Жаңа өмірлік этикалық қозғалыс және гуманизмнің дамуы
Ethical movement
Этикалық қозғалыс: 1877 ж. құрылған гуманистік, білім беру және діни бағыт. Еуропа мен АҚШ-тағы рухани дәстүрлерден пайда болды. Гуманизм, білімділік, мораль.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Этикалық, білім беру және діни қозғалыс
Ethical, educational, and religious movement
Этикалық қозғалыс (этикалық мәдениет қозғалысы, этикалық гуманизм және этикалық мәдениет) – 1877 жылы академик Феликс Адлер (1851–1933) құрған этикалық, білім беру және діни қозғалыс. Адамгершілік мінез-құлық кодектерін дамытуға бағытталған этикалық қозғалыс, Еуропаның секулярлық қоғамдарының және 19 ғасырдағы Америка Құрама Штаттарының секулярлық қоғамының моральдық дәстүрлерінен пайда болды. Іс жүзінде этикалық қозғалыс екі түрдегі ұйым ретінде құрылды: (i) секулярлық гуманистік қозғалыс және (ii) діни көзқараспен басымдыққа ие моральдық қозғалыс. АҚШ-та этикалық қозғалыстар білім беруді дамытуға бағытталған ұйымдарға айналды (мысалы, Америка гуманистік қауымдастығы және Америка этикалық одағы), ал Ұлыбританияда этикалық қозғалыстар Оңтүстік Этикалық қоғамы мен Британдық этикалық одағына айналды – ұйымдық модельдің шіркеулік түрінен әдейі басқан, Конвей Холл этикалық қоғамы, Humanists UK және Sunday Assembly сияқты ұйымдар. Халықаралық деңгейде этикалық мәдениет және секулярлық гуманистік ұйымдар бірлесіп жұмыс істеді; Америка этикалық одағы және Британдық этикалық одағы Humanists International ұйымының негізін қалаушылар болды, оның бастапқы атауы – «Халықаралық гуманистік және этикалық одақ» – этикалық мәдениет қозғалысының философиялық біртүтастығын көрсетеді. Этикалық мәдениеттің негізі – адамгершілік кодекске құрмет көрсету және оған сәйкес өмір сүру, мағыналы өмір сүру және барлық адамдар үшін әлемді жақсырақ ету үшін қажет. 19 ғасырдың басында бұл ғимарат «радикалды жиналатын орын» ретінде танымал болды. Ол кезде ол унитарийлік шіркеу болды; квакерлер сияқты, унитарийлік қозғалыс әйелдердің теңдігін қолдады. Пастор Уильям Джонсон Фокс басшылығымен (1817 жылы қауымның пасторы болған) ол Анна Уилер сияқты белсенділерге мінберін ұсынды, ол Англиядағы қоғамдық жиналыстарда феминизмді қолдаған алғашқы әйелдердің бірі болды және 1829 жылы «Әйелдер құқығы» тақырыбында сөз сөйледі. Кейінгі онжылдықтарда шіркеу унитарийліктен алыстап, алғашқыда атын Оңтүстік Этикалық қоғамы деп өзгертті. Кейін ол атын Оңтүстік Этикалық қоғамы деп өзгертті (бұл атау ресми түрде сақталды, бірақ ол 1929 жылдан бастап Конвей Холл ретінде танымал болды); қазіргі атауы – Конвей Холл этикалық қоғамы. Жаңа өмір қауымдастығы 1883 жылы шотланд зиялысы Томас Дэвидсон құрды. Қауымдастық мүшелеріне ақындар Эдвард Карпентер және Джон Дэвидсон, жануарлар құқықтарын қорғаушы Генри Стивенс Солт, сексолог Хавелок Эллис, феминист Эдит Лис (кейін Эллиске үйленген), романист Олив Шрайнер және Эдвард Р. Пиз кірді. Оның мақсаты – «әрбір адамда кемел мінез-құлықты дамыту» болды. Олар басқаларды шабыттандыру үшін таза және қарапайым өмір сүрудің үлгісін көрсету арқылы қоғамды өзгертуді қалады. Дэвидсон дін, этика және әлеуметтік реформа туралы жүйеленген философияның негізгі жақтаушысы болды. 1883 жылғы 16 қарашада өткен жиналыста Морис Адамс қоғамның мақсаттарының қысқаша мазмұнын жасады:
