Эдвард Коулз: Иллинойс Губернаторының Екіншісі және Құлдыққа Қарсы Күрескер

Кіріспе

1822-1826 жылдар аралығында Иллинойс штатының губернаторы

Эдвард Коулс (15 желтоқсан 1786 – 7 шілде 1868) – американдық плантатор және саясаткер, Иллинойс штатының екінші губернаторы болып сайланған (1822-1826 жылдар). Вирджинияның ежелгі әулетінен шыққан Коулс, жас кезінде президенттер Томас Джефферсон мен Джеймс Монроның көршісі және әріптесі болды, сондай-ақ 1810-1815 жылдар аралығында президент Джеймс Мэдисонның хатшысы қызметін атқарды. Өмірінің басынан бастап құлдыққа қарсы күрескен Коулс плантация мен құлдарды мұраға алды, бірақ ақырында Вирджиниядан Иллинойс аймағына көшіп, құлдарын азат етуді жөн көрді. 1819 жылы 19 құлын босатып, олар үшін жер сатып алды. Иллинойста ол жаңа штаттың құлдық заңдарын қабылдауына қарсы науқанға қатысты, екі жылдан кейін губернатор болып сайланғанда Иллинойста құлдықты толығымен жоюға шақырды, бұл уақыт өте келе іске асырылды. Коулс Джефферсон мен Мэдисонға құлдарын босатуға кеңес берді және құлдықты жоюды жақтады. Филадельфиядағы өмірінің соңғы жылдарында президенттердің республикалық идеалдары туралы алғашқы тарихшылардың пікірлерін қалыптастыруға көмектесті.

Ерте өмір және білім

Коулс 1786 жылғы 15 желтоқсанда Вирджиния штатының орталық бөлігіндегі Альбемарл округінде, Хардвейр өзенінің бойында орналасқан, Джеймс өзенінің саласы – Эннискорти плантациясында дүниеге келді. Ол Джон Коулздің (1745–1808) және Ребекка Таккердің (1750–1826) он тірі баласының арасындағы ең кіші ер бала болды. Жас Коулстың алғашқы ұстаздары белгілі заңгер Уилсон Кэри Николас және мырза (вероятно, пастор) Уайт болды, ол Дайер дүкенінің жанында тұрды. Вирджиния штатының Хэмпден-Сидней колледжінде бір семестр оқығаннан кейін Коулс Вильямсбургтегі Уильям және Мэри колледжіне ауысты. Уильям және Мэри колледжінде оқығанда Коулсқа Вирджиния епархиясының бірінші епископы және колледж президенті, Қасиетті Джеймс Мэдисоннің (Rt. Rev. James Madison) ұсынған ағартушылық идеялары зор әсер етті. Бұл мұғалім мен дін қызметкері құлдықты моральдық тұрғыдан жарамсыз деп есептеді, бірақ оған шешім табу қиын мәселе деп санады. Жас Коулс құл ұстамауға және құлдыққа жол берілмейтін жерде өмір сүруге бекінді. Алайда, ол бұл пікірлерін әкесінен жасырды, себебі әкесінің (және үлкен ағасының) ауруы салдарынан 1807 жылдың жазында Коулс ресми білімін аяқтауға мәжбүр болды. Әкесінің өсиетнамасын жазып жатқанда, ол құлдарды басқа мүлікпен алмастыруы мүмкін деген қорқынышпен осылай істеді. Сөйтіп, үнсіздік сақтау арқылы Коулс құлдарды мұраға алуын қамтамасыз етті, бұл оған оларды босатуға мүмкіндік берді. 1808 жылы әкесі қайтыс болғанда, Коулс 12 құл мен Вирджиния штатының Нельсон округіндегі Рокфиш өзенінің жанындағы 782 акрлық плантацияны ипотекамен алды. Джон Коулстың мүлігі 1808 жылғы Рождество қарсаңында реттелгеннен кейін Эдвард Коулс отбасына азат ету жоспарларын ашты, бұл оларды қатты алаңдатты. Отбасылық қарсылық пен Вирджиния заңдарымен (1806 жылдан бері босатылған құлдар бір жыл ішінде штаттан кетуге міндетті болды, сонымен қатар еркін қара нәсілділерге қосымша шектеулер қойылды) туындаған қиындықтарды зерделегеннен кейін Коулс Вирджиниядағы құлдарын босату туралы бастапқы жоспарынан бас тартты. 1809 жылдың жазында ол Кентуккиге ағасы Трэвис Таккердің жер дауына қатысты мәселені зерттеу үшін барды, бірақ сол жаңа штатқа (құлдыққа рұқсат етілген) көшуді жоспарламастан үйге оралды. Коулс 1807 жылғы экономикалық дағдарыс кезінде жылжымайтын мүлік нарығының құлдырауына қарамастан, 1809 жылдың желтоқсанында плантацияны сатуға шығарды және Солтүстік-Батыс аймағына (құлдық 1787 жылы кем дегенде техникалық түрде жойылған) көшуді жоспарлай бастады. Алайда, ол көп жыл бойы ешқандай қолайлы ұсыныс алмады, сондықтан ол плантацияны бақылаушы арқылы басқаруын жалғастырды. Коулс құлдарын басқа мүлікке айырбастау туралы ұсыныстарды қабылдамады, бірақ жоспарларын құлдарынан жасыру туралы отбасы мен көршілерінің өтініштерін құрметтеді.

