Альбомдық мұқабалар тарихы

Кіріспе

Альбом мұқабасындағы фото

Альбом мұқабасы (сонымен қатар альбом суреті деп те аталады) – коммерциялық түрде шығарылған студиялық альбомның немесе басқа да аудиожазбалардың алдыңғы қаптамасы болып табылады. Бұл термин мыналарды білдіруі мүмкін:

әдетте қолданылатын баспа қағаз қаптама:
78 айналымды пластинкалар жинағы
синглдер және ұзын ойнату пластинкалар жинағы
45 айналымды пластинкалар жинағы (бірнеше біріктірілген қаптамаларда немесе қорапта)
кассетаның J картасының
CD қаптамасының
альбомның (немесе оның жеке тректерінің) цифрлық жүктемесімен бірге келетін негізгі сурет. Барлық материалдық жазбалар үшін альбом мұқабасы қорғаныш қаптаманың бір бөлігі болып табылады.

Ерте тарих

1910 жылы 78 айналымдық дискілер фонограф цилиндрін дыбыс жазу құралы ретінде ығыстырды. 78 айналымдық дискілер 10 және 12 дюйм диаметрлі болып шығарылды және көбінесе қоңыр қағаз немесе картон қаптамаларда сатылды, кейде қарапайым, ал кейде өндірушінің немесе сатушының атын көрсететін басылымдармен. Бұл қаптамалар әдетте қышқылды қағаздан жасалған, ол сақтау мерзімін шектеді. Әдетте қаптамада дөңгелек тесік болды, арқылы пластинканың таңбасын көруге болады. Дискілерді сөреге көлденең немесе тік қоюға болады, бірақ олардың нәзік болуына байланысты сақтауда көптегені сынып қалды. 1909 жылы неміс Odeon компаниясы алғашқы "альбомды" шығарды – Чайковскийдің "Щелкунчик" (Аққу көлі) сюитасын төрт екі жақты дискіде, арнайы жасалған қаптамада ұсынды. (Осы арнайы қаптаманың қандай болғаны нақты көрсетілмеген). Басқа дискілік компаниялар көп жылдар бойы альбом шығаруды қабылдамаған сияқты. 1920-жылдардан бастап, бос қаптамаларды қарапайым картон немесе былғары мұқабамен байлап, "дискілер альбомы" (фотоальбомға ұқсас) ретінде сатуға бастады, оны клиенттер өз дискілерін сақтау үшін пайдалана алатын. (Кейбір мұқабаларда "дискілер альбомы" деген жазу болды). Бұл бос альбомдар 10 және 12 дюймдік өлшемдерде сатылды. Бұл кітаптардың мұқабалары ішіндегі дискілерден енірек және биік болды, бұл дискілер альбомын кітап сияқты тік қоюға және нәзік дискілерді сөренің үстінен іліп, оларды қорғауға мүмкіндік берді. 1930-жылдардан бастап, дискілік компаниялар бір орындаушының немесе бір стильдегі музыканың 78 айналымдық дискілерін арнайы жинақтарда шығара бастады. Бұл альбомдар бірнеше 78 айналымдық дискілерден тұратын, орындаушысы немесе стилі бойынша байланысты танымал әндердің жинағын немесе толық симфонияларды қоса алғанда, ұзақ классикалық музыканы қамтуы мүмкін. 1938 жылы Columbia Records Алекс Стайнвейсті алғашқы көркемдік директоры етіп тағайындады. Ол альбом мұқабалары мен олардың дизайнының тұжырымдамасын ойлап тапқан, бұрынғы қарапайым мұқабаларды алмастырды. Columbia-дағы алғашқы жұмысынан кейін, басқа дискілік компаниялар да оның үлгісін қабылдады. 1940-жылдардың соңына қарай барлық ірі компаниялардың альбомдары 10 және 12 дюймдік өлшемдерде өздерінің түрлі-түсті қағаз мұқабаларын ұсынды. Кейбіреулерінде классикалық өнердің көшірмелері, ал басқаларында түпнұсқалық дизайн қолданылды. 1948 жылы 10 және 12 дюймдік ұзын ойналатын дискілер (LP) пайда болғаннан кейін, жақын арада 45 айналымдық дискілердің жинақтары да пайда болды (грамофондық дискіге қараңыз), "альбом" атауы жаңа форматтағы жинақтар үшін қолданылды және көркемдік түпнұсқа альбом мұқабаларын жасау жалғасты.

