Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1985–1988 жылдар аралығында Ливан азаматтық соғысы барысындағы шайқас.
1985–1988 subconflict during Lebanese Civil War
Лагерлер соғысы (حرب المخيمات) – Ливан азаматтық соғысының 1984–1990 жылдар кезеңіндегі шайқас. Бейруттағы палестиналық босқындар лагерьлері шииттік «Амаль» жасақтарымен қоршауға алынды. Кейде мұсылман мен христиан арасындағы қақтығыс ретінде сипатталған Ливан азаматтық соғысы, шындығында көп қырлы жанжал болды. Онда бір діннің өкілдері арасындағы зорлық-зомбылық, мұсылмандар мен христиандар арасындағы зорлық-зомбылықпен шайқасқандай болды. Осы тұрғыдан алғанда, бұл қақтығысты Самир Геагеа басқарған, негізінен христиан марониттерінен құралған «Ливан күштері» (ЛК) мен Ливан қарулы күштерінің (ЛҚК) Мишель Аун бақылауындағы тобы арасындағы шайқасқа теңеуге болады.
The War of the Camps (حرب المخيمات), was a subconflict within the 1984–1990 phase of the Lebanese Civil War, in which the Palestinian refugee camps in Beirut were besieged by the Shia Amal militia. Sometimes described as being Muslim versus Christian, the Lebanese Civil War was actually a multifaceted conflict in which there was nearly as much inter factional violence between members of the same religion as there was violence between Muslims and Christians. In that respect, the conflict can be compared to the fighting between the Lebanese Forces (LF), a primarily Christian Maronite militia led by Samir Geagea, and Michel Aoun's Christian controlled faction of the Lebanese Armed Forces (LAF).
Өмірбаян
1948 жылғы араб-израиль соғысы және одан кейінгі палестиналықтардың Накбасы (апат) кезінде жүздеген мың палестиналық босқындар Оңтүстік Ливанға қашты. Білімі мен капиталы бар бірнеше палестиналықтар қалаларда тұруға және лайықты өмір сүруге рұқсат алды; алайда, көпшілігі ливандық экономикаға білікті емес жұмысын ғана ұсына алатын, негізінен қалаларға жақын босқындар лагерьлерінде тұратын кедей шаруалар еді. Оңтүстік Ливанға келгеннен кейін, жергілікті тұрғындар олардың ауыр жағдайларына көңіл бөлді, көптеген адамдар билік жағдайды реттегенше Абдул Хусейн Шараф ад-Диннің әл-Жафария мектебінде баспана тапты. Шараф ад-Дин палестиналық студенттерге Палестинада бастаған оқуларын аяқтауға мүмкіндік беру үшін «Матрикуляция» деп аталатын палестиналық білім беру бағдарламасын енгізді. Палестинаны азат ету ұйымы (ПҰҰ) 1964 жылы құрылғанға дейін, Ливан мен басқа араб елдерінде тұрып жатқан палестиналық эмигранттар 1950 жылдардың соңында құпия жарымәскери топтар құра бастады. 1956 жылы Шараф ад-Диннің әл-Жафария мектебінде 25 ливандық және палестиналық студенттерден тұратын партизандық топ ұйымдастырылды, олардың мақсаты Израильге шабуылдар жасау болды. Сонымен қатар, 1969 жылғы Каир келісіміне дейін ПҰҰ төрағасы Ахмад Шукейри (1964–1967 жж.) Оңтүстік Кафр Дунин ауылында ПҰҰ оқу лагерін құрды. Осылайша, кейбір ливандықтар, әсіресе шииттер арасында палестиналықтарға қолдау жоғары болды. Алайда, бұл қолдау 1969 жылдың сәуір айында палестиналықтар мен Ливан армиясы арасындағы қақтығыстардан кейін күрт азайып кетті. Палестиналық операцияларға қарсы Израильдің шаралары көбінесе жергілікті азаматтарға зиян келтірді және 1970 жылы оңтүстіктен 50 000-нан астам адамның көшіп кетуіне әкелді. Бейрут пен Оңтүстікте бақылау-тексеру бекеттерін құру