The Ethical movement (also the Ethical Culture movement, Ethical Humanism, and Ethical Culture) is an ethical, educational, and religious movement established in 1877 by the academic Felix Adler (1851–1933). In an effort to develop humanist codes of behavior, the Ethical movement emerged from the moral traditions of the secular societies of Europe and the secular society of the 19th century United States. In practice, the Ethical movement organized themselves as two types of organization: (i) a secular humanist movement and (ii) a predominantly moral movement with a religious approach. In the U. S., Ethical movements became organizations for the advancement of education (e. g., the American Humanist Association and the American Ethical Union), whereas in the U. K., the Ethical movements became the South Place Ethical Society and the British Ethical Union—organizations which consciously transcended the congregational model of organization as the Conway Hall Ethical Society, the Humanists UK, and the Sunday Assembly. Internationally, Ethical Culture and secular humanist organizations organized jointly; the American Ethical Union and the British Ethical Union were the founders of Humanists International, whose original name, the "International Humanist and Ethical Union", reflected the philosophical unity of the Ethical Culture movement. The premise of Ethical Culture is that honoring and living in accordance with a code of ethics is required to live a meaningful life and for making the world a better place for all people. In the early nineteenth century, the chapel became known as "a radical gathering place". At that point, it was a Unitarian chapel; like Quakers, the Unitarian movement supported female equality. Under the leadership of Reverend William Johnson Fox (who became minister of the congregation in 1817), it lent its pulpit to activists such as Anna Wheeler, one of the first women to campaign for feminism at public meetings in England, who spoke in 1829 on the "Rights of Women." In later decades, the chapel moved away from Unitarianism and changed its name first to the South Place Religious Society. It again changed its name to the South Place Ethical Society (a name it held formally, but it was better known as Conway Hall from 1929); its current name is Conway Hall Ethical Society. The Fellowship of the New Life was established in 1883 by the Scottish intellectual Thomas Davidson. Fellowship members included poets Edward Carpenter and John Davidson, animal rights activist Henry Stephens Salt, sexologist Havelock Ellis, feminist Edith Lees (who later married Ellis), novelist Olive Schreiner and Edward R. Pease. Its objective was "The cultivation of a perfect character in each and all." They wanted to transform society by setting an example of clean simplified living for others to follow. Davidson was a major proponent of a structured philosophy about religion, ethics, and social reform. At a meeting on 16 November 1883, a summary of the society's goals was drawn up by Maurice Adams:
Қауымдастық қысқа өмір сүрген ұйым болғанымен, ол 1884 жылы Жаңа өмір қауымдастығынан бөлінген Фабиан қоғамын құрды.
Although the Fellowship was a short lived organization, it spawned the Fabian Society, which split in 1884 from the Fellowship of the New Life.
АҚШ-та
Жас кезінде Феликс Адлер Нью-Йорктегі Реформалық еврей ғибадатханасы Эмануэльдің раввині болған әкесі Самуэль Адлер сияқты раввин болуға дайындалып жатқан. Білімін жетілдіру үшін Гейдельберг университетіне қабылданды, онда неоканттық философия оған үлкен әсер етті. Ол әсіресе Канттың құдайлардың немесе өлместіктің болуын немесе болмауын дәлелдеу мүмкін емес екендігі және моральді теологиядан тәуелсіз орнатуға болатындығы туралы ойларына қызығушылық танытты. Осы кезеңде ол әйелдер мен еңбек ресурстарын қанаудан туындаған моральдық мәселелермен де бетпе-бет келді. Осы тәжірибелер этикалық қозғалыстың интеллектуалдық негізін қалады. 1873 жылы Германиядан оралғаннан кейін, ол әкесінің қауымымен этикалық көзқарасын уағыз арқылы бөлісті. Оның айтқандарына жағымсыз реакция болғандықтан, ол раввин ретіндегі алғашқы және соңғы уағызы болды. Оның орнына Корнелл университетінде профессорлық қызметке кірісіп, 1876 жылы тағы бір уағыз айтты, ол 1877 жылы Нью-Йорк этикалық мәдениет қоғамын құруға себеп болды, бұл осындай алғашқы ұйым болды.