Around 1910, 78 rpm records replaced the phonograph cylinder as the medium for recorded sound. The 78 rpm records were issued in both 10 and 12 inch diameter sizes and were usually sold separately, in brown paper or cardboard sleeves that were sometimes plain and sometimes printed to show the producer or the retailer's name. These were invariably made out of acid paper, limiting conservability. Generally the sleeves had a circular cutout allowing the record label to be seen. Records could be laid on a shelf horizontally or stood upright on an edge, but because of their fragility, many broke in storage. German record company Odeon pioneered the "album" in 1909 when it released the Nutcracker Suite by Tchaikovsky on four double sided discs in a specially designed package. (It is not indicated what the specially designed package was.) The practice of issuing albums does not seem to have been taken up by other record companies for many years. Beginning in the 1920s, bound collections of empty sleeves with a plain paperboard or leather cover were sold as "record albums" (similar to a photograph album) that customers could use to store their records. (The name "record album" was printed on some covers.) These empty albums were sold in both 10 and 12 inch sizes. The covers of these bound books were wider and taller than the records inside, allowing the record album to be placed on a shelf upright, like a book, and suspending the fragile records above the shelf, protecting them. Starting in the 1930s, record companies began issuing collections of 78 rpm records by one performer or of one type of music in specially assembled collections. These albums of several 78 rpm records could include a collection of popular songs related by either performer or style, or extended length classical music, including complete symphonies. In 1938, Columbia Records hired Alex Steinweiss as its first art director. He is credited with inventing the concept of album covers and cover art, replacing the plain covers used before. After his initial efforts at Columbia, other record companies followed his lead. By the late 1940s, record albums for all the major companies featured their own colorful paper covers in both 10 and 12 inch sizes. Some featured reproductions of classic art while others utilized original designs. When the 10 and 12 inch long playing records (LPs) came along in 1948, and box sets of 45 rpm records soon followed (see gramophone record), the name "album" was used for the new format of collections, and the creation of artistic original album covers continued.

Форматтар

1950 жылдан 1980 жылға дейін 12 дюймдік LP пластинкасы және 45 айналымдық пластинкалар танымал музыканы таратудың басты форматтары болды. LP форматы кейбір жаңа шығарылымдар үшін қолданылып келеді, бірақ басқа форматтар оны көбінесе ығыстырды. LP-ның стандартты картондық қаптамасы көбінесе шаршы болып келеді. 1990 жылдардың ортасынан бастап, компакт-диск (CD) физикалық түрде таратылатын музыка өнімдерінің ең көп таралған түріне айналды. Қаптама форматтары әртүрлі: оның ішінде 1982 жылдан бері CD-ні қаптаудың ең танымал түрі болып табылатын зергерлік қапшық (jewel case) және соңғы жылдары танымал балама қаптама түрі болған, бірақ өндіріс құны жоғары және беріктігі төмен болғандықтан зергерлік қапшықпен салыстырғанда аз қолданылатын картон мен пластиктен жасалған Digipak. Әдетте, осы қаптамалардың альбомдық мұқабасы шамамен шаршы болады. 1980-ші және 1990-шы жылдардың басында CD-лер көбінесе өлшемдері болатын картондық қораптарға салынған зергерлік қапшықтар түрінде сатылатын. Бұл қораптар альбом суреттеріне зергерлік қапшықтан гөрі көбірек орын бергенімен, сатып алушылар оларды сатып алғаннан кейін көп ұзамай тастайтындықтан, қоршаған ортаға зиянды деп есептелді. 1993 жылдың 1 сәуірінен бастап АҚШ-тағы ірі жазба компаниялары CD-лерді ұзын қораптарда (longbox) таратуды тоқтатты.

