Клара Гамильтон Харрис: Тағдыры мен Авраам Линкольннің қазасы
Clara Harris
Клара Гамильтон Харрис (1834-1883) – американская светская львица, находившаяся с Авраамом Линкольном в момент покушения. Трагическая судьба и убийство мужем.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық қоғамдық өмірдің белгілі тұлғасы (1834–1883)
Америкалық қоғамдық өмірдің белгілі тұлғасы
American socialite (1834–1883)
the American socialite
Клара Хамильтон Харрис (4 қыркүйек 1834 – 23 желтоқсан 1883) – американдық қоғамдық өмірдің белгілі тұлғасы. Ол және оның сол кездегі жақын адамы, болашақ күйеуі Генри Ратбоун президент Авраам Линкольнге Форд театрында оқ жарылған түні қонақ болған. Ратбоунның психикалық денсаулығы қастандықтан кейін нашарлап, 1883 жылы Харрис оны өлтірді.
Clara Hamilton Harris (September 4, 1834 – December 23, 1883) was an American socialite. She and her then fiancé, and future husband, Henry Rathbone, were the guests of President Abraham Lincoln the night he was shot at Ford's Theatre. Rathbone's mental state deteriorated after the assassination, and in 1883, Harris was murdered by him.
Жас шағы мен отбасы
Харрис Нью-Йорк штатының Олбэни қаласында АҚШ сенаторы Ира Харрис пен оның бірінші әйелі Луиза Харрис (туған есімі Таббс) –тің төрт баласының бірі ретінде дүниеге келді. Харристің анасы Луиза 1845 жылы қайтыс болды. 1848 жылдың 1 тамызында Ира Харрис Паулин Ратбоунға (Пенни) үйленді. Джаред пен Паулин Ратбоунның төрт баласы болды (олардың екеуі, Анна мен Чарльз, сәби кезінде қайтыс болды), соның ішінде Джаред кіші және Генри Ратбоун ұлдары да бар еді. Харрис пен Генри Ратбоун бір үйде өскен және ата-аналарының некесі арқылы туыс болғандықтан, олар бір-біріне ғашық болды және кейіннен күйеуге сұранысты. Алайда, 1861 жылы АҚШ-та Азамат соғысы басталғанда олардың никесі тоқтап қалды, Генри Ратбоун сол жылы Одақ армиясына қосылып, 1869 жылы 5-ші АҚШ жаяу әскеріне қатарына қосылғаннан кейін майор атағын алды.
Harris was born in Albany, New York, one of four children of U. S. Senator Ira Harris of New York, and his first wife Louisa Harris (née Tubbs). Harris' mother Louisa died in 1845. On August 1, 1848, Ira Harris married Pauline Rathbone (née Penney), Jared and Pauline Rathbone had four children (two of whom, Anna and Charles, died in infancy) including sons, Jared Jr. and Henry Rathbone. Although Harris and Henry Rathbone were raised in the same household and were related by their parents' marriage, they fell in love and later became engaged. Their engagement was interrupted when the American Civil War broke out in 1861 and Henry Rathbone joined the Union Army that year and became major in 1869 upon joining the 5th United States Infantry.
Линкольннің өлтірілуі
1865 жылдың 14 сәуірінде майор Ратбоун мен оның никелісі Клара президент Авраам Линкольн мен оның әйелі, Бірінші ханым Мэри Тодд Линкольннің Форд театрында қойылымды тамашалауға шақыруын қабылдады. Президент пен оның әйелімен біраз уақыттан бері танысқан жұбайлар, Улисс С. Грант пен оның әйелі Джулия, Томас Эккерт және тағы бірнеше адам Линкольн ханымның қойылымға шақыруын қабылдамағаннан кейін шақырылды. Сол кеш Форд театрында "Біздің американдық туысымыз" қойылымын тамашалап отырғанда Джон Уилкс Бут президент Линкольнді басынан атып жаратты. Ратбоун Бутты ұстауға тырысқанда, Бут оны пышақтап жарақаттады. Ратбоун Хариске көмектесуге тырысқанда, оның ақ көйлегіне, бетіне және қолына қан тамды. Жаратқанмен, Ратбоун Бірінші ханым Мэри Линкольнді дәрігерлер есінен таныған президентті алып кеткен Петерсен үйіне ертіп барды. Петерсен үйіне келгеннен кейін көп ұзамай Ратбоун қан жоғалтудан есінен таныды. Харис үйге аздан кейін келіп, Ратбоунның басын тізесіне қойып, ол есінен толып, қайта оянып жатты. Президентке қарап жүрген хирург соңында Ратбоунды қарап, оның жарақаты күткеннен де ауыр екенін түсінді. Бут Ратбоунның жауырынының үстіндегі артериясын кесіп, сүйекке дейін жарып тастаған. Ратбоун үйге апарылды, ал Харрис миссис Линкольнмен бірге қалуға шешім қабылдады. Харрис кейінірек былай деді:
On April 14, 1865, Major Rathbone and his fiancée Clara accepted an invitation to see a play at Ford's Theatre from President Abraham Lincoln and his wife, First Lady Mary Todd Lincoln. The couple, who had been friends with the President and his wife for some time, were invited after Ulysses S. Grant and his wife Julia, Thomas Eckert and several other people had declined Mrs. Lincoln's invitation to the play. While they watched the play Our American Cousin in the Presidential Box at Ford's Theatre that evening, John Wilkes Booth shot President Lincoln in the back of the head. When Rathbone attempted to apprehend Booth, Booth stabbed and wounded him. Rathbone lost a considerable amount of blood which stained Harris' white dress, face and hands when she attempted to aid him. Although wounded, Rathbone escorted First Lady Mary Lincoln to the Petersen House where doctors had taken the unconscious President. Shortly after arriving at the Petersen House, Rathbone passed out due to loss of blood. Harris arrived at the house soon after and held Rathbone's head in her lap while he drifted in and out of consciousness. A surgeon who had been attending the President finally examined Rathbone and realized his wound was more serious than initially thought. Booth had severed an artery located just above Rathbone's elbow and had cut him nearly to the bone. Rathbone was taken home while Harris decided to stay with Mrs. Lincoln. Harris later stated:
<blockquote>Кедей Линкольн ханым, сол қорқынышты түні маған үреймен қарап, "Ой! Менің күйеуімнің қаны, жанымдағы күйеуімнің қаны!" деп айқайлады. Бұл Генридің қаны еді, президенттің емес, бірақ түсіндірудің қажеті болмады. Ратбоун полковник шеніне жеткен соң, 1870 жылдың желтоқсанында армиядан кетті. Отбасы Вашингтон қаласына қоныс аударды, онда Ратбоунның психикалық денсаулығы нашарлады. Жыл сайын Линкольннің қаза болған күні журналистер жұбайлардан Линкольннің өлімі туралы сұрақтар қойып, Ратбоунның кінә сезімін күшейтіп отырды. Харрис кейінірек досына былай деп жазды:
<blockquote>Poor Mrs. Lincoln, all through that dreadful night would look at me with horror & scream, 'oh! my husband's blood, my dear husband's blood' It was Henry's blood, not the president's, but explanations were pointless. Rathbone, who had risen to the rank of colonel, resigned from the Army in December 1870. The family settled in Washington D. C., where Rathbone's mental health deteriorated. Every year on the anniversary of Lincoln's assassination, journalists would contact the couple with questions about Lincoln's death, furthering Rathbone's feelings of guilt. Harris later wrote to a friend:
<blockquote>Мен оның қайғысын түсінемін. Біз қай қонақ үйде болсақ та, біздің бар екендігімізді білген кезде, біз өзімізді қызықтырудың нысанындай сезінеміз. Біз тамақ залында болғанда, өзімізді хайуанаттар бағындағы жануарлар сияқты сезіне бастадық. Генри шешілген әңгімелердің мүмкіндігінше өткір және жамандығын елестетеді. 1883 жылдың 23 желтоқсанында Генри Ратбоун ашуға беріліп, өз отбасына шабуыл жасады. Ол әйелін атып өлтіріп, балаларын өлтірмекке тырысты, бірақ күзетші оған бұйырмады. Содан кейін Ратбоун өзіне-өзі кеудесіне бес рет пышақ салды. Қылмысын біреудің шабуыл жасағанын айыптап, Ратбоун кісі өлтіргені үшін айыпталып, дәрігерлер оны ақылдан адасқан деп жариялады. Ол кінәлі деп танылды және Германияның Хилдесхайм қаласындағы қылмыстық психикалық ауруларға арналған емханаға жіберілді, ол 1911 жылдың 14 тамызында қайтыс болды. Жұбайлардың балалары олардың ағасы Уильям Харриспен бірге тұру үшін АҚШ-қа жіберілді.
<blockquote>I understand his distress in every hotel we're in, as soon as people get wind of our presence, we feel ourselves become objects of morbid scrutiny Whenever we were in the dining room, we began to feel like zoo animals. Henry imagines that the whispering is more pointed and malicious than it can possibly be. On December 23, 1883, Henry Rathbone attacked his family in a fit of madness. He fatally shot his wife in the head and then attempted to kill the children, but a groundskeeper prevented him from doing so. Rathbone then stabbed himself five times in the chest in an attempted suicide. Blaming his crime on an intruder, Rathbone was charged with murder and declared insane by doctors. He was convicted and committed to an asylum for the criminally insane in Hildesheim, Germany, where he died on August 14, 1911. The couple's children were sent to live with their uncle, William Harris, in the United States.