Coles was born on December 15, 1786, at Enniscorthy, a plantation in central Virginia's Albemarle County on the Hardware River, a tributary of the James River. He was the youngest male among ten surviving children of John Coles (1745–1808) and Rebecca Tucker (1750–1826). Young Coles' earliest teachers were prominent lawyer Wilson Cary Nicholas and Mr. (probably Rev.) White who lived by Dyer's Store. After a term at Hampden Sydney College in Hampden Sydney, Virginia, Coles transferred to the College of William and Mary in Williamsburg, Virginia. While at William and Mary, Coles was strongly influenced by the enlightenment ideals taught by the Rt. Rev. James Madison (first Episcopal Bishop of the Diocese of Virginia and President of the College). The teacher and cleric considered slavery morally indefensible, but a problem without a clear solution. Young Coles determined not to be a slaveholder and not to live where slavery was accepted. However, he kept these views from his father, whose illness (and that of his elder brother) caused Coles to end his formal education in the summer of 1807, for fear that his father would substitute other property for slaves when writing his last will and testament. Keeping quiet thus ensured that Coles would inherit slaves, thus providing him with the opportunity to give freedom. When his father died in 1808, Coles received 12 slaves and a 782 acre plantation on the Rockfish River in Nelson County, Virginia, subject to a mortgage. After John Coles' estate was settled on Christmas Eve, 1808, Edward Coles revealed his emancipation plans to his family, to great consternation. As he sorted through the challenges posed by family resistance and Virginia law (which since 1806 required freed slaves to leave the state within a year, and had also increased restrictions on already free blacks), Coles abandoned his earliest plan to free his slaves in Virginia. He went to Kentucky in the summer of 1809 to investigate a land claim of his uncle Travis Tucker, but came home without plans to move to that new state (which allowed slavery). Coles placed his plantation for sale in December, 1809, despite the collapsed real estate market during the depression of 1807, and began to plan for a move to the Northwest Territory (where slavery had been at least technically abolished in 1787). However, for years he received no reasonable offers, and so continued to operate it through an overseer. Coles turned down offers to exchange his slaves for other property, but honored the requests of his family and neighbors to keep his plans secret from his slaves.

Отбасы

Коулс отбасы Вирджинияның алғашқы отбасыларының бірі болды. Оның арғы атасы Уолтер Коулз Ирландияның Эннискорти қаласында кеден қызметкері болған және 1640 жылы сол жерде қайтыс болды. Оның атасы Джон Ричмондты жаңа қала ретінде тану туралы өтініш білдіргендердің бірі болды және квакер саудагері Исаак Уинстонның кіші қызына үйлену арқылы отбасының бизнесі мен әлеуметтік байланыстарын дамытуды жалғастырды. Эдвард Коулстың әкесі Джон, немесе Джон II, Эннискортиді аңшылық лагерінен табысты шаруашылыққа айналдырды және отбасының бизнесі мен әлеуметтік жетістіктерін жалғастырды. Эдвард Коулстың анасының әкесі Бермудада дүниеге келген және Вирджиния судьясы Сент-Джордж Такермен туысқан болған. Оның анасының анасының ата-бабалары "Ескі Джеймстаунның алғашқы және ең құрметті қоныс салушылары" болды. Эдвардтың ағасы Исаак А. Коулс Томас Джефферсон мен Джеймс Мэдисонның басшылығымен жеке хатшысы қызметін атқарды. Томас Джефферсонның Монтичелло плантациясы Альбемарл округінде, жақын жерде орналасқан. Сонымен қатар, Джеймс Мэдисонның әйелі Долли Пейн Тодд Мэдисон – Коулстың бірінші туысы болды және Коулс олардың Монпелье плантациясында жиі қонақ болды. Джеймс Монро 24 жыл бойы (1825 жылы қаржылық қиындықтарға байланысты сатуға мәжбүр болғанға дейін) Грин-Маунтиннің арғы жағындағы Эш-Лаун-Хайленд плантациясына ие болды және жас Коулске өзінің кітапханасын пайдалануға мүмкіндік берді, бірақ Монро Лудун округіндегі Оук-Хилл плантациясында уақытын бөліскендіктен бұл отбасымен қарым-қатынас аздап алыстады. Исаак Эннискорти басқарды және ақырында мұрагерлікке ие болды, оның анасы 1826 жылы қайтыс болғанға дейін өмір бойына иелік құқығы болды. Оның ағасы Уолтер мұраның өз үлесін ерте алды және әкесі қайтыс болғанға дейін көп жылдар бойы Woodville плантациясын басқарды. Джон Коулс III мұрагерлік алған жеріне Estouteville деп аталатын сарай салдырды, ал Такер Коулс мұрагерлік алған жоғары жатқан жерге Таллвуд плантациясын салдырды. Олардың қарындасы Ребекка Оңтүстік Каролина плантаторы Ричард Синглтонның екінші әйелі болды және олардың бес баласы болды. Оның әпкесі Элизабет (Бетси) ешқашан үйленбеді. Мэри Коулс Роберт Картерге үйленіп, жақын жердегі Редлендс плантациясына көшті. Олардың қарындасы Эмили Ричмонд заңгері Джон Рутерфордқа тұрмысқа шықты, ол Гучленд округіндегі Тукахоу плантациясының иесі болды және кейін Вирджинияның губернаторы (1841–1842) қызметін атқарды. Олардың ұлы Джон Коулс Рутерфорд Азамат соғысының салдарына куә болды, ал оның немересі В. А. Р. Гудвин епископтық дін қызметкері болды және Колониалды Уильямсбургті құруға көмектесті. Олардың әпкесі Кэлли (Сара) АҚШ Өкілдер палатасының спикері және Ұлыбританиядағы американдық елшісі болған Эндрю Стивенсонға үйленді.