Дизайн

Альбомдық мұқабалар – музыкант немесе топ туралы, немесе альбомның өзге мазмұны туралы аудиторияның алғашқы қабылдауына әсер ететін маңызды факторлардың бірі. Альбом мұқабасының дизайны тыңдаушылардың олар және олардың музыкасы туралы пікір қалыптастыруына да септігін қосады. Альбом мұқабасын бейнелеудің түрлі жолдары бар. Мысалы, кейбір әртістер өздерінің суретін қоюды таңдайды, бұл топтың, музыканттың және музыканың танылуына қосымша фактор болады. Альбом мұқабасы музыка мәдениетінің маңызды бөлігіне айналды. Боб Като сияқты дизайнерлердің ықпалымен, ол Columbia Records және United Artists компанияларындағы шығармашылық қызметтердің вице-президенті болып жұмыс істеген кезеңдерде альбом мұқабалары маркетингтік құрал және көркемдік ниеттің көрінісі ретінде танымал болды. 1960 жылдардың басында The Beatles-тің "With the Beatles", Боб Диланның "The Times They Are a Changin'" және The Rolling Stones тобының тұңғыш альбомының мұқабалары музыканттың бейнесін жақсартуға арналған фотосуреттерді қамтыды. Автор Питер Доггет Отис Реддингтің "Otis Blue" альбомының мұқабасын, онда жас ақ әйелдің суреті бар, "екі қызмет атқарды: ол музыканың трансценденттік күшін көрсетеді және оның авторының нәсілін жасырады" деп бағалайды. 1972 жылдан 1975 жылға дейін фотограф Норман Сифф United Artists компаниясының шығармашылық директоры болды және көптеген мұқабалық суреттерге (The Band, Kiss's "Hotter than Hell", Жони Митчеллдің "Hejira" және т.б.) қоса, "Exile on Main Street" сияқты ондаған альбом мұқабаларын жасады, олардың көпшілігі Grammy сыйлығына ұсынылды. Жоғарыда аталған мысалдардан басқа, Роберт Крамб ("Big Brother & the Holding Company"), Шепард Фейри (Джонни Кэш), Говард Финстер (R.E.M., Talking Heads), Фрэнк Фразетта (Molly Hatchet), Дерек Риггс (Iron Maiden), H.R. Гигер (Emerson, Lake & Palmer, Дебби Гарри), Готфрид Хельнвейн (Мэрилин Мэнсон), Аль Хиршфельд (Aerosmith), Кен Келли (Kiss, Mati Klarwein, Santana, Miles Davis), Рекс Рэй (David Bowie), Джейми Рид (The Sex Pistols), Эд Репка (Megadeth), Норман Роквелл (Mike Bloomfield and Al Kooper), Джон Ван Хамерсвелл (The Rolling Stones), Альберто Варгас (The Cars) және Энди Уорхол (The Velvet Underground, The Rolling Stones) сияқты әлемге танымал суретшілер мен иллюстраторлар есте қаларлық музыкалық жинақтарды жасауға өздерінің шеберлігін салған. Көптеген альбом мұқабаларында өткен дәуірлердің суретшілерінен лицензияланған (немесе қоғамдық доменнен алынған) суреттер де пайдаланылған. Бұған Дерек пен Доминоның "Layla and Other Assorted Love Songs" альбомының мұқабасы (француз суретшісі және мүсіншісі Эмиль Теодор Франдсен де Шомбергтің "La Fille au Bouquet" картинасынан), Renaissance тобының алғашқы альбомының мұқабасындағы "Икардың құлдырауы" (Genisson), Deep Purple мұқабасындағы Бош, Fleet Foxes мұқабасындағы Брюгель, Kansas тобының тұңғыш альбомының мұқабасы (суретші Джон Стюарт Керридің муралынан алынған), Pure Prairie League мұқабасындағы Норман Роквеллдің ковбойы және Coldplay-дің "Viva La Vida" альбомы (Луврдегі сүйікті картина, Эужен Делакруаның "Халықты жетектеген еркіндік" картинасы, ақ бояумен жазылған "VIVA LA VIDA" сөздерімен) жатады. Фотография және бейне/фильмнің аңыздары, сондай-ақ рекордтық мұқаба суреттерін жасағандар: Дрю Струзан (Black Sabbath, Alice Cooper, Iron Butterfly, The Beach Boys және басқалар), Энни Лейбовиц (John Lennon, Bruce Springsteen, Patti Smith), Ричард Аведон (Whitney Houston, Teddy Pendergrass), Дэвид ЛаШапель (No Doubt, Elton John), Антон Корбийн (U2, The Killers, Depeche Mode), Карл Феррис (Jimi Hendrix, Donovan, The Hollies), Роберт Маплторп (Patti Smith, Peter