сияқты, тәртіпсіз топтардың әрекеттері жергілікті халықтың наразылығын тудырды, және Мұса Садр мұндай әрекеттерді ПҰҰ-ның басты бағытынан алшақтық деп сынады. Ливан армиясы, Арафатқа қарсы Фатх әл-Интифада, Ас-Саиқа, Палестинаны азат ету армиясы және Палестинаны азат ету халық фронты (PFLP–GC) – наразылық білдірген палестиналық партизандық топтар. Кейбір палестиналық жауынгерлер Кипр арқылы лагерьлерге қайта оралды. Бұл сапар үшін Ливан күштерінің Жоуние портын бақылап отырған жасағына үлкен сомада ақша төленді. 1987 жылдың 2 қаңтарында Ларнакадан келген, 164 жолаушысы бар паромды Израиль теңіз күштері кері қайтарды. Жауынгерлер көптеп келген жоқ; бір бағалау бойынша, 1985 жылы 3-4 мың адам келді.
During the 1948 Arab Israeli War and the subsequent Nakba (crisis) of the Palestinian people, hundreds of thousands of Palestinian refugees fled to Southern Lebanon. A few Palestinians with skills and capital were allowed to reside in cities and live dignified lives; the majority, however were destitute peasants who could only offer their unskilled work to the Lebanese economy, and mostly lived in squalid refugee camps near the main cities. Upon arriving in Southern Lebanon, the locals sympathized with their catastrophic conditions, and many were sheltered in Abdul Husayn Sharaf ad Dine's al Ja'fariyya school until the authorities dealt with the situation. Sharaf ad Dine also introduced a Palestinian curriculum known as "Matriculation", to allow Palestinian students to finish what they had started in Palestine. Even before the establishment of the Palestine Liberation Organization (PLO) in 1964, exiled Palestinian intellectuals residing in Lebanon and other Arab countries began to form clandestine paramilitary groups in the late 1950s. In 1956, Sharaf ad Dine's al Ja'fariyya school organized a guerrilla group consisting of 25 Lebanese and Palestinian students with the sole purpose of launching strikes in Israel. Moreover, prior to the Cairo Agreement in 1969, PLO's chairman Ahmad Shukeiri (1964–1967) had set up a PLO training camp in the southern village of Kafr Dunin. As such, pro Palestinian sentiment among some Lebanese, in particular the Shiites, was high. However, this unconditional support was disrupted following clashes between the Palestinians and the Lebanese Army in April 1969. Israeli retaliation against Palestinian operations mostly affected the local civilians, and in 1970 had led to the migration of more than 50,000 from the south. Actions of rogue factions further contributed to the alienation of the locals, such as setting up checkpoints throughout Beirut and the South, actions which Musa Sadr denounced as unrepresentative of the mainstream PLO. the Lebanese Army, and the anti Arafat Fatah al Intifada, As Sa'iqa, Palestine Liberation Army, and Popular Front for the Liberation of Palestine – General Command (PFLP–GC) dissident Palestinian guerrilla factions. Some Palestinian fighters were able to return to the camps via Cyprus. The journey involved paying substantial sums of money to the Lebanese Forces militia who controlled the port at Jounieh. On 2 January 1987 the ferry from Larnica with 164 passengers was turned back by the Israeli Navy. The fighters were not arriving in large numbers; one estimate suggests 3 4,000 arrived in 1985.