The Coles family was one of the First Families of Virginia. His great grandfather, Walter Coles, had been a customs officer in Enniscorthy, Ireland and died there in 1640. His grandfather John had been one of the petitioners requesting for Richmond to be recognized as a new town, and he continued to develop the family's business and social ties through marriage to the youngest daughter of Quaker merchant Isaac Winston. Edward Coles's father, John, or John II, developed Enniscorthy from a hunting camp into a profitable farm, and continued the family's business and social success. Edward Coles's maternal grandfather was born in Bermuda, and related to Virginia jurist St. George Tucker. His mother's maternal ancestors were among the "first & most respectable settlers at old Jamestown." Edward's elder brother, Isaac A. Coles, served as private secretary to both Thomas Jefferson and James Madison during their administrations. Thomas Jefferson's Monticello plantation was nearby in Albemarle County. Furthermore, the wife of James Madison, Dolley Payne Todd Madison, was Coles's first cousin, and Coles became a frequent guest at their Montpelier plantation also nearby. James Monroe owned Ash Lawn Highland plantation on the other side of Green Mountain for 24 years (until forced to sell it in 1825 due to financial problems), and offered young Coles use of his library, although the relationship with this family was more distant since Monroe split his time at Oak Hill plantation in Loudoun County. Isaac managed and ultimately inherited Enniscorthy, subject to a life estate held by his mother, who died in 1826. His brother Walter had drawn his share of the inheritance early and managed Woodville plantation for many years before his father's death. John Coles III built a mansion called Estouteville on his inherited portion, and Tucker Coles built Tallwood plantation on the upper acres that he inherited—both married daughters of Sir Peyton Skipwith, the only baronet in Virginia. Their sister Rebecca became the second wife of South Carolina planter Richard Singleton, with whom she had five children. Her sister Elizabeth (Betsy) never married. Mary Coles married Robert Carter and moved to his nearby Redlands plantation. Their sister Emily married Richmond lawyer John Rutherfoord, who owned Tuckahoe plantation in Goochland County and later served as acting governor of Virginia (1841–42). Their son John Coles Rutherfoord witnessed the Civil War's devastation, and his grandson W. A. R. Goodwin became an Episcopal minister and helped found Colonial Williamsburg. Their sister Callie (Sarah) married Andrew Stevenson, who served as Speaker of the United States House of Representatives as well as American minister to the United Kingdom.