Gabriel) және Франческо Скавулло (Diana Ross, Edgar Winter), Дэвид Майкл Кеннеди және басқалар. Көптеген суретшілер мен топтардың құрамында өздерінің суретші, дизайнер және фотограф ретіндегі дағдыларын өз жазбаларының көркемдік безендірісінде көрсеткен талантты мүшелер бар. Мысалдарға Джимми Пейдж (Led Zeppelin IV), Крис Марс (Replacements' "Pleased to Meet Me" және басқалар), Мэрилин Мэнсон ("Lest We Forget"), Майкл Стайп (R.E.M. "Accelerate"), Том Йорк (Radiohead жазбаларында "Tchocky" деген атпен), Майкл Брекер ("Ringorama"), Фредди Меркьюри (Queen I), Линси Де Пол ("Surprise"), Джон Энтвистл (Who By Numbers), Грэм Коксон (13 және жеке альбомдар), Майк Шинода (әр түрлі Linkin Park альбомдары), Жони Митчелл ("Miles of Aisles" және басқалары), Crosby, Stills, Nash & Young ("So Far") және M.I.A. (Elastica-ның "The Menace" және оның жазбаларында әртүрлі түрде көрсетілген), Captain Beefheart, Cat Stevens-тің "Mona Bone Jakon", "Tea for the Tillerman" және "Teaser and the Firecat" альбомдары, Mika (барлық шығарылған альбомдар), The Band-тің "Music from Big Pink", Bob Dylan-ның "Self Portrait" және "Planet Waves", John Lennon-ның "Walls and Bridges" альбомдары жатады. Альбом мұқабаларында мәселе тудыратын музыка жанры – регги. Кейбір регги әртістері өздерінің альбом мұқабаларында бейнеленген бейне олардың және олардың мәдениетінің нақты бейнесі емес деп санайды. Көптеген регги альбом мұқабаларында бейнеленген стереотиптік раста өмір салты ақ аудиторияға ұнайтындықтан ғана осылай көрсетілген. Осы нұсқадағы регги әртістері көптеген адамдардың назарын аударады және оларды басқа жанрлардан ерекшелендіреді. Алайда, бұл альбом мұқабалары Ямайкадағы әдеттегі адамдардың негізгі құндылықтарын дұрыс көрсетпейді, бірақ олар аудиторияға таныс стереотиптік раста бейнесімен байланысты болғандықтан осы бейнелеуге келіседі. Бұл альбом мұқабалары стиль және сексуалдық туралы нақты емес көзқарастарды көрсетеді және "жоғарғы қабаттағы" Ямайканы дұрыс бейнелемейді. Альбом мұқабалары туралы 2013 жылы Эрик Кристенсеннің ("The Cover Story: Album Art") түсірген деректі фильмі бар. Альбом мұқабаларының физикалық дизайны шығармашылық инновациялардың нысаны болды. The Small Faces тобының "Ogden's Nut Gone Flake" альбомы бастапқыда металлдан жасалған дөңгелек банкада шығарылған, ал Horslips тобының "Happy to Meet – Sorry to Part" альбомы сегізбұрышты қаптамада болған. Family тобының "Anyway" альбомы бастапқыда мөлдір пластик қаптамада шығарылды, одан Леонардо да Винчидің эскизі көрінетін. The Beatles тобының "Magical Mystery Tour" альбомы екі LP-ден тұратын жинақ ретінде, жазбалардың арасында буклетпен шығарылды. "Sgt. Pepper" альбомына суреттерден жасалған картондық парақ қосылды, ал "The Beatles" (көбінесе "Ақ альбом" деп аталады) әрбір Beatles мүшесінің үлкен жылтыр суреттерімен және постер сияқты коллажбен бірге шығарылды. The Who тобының "Live at Leeds" альбомына көптеген постерлер мен басылған материалдар қосылды. Led Zeppelin III альбомының мұқабасында айналатын диск болды, ол сыртқы қаптамадағы кішкентай тесіктер арқылы әртүрлі суреттерді көрсетті. Ұқсас эффект The Band-тің кейінгі альбомы "Physical Graffiti"-де де қолданылды, онда ескі үйдің терезелерінен көрінетін суреттер болды. The Rolling Stones тобының "Sticky Fingers" альбомының бастапқы нұсқасында джинсының шалбар бөлігінің суретіне кіріктірілген нағыз молния болды. The Velvet Underground and Nico альбомының мұқабасында Энди Уорхол жасаған картондан жасалған бананы жыртып алуға болатын. Vertigo рекорд компаниясының орталық белгісінде қара және ақ сурет болды, ол диск айналғанда гипнотикалық оптикалық эффект тудырды.

