасының тарихындағы ең табысты маусымын белгіледі. Жартылай финалда «Сидней Кингс» командасын жеңгеннен кейін Брисбен 1990 жылдан бері NBL-дің алғашқы финалдық ойынына өтті. Олар финалдық серияда қорғаудағы чемпион «Мельбурн Тайгерс» командасын 3–1 есебімен жеңіп, үшінші рет NBL чемпионы атанды.

Лиганың шығу күні

2008 жылдың наурыз айында 2007–08 маусымынан кейін, балалар бағдаршаларының иесі, Эдди Гроувс – қаржылық қиындыққа тап болған ABC Learning Centres империясының басшысы – клубты сатуға мәжбүр екенін хабарлады. 2008 жылдың 16 сәуірінде Логан қаласының кәсіпкері Дэвид Кемп жаңа ие ретінде ресми түрде таныстырылды. Бірақ Кемп сатудан бас тартты және жаңа иеленушілер тобын табуға жасалған әрекеттер сәтті болмады. 2008 жылдың 30 маусымында "Буллетс" клубының лицензиясы NBL-ге қайтарылғаны жарияланды.

Қайта өрлеуге үміт

2011 жылдың тамызында Баскетбол Австралиясының бас директоры Ларри Сенгсток 2012–13 маусымда Брисбенге команданы қайтару бойынша маңызды прогресс жасалғанын және команданың атын "Буллетс" қоюды қалағанын мәлімдеді. Алайда, 2012 жылдың мамырында NBL Куинсленд штатындағы тағы бір команда, "Голд-Кост Блейз" банкротқа ұшырағаннан кейін "Буллетс" командасының қайтаруына қатысты өтініш қабылданбағанын хабарлады. 2013 жылдың қарашасында, NBL жаңа басшылық астында бас директор Фрейзер Нилл "Буллетс" командасын Брисбенге қайтаруды басымдыққа қойғанын жариялады. 2014 жылдың наурыз айында Facebook, Twitter және Instagram әлеуметтік желілерінде #BringBackTheBullets кампаниясы басталып, Брисбенге кәсіби баскетболды мүмкіндігінше жылдам қайтару туралы хабардар ету мақсатында жүзеге асырылды.

Лигаға қайта оралу

Көп жылдар бойы Брисбен командасының NBL-ге қайта оралуы жөніндегі халықтың талаптарынан кейін, 2015 жылдың қыркүйегінде "Буллетс" командасы 2016–17 маусымда лигаға оралу үшін нақты қадамдар жасалды. Команда Квинсленд штатының дәстүрлі спорт түстері – қоңыр және алтын түстерін негізгі реңдер етіп қабылдайтыны, сонымен қатар көк түсті мұра ретінде сақтайтыны және Брисбендегі Саутбанк конвенциялық және көрме орталығына – бұрынғы үйіне оралатыны жарияланды.

Құрмет тізімі

NBL Чемпионаттары: 3 (1985, 1987, 2007)
Тұрақты маусым чемпиондары: 3 (1984, 1985, 2007)
NBL Финалдарына қатысу: 22 (1980, 1981, 1984–1988, 1990, 1992–1999, 2004–2005, 2005–2006, 2006–2007, 2007–2008, 2018–2019)
NBL Grand Final-ға қатысу: 6 (1984–1987, 1990, 2007)
NBL Ең құнды ойыншылары: Лерой Логгинс (1984, 1986–1987), Дерек Рукер (1990), Стив Вудберри (1999), Сэм Маккиннон (2007)
NBL Grand Final-дың ең құнды ойыншылары: Лерой Логгинс* (1987); Сэм Маккиннон (2007)
NBL Бірінші командасы: Брайан Бэнкс (1980), Ларри Сенгсток (1982), Лерой Логгинс (1984–1988, 1990, 1993–1994), Андре Мур (1990), Дерек Рукер (1990), Стив Вудберри (1999), Стивен Блэк (2004), Сэм Маккиннон (2007), Эби Эре (2008)
NBL Екінші командасы: Рэнди Ратерфорд (2002), Бобби Браннен (2004, 2005), Сэм Маккиннон (2006), C. J. Брутон (2008), Торрей Крейг (2017), Дэниел Кикерт (2017), Нейтан Собей (2024)
NBL Үшінші командасы: Кевин Фримен (2004), Стивен Блэк (2005), C. J. Брутон (2007)
NBL Жылдың жаттықтырушысы: Брайан Керле (1984, 1990), Джои Райт (2004, 2007)
NBL Жылдың жаңа ойыншысы: Шейн Хил (1988), Джон Рили (1995)
NBL Ең жақсарған ойыншысы: Уэйд Хелливелл (2002), Уилл Мэгней (2020)
NBL Ең үздік қорғаушы ойыншысы: Лерой Логгинс (1987, 1990), Бен Касл (2004), Сэм Маккиннон (2007), Торрей Крейг (2017)
NBL Ең үздік қосалқы ойыншысы: Майк Маккей (1996)
* Лерой Логгинс 1985 жылғы NBL Grand Final жеңісінде де ойынның ең үздік ойыншысы атанды, бірақ 1985 жылы ресми Grand Final MVP марапаты табыс етілмеді. Дереккөз: www.nbl.com.au