In his youth, Felix Adler was being trained to be a rabbi like his father, Samuel Adler, the rabbi of the Reform Jewish Temple Emanu El in New York. As part of his education, he enrolled at the University of Heidelberg, where he was influenced by neo Kantian philosophy. He was especially drawn to the Kantian ideas that one could not prove the existence or non existence of deities or immortality and that morality could be established independently of theology. During this time he was also exposed to the moral problems caused by the exploitation of women and labor. These experiences laid the intellectual groundwork for the Ethical movement. Upon his return from Germany, in 1873, he shared his ethical vision with his father's congregation in the form of a sermon. Due to the negative reaction he elicited it became his first and last sermon as a rabbi in training. Instead he took up a professorship at Cornell University and in 1876 gave a follow up sermon that led to the 1877 founding of the New York Society for Ethical Culture, which was the first of its kind.
Ұлыбританияда
1885 жылы он жылдық американдық этикалық мәдениет қозғалысы Ұлыбританияда ұқсас әлеуметтік қызметті ынталандыруға көмектесті. Американдық социолог Джон Грэм Брукс Чикаго этикалық қоғамының жетекшісі Уильям Салтердің памфлеттерін Бернард Босанке, Джон Генри Мьюрхед және Джон Стюарт Маккензи сияқты британдық философтар тобына таратты. Феликс Адлердің әріптесі Стэнтон Койт олардың американдық әріптестерінің "мақсаттары мен принциптерін" талқылау үшін Лондонға келді. 1886 жылы алғашқы британдық этикалық қоғам құрылды. Койт Саут-Плейстің басшылығын бірнеше жылға алды. Ұлыбританияда этикалық қоғамдар гүлденді. 1896 жылы Лондондағы төрт қоғам этикалық қоғамдар одағын құрды, ал 1905 және 1910 жылдар аралығында Ұлыбританияда елуден астам қоғам болды, олардың он жетісі одаққа мүше болды. Бұл жылдам өсудің бір бөлігі Койтке байланысты, ол 1892 жылы Саут-Плейстің басшысы ретіндегі қызметінен бас тартты, себебі ол күткен билік пен құқықтар берілмеді. Британдық этикаға берік орныққандықтан, Койт Лондонда қалды және Батыс Лондон этикалық қоғамын құрды, ол толығымен оның бақылауында болды. Койт Батыс Лондон қоғамын этикалық мәдениеттің және діни практиканың элементтерін қамтитын етіп қалыптастыру үшін жұмыс істеді, 1914 жылы қоғамды Этикалық шіркеу деп атады. Ол мұны "теологиялық терминдерді гуманистік мағынада қолдану" теориясын қолдау арқылы жасады, бұл этикалық қозғалысты дінге мәдени байланыстары бар, бірақ дінсіз адамдарға, мысалы, мәдени христиандарға тартымды ету үшін болды. Койт жиналыстарды "ғибадаттарға" айналдырды, ал кеңістікті шіркеуге ұқсас етіп өзгертті. Ол бірқатар кітаптарында Англикан шіркеуін этикалық шіркеуге айналдыруды ұсынды, этикалық ритуалдың құндылығын жоғары бағалады. Ол Англикан шіркеуінің қоғамның өзінен туындайтын табиғи моральдық күшке ие екенін сезінді, егер шіркеу теологияны ғылыммен алмастырып, табиғаттан тыс сенімдерден бас тартып, Киелі кітабына әртүрлі мәдениеттердің этикалық әдебиеттерін қосып, өзінің сенімдерін және діни рәсімдерін қазіргі заманғы этика мен психология тұрғысынан қайта қараса. Оның Англикан шіркеуін реформалау әрекеті сәтсіз аяқталды, ал ол 1944 жылы қайтыс болғаннан кейін он жыл өткен соң Этикалық шіркеу ғимараты Рим-католик шіркеуіне сатылды. Гарольд Блэкхэм, Лондон этикалық шіркеуінің басшылығын алғаннан кейін, этикалық қозғалыстың шіркеу сияқты элементтерін жоюға тырысты және дінге ұқсамайтын қарапайым гуманизм нанымын жақтады. Ол Этикалық одақты Рационалистік баспасөз қауымдастығымен және Саут-Плейс этикалық қоғамымен біріктіруді ұсынды, ал 1957 жылы бірігуді зерттеу үшін Гуманистік кеңес құрылды. Қайырымдылық мәртебесіне қатысты мәселелер толық бірігуге кедергі келтірсе де, Блэкхэм басшылығымен Этикалық одақ 1967 жылы атын өзгертіп, Британ гуманистік қауымдастығына айналды – бұл Ұлыбританияда дінсіз мораль мен секуляризмді қолдау үшін негізгі ұйымдастырушы күшке айналды. BHA этикалық қоғамдар одағының заңды мұрагері болды. 1886-1927 жылдар аралығында Ұлыбританияда жеті жүз төрт этикалық қоғам құрылды, бірақ бұл жылдам өсім ұзаққа созылмады. 1920-ші жылдар мен 30-шы жылдардың басында олардың саны үнемі азайды, 1934 жылы он қоғам ғана қалды. 1954 жылы олардың саны төртке дейін азайды. 1971 жылы әлеуметтанушы Колин Кэмпбелл "Ағылшын этикалық қозғалысы 1969 жылы Саут-Плейс этикалық қоғамы өзінің атын Саут-Плейс гуманистік қоғамы деп өзгерту туралы талқылаған кезде тоқтады" деген пікірді айтты.