Ақ үйдегі қызмет

Президенттік лауазымға келгеннен кейін бірнеше ай өткен соң Джеймс Мэдисон Колсты жеке хатшысы болуға шақырды. Оның ағасы Исаак бұл міндеттерді, сондай-ақ құпия хаттарды жеткізу жұмыстарын (әсіресе 1812 жылғы соғысқа дейін Франциямен) атқарды. Бірақ Исаак Коулз, бәлкім, ертедегі әскери мансабына орай армандарын орынсыз орындап, Мэриленд штатының өкілі Роджер Нельсонды ұрып-соқты. Осы оқиғаға байланысты Конгресс жасаған сынды есептен кейін, 1809 жылдың 29 желтоқсанында ол отставкаға кетуге мәжбүр болды. Жанындағы Джеймс Монро (жақын арада Мемлекеттік хатшы болады) Эдвард Коулсты осы хатшылық лауазымды қабылдауға көндірді. Коулс 1810 жылдың қаңтарынан 1815 жылдың наурызына дейін қызмет етті, арасында денсаулығы нашарлаған кезеңдеріне қарамастан. Коулстың президенттік хатшы болып жұмыс істеуі құлдарын босату жоспарын кейінге қалдырды. Дегенмен, Коулс Мэдисонмен жақсы қарым-қатынас орнатты, оған әрқашан "шынайы ашықтықпен" айтатын және президентке деген құрметі ұзақ сақталды. Мэдисоннің хатшысы ретінде Коулс Томас Джефферсонмен құлдық мәселесі бойынша жеке хат алмасуды бастады. Коулс Мэдисонның көмекшісі ретінде саяси тәжірибе жинады, Конгресс алдындағы өкілі болды және 162 қызметкерлі атқарушы биліктен түсетін қаражатты басқарды. Басқа міндеттермен қатар, Коулс президенттің ресми хаттарын ұлттық мүражайға қолмен көшіріп жазды. 1811 жылы солтүстік-шығыс штаттарын аралап жүргенде Коулс Джон Адамспен кездесті. Бенджамин Рашпен бірге Коулс Адамс пен Томас Джефферсон арасындағы шиеленісті азайтуға және олардың қарым-қатынасын жақсартуға тырысты. Коулс Филадельфияда дәрігер Физикпен ұзақ емделді, сондай-ақ Николас Биддлмен ұзақ жылға созылған достық қарым-қатынас орнатты, ол кейіннен банкир және құлдыққа қарсы күрескен белсенді ретінде танымал болды. 1812 жылғы соғыс аяқталғаннан кейін, Коулс 1815 жылдың ақпан айында денсаулығының нашарлауына байланысты қызметтен кетті. Маусым айында жазылғаннан кейін Коулс және оның 40 жастағы мулат құлы және керуеншісі Ральф Кроуфорд Солтүстік-Батыс аймағын аралап, Коулс сатып алып, өзі үшін үй және құлдарын босатуға ниеттенген жер табуға тырысты. Коулс президент Мэдисонға және туыстарына Огайодағы жер бағасының жоғары екендігіне, содан кейін жер басып алушыларға, жылжымайтын мүлік алыпсататын адамдарға және алаяқтықпен айналысатын бизнесмендерге наразылық білдірген хаттар жазды. Ол батысқа қарай Индиана (және кейін Иллинойс) аймағына сапар шекті. Миссури аймағында Коулс инвестиция үшін жер сатып алды, содан кейін Сент-Луисте Миссисипи өзенімен Нью-Орлеанға сапарға шыққан кемеге отырды, одан кейін Коулс Вирджинияға қайтып келді. Коулс президент Мэдисонның өтініші бойынша Ресейге дипломатиялық сапарға (1816–1817) баруға мәжбүр болды, бұл оның еркіндікке берген уәдесін орындауын тағы да кейінге қалдырды. Бұл сапар Филадельфияда орыс консулының үй қызметкеріне шабуыл жасағанына байланысты дипломатиялық оқиғаны шешу үшін жасалды. Санкт-Петербургтегі міндетін сәтті орындағаннан кейін Коулс Брюссель, Париж және Англияны аралады. Англияда Коулс елші Джон Куинси Адамс пен әлеуметтік реформатор Моррис Биркбекпен кездесті. Коулс Иллинойс туралы осыншалықты құлшыныспен айтқандықтан, Биркбек жер сатып алып, көшіп, елді мекен құрды. Отанына оралғаннан кейін Коулс құлдық пен ресейлік крепостнойлықты салыстыратын мақала жазды, сондықтан дипломатиялық тапсырманың жасырын мақсаты Коулсты құлдарын босату жоспарынан айнытса, ол сәтсіз болды. Сонымен қатар, Коулс Ресейде кездескен парақорлық пен адалсыз бизнес тәжірибелері туралы жазды (және ұзақ уақыт бойы есінде сақтады).

Some months after taking office as President, James Madison invited Coles to become his private secretary. His brother Isaac had been performing those duties, as well as delicate courier tasks (particularly with France in the days leading up to the War of 1812). However, Isaac Coles, perhaps inappropriately acting out his earlier military career dreams, beat up Maryland representative Roger Nelson and, after a critical Congressional report concerning the incident, was forced to submit his resignation on December 29, 1809. Neighbor James Monroe (soon to become Secretary of State) convinced Edward Coles to accept that secretarial position, and Coles served from January 1810 to March 1815, despite intervals of ill health. Coles' term as presidential secretary delayed his plans to free his slaves. However, Coles developed a good relationship with Madison, with whom he would often speak with "perfect candor", and formed a lasting admiration for the president. While Madison's secretary, Coles initiated private correspondence with Thomas Jefferson over the issue of slavery, as discussed below. Coles gained political experience as Madison's assistant, served as his primary emissary to Congress, and managed much of the patronage flowing from the 162 employee executive branch. Among other duties, Coles hand copied the president's official correspondence for the national archives. Coles met John Adams during a tour of north eastern states in 1811. Along with Benjamin Rush, Coles worked to diminish tensions and rewarm relations between Adams and Thomas Jefferson. Coles also spent considerable time in Philadelphia receiving medical treatment from Dr. Physick, among others, as well as began a long friendship with Nicholas Biddle, who became controversial as a banker and anti slavery advocate. As the War of 1812 ended, Coles resigned due to continued ill health in February 1815. Upon recovering in June, Coles and his 40 year old mulatto slave and coachman, Ralph Crawford, toured the Northwest Territory in search of land Coles could purchase and develop as a home for himself and a place for the slaves he still proposed to free. Coles wrote letters to President Madison and to relatives expressing dissatisfaction with the high land prices in Ohio, then with squatters, real estate speculators and fraudulent businessmen as he travelled further west into the Indiana (and what became the Illinois) Territory. In the Missouri Territory Coles bought some land for investment, before finally embarking in St. Louis on a keel boat for his trip down the Mississippi River to New Orleans, from where Coles ultimately sailed home to Virginia. Coles was delayed again in fulfilling his covenant with freedom by a diplomatic trip to Russia (1816–1817) at President Madison's request, to resolve a diplomatic incident concerning the Russian consul's arrest in Philadelphia for sexually assaulting a maid. After successfully completing his mission in St. Petersburg, Coles toured Brussels, Paris and England. While in England, Coles met ambassador John Quincy Adams and social reformer Morris Birkbeck. Coles extolled such enthusiasm about Illinois that Birkbeck bought land, moved and established a settlement. Upon his return, Coles wrote a paper comparing slavery and Russian serfdom, so if an ulterior motive for the diplomatic assignment was dissuading Coles from his manumission plan, it failed. Moreover, Coles wrote about (and long remembered) the pervasive bribery and unethical business practices he encountered in Russia.

