Кіріспе

Неміс суретшісі (1944 жылы туған)
Хорн балалық шағының көп бөлігін интернатта өткізді және он тоғыз жасында ата-анасының экономиканы оқу жоспарына қарсы шығып, оның орнына өнерді оқуды шешті. 1963 жылы ол Гамбургтегі Бейнелеу өнері академиясына қабылданды. Бір жылдан кейін ол ауыр өкпе уыттануына шалдыққандықтан, сурет мектебінен шығуға мәжбүр болды. "1964 жылы маған 20 жас болды, мен Барселонада сағаттық төлеммен бөлме жалға алатын қонақ үйде тұрдым. Мен ешкім қауіпті демейтін болғандықтан, маскасыз шыны талшықтарымен жұмыс істедім, соның салдарынан қатты ауырып қалдым. Бір жыл бойы санаторияда жаттым. Ата-анам қайтыс болды. Мен толығымен оқшауланғанмын". Хорн 1971 жылға дейін Гамбургте, қысқа мерзімге Лондонға (1971–1972) көшіп, 1973 жылдан бері Берлинде тұрады.

Жұмыс

Хорн – 1980-ші жылдары халықаралық деңгейде танымал болған неміс суретшілерінің бір буынының өкілі. Ол боди-артпен айналысады, бірақ түрлі өнер салаларында жұмыс істейді, оның ішінде перформанс, инсталляция, мүсін және кино. Ол сонымен қатар поэзия жазады. Кейде оның поэзиясына оның өнер туындылары әсер етеді, ал көбінесе оның өнер туындылары поэзиясынан шабыттанады. Хорн Гамбург академиясына қайтқаннан кейін кокон тәрізді заттар жасауды жалғастырды. Ол денеге қосымша жастықтармен және протездік бинттермен жұмыс істеді. Алпысыншы жылдардың соңында ол перформанс өнерін жасауды бастады және денеге қосымша элементтерді пайдалануды жалғастырды.

Дененің мүсіндері

1968 жылы Хорн алғашқы дене мүсіндерін жасады, онда ол адам денесіне объектілер мен құралдарды бекітіп, адам мен оның қоршаған ортасы арасындағы байланыс тақырыбын көтерді. Einhorn (Бір мүйіз) – Хорнның ең танымал өнер туындыларының бірі: оның басына кигізілетін ұзын мүйіз, атауы оның есімімен байланысты жасалған сөз ойыны. Ол 1972 жылы Documenta көрмесінде Einhorn-ды таныстырды. Оның тақырыбы – Хорнның «өте буржуазиялық», «21 жаста және үйленуге дайын» деп сипаттаған әйел. Ол ақшасын жаңа жатын бөлмесіне жиһаз алуға жұмсайды. Ол жазғы таңертең дала мен орманды кезіп, басының алдынан тікелей шығып тұратын ақ мүйізін ғана киіп, оны белдеулермен бекітеді. Бұл белдеулер Фрида Калоның «Сынған бағана» картинасындағы белдеулерге ұқсас. Әйелдің жамбасының айналасында жүзіп тұрған бидай суреті мифтік және заманауи елес береді. Қарындаш маскасы – тағы бір дене мүсінін кеңейту жұмысы, ол көлденең бағытта алты және тік бағытта үш белдеуден тұрады. Белдеулер қиылысатын жерге қарындаш бекітілген. Ол қабырғаға жақын тұрып, бетін алға-артқа қозғалтқанда, қарындаш қалдырған іздер оның қозғалысына сәйкес келеді. Finger Gloves (Саусақ қолғаптар) – 1972 жылы жасалған өнер туындысы және оның басты элементі. Олар қолғап сияқты киіледі, бірақ саусақтары балса ағашы мен матадан жасалған кеңейтімдермен ұзартылған. Ол қол тигізген нәрсені және тигізу әдісін көре алады, саусақтары созылғандай сезінеді және оның ойында кеңейтімдерге тигендей сезім туады. Осыған ұқсас тағы бір жұмысы бар. Ол 1974 жылы жасалған «Бір мезгілде екі қабырғаны сыпыру» атты Берлин жаттығулары сериясының бір бөлігі. Бұл жұмыста ол саусақтарды ұзартатын қолғаптар жасады, бірақ оларды таңдалған кеңістікке сәйкес өлшеді. Егер қатысушы бөлменің ортасында тұрса, ол бірден қарама-қарсы қабырғаларды тигізе алады. Сезім иллюзиясын және қолды қолданатын тағы бір жұмыс – Feather Fingers (Қауырсын саусақтар) (1972). Әр саусаққа металл сақинамен қауырсын бекітілген. Қол «құстың қанатындай симметриялық (және сезімтал) болады». Осы қауырсын саусақтарымен қарсы қолға тигенде, сол қолдың және оң қолдың саусақтары сол қолға тигендей қозғалатынын сезінесіз, бірақ байланыс жасайтын – қауырсындар. Ребекка Хорн бұл әсерді былай сипаттайды: «Бір қол бір-бірімен мүлдем байланысы жоқ екі жаратылыс сияқты кенеттен ажырағандай. Менің сезім қабілетім бұзылып, әр қолдың әртүрлі әрекеті қарама-қайшы сезімдерді тудырады». Бұл жұмыс сезімталдыққа ерекше назар аударады.