In 1885, the ten year old American Ethical Culture movement helped to stimulate similar social activity in Great Britain, when American sociologist John Graham Brooks distributed pamphlets by Chicago ethical society leader William Salter to a group of British philosophers, including Bernard Bosanquet, John Henry Muirhead, and John Stuart MacKenzie. One of Felix Adler's colleagues, Stanton Coit, visited them in London to discuss the "aims and principles" of their American counterparts. In 1886 the first British ethical society was founded. Coit took over the leadership of South Place for a few years. Ethical societies flourished in Britain. By 1896 the four London societies formed the Union of Ethical Societies, and between 1905 and 1910 there were over fifty societies in Great Britain, seventeen of which were affiliated with the Union. Part of this rapid growth was due to Coit, who left his role as leader of South Place in 1892 after being denied the power and authority he was vying for. Because he was firmly entrenched in British ethicism, Coit remained in London and formed the West London Ethical Society, which was almost completely under his control. Coit worked quickly to shape the West London society not only around Ethical Culture but also the trappings of religious practice, renaming the society in 1914 to the Ethical Church; he did this because he subscribed to a personal theory of using "theological terms in a humanistic sense" in order to make the Ethical movement appealing to irreligious people with otherwise strong cultural attachments to religion, such as cultural Christians. Coit transformed his meetings into "services", and their space into something akin to a church. In a series of books Coit also began to argue for the transformation of the Anglican Church into an Ethical Church, while holding up the virtue of ethical ritual. He felt that the Anglican Church was in the unique position to harness the natural moral impulse that stemmed from society itself, as long as the Church replaced theology with science, abandoned supernatural beliefs, expanded its bible to include a cross cultural selection of ethical literature and reinterpreted its creeds and liturgy in light of modern ethics and psychology. His attempt to reform the Anglican church failed, and ten years after his death in 1944, the Ethical Church building was sold to the Roman Catholic Church. Harold Blackham, who had taken over leadership of the London Ethical Church, consciously sought to remove the church like trappings of the Ethical movement, and advocated a simple creed of humanism that was not akin to a religion. He promoted the merger of the Ethical Union with the Rationalist Press Association and the South Place Ethical Society, and, in 1957, a Humanist Council was set up to explore amalgamation. Although issues over charitable status prevented a full amalgamation, the Ethical Union under Blackham changed its name in 1967 to become the British Humanist Association – establishing humanism as the principle organizing force for non religious morals and secularist advocacy in Britain. The BHA was the legal successor body to the Union of Ethical Societies. Between 1886 and 1927, seventy four ethical societies were started in Great Britain, although this rapid growth did not last long. The numbers declined steadily throughout the 1920s and early 30s, until there were only ten societies left in 1934. By 1954, there were only four. The situation became such that, in 1971, sociologist Colin Campbell even suggested that one could say, "that when the South Place Ethical Society discussed changing its name to the South Place Humanist society in 1969, the English Ethical movement ceased to exist."