1985 жылғы сәуір
6 ақпандағы интифада 1984 жылдың ақпан-наурыз айларында көпұлтты күштерді (МҰК) Бейруттен шығарып әкеуге мәжбүр етті. Амаль Батыс Бейрутті бақылауға алып, лагерьлер маңында (көбінесе Бейрутта, сондай-ақ оңтүстікте) бірнеше бекеттер мен бақылау-өткізу пункттерін орнатып алды. 1985 жылдың 15 сәуірінде Амаль, ПСП және Ливан коммунистік партиясының (ЛКП) әскері – Халық гвардиясы, Аль Мурабитунға, бас сунниттік Насришіл әскеріне және Ливандағы ПЛО-ның ең жақын серігіне шабуыл жасады. Аль Мурабитун бір апталық көше шайқасынан кейін жеңіліске ұшырады, ал олардың жетекшісі Ибрагим Кулайлат елден қуылды.
The February 6 Intifada forced the Multinational Force (MNF) to withdraw from Beirut in February–March 1984. Amal took control of West Beirut, establishing a number of outposts and checkpoints around the camps (mostly in Beirut, but also to the south). On 15 April 1985, an alliance of Amal, the PSP, and the Lebanese Communist Party (LCP) militia, the Popular Guard, attacked the Al Mourabitoun, the main Sunni Nasserite militia and the closest ally of the PLO in Lebanon. The Al Mourabitoun was vanquished after a week of street fighting and their leader, Ibrahim Kulaylat sent into exile.
1985 жылдың мамыр айы
1985 жылдың 19 мамырында Бейрутте Сабра және Шатила, сондай-ақ Бурж-эль-Бараджне лагерьлерін бақылау үшін «Амаль» қозғалысы мен палестиналық лагерьлердің жауынгерлік жасақтары арасында қатысты шайқастар басталды. «Амаль» генерал Абд әл-Халим Канж басқаратын Ливан армиясының басым көпшілігі шииттерден тұратын 6-шы бригадасымен, сондай-ақ генерал Мишель Аунға адал, христиан марониттерінен құралған 8-ші бригаданың 87-ші жаяу әскер батальонымен қолдау алды. «PSP/PLA» және «LCP/Popular Guard» «Амальмен» бірігіп «Аль Мурабитунды» жеңгенімен, Палестина Азаттық Ұйымына (ПАҰ) қарсы күресте әскери бейтараптық сақтады. Сирия тарапынан қысым көрсетілгеніне қарамастан, бұл саяси партиялар мен олардың жауынгерлік жасақтары «Амальға» қолдау білдіріп, Арафаттың орнынан кетуін талап етумен ғана шектелді. «PSP/PLA» тіпті Палестина Азаттық Ұйымына (ПАҰ) өздерінің артиллериясын друздар бақылайтын аймақтарға орналастыруға рұқсат берді. Осының нәтижесінде «Амаль» Арафатқа адал жауынгерлерді талқандау жұмысын өзіне алды, сонымен қатар Сирияның Арафатқа қарсы палестиналық одақтастары, мысалы «Ас Саиқа», «PFLP GC» және «Fatah al Intifada» сияқты ұйымдардан да көмек алды. Бірақ «Амаль» мен Сирияны қолдайтын палестиналық топтар арасындағы одақ уақыт өте келе бұзылып, олардың арасында қақтығыстар туды. Ахмед Жібріл және Әбу Муса сияқты кейбір наразы палестиналық командирлер «Амальға» Палестина Азаттық Ұйымына (ПАҰ) қарсы қолдау көрсеткенімен, көптеген Арафатқа қарсы жауынгерлер лагерьлерді қорғау үшін «Амальмен» шайқасты. 1985 жылдың 30 мамырында Сабраның көп бөлігі шабуылдаушылардың бақылауына көшті. Араб және кеңестік тараптардың Сирияға жасаған саяси қысымы мен 8 маусымда Араб Лигасының сыртқы істер министрлерінің төтенше отырысын өткізу жоспарының нәтижесінде «Амаль» келесі күні бір жақты атысты тоқтату туралы жариялады. Бірақ осыған қарамастан, ұсақ-түйек шайқастар жалғасты. Шатила лагерінде палестиналықтар мешіттің төңірегіндегі бөлігін ғана сақтап қалды. Бурж-эль-Бараджне лагері «Амальдың» азық-түлік пен тұрғындардың шығуына тыйым салғандықтан, қоршауда қалды. Қаза тапқандардың саны әлі белгісіз, бірақ олардың көп болғандығы күдік тудырмайды. Халықаралық қысым нәтижесінде 17 маусымда Дамаскіде «Амаль» мен Палестина Ұлттық құтқару майданы арасында атысты тоқтату туралы келісімге қол қойылды. 1985 жылдың қыркүйек айында қайтадан үзірлі-кезірлі қақтығыстар орын алды.