Иллинойс штаты

1817 жылдың күзінде Коулс плантациясын үлкен ағасы Уолтерге сатты, ал жаңа президенттің жеке хатшысы болып қалу туралы Джеймс Монроның өтініші қабылданбады. Оның орнына Коулс 1818 жылы Солтүстік-Батыс аумақтарына екінші барлау миссиясына шықты. Ол Иллинойс аймағындағы Американың төменгі бөлігінде жер сатып алды. Коулс Индиана штат болғаннан кейін Каскаскиада (Иллинойс штаты) өткен Иллинойс конституциялық конвенциясына қатысты. Коулс баптист Джон Мейсон Пек, методист Питер Картрайт, квакер Джеймс Лемен және баспагер Хупер Уорренмен бірге жұмыс істеді. Олар жаңа аумақтың конституциясында құлдықты заңдастыруға тырысқан топқа қарсы сәтті күресті. Содан кейін Коулс Вирджинияға оралып, құлдыққа деген терең моральдық наразылығын білдіруді және Комонвелттен кеткеннен кейін әкесінен мұра болған құлдарын азат етуді жоспарлады. 1819 жылдың наурыз айының соңында Уолтерден соңғы төлемін алғаннан кейін Эдвард Коулс Иллинойс аймағына көшуге дайын болды. Президент Монро оны Эдвардсвиллде кеңсесі бар жаңа аумақтың жер тіркеушісі етіп тағайындады. Коулс өзіне сенген құлы (және Солтүстік-Батыс аумақтарына бұрынғы сапарларында серігі болған) Ральф Кроуфордты арбалармен және тағы 16 құлмен (барлығы 6 ересек және 11 бала) Ұлы Вагон жолымен солтүстікке, Пенсильванияға жіберді. Көптеген туыстары мен достарының қынжырлағанына қарамастан, Коулс құлдарын алдын ала жіберді, олардың ешқайсысы оларды азат ету жоспарынан хабарсыз болды. Коулс жеке саяхаттады. Олар Пенсильваниядағы Браунсвиллде кездесті, онда топ екі салаңғыға мініп, су жолымен саяхат бастады: Мононгахела өзенімен солтүстікке Питтсбургке дейін, содан кейін Огайо өзенімен батысқа, Иллинойсқа қарай жүзді. Коулс құлдарын дереу азат ету туралы жариялау үшін Питтсбургтен батысқа қарай бір жерді таңдады, сондай-ақ әрбір отбасы басшысына жер беру жоспарын айтты. Коулс осы оқиғаны 25 жылдан кейін жазған өмірбаяндық шығармасында суреттеді. Көп жылдар өткен соң, өзендегі азат ету оқиғасы Иллинойс штатының Капитолий ғимаратының бірінші қабатындағы (оңтүстік дәлізінде) қабырға суретінің тақырыбына айналды. Коулс тобы 1819 жылдың мамыр айының басында Эдвардсвиллге келді, ал Коулс жер тіркеушісі қызметін бастады. Ол сондай-ақ босатылған әрбір отбасы басшысына жер беру үшін жер сатып алып, азат ету процесін аяқтады. Ол босатылғандарға жұмыс және басқа да тұрақты қолдау көрсетті. 1822 жылға дейін тіркеуші ретінде Коулс күрделі жер дауларын шешті және таразылады, осылайша әділдік пен адалдыққа лайық репутацияға ие болды.