Негізгі идеялар
Этикалық мәдениет өзінің негізін қалаушының көзқарастарын міндетті түрде соңғы сөз деп санамаса да, Адлер этикалық мәдениетте маңызды болып қалатын негізгі идеяларды анықтады. Бұл идеялар мыналарды қамтиды:
While Ethical Culture does not regard its founder's views as necessarily the final word, Adler identified focal ideas that remain important within Ethical Culture. These ideas include:
Адамның құндылығы мен ерекшелігі – Барлық адамдар өздерінің іс-әрекеттерінің құндылығына тәуелсіз, табиғи құндылыққа ие деп есептеледі. Олар құрмет пен қадір-қасиетке лайық, ал олардың бірегей қабілеттері қолдау көрсетіліп, құрметпен аталуы тиіс. Өзара байланыстылық – Адлер ғаламды сансыз ерекше және маңызды моральдық тұлғалардан (жеке адамдардан) тұратындығы туралы түсінігін білдіру үшін «Этикалық көпқырлылық» терминін қолданды, олардың әрқайсысы басқаларына өлшеусіз әсер етеді. Басқаша айтқанда, бәріміз бір-бірімізбен байланыстымыз, әр адам бүтіннің бір бөлігі болып табылады және бүтін әр адамға әсер етеді. Біздің өзара байланыстылығымыз этиканың өзегінде жатыр. Көптеген этикалық қоғамдар "Адамдар ең биік нәрсені іздеу үшін жиналатын орын – қасиетті жер" деген мағынадағы белгіні көрнекті орынға қояды.
Human Worth and Uniqueness – All people are taken to have inherent worth, not dependent on the value of what they do. They are deserving of respect and dignity, and their unique gifts are to be encouraged and celebrated. Inter relatedness – Adler used the term The Ethical Manifold to refer to his conception of the universe as made up of myriad unique and indispensable moral agents (individual human beings), each of whom has an inestimable influence on all the others. In other words, we are all interrelated, with each person playing a role in the whole and the whole affecting each person. Our Inter relatedness is at the heart of ethics. Many Ethical Societies prominently display a sign that says "The Place Where People Meet to Seek the Highest is Holy Ground".
Құрылымы мен оқиғалары
Әдепті қоғамдарды әдетте "Лидерлер" басқарады. Лидерлер Америка этикалық одағында оқытылып, сертификат алады (бұл дін қызметкеріне берілетін құқыққа тең). Қоғамдар Лидерлерді, протестанттық қауымдар пасторды "шақырып" жұмысқа алатындай, солай жұмысқа тартады. Барлық этикалық қоғамдарда кәсіби Лидер болмайды. (Көбінесе этикалық қозғалыс, сертификатталған кәсіби Лидерлерді басқа Лидерлерден ажырату үшін үлкен әріптер қолданады.) Директорлар кеңесі күнделікті мәселелерді шешеді, ал мүшелер комитеттері қоғамның нақты іс-әрекеттеріне және қатысуына бағытталған жұмыстармен айналысады. Әдепті қоғамдар көбінесе жексенбі күндері апта сайын жиналыстар өткізеді, әр жиналыстың басты бөлігі – "Платформа" болып табылады, онда Әдепті қоғамның Лидері, қоғам мүшесі немесе қонақтар жарты сағаттық сөз сөйлейді. Көптеген этикалық қоғамдарда Платформамен бірге кәмелетке толмағандарға арналған жексенбілік мектеп те ұйымдастырылады. Америка этикалық одағы жыл сайын AEU Ассамблеясын өткізеді, ол АҚШ-тың барлық этикалық қоғамдарын біріктіреді.
Ethical societies are typically led by "Leaders". Leaders are trained and certified (the equivalent of ordination) by the American Ethical Union. Societies engage Leaders, in much the same way that Protestant congregations "call" a minister. Not all Ethical societies have a professional Leader. (In typical usage, the Ethical movement uses upper case to distinguish certified professional Leaders from other leaders.) A board of executives handles day to day affairs, and committees of members focus on specific activities and involvements of the society. Ethical societies usually hold weekly meetings on Sundays, with the main event of each meeting being the "Platform", which involves a half hour speech by the Leader of the Ethical Society, a member of the society or by guests. Sunday school for minors is also held at most ethical societies concurrent with the Platform. The American Ethical Union holds an annual AEU Assembly bringing together Ethical societies from across the US.
Құқықтық даулар
Этикалық қоғамдардың діни ұйымдар ретінде салықтық мәртебесі Вашингтон, Колумбия округінде (1957) және Остин, Техас штатында (2003) сот істерінде сақталды. Салықтан босату статусынан бас тартуға қатысты шағымда Тексас штатының апелляциялық соты "Комптролердің тестілеуі конституциялық тұрғыдан жеткіліксіз және Этикалық қоғам сұралған салық жеңілдіктеріне құқылы" деген шешім шығарды. Өйткені, Комптролердің тестілеуі біздің көп түрлі және плюралистік қоғамымызда Бірінші поправканың қорғауына лайық болатын сенім жүйелерінің толық спектрін қамтымайды.