On 19 May 1985, heavy fighting erupted between Amal Movement and Palestinian camp militias for the control of Sabra and Shatila and Burj el Barajneh camps in Beirut. Amal was supported by the predominantly Shia Sixth Brigade of the Lebanese Army commanded by General Abd al Halim Kanj and by the 87th Infantry Battalion from the predominantly Christian Maronite Eighth Brigade loyal to General Michel Aoun stationed in East Beirut. Although the PSP/PLA and LCP/Popular Guard joined forces with Amal in defeating the Al Mourabitoun, they remained militarily neutral in the fight against the PLO. Despite prodding from Syria, these political parties and their respective militias contributed nothing more than verbally expressing support for Amal and demanding that Arafat step down. The PSP/PLA even allowed the PLO to station their artillery on Druze controlled areas. This left Amal to do the work of dislodging the Arafat loyalists, with some help from Syria's anti Arafat Palestinian allies, such as As Sa'iqa, PFLP GC and Fatah al Intifada. The alliance between Amal and most of the pro Syrian Palestinian groups eventually soured however, and clashes would later break out between them. While some dissident Palestinian commanders such as Ahmed Jibril and Abu Musa still supported Amal against the PLO, many anti Arafat fighters battled Amal in defense of the camps. On 30 May 1985, much of Sabra fell to its attackers. Amid Arab and Soviet political pressure on Syria and an emergency meeting of Arab League foreign ministers scheduled to discuss the issue on 8 June, Amal declared a unilateral ceasefire the next day. Despite this, lower scale fighting continued. In Shatila, the Palestinians only retained the part of the camp centered around the mosque. Burj al Barajneh remained under siege as Amal prevented supplies from entering or its population from leaving. The death toll remains uncertain, but is likely to have been high. International pressures led to a ceasefire being signed between Amal and the Palestinian National Salvation Front on 17 June in Damascus. Sporadic clashes erupted again in September 1985.
1986 жылғы мамыр
Жағдай шиеленісіп, 1985 жылдың қыркүйегі мен 1986 жылдың наурызы аралығында қайтадан қақтығыстар болды. 1986 жылдың 27 наурызында үшінші рет қақтығыс басталды, бұл Кирият Шимонаға зымыран шабуылы жасалғанмен бірге орын алды; ол үш күнге созылды. Сидонда Амаль Ливанның оңтүстігінде қайта ұйымдасуға тырысқан палестиналық топтарға қатаң ескерту жасады. Сол кезде Ливанда 2000-нан астам ПЛО жауынгері бар екені бағаланды. Алғашқы шайқастан дәл бір жыл өткен соң, 1986 жылдың 19 мамырында, қатты қақтығыстар қайтадан жаңғырды. Жаңадан жеткізілген ауыр қару-жарақпен (советтік артиллерия және Сириядан несиеге алынған T 55A танктері) нығайтылған Амаль лагерьлерді қоршауын күшейтті. Көптеген уақытша атысты тоқтату туралы жарияланды, бірақ олардың көпшілігі бірнеше күннен аспады.