In the fall of 1817, Coles sold his plantation to his eldest brother Walter, having declined James Monroe's request that he continue as the new President's private secretary. Instead, Coles embarked on a second reconnaissance mission to the Northwest Territories (1818). He bought land in the American Bottom in Illinois Territory. Coles also participated in the Illinois Constitutional Convention at Kaskaskia, Illinois after Indiana became a state. Coles worked with Baptist John Mason Peck, Methodist Peter Cartwright, Quaker James Lemen, and publisher Hooper Warren to successfully oppose a faction that wanted to legitimize slavery in the new territory's constitution. Coles then returned to Virginia, planning to display his deep moral objections to slavery and finally manumit the slaves he inherited from his father after leaving the Commonwealth. In late March 1819, having collected the final payment from Walter, Edward Coles was ready to move to the Illinois Territory. President Monroe had appointed him Register of Lands for the new territory, with an office at Edwardsville. Coles sent his trusted slave (and travel companion during his previous Northwest Territory trips) Ralph Crawford with wagons and 16 other slaves (total 6 adults and 11 children) ahead on the Great Wagon Road north to Pennsylvania. To the derision of many family and friends, Coles had let the slaves ride on ahead, none of them knowing his plans to free them at that time. Coles traveled separately. They met at Brownsville, Pennsylvania, where the party boarded a pair of flatboats and began a water bound journey: floating on the Monongahela River north to Pittsburgh, then west along the Ohio River toward Illinois. Coles selected a point west of Pittsburgh to announce to his slaves their immediate freedom and also his plan to provide land to each head of a family. Coles captured the scene in an autobiographical piece written some 25 years later. Decades later, the river emancipation became the subject of a mural in the first floor (south hall) of the Illinois State Capitol. The Coles party arrived in Edwardsville, early in May 1819, and Coles began his service as Register of Lands. He also completed the manumission process by purchasing land so as to give each freed head of family Coles also provided employment and other ongoing support for those he had freed. As Register through 1822, Coles mediated and untangled complicated land disputes, thus earning a reputation for fairness and honesty.