The tax status of Ethical Societies as religious organizations has been upheld in court cases in Washington, D. C. (1957), and in Austin, Texas (2003). In challenge to a denial of tax exempt status, the Texas State Appeals Court decided that "the Comptroller's test was unconstitutionally underinclusive and that the Ethical Society should have qualified for the requested tax exemptions Because the Comptroller's test fails to include the whole range of belief systems that may, in our diverse and pluralistic society, merit the First Amendment's protection "
Адвокаттар
Британ премьер-министрі Рамзи Макдональд британдық этикалық қозғалыстың белсенді қолдаушысы болды, өмірінің басында христиан дінін ұстанған. Ол этикалық шіркеудің және этикалық қоғамдар одағының (қазіргі Humanists UK) мүшесі, South Place этикалық қоғамының тұрақты қатысушысы болды. Этикалық қозғалысқа қатысқан кезінде ол бірнеше рет Этикалық одақтың жылдық мәжілісін төрағалық етті және Стэнтон Койттың «Этикалық әлем» журналына мақалалар жазды. Британ сыншысы және альпинист Лесли Стивен Ұлыбританиядағы этикалық мәдениеттің көрнекті жақтаушысы болды, Батыс Лондон этикалық қоғамының президенті ретінде бірнеше мерзім қызмет етті және этикалық қоғамдар одағының құрылуына атсалысты. Альберт Эйнштейн этикалық мәдениетті қолдады. 1951 жылы Нью-Йорк этикалық мәдениет қоғамының 75 жылдығында ол этикалық мәдениет идеясы діни идеализмдегі ең құнды және мәңгілік нәрсенің жеке түсінігін бейнелейтінін айтты. Адамзаттың тірі қалуы үшін мұндай сенім қажет, – деп сақты Эйнштейн. Ол: «Этикалық мәдениет болмаса, адамзаттың құтқарылуы жоқ» деді. Бірінші ханым Элеонора Рузвельт гуманизм қазіргі түрімен қалыптаса бастаған кезде Нью-Йорк этикалық мәдениет қоғамының тұрақты қатысушысы болды және сол жерде ол замандас жетекші гуманистермен және этикалық мәдениет өкілдерімен достық қарым-қатынас орнатты. Ол этикалық қоғамның жетекшісі Ал Блэкпен бірлесіп бүкіл ел бойынша азаматтық лагерь құруға жұмыс істеді. Ол Атлантиканың екі жағындағы тұлғалар секулярлық гуманизм туы астында бірігуді қолдаған кезде қозғалысқа қатысуын жалғастырды. Ллойд пен Мэри Морейннің «Гуманизм – келесі қадам» (1954) кітабының бірінші басылымына қолдау көрсетіп, оны «Маңызды кітап» деп бағалады.
British Prime Minister Ramsay MacDonald was a strong supporter of the British Ethical movement, having been a Christian earlier in his life. He was a member of the Ethical Church and the Union of Ethical Societies (now Humanists UK), a regular attender at South Place Ethical Society. During his time involved with the Ethical movement, he chaired the annual meeting of the Ethical Union on multiple occasions and wrote for Stanton Coit's Ethical World journal. The British critic and mountaineer Leslie Stephen was a prominent supporter of Ethical Culture in the UK, serving multiple terms as President of the West London Ethical Society, and was involved in the creation of the Union of Ethical Societies. Albert Einstein was a supporter of Ethical Culture. On the seventy fifth anniversary of the New York Society for Ethical Culture, in 1951, he noted that the idea of Ethical Culture embodied his personal conception of what is most valuable and enduring in religious idealism. Humanity requires such a belief to survive, Einstein argued. He observed, "Without 'ethical culture' there is no salvation for humanity." First Lady Eleanor Roosevelt was a regular attendee at the New York Society for Ethical Culture at a time when humanism was beginning to coalesce in its modern day form, and it was there that she developed friendships with the leading humanists and Ethical Culturists of her day. She collaborated with Al Black, Ethical Society leader, in the creation of her nationwide Encampment of Citizenship. She maintained her involvement with the movement as figures on both sides of the Atlantic began to advocate for organizing under the banner of secular humanism. She provided a cover endorsement for the first edition of Humanism as the Next Step (1954) by Lloyd and Mary Morain, saying simply that it was "A significant book."