The situation remained tense and fighting occurred again between September 1985 and March 1986. Fighting broke out for a third time on 27 March 1986, coinciding with a rocket attack on Kiryat Shimona; it lasted for three days. In Sidon, Amal issued a stern warning to Palestinian factions who tried to reorganize in southern Lebanon. At the time it was estimated that there were more than 2,000 PLO fighters in Lebanon. Exactly one year after the first battle, on 19 May 1986, heavy fighting erupted again. Bolstered by newly received heavy weaponry (including Soviet made artillery pieces and T 55A tanks loaned by Syria), Amal tightened its siege on the camps. Many ceasefires were announced but most of them did not last more than a few days.
1986 жылғы маусым
Осы уақытта Батыс Бейрут қаласы бойынша «Амал» қозғалысы 1986 жылғы маусым айында негізінен сүнниттік, палестиналықтарды қолдайтын, «Шішінші ақпан қозғалысы» сияқты қалған жауынгерлік топтарды таратты. Палестинаны Ливанның Күрд демократиялық партиясының (KDP–L) күрдтері де қолдады, олар босқындар лагерінде палестиналықтармен бірге отбасыларымен бірге тұрды. Көптеген ливандық күрд жауынгерлері 1975-1976 жылдардағы Ливан азаматтық соғысы кезінде палестиналық партизандық қозғалыстарына қосылған еді. Осы жауынгерлер енді өз үйлерін «Амалдан» қорғауға және палестиналық достарын қолдауға кірісті. 1986 жылғы 24 маусымда жағдай баяулап, Сирия өздерінің коммандос әскерлерін, сондай-ақ Ішкі қауіпсіздік күштерінен 800 ливандық армия сарбазы мен жандармнан құралған арнайы топтың көмегімен орналастырды.
Meanwhile, throughout West Beirut, Amal continued to suppress the remaining predominately Sunni, pro Palestinian militias such as the small Nasserite Sixth of February Movement in June 1986. The PLO was also aided by Lebanese Kurdish fighters from the Kurdish Democratic Party – Lebanon (KDP–L), who lived with their families alongside the Palestinians in the refugee camps. Many leftist Lebanese Kurdish militants joined Palestinian guerrilla movements during the 1975 76 Lebanese civil war, and these militiamen now fought to protect their homes from Amal, as well as supporting their Palestinian comrades. The situation began to cool on 24 June 1986, when the Syrians deployed some of their Commando troops, assisted by a special task force of 800 Lebanese Army soldiers and Gendarmes from the Internal Security Forces.
1986 жылғы қыркүйек
Бұл қақтығысқа байланысты шиестік аймақтарда палестиналық партизандардың болуы жиі қақтығыстарға әкелді, және бұл жағдай Оңтүстікке де тарады. Үшінші және ең қасіретті шайқас 1986 жылдың 29 қыркүйегінде Тирдегі Рашидие лагері маңында Амаль және жергілікті ПОО топтары арасындағы ұрыспен басталды. Амаль лагерьді қоршап, блокадаға алды, бірақ теңіз арқылы кейбір көмек жеткізілді. Барлық кішкентай палестиналық лагерьлер қиратылды, жүздеген үй өртенді. Мыңға жуық палестиналық ер адамдар құрылыққа алынды. Желтоқсан айына дейін 7500 палестиналық азамат Тирден Амаль бақылауында емес, Сидонға қашып кетті. Мыңдаған басқалары ішкі аймақтарға қашты. Лагерьде 7 мыңға жуық бейбіт тұрғын қалды. Тирдегі ұрыстар басталғаннан кейін бір ай өткен соң Амаль Бейруттағы лагерьлерді қоршауға алды. 24 қарашада Сидонның шығыс төбелеріндегі христиандық Магдуше қаласындағы Амаль бекіністеріне қарсы Сидонның көптеген палестиналық топтарынан құралған күш, Рашидиеге жол ашу мақсатымен шабуылға шықты. Бір апталық шайқастарда олар қаланың көп бөлігін басып алды. Шабуыл кезінде Израиль әуе күштері Сидон маңындағы палестиналық нысандарға бірнеше әуе шабуылын жасады. Бұрынғыдай, Араб Лигасы екі тарапты да соғысты тоқтатуға шақырып, қысым жасады. 1 желтоқсанда Сауд Арабиясының патшасы Фахд лагерьлерге жасалған шабуылдардың "барлық арабтарды жаралағанын" мәлімдеді. 1986 жылдың 15 желтоқсанында Амаль мен Сирияға жақын палестиналық топтар арасында атысты тоқтату келісіміне қол жеткізілді, бірақ Арафаттың ФАТХ-ы оны қабылдамады және лагерьлерге көмек жеткізу үшін Аль Мурабитун жасағына өз бекіністерінің бір бөлігін беру арқылы жағдайды бажайлап шешуге тырысты.