Album covers are one of the various ways in which first impressions affect an audience's perception of a given musician or band, or other content of the album. Album covers' design cover may also add to how an audience forms an opinion of them and their music. There are various ways in which an album cover is visualized. Some examples include artists choosing to put a photo of themselves, which is one of the factors that add to the observation of the band, the musician, and the music. The album cover eventually became an important part of the culture of music. Under the influence of designers like Bob Cato, who at various stages in his long music career was vice president of creative services at both Columbia Records and United Artists, album covers became renowned for being a marketing tool and an expression of artistic intent. During the early 1960s, the Beatles' With the Beatles, Bob Dylan's The Times They Are a Changin' and the Rolling Stones' self titled debut album each contained a cover photograph designed to further the musical artist's public image. Author Peter Doggett also highlights the cover of Otis Redding's Otis Blue, containing a photo of a young white woman, as a design that "played a dual role: she represented the transcendent power of the music, and obscured the race of its creator." From 1972 to 1975, photographer Norman Seeff was creative director at United Artists and in addition to his many cover photographs (The Band, Kiss's Hotter than Hell, Joni Mitchell's Hejira, etc. ), he art directed dozens of album covers including Exile on Main Street, many of which received Grammy Award nominations. In addition to the examples mentioned previously, a number of world renowned graphic artists and illustrators such as Robert Crumb (Big Brother & the Holding Company), Shepard Fairey (Johnny Cash), Howard Finster (R. E. M., Talking Heads), Frank Frazetta (Molly Hatchet), Derek Riggs (Iron Maiden), H. R. Giger (Emerson, Lake & Palmer, Debbie Harry), Gottfried Helnwein (Marilyn Manson), Al Hirschfeld (Aerosmith), Ken Kelly (Kiss, Mati Klarwein, Santana, Miles Davis), Rex Ray (David Bowie), Jamie Reid (The Sex Pistols), Ed Repka (Megadeth), Norman Rockwell (Mike Bloomfield and Al Kooper), John Van Hamersveld (The Rolling Stones), Alberto Vargas (The Cars), and Andy Warhol (The Velvet Underground, The Rolling Stones) have all applied their talents to memorable music packages. A number of record covers have also used images licensed (or borrowed from the public domain) from artists of bygone eras. Well known examples of this include the cover of Derek and the Dominos' Layla and Other Assorted Love Songs (from the painting "La Fille au Bouquet" by French painter and sculptor Émile Théodore Frandsen de Schomberg), "The Downfall of Icarus" by Genisson on the cover of the first album by Renaissance; Bosch on the cover of Deep Purple; Breugel on the cover of Fleet Foxes; the cover of Kansas's debut album, adapted from a mural by painter John Steuart Curry, Norman Rockwell's cowboy (Pure Prairie League), and Coldplay's Viva La Vida, which features Eugène Delacroix's painting Liberty Leading the People (a favorite in The Louvre) with the words "VIVA LA VIDA" brushed on top in white paint. Legends from photography and video/film who have also produced record cover images include Drew Struzan (Black Sabbath, Alice Cooper, Iron Butterfly, The Beach Boys and others), Annie Leibovitz (John Lennon, Bruce Springsteen, Patti Smith), Richard Avedon (Whitney Houston, Teddy Pendergrass), David LaChappelle (No Doubt, Elton John), Anton Corbijn (U2, The Killers, Depeche Mode), Karl Ferris (Jimi Hendrix, Donovan, The Hollies), Robert Mapplethorpe (Patti Smith, Peter