Иллинойс губернаторының қызметі

Коулс 1822 жылғы сайлауда губернаторлыққа кандидат болды. Күтпеген жерден, ол сайлауда тым тар маржамен жеңіске жетті, бас судья Джозеф Филлипсті (судья Джесси Томасқа жақын және өзінің батыл құлдық жақтаушысы, кейін Кентуккиге оралған), сот төрешісі Томас К. Браунды (Ниниан Эдвардс фракциясының болашақ үміткері) және милиция командирі Джеймс Б. Мурды жеңді. Коулс сайлау күні Иллинойс штатын тастап, жеңіліске ұшырағанына сенген болатын, ал Вирджинияда желкелі қызбадан емделіп жатқанда жеңісі туралы хабарды алды. Сәйкесінше, ол Вашингтон қаласындағы жер кеңсесінің есептерін түзеп, Иллинойсқа қайтып келді. Мэдисон оған қадамдарды есептейтін құралмен бірге хат жіберді: «Жаңа мақсаттармен тура жолмен, өлшенген қадамдармен жүруге азамат болғандықтан, мен сізге қоса берген шағын затты сіздің іздейтін бағытыңыздың символы ретінде және мен сізге ұзақ уақыт бойы сақтаған құрметімнің белгісі ретінде қабылдаңыз». Коулстың инаугурациялық сөзінде Иллинойста құлдықты тоқтату және Қара кодексті қайта қарау туралы айқын шақыру, сондай-ақ ішкі жақсартулар (әсіресе Ұлы көлдерге канал арқылы байланыс) мен ауыл шаруашылығы мен білім беруге көмек көрсету туралы ұсыныстар бар болды. Сол кезде құлдық аса маңызды мәселе болды, себебі алғашқы штат конституциясы 1825 жылға дейін тұздықта (тұзды буландыру фабрикаларында) құл еңбегін пайдаланудың қазіргі тәжірибесіне ғана рұқсат берген. Құлдықты жақтаушылардың тобы алғашқы конституцияның құлдыққа қарсы бабын жойып, Иллинойсты Миссури сияқты құл мемлекетіне айналдыруды үміттенеді. Коулстың құлдықты тоқтатуға батыл шақыруы олардың ниеттерін нығайтып, Шоу Хансен ісінен бастау алған қатыгез заңнамалық күш-жігерге әкелді (Миссуриден келген сайлаушылар қолдаған құлдық жақтаушы үміткерді немесе оның қарсыласын отырғызу мәселесі). Губернатор Эдвард Коулс штатта құлдықты заңдастыруға бағытталған адал емес әрекет деп таныған тағы бір конституциялық конвенция өткізу үшін референдумды мақұлдаған заң жобасына қарсылық көрсетті. Заң жобасы қабылданғаннан кейін Коулс референдумды жеңіске жеткізу үшін губернатор ретіндегі өзінің барлық жалақысын (4000 доллар) жұмсады және құлдыққа қарсы азаматтар, діни лидерлер мен заң шығарушылардан тұратын комитетке жетекшілік етті (олар тағы 1000 доллар жұмсады). Аристократ, тартымсыз Вирджиниялық және оның одақтастары құлдықты жақтаушылар таратып жүрген жалған экономикалық аргументтерді жоңқылтты, ал 1819 жылғы үрейден кейін Филадельфиялықтардың (Николас Биддл және Робертс Вокс) баспа көмегін жасырып қалды. 18 айға созылған саяси күрес әр округтегі комитеттерді және саяхаттап жүріп уағыз айтушыларды пайдаланды. 1824 жылдың 2 тамызында Иллинойс сайлаушылары құлдыққа қарсы конвенция референдумын қабылдамады (сондай-ақ құлдыққа қарсы АҚШ өкілі Дэниел Поуп Кукты қайта сайлады). Алайда, жыл соңына қарай құлдықты жақтаушы заң шығарушылар Коулстың құлдыққа қарсы досы Моррис Биркбекті мемлекеттік хатшылыққа тағайындауын мақұлдамады. Сонымен қатар, вице-губернатор Адольф Хаббард 1825 жылдың соңында Вирджинияға сапары кезінде Коулстен губернаторлық лауазымын тартып алуға тырысты, бұл қосымша шатастырды, бірақ Хаббард келесі жылы губернаторлық сайлауда Ниниан Эдвардсқа жеңіліп қалды (штат Конституциясында Вирджиния үлгісінде губернаторлардың қайта сайлануына тыйым салатын ереже де болды). Ақырында, Иллинойс штатының Мэдисон округіндегі саяси қарсыластар Коулске қарсы бірнеше жыл бұрын босатылған құлдары үшін құл салығын төлемегені үшін сотқа жүгінді. Иллинойс Жоғарғы Соты мұндай төлемді қажетсіз деп шешкенге дейін, құлдыққа қарсы судья Сэмюэл Макробертстің айла-шарғысын қоса алғанда, тағы бірнеше жыл өтті. Коулстың 1826 жылдың желтоқсанындағы губернатор ретіндегі қоштасу сөзі заң шығарушыларды оның бұрынғы сөздерін еске салды. Ол оларды жаңа штатта құлдықты және оның қалдықтарын (әсіресе мұрагерлік құқығын) жоюға, сондай-ақ Ұлы көлдерге арнаны және түрме салуға қаржы жұмсауға шақырды. Губернаторлық өкілеттігі аяқталғаннан кейін Коулс Вирджинияға қысқа уақытқа оралды, онда анасы сол көктемде қайтыс болды. Кейін Коулс Эдвардсвиллдің сыртындағы фермасына оралды. Ол ауыл шаруашылығы және бизнеспен айналысты, Вирджиния мен Филадельфияға отбасы мен достарын көру және әйел іздеу үшін сапарларын жалғастырды. Оның досы Дэниел Поуп Кук 1826 жылы құлдық жақтаушы қарсыласына жеңіліп қалды, ал заң шығарушылар 1824 және 1829 жылдары толықтырылмаған АҚШ Сенатының мандатын құлдық жақтаушы спикер Джон Маклинге берді (сайлаушылар ақырында Элиас Кент Кейн мен Джон Маккракен Робинсонды осы лауазымдарға сайлады). Коулс 1831 жылы соңғы рет мемлекеттік лауазымға кандидат болды. Конгресске үміткер ретінде ол сегіз үміткермен бәсекелесті, олардың ішінде құлдықты жақтаушы демократтар Джозеф Данкан (Қаржы министрі Уильям Х. Кроуфордқа жақын) және Сидни Бриз (Джексон демократы) болды. Коулс үшінші орында қалды. Ол бірнеше жылдан бері қоғамдық өмірден тысқары қалып, ешқандай саяси партияға қосылған жоқ. Оның орнына Коулс губернаторлық мерзіміндегі табысына сүйеніп, өзін қоғамның негізін қалаушылармен байланыстырып, Джексон платформасын сынады. Дегенмен, Коулс саяси жеңілістен қатты күйзеліске түсті және шығысқа қайтып оралды. Соған қарамастан, 1835 жылы Иллинойс заң шығарушылары Коулске оның канал жобасын қаржыландыру үшін облигацияларды сатуға рұқсат берді, бірақ олар облигацияларды мемлекеттік кредитпен қамтамасыз етуден бас тартқандықтан, сату өте баяу болды.