The tension due to this conflict was also present in the South, where the presence of Palestinian guerrillas in the predominantly Shia areas led to frequent clashes. The third and deadliest battle began on 29 September 1986, when fighting broke out around the Rashidieh camp in Tyre between Amal and locally based PLO groups. Amal surrounded and blockaded the camp, though some supplies arrived by sea. All the smaller Palestinian camps were destroyed and hundreds of homes set on fire. A thousand Palestinian men were kidnapped. By December 7,500 Palestinian civilians had fled from Tyre to Sidon which was not under Amal’s control. Thousands of others fled inland. Around 7,000 non combatants remained in the camp. A month after the break out of fighting in Tyre Amal laid siege to the camps in Beirut. On 24 November a force consisting of most of the Palestinian factions in Sidon launched an offensive against Amal positions in the Christian town of Maghdouché on the eastern hills of Sidon, in order to re open the road to Rashidieh. In a week of fighting they managed to take control of most of the town. During the offensive the Israel Air Force (IAF) launched several air strikes against Palestinian positions around the Sidon. As before, the Arab League pressured both parties to stop the fighting. On 1 December King Fahd of Saudi Arabia is quoted as saying the attacks on the camps “wounded the Arabs everywhere”. A cease fire was negotiated between Amal and pro Syrian Palestinian groups on 15 December 1986, but it was rejected by Arafat's Fatah, who tried to appease the situation by giving some of its positions to the Al Mourabitoun militia in exchange for supplies to the camps.
1987 жылдың ақпан-сәуір айлары
1987 жылдың қаңтарында Терри Уэйттің жоғалуынан кейін Бейрут ахуалы өзгерді. Қалаға халықаралық БАҚ өкілдерінің оралуы Бурж-эль-Барайне және Шатила лагерьлеріне қоршау салынған жағдайға назар аударуға себеп болды. Бурж-эль-Барайнедегі британдық дәрігер доктор Паулин Каттинг радиоарна арқылы лагерьдегі жағдай туралы толыққанды мәліметтер берді. Амал жасақтарының блокадасы салдарынан БҰҰ қарызына жататын гуманитарлық көмек лагерьлерге жеткізілуі қиын болды. Осының нәтижесінде көптеген палестиналық босқындар медициналық көмек пен қажетті жабдықтарсыз қалып, қиын жағдайға түсті. Сегіз апта бойы жаңа азық-түлік пен дәрі-дәрмектерді кіргізуге рұқсат берілмеді. 13 ақпанда екі жүк көлігі Бурж-эль-Барайнеге кіргізілді, бірақ олар келген кезде оққа түсіп, алты адам қаза тауып, жиырма төрт адам жарақат алды. 17 ақпанда Дамаскідегі Набих Берри қоршауды тоқтатуға бұйрық берді. Сонымен бірге, Батыс Бейрутта зорлық-зомбылық күрт өршіп, Друздердің PSP/PLA және Амал жасақтары тағы да бір-біріне қарсы "Тудың соғысы" деп аталған қақтығысқа қатысты. Бұл қақтығыс PSP/PLA жауынгерінің, олардың басшысы Уалид Жумблаттың бұйрығымен, Мсайтбехтегі Таллет-эль-Хайат аймағындағы 7-арна (француз тілінде: Télé Liban – Canal 7) телеарнасының ғимаратына барып, друздардың бес түсті туын Ливанның ұлттық туымен ауыстыруынан басталды. Амал жасақтары бұл әрекетті қасақана тудырылған қақтығысқа шақыру деп бағалады. Жаңадан басталган қақтығыс тез арада Батыс Бейруттың барлық аймақтарына тарады. Амал күштері бастапқыда 7-арна ғимаратына Ливанның ұлттық туын қайта орнатуға қол жеткізгенімен, кейін PSP/PLA, LCP/Халық гвардиясы және SSNP жасақтарының одағынан жеңіліп, Батыс Бейруттың үлкен бөлігінен ығыстырылды. 21-22 ақпанда Сирияның 7000 әскері генерал-майор Гази Кананың басшылығымен, Ливанның Ішкі қауіпсіздік күштерінің (ІҚК) жандармдарының көмегімен Батыс Бейрутке келді. Олар дереу елуден астам милиция "офистерін" жабылып, қаруды ашық алып жүруге тыйым салды. Сонымен қатар, милициялық жасақтар деп күдіктенген сақалды көптеген жастар ұсталды және рұқсатсыз қару ұстағандар атылып тасталды. 