Gabriel) and Francesco Scavullo (Diana Ross, Edgar Winter), David Michael Kennedy others. A number of artists and bands feature members who are, in their own right, accomplished illustrators, designers and photographers and whose talents are exhibited in the artwork they produced for their own recordings. Examples include Jimmy Page (Led Zeppelin IV), Chris Mars (Replacements' Pleased to Meet Me and others), Marilyn Manson (Lest We Forget ), Michael Stipe (R. E. M.'s Accelerate), Thom Yorke (credited as "Tchocky" on misc. Radiohead records), Michael Brecker (Ringorama), Freddie Mercury (Queen I), Lynsey De Paul (Surprise), John Entwistle (Who By Numbers), Graham Coxon (13 and most solo albums), Mike Shinoda (various Linkin Park albums), Joni Mitchell (Miles of Aisles and several others) as well for Crosby, Stills, Nash & Young (So Far), and M. I. A. (credited variously on Elastica's The Menace, her records), and Captain Beefheart, 'Mona Bone Jakon', 'Tea for the Tillerman' and 'Teaser and the Firecat' by Cat Stevens, Mika (all albums released to date), Music from Big Pink (for The Band), Self Portrait and Planet Waves by Bob Dylan, Walls and Bridges by John Lennon. A genre of music that people have found issues in album covers is reggae. There are certain reggae artists that feel that the way they are displayed on their own album covers is not an accurate way of describing themselves and their culture. The stereotypical rasta lifestyle depicted on many reggae album covers is only displayed that way because this is what the white audience seemed to appreciate the most. This version of the reggae artists is what many people take notice of and what makes them unique in regards to other genres. However, these album covers do not accurately represent the core values of typical people in Jamaica but they deal with this representation because they know that the audience is familiar with the stereotypical rasta depiction. These album covers tend to display inauthentic versions of their considerations of style and sexuality and do not accurately display "Uptown" Jamaica. Album cover art was the subject of a 2013 documentary film, The Cover Story: Album Art, by Eric Christensen, a San Francisco Bay Area record collector. The physical design of album covers has been the subject of creative innovation. Ogden's Nut Gone Flake by the Small Faces was originally in a circular metal tin, and Happy to Meet – Sorry to Part by Horslips was in an octagonal package. Anyway by Family was originally issued in an opaque plastic package through which a design (a Leonardo sketch) could be seen. Magical Mystery Tour by the Beatles was first released as a double EP with a booklet between the records. Sgt. Pepper contained a cardboard sheet of images, and The Beatles (often referred to as the White Album) contained four large glossy photos of the individual Beatles along with a poster sized collage. Live at Leeds by The Who also contained a generous supply of posters and printed material. Led Zeppelin III had a front cover that contained a revolving disc which brought different images into view through small cut outs in the outer sleeve. A similar effect was used for the band's later album Physical Graffiti with cut outs of the windows of a brownstone building. The original issue of Sticky Fingers by the Rolling Stones had an actual zipper incorporated into the picture of the crotch area of a pair of jeans. The Velvet Underground and Nico album had a Warhol designed cardboard banana on the cover that could be peeled back. The record company Vertigo had a black and white design on the centre label that produced a hypnotic optical effect when the disc revolved on the turntable.