Мүсіндік

Хорн 1970 және 1980 жылдары өзінің туындыларында қауырсын бейнесін зерттеуді жалғастырды. Оның көптеген қауырсынды жұмыстары фигураны кокон сияқты орап, немесе денені жабу немесе тұтқындау үшін маска немесе желдеткіш ретінде қолданылады. Олардың кейбіреулері: Cockfeather (1971), Cockfeather Mask (1973), Cockatoo Mask (1973) және Paradise Widow (1975). Хорнның 1980 жылдардағы жұмысының тақырыбы әртүрлі «машиналар» болды. Басқаларының арасында ол «Кішкентай сурет салу мектебі сарқыраманы орындайды» (1988) атты туындысында адамның сурет салу әрекетін имитациялайтын машина жасады. Галерея қабырғасындағы еденнен үш фут биіктікте, иілгіш металл қолдарға орнатылған үш жапсырмалы бояу щеткалары, көгілдір және жасыл акрил бояуымен толтырылған кеселерге ақырындап төмен түседі. Бірнеше секунд суға батқаннан кейін олар кері тартылып, бояуды қабырғаға, төбеге, еденге және төмендегі қабырғадан көрінетін кенептерге шашыратады. Щеткалар дереу төмен түсуін жалғастырады, және әрбір кенеп бояумен жабылғанша цикл қайталанады. 1990 жылдары оның танымал мүсіндерінің сериясы тарихи маңызы бар жерлерде ұсынылды. Мысалдар: Венадағы Аты-жөні жоқ мұнара (1994), Мюнхендегі кері концерт (1997), Кельндегі тасталған синагогтағы түнгі айна (1998) және Веймардағы Бухенвальдқа арналған концерт (1999). Веймарда Бухенвальдқа арналған концерт бұрынғы трамвай депосының ғимаратында жазылды. Суретші шыныдан артында 40 метрлік күл қабырғаларын, тасқа айналудың мұражайы ретінде орналастырды. Сонымен қатар, суретшінің 1970 жылдардан бері зерттеп келе жатқан денелік күш-қуаты тақырыбы, орындардың жасырын энергиясы мен кеңістіктің магниттік ағыны тақырыбын зерттейтін арнайы орналасқан инсталляциялар арқылы дамыды. Бұл циклге кіреді: High Moon, Нью-Йорк (1991); El Reio de la Luna, Барселона (1992); Spirit di Madreperla, Неаполь (2002).

Фильм

Нью-Йоркте он жылдан астам өмір сүрген Хорн, әңгімелі, толық метражды фильмдер түсіруге кірісті және бұрынғы жұмыстарындағы мүсіндер мен қозғалыстарды осы жаңа кино контекстіне енгізіп, олардың мағынасын өзгертті. Хорн 1978 жылы алғашқы толық метражды фильмін түсірді – "Макс" атты жас жігіт, соқыр адам және егіздер туралы "Дер Эйнтэнцер". Кейінгі фильмдеріне "Фердинанда: Медичи вилласы үшін соната" және "Бастердің жатын бөлмесі" кіреді. "Фердинанда" неміс тілінде, ал қалған фильмдер ағылшын тілінде. Осы фильмдердің барлығында Хорнның ақаулы денеге деген құштарлығы және фигура мен заттар арасындағы тепе-теңдік анық байқалады. Ол сондай-ақ Жаннис Кунеллиспен бірлесіп жұмыс істеді және бірнеше фильмдер жасады, соның ішінде 1990 жылғы "Бастердің жатын бөлмесі" фильмін түсірді. "Buster's Bedroom und Roussel" үшін ол неміс жазушысы Мартин Мозебахпен бірлесіп сценарийлерді жазды. Хорнның механикалық мүсіндерінің бірнешесі оның фильмдерінде пайда болады, атап айтқанда, "Қанатты түрме желдеткіші" (1978) – ішінде ересек адамды сыйдыра алатын үлкен, бірін-бірі жабатын желдеткіштері бар – "Дер Эйнтэнцер" фильмінде, ал "Тәттіқұйрық машинасы" (1979–80) "Фердинанда" фильмінде әдемі ақ түлкілі құйрықты бүктеп, жазатын тағы бір мүсін.

Басқа жобалар

Ребекка Хорн – «Шексіздіктің үңілуі» атты кітапта баяндалған суретші. 2008 және 2009 жылдары жапон суретшісі Масанори Ханда Ролекс мен тәлімгерлік және шәкірттік өнер жобасы аясында Ребекка Хорннан тәлім алды.

Көрмелер

Харольд Симан Ребекка Хорнды 1972 жылы Кассельдегі Documenta көрмесіне қатысуға шақырғанда, ол әлі танылмаған жиырма сегіз жастағы суретші еді. Сигмар Полке 1971 жылы оның "Simon Sigmar" туындысында өнер көрсеткен, және осылайша Симан оның туралы білген. Хорн 1973 жылы Батыс Берлиндегі Рене Блок галереясында өзінің алғашқы жеке көрмесін ұйымдастырды. 1993 жылы Нью-Йорктегі Соломон Р. Гуггенхайм мұражайы Германо Целант пен Нэнси Спектор ұйымдастырған орталық мансабына арналған ретроспективалық көрмені өткізді, ол Эйндховендегі Stedelijk Van Abbemuseum-ға, Берлиндегі Neue Nationalgalerie-ге, Венадағы Kunsthalle Wien-ге, Лондонның Тейт галереясы мен Серпентин галереясына, сондай-ақ Гренобль мұражайына шарықтап өтті. 2005 жылы Лондондағы Хейвард галереясы Ребекка Хорнның толыққанды ретроспективасын ұйымдастырды; осы көрмемен бірге Сент-Пол соборы Хорнның "Ай айнасы" атты инсталляциясын көрсетті.