24 ақпанда Хезболланың жиырмадан астам жақтасы қаза тапқан оқиға салдарынан Иран Сирияға қысым көрсетті, нәтижесінде 800 мың шиит тұрғыны бар Оңтүстік Дахия аймағына армияның ілгерілеуі тоқтатылды. Одан кейін Сирия әскерлері лагерьлердің айналасындағы позицияларды басып алып, дәрі-дәрмектерді кіргізуге рұқсат берді. Әйелдерге азық-түлік табу үшін лагерьден шығуға рұқсат берілді, бірақ еркектерге рұқсат жоқ еді. Шатила лагерінде 200, ал Бурж-эль-Барайнеде 700 ҚҰҰ жауынгері қалған деп есептелді. Олардың арасында 20 мыңға жуық бейбіт тұрғындар болды. Соңғы қақтығыс кезінде 240 адам қаза тауып, 1400 адам жарақат алды, олардың көпшілігі Шиа аудандарындағы оқ жауыннан зардап шекті.
Following the disappearance of Terry Waite, January 1987, the dynamics in Beirut changed. The return of global media organisations to the city led to attention being focused on the sieges of Bourj el Barajneh and Shatila. Dr Pauline Cutting, a British doctor in Bourj el Barajneh, was amongst those who gave graphic descriptions, via radio telephone, of conditions in the camps. Deliverance of humanitarian aid of the UNRWA to the camps was severely restricted through the ongoing blockades of the Amal milita. Because of that, many Palestinian refugees suffered, lacking needed medical care and supplies. There had been no fresh food or medicines allowed in for eight weeks. On 13 February two trucks of supplies were allowed into Bourj el Barajneh, but they were shelled on their arrival, six people were killed and twenty four wounded. On 17 February Nabih Berri, in Damascus, ordered an end to the sieges. Simultaneously a major escalation of violence erupted in West Beirut, when the Druze PSP/PLA and Amal again turned against each other in what became known as the "War of the Flag". The conflict was started when a PSP/PLA fighter, acting on orders from their leader Walid Jumblatt, walked to the Channel 7 TV station (French: Télé Liban – Canal 7) building in the Tallet el Khayat sector at Msaytbeh and replaced the Lebanese national flag hoisted there by the Druze five coloured flag, which was interpreted by Amal militiamen as a deliberate act of provocation. A new round of brutal fighting soon spread throughout western Beirut, and although Amal forces initially managed to restore the Lebanese national flag on the Channel 7 building, they were subsequently overpowered by an alliance of PSP/PLA, LCP/Popular Guard and SSNP militias, and driven out of large portions of West Beirut. On 21–22 February, the week of fighting was ended by the arrival in West Beirut of 7,000 Syrian Commando troops under the command of Major general Ghazi Kanaan, assisted by Lebanese Internal Security Forces (ISF) gendarmes, who immediately closed over fifty militia "offices" and banned the carrying of weapons in public, detaining in the process many young men with beards suspected of being militiamen and began executing anyone found with unauthorised weapons. An incident on 24 February in which over twenty Hizbollah supporters were killed led to intense pressure on Syria from Iran and an end to the army’s advance into the Southern suburbs, Dahieh, with its 800,000 Shia residents. Shortly afterwards Syria troops took over positions around the camps and began allowing medicines into them. Women were allowed to leave to find food. Men were not. It was estimated that there were 200 PLO fighters remaining in Shatila Camp and 700 in Bourj el Barajneh. There were around 20,000 non combatants. During the last bout of fighting around 240 people were killed and 1,400 wounded, many of the casualties were in the Shia districts which were shelled from the Chouf.