Қаптама

Альбомның обложкасы – альбомның жалпы жиынтығының құрамдас бөлігі болып табылады. Әсіресе, картон қаптамасы бар винил пластинкалар үшін, бұл жиынтық тозуға бейім, алайда пластик қаптамалардағы обложкалар да тозуға ұшырайды. Олардың сыртқы түрін жақсарту және беріктігін арттыру үшін түрлі өңдеулер қолданылуы мүмкін, мысалы, мөлдір пластик қаптама. Винил альбомдарды сақтауға арналған көптеген өнімдер бар, көбінесе мөлдір пластик қаптамалар. Винил пластинкасының беті оңай зақымданады, сондықтан сыртқы картон қаптамасынан басқа, әдетте, шаң мен қол тигізуден қорғайтын ішкі қорғаныш қаптамасы болады. Бұл қаптама сыртқы қаптамаға оңай сығуға ыңғайлы пішінде жасалған. Ішкі қаптама жұқа ақ қағаздан жасалады, ол ақ немесе сол компаниядан қол жетімді басқа жазбалар туралы ақпаратпен басылған, немесе жұқа пластик пакетті ұстайтын қағаз қаптама болуы мүмкін. Көп жағдайда, пластинканың жазуын тікелей ұстамай-ақ оқуға мүмкіндік беретін дөңгелек тесік болады, бірақ ішкі қаптамада өлең сөздері басылған болса, бұл жиі кездеседі, онда тесік болмайды. Decca Records осындай қаптамаларда түс кодындау жүйесін қолданды, онда көк түс стереофониялық жазбаны, ал қызыл түс монофониялық жазбаны білдірді (сол кездегі монофониялық пластинкалар стереофониялық пластинкалармен толық үйлесімді болмады). Бұл жүйе 1960 жылдары қаптама құнын төмендету мақсатымен енгізілді. CD форматтарының қаптамасы альбом обложкасының көлемі кіші болғанымен, презентацияның әртүрлілігін арттырды. Альбом обложкасы белгілі бір жазбаларды анықтаудан басқа, графикалық дизайн, фотосурет және/немесе иллюстрация арқылы LP-дегі музыкалық мазмұнды жарнамалау мақсатын да қамтиды. Альбом обложкасында әдетте әртістің аты, кейде логотип түрінде, және альбомның атауы көрсетіледі. Сирек жағдайларда, бірақ тарихи винил пластинкаларда жиі кездесетіндей, обложкада анықтама нөмірі, бренд (фирма) және мүмкін трек тізімі болуы мүмкін. Басқа ақпарат көбінесе обложкада көрсетілмейді, әдетте ол қаптаманың артқы немесе ішкі жағында орналасады, мысалы, трек тізімі және жазбаны жасауға қатысқандардың толық тізімі: топ мүшелері, қонақ әртістер, инженерлер және продюсер. Қаптаманың тірегінде әртістің аты, атауы және анықтама нөмірі қайталанады, бұл альбомдарды сөреде тығыз жиналған кезде анықтауға мүмкіндік береді. Ата-аналарға арналған ескерту белгілері – бұл альбомдағы музыкада дөрекі тіл сияқты мазмұн болған жағдайда альбом обложкасына қойылатын ескерту белгілері. Бұл белгілер кәмелетке толмаған тыңдаушыларды осындай мазмұннан қорғауға байланысты дау тудырады. Осы мәселе бойынша бірнеше теория бар, мысалы, «тыйым салынған жеміс» және «бұзылған жеміс» теориялары. «Тыйым салынған жеміс» теориясы бойынша, егер бала альбом обложкасындағы ескерту белгісін көрсе, онда ол музыкаға қызығушылығын арттырады, себебі музыка оған тартымдырақ көрінеді. Көптеген жасөспірімдер ата-аналарына наразылық білдіру немесе өзін ересек сезіну үшін «тыйым салынған жеміс» теориясын қолданады. Олар дөрекі музыканы тыңдап, достарының алдында көбірек беделге ие болуға тырысады, тіпті оларға осындай музыка тыңдауға ерте болса да. «Бұзылған жеміс» теориясы бойынша, бала белгіні көріп, оның жасына сәйкес келмейтін мазмұннан аулақ болу керектігін түсінеді. Бұл балалар белгіні көріп, осы альбомды немесе әндерді олар үшін емес деп санайды. Американың жазба индустриясы қауымдастығы (RIAA) осы ескерту белгісін енгізді және қазір ол кез келген дөрекі музыкаға міндетті түрде қойылады. Алайда, RIAA жасөспірімдердің музыка тыңдайтынын немесе тыңдамайтынын толық бақылай алмайды, және қазірдің өзінде балалардың не істеп жатқанын толық бақылау мүмкін емес.

The album cover is a component of the overall packaging of an album. Especially in the case of vinyl records with paperboard sleeves, these packages are prone to wear and tear, although wear and tear does often take place to some degree on covers contained within plastic cases. A variety of treatments could be applied to improve both their appearance and durability, such as clear plastic wrap. Many products have been available for the storage of vinyl albums, often clear plastic sleeves. The surface of a vinyl record is readily damaged, so aside from the outer paperboard sleeve, there is usually an inner protective cover to protect against dust and handling. This is normally shaped to allow it to readily slide within the outer cover. The inner sleeve is either thin white paper, either plain or printed with information on other recordings available from the same company, or a paper sleeve supporting a thin plastic bag. These quite often have a circular cut out so that the record label can be read without directly handling the record, though when the inner sleeve is printed with lyrics, which became quite common, then there is usually no hole. Decca Records used a system of colour coding on these sleeves where a blue color denoted a stereophonic recording while red denoted a monophonic recording (the mono record players of the time were not always compatible with stereo records). This system was begun in the 1960s to reduce packaging costs. Packaging formats for compact discs widened the variety of presentations as well, even as the size of the CD meant that album covers were no longer so large. Besides the practicalities of identifying specific records, album covers serve the purpose of advertising the musical contents on the LP, through the use of graphic design, photography, and/or illustration. An album cover normally has the artist's name, sometimes in logo form; and the album title. Occasionally, though more common on historical vinyl records, the cover may include a reference number; a branding (the label), and possibly a track listing. Other information is seldom included on the cover, and is usually contained on the rear or interior of the packaging, such as a track listing together with a more detailed list of those involved in making the record, band members, guest performers, engineers and producer. On the spine of the package, the artist, title, and reference number are usually repeated so that albums can be identified while tightly packed on a shelf. Parental advisory labels are warning labels that are required to be placed on album covers when the music on the album contains explicit content such as vulgar language. These labels have been known to be controversial when it comes to keeping underage audiences from this content. There are a few different theories on this, such as the "forbidden fruit" and "tainted fruit" theories. The "forbidden fruit" theory states that when a child sees the parental advisory label on an album cover they will be more likely to listen to it because there is an increased attractiveness to the music. There are many adolescents that follow the "forbidden fruit" theory as a way to either lash out at their parents or to make themselves feel more mature than they are. They may use explicit music as a way to be rebellious and to appear cooler to their friends, even if they are much too young to be exposed to that kind of music. The "tainted fruit" theory states that the child will see the label and immediately know to avoid this kind of content because it is inappropriate for their age. These children are the ones who see the label and do not even acknowledge this album or these songs because they know that it is not made for them. The Recording Industry Association of America (RIAA) introduced this warning label and it is now a requirement on any explicit music. However, the RIAA is unable to actually control whether or not adolescents will be listening to the music but as of now there is no way to fully control what these children are doing.

Жүктеу және ағынды жүктеу дәуіріндегі альбом мұқабалары

2008 жылдың тамызында альбом обложкасын жасаушы Питер Савилл альбом обложкасының мәнін жойғанын айтты. Бірақ көптеген адамдар үшін альбом обложкасы тыңдау тәжірибесінің маңызды бөлігі болып саналады. MP3, WMA, M4A (Apple форматы) сияқты музыка файлдары jpeg форматында кіріктірілген цифрлық альбом обложкаларын (обложка суреттері немесе жай ғана обложкалар) қамтуы мүмкін. Бір цифрлық шешім – 2009 жылы Apple ұсынған, интерактивті альбом обложкасы үшін iTunes LP форматы. Цифрлық альбом обложкаларының ажыратымдылығы 800x800-ден (1:1 қатынас) төмен болмауы керек, өйткені төменгі ажыратымдылық жаңа құрылғыларда нашар көрінуі мүмкін. Кейбір әртістер интернет технологияларын пайдаланып, одан да көп обложка суреттерін жасады. Мысалы, Nine Inch Nails тобы The Slip альбомын бастапқыда өз веб-сайтында тегін жүктеуге берді, әр трекке жеке, бірақ тақырыптық байланысы бар суреттерді қосады.

Тыйым салынған қаптамалар

Кейбір альбомдардың обложкалары зорлық-зомбылық, жалаңаштық немесе басқа да қоғамдық сананы қорлайтын суреттер бейнеленгендіктен тыйым салынған. Мысалы, Guns N' Roses тобының 1987 жылғы "Appetite for Destruction" альбомының обложкасында металл қаһарманмен жазаланатын робот зорлаушы бейнеленген, ал 2010 жылы Kanye West-тің "My Beautiful Dark Twisted Fantasy" альбомында Вест жалаңаш күйде бейнеленген, үстінен жалаңаш кеудесі мен жамбасы көрінетін құстың (феникстің) отырып тұрғаны көрсетілген.