Coles ran for governor in the election of 1822. To his great surprise, he won the election by a very tight margin, defeating Chief Justice Joseph Phillips (an ally of Judge Jesse Thomas and prominent slavery advocate in his own right who eventually returned to Kentucky), Associate Justice Thomas C. Browne (the eventual candidate of the Ninian Edwards faction) and militia commander James B. Moore. Coles had left Illinois on election day believing he had lost, and received the news of his victory while in Virginia recovering from bilious fever. He accordingly cleared up his land office accounts in Washington, D. C. and returned to Illinois. Madison sent him a package containing a pedometer, and a note, "As you are about to assume new motives to walk in a straight path, and with measured steps, I wish you to accept the little article enclosed, as a type of the course I am sure you will pursue, and as a token of the affection I have so long cherished for you." Coles’ inaugural address included a clear call for the end of slavery in Illinois and revision of the Black Code, as well as advocated internal improvements (especially a canal link to the Great Lakes) and aid to agriculture and education. Slavery was a very important topic at the time, because that first state constitution only permitted current practices using slave labor in the salines (salt evaporation factories) through 1825. A proslavery faction had hoped to eliminate the first constitution's anti slavery clause and transform Illinois into a slave state like Missouri. Coles’ bold call for an end to slavery stiffened their resolve and led to a rancorous legislative effort which began with the Shaw Hansen Affair (concerning whether to seat a pro slavery candidate backed by voters who came from Missouri, or his anti slavery opponent). Governor Edward Coles led the opposition to a bill approving a referendum to hold another constitutional convention, recognizing it as a dishonest attempt to more clearly legalize slavery in the state. After the bill passed, Coles committed his total pay as governor ($4000) to defeat the referendum, and led a committee of anti slavery citizens, religious leaders, and legislators (who committed another $1000). The aristocratic, awkward Virginian and his allies then dispelled a plethora of false economic arguments spread by slavery proponents, while in the aftermath of the Panic of 1819 keeping secret their printing help from much reviled Philadelphians (Nicholas Biddle and Roberts Vaux). The 18 month political struggle used committees in each county as well as traveling preachers. On August 2, 1824, Illinois voters rejected the pro slavery convention referendum (as well as re elected anti slavery U. S. representative Daniel Pope Cook). However, by year's end pro slavery legislators refused to approve Coles' appointment of his anti slavery friend Morris Birkbeck as secretary of state. Furthermore, lieutenant governor Adolphus Hubbard attempted to wrest the governorship away from Coles during his trip to Virginia in late 1825, causing additional confusion, although Hubbard also lost the gubernatorial election the next year to Ninian Edwards (the state Constitution also included a provision modelled on Virginia's which precluded governors from running for reelection). Finally, a lawsuit that political opponents in Madison County, Illinois brought against Coles for failing to pay a slave tax on his freed slaves years earlier took several more years, including shenanigans by pro slavery judge Samuel McRoberts, before the Illinois Supreme Court ruled such payment unnecessary. Coles' valedictory speech as governor in December 1826 reminded legislators of his previous speeches urging them to abolish slavery and its remnants (especially heritability) in the new state, as well as to finance a canal to the Great Lakes watershed and a penitentiary. After his term as governor expired, Coles returned briefly to Virginia, where his mother had died that spring. Coles then returned to his farm outside of Edwardsville. He focused on agricultural and business pursuits, between continued trips to Virginia and Philadelphia to visit family and friends and to search for a wife. His friend Daniel Pope Cook was defeated by a proslavery opponent in 1826, and legislators had selected their pro slavery speaker John McLean to fill unexpired U. S. Senate terms in 1824 and 1829 (voters ultimately electing Elias Kent Kane and John McCracken Robinson to those seats). Coles made his last run for public office in 1831. As candidate for Congress, running against eight candidates including pro slavery Democrats Joseph Duncan (allied with Treasury Secretary William H. Crawford) and Sidney Breese (a Jacksonian Democrat), Coles polled a distant third. He had been out of public view for some years, and refused to align himself with any political party. Instead, Coles campaigned on his successful term as governor, proclaimed his association with the founding fathers, and criticized the Jacksonian platform. Still, Coles felt devastated by the political defeat, and moved back east. Nonetheless, in 1835, Illinois legislators authorized Coles to sell bonds to finance his canal project, but since they also refused to back the bonds with state credit, sales proved slow.

Вирджинияға қайту

Үйленбегендігі және күшейіп бара жатқан партиялық тартыстарды ойлап, Колс сайлауда жеңілгеннен кейін көп ұзамай Иллинойс штатын тастап кетуге шешім қабылдады. Ол Вирджинияға тағы бір сапар жасады, онда Нат Тернер көтерілісінен кейін құлдық мәселесі бойынша қызу пікірталас жүріп жатқан еді. Тернердің өлім жазасын атқарғаннан кейін, Колс Томас Джефферсон Рэндольфқа хат жазып, құлдықтың Вирджинияның экономикалық дамуын тежейтінін, жаңа апаттардың алдын алу үшін құлдықтан азат ету және отарлау қажеттігін жеткізді. Жыл соңында Джеймс және Долли Мэдисонды Монпельерде қонаққа барғанда, Мэдисон Колске өзінің құлдарын азат ету ниетін білдірді және Долли жесір қалғанда оны қамтамасыз етудің дұрыс жолын іздегендегі өзінің тәжірибесі туралы сұрады. Бірақ Мэдисон 1836 жылы ешбір құлын азат етпей, барлық мүлкін әйелі Доллиге өсиет қалдырып қайтыс болды.

Филадельфиядағы кейінгі өмірі

Коулс 1832 жылы Филадельфияға көшіп келді, оның белсенді әлеуметтік және интеллектуалдық өмірі оған ұнады, сондай-ақ құлдық мүлде болмауы да оны қуантты. 46 жасында Коулс 1833 жылғы 28 қарашада көрнекті қоғамдық қайраткер Салли Логан Робертсқа (1809-1883) үйленді. Олардың үш баласы болды: Мэри Коулз, Эдвард Коулз және Робертс Коулз. Салли Коулз әкесі қайтыс болғаннан кейін маңызды