Салдарлар
Бұрынғы Ливан ұлттық қозғалысы (ЛНМ) мұсылмандық-солшыл лагерінде ішкі қақтығыстар бұрын да болған, бірақ ешқашан осы деңгейде үлкен болған емес. Бұл көптеген мұсылман милицияларының беделіне ауыр соққы берді және бірлік туралы қабылдауды жойды. Ливанның басты сунниттік милициясы – Әл-Мурабитун талқандалды, ал олардың басшысы Ибрагим Кулайлат елден қуылды. Нәтижелер жұмсалды, себебі Палестина Азаттық Ұйымы (ПАҰ) кейбір лагерьлерді бақылауында ұстады. Соғыс аяқталғаннан кейін Ливан үкіметінің ресми есебінде Амал мен палестиналықтар арасындағы шайқаста 3781 адам қаза тауып, 6787 адам жараланған деп көрсетілді. Сонымен қатар, Сирияны қолдайтын және Ясир Арафатты қолдайтын ұйымдар арасындағы қақтығыстарда шамамен 2000 палестиналық қаза тапқан. Нақты саны одан да көп болуы мүмкін, өйткені мыңдаған палестиналық Ливанға тіркелмеген, ал блокада салдарынан лагерьлерге ресми өкілдердің кіруіне тыйым салынғандықтан, барлық қаза тапқандарды санау мүмкін болмады. Амал Палестина Азаттық Ұйымына (ПАҰ) қарсы «Лагерь соғысын» бастағаннан кейін діни бағытталған «Хезболла» және оның басты қарсыласы, көбінесе зайырлы Амал Ливанның оңтүстігінде және Бейруттың оңтүстік шетінде Ливанның шиит халқына бақылау орнату үшін қақтығыса бастады.
Internal fighting had happened before in the Muslim/leftist camp (the former Lebanese National Movement or LNM) but never on such massive scale. This inflicted a severe blow in terms of public image for many Muslim militias and destroyed the perception of unity. The main Lebanese Sunni militia, the Al Mourabitoun, was crushed and their leader Ibrahim Kulaylat sent into exile. The results were mitigated since the PLO retained control of some of the camps. At the end of the war, an official Lebanese government report stated that the total number of casualties for these battles was put at 3,781 dead and 6,787 injured in the fighting between Amal and the Palestinians. Furthermore, the number of Palestinians killed in inter factional clashes between pro Syrian and pro Arafat organizations was around 2,000. The real number is probably higher because thousands of Palestinians were not registered in Lebanon and the blockade meant that no officials could access the camps, so that all the casualties could not be counted. As the Amal initiated "War of the Camps" against the PLO ended, the religiously oriented Hezbollah and its rival the essentially secular Amal began clashing in South Lebanon and in Beirut's southern suburbs over control of the Shiite population of Lebanon.