Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ армиясының генералы
British Army general
Джордж Дункан Гордон, Гордонның 5-ші герцогы (2 ақпан 1770 – 28 мамыр 1836), 1827 жылға дейін Хантли маркизі атанған, шотланд ақсұлуы, әскери қызметкер және саясаткер, сондай-ақ әулетінің соңғы өкілі болған.
General George Duncan Gordon, 5th Duke of Gordon, (2 February 1770 – 28 May 1836), styled Marquess of Huntly until 1827, was a Scottish nobleman, soldier and politician and the last of his line.
Ерте өмір
Джордж 1770 жылдың 2 ақпанында Эдинбургте, Александр Гордонның, 4-ші Гордон герцогінің және оның әйелі, әйгілі Джейн Гордонның, Гордон герцогинясы, туған Джейн Максвелл ледисінің үлкен ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Итон колледжінде білім алды. Ол кәсіби әскер болды және генерал шеніне дейін көтерілді. Хантли маркизі ретінде 1793-1794 жылдары Фландрияда гвардияда қызмет етті. 1796 жылдың мамырынан бастап ол жаңадан құрылған полкке – 92-ші таулы әскерге (әдетте оның отбасының құрметіне «Гордон таулы әскері» деп аталды) қолбасшылық етті. 1798 жылы ол полкпен Ирландияда бригадир генерал болып қызмет етті және олармен 1799 жылы Голландияға барды. 1799 жылдың 2 қазанында Голландиядағы Эгмонт-оп-Зе шайқасында жарақат алды. 1806 жылы ол 92-ші полкті тастап, 42-ші полк («Қара күзет») полкінің бас қолбасшысы болды. 1820 жылдан бастап 1-ші (Royal Foot) полкінің командирі болды. Ол 1809 жылғы Вальхерен экспедициясында дивизияға басшылық етті. Ол масондыққа мүше болды және 1792 жылдан 1794 жылға дейін Шотландияның Ұлы ложасының Ұлы шебері болды. Ол 1806 жылдан 1807 жылға дейін Ай округінен парламент депутаты болды. 1807 жылдың 11 сәуірінде, 37 жасында, ол әкесінің кіші титулымен (Гантли бароны Гордон, Глостер округі) Лордтар палатасына шақырылды. 1830 жылы ол Ұлы кеңесші болып тағайындалды, 1828 жылдан 1830 жылға дейін Шотландияның Ұлы мөрінің сақтаушысы болды (бұл лауазымды оның әкесі 1827 жылға дейін атқарған), ал 1834 жылдан 1836 жылға дейін Эдинбург қамалының губернаторы болды. 1834 жылы ол 1-ші полкті тастап, шотландтық фузилер гвардиясына ауысты. 1836 жылдың 28 мамырында қайтыс болды. Алайда, үйленген кезде және, шын мәнінде, герцогтыққа ие болғанға дейін, Джордж өзін үнемі қаржылық қиындықтарда тапты. Ол «өмірі құлдырап бара жатқан, қарыздармен батырылған, ләззаттан қанағаттанған, сәннен жалыққан, Гордон әулетінің соңғы ер адам мұрагері – Хантли лорды» деп сипатталды.
George was born at Edinburgh on 2 February 1770, the eldest son of Alexander Gordon, 4th Duke of Gordon and his wife, the celebrated Jane Gordon, Duchess of Gordon, née Lady Jane Maxwell. He was educated at Eton. He became a professional soldier and rose to the rank of general. As Marquess of Huntly, he served with the guards in Flanders from 1793 to 1794. From May 1796 as Colonel in Chief, he commanded the newly created regiment: the 92nd Highlanders (usually called the "Gordon Highlanders" in honour of his family). In 1798 he served with the regiment in Ireland as Brigadier General and went with them to Holland in 1799 On 2 October 1799 he was wounded at the battle at Egmont op Zee in Holland. In 1806 he left the 92nd and transferred to be Colonel in Chief of the 42nd Regiment of Foot ("Black Watch"). From 1820 he was commander of the 1st (Royal Foot). He commanded a division in the Walcheren Expedition of 1809. He was a freemason and was Grand Master of the Grand Lodge of Scotland from 1792 to 1794. He was a member of Parliament for Eye from 1806 to 1807. On 11 April 1807, at the age of 37, he was summoned to the House of Lords in one of the minor peerages of his father (Baron Gordon of Huntley, co. Gloucester). He was appointed a Privy Counsellor in 1830, was Keeper of the Great Seal of Scotland from 1828 to 1830 (a post that his father had held until 1827), and from 1834 to 1836 was Governor of Edinburgh Castle. He left the 1st in 1834 and transferred to the Scots Fusilier Guards. He died on 28 May 1836. However, at the time of his marriage and, in fact, until he inherited the Dukedom, George found himself in almost constant financial difficulties. He was referred to as "Lord Huntly now in the decline of his rackety life, overwhelmed with debts, sated with pleasure, tired of fashion, the last heir male of the Gordon line".
Мұра
Герцог 1836 жылғы 28 мамырда 66 жасында Лондонның Белгрейв скверінде қайтыс болды. Гордон герцогтігі тоқтатылды, бірақ 1599 жылы құрылған Хантли маркизаты оның алыс туысы Абойн графына, ал Гордонның жер-мүлкі оның жүрегі туысы Чарльз Гордон Ленноксқа, 5-ші Ричмонд герцогына өтті. Герцогиня Гордонның қозғалмалы мүлігін Бродидің Бродилеріне қалдырды. Елизавета Броди, Гордонның соңғы герцогинясы, Хантли Касл Лоджасына зейнетке шықты, онда ол 1864 жылғы 31 қаңтарда қайтыс болғанға дейін бұрынғыдан гөрі дінге әлдеқайда берілді. Осымен Гордон герцогтігінің соңғы іздері де жойылды. Герцог пен герцогиня Гордон Фохаберсте Гордон капелласын (Шотландия епископ шіркеуі) салған, онда 5-ші және соңғы герцогқа арналған ескерткіш тақта орнатылған. Герцогтың үш заңды емес баласы болды: Чарльз Гордон, Сьюзан Сордет және Джорджиана МакКрей.
The Duke died at Belgrave Square, London, on 28 May 1836, aged 66. The Dukedom of Gordon became extinct, but the Marquessate of Huntly (created in 1599) passed to his distant cousin the Earl of Aboyne while the Gordon estates passed to his nephew, Charles Gordon Lennox, 5th Duke of Richmond. The Gordon moveable property was left by the Duchess to the Brodies of Brodie. Elizabeth Brodie, the last Duchess of Gordon, retired to Huntly Castle Lodge, where she became more fervently religious than she had previously been until her death on 31 January 1864, when the last trace of the original Dukedom of Gordon was also extinguished. The Duke and Duchess of Gordon established the Gordon Chapel (Scottish Episcopal Church) in Fochabers that contains a memorial tablet to the 5th and last Duke. The Duke had three illegitimate children: Charles Gordon, Susan Sordet, and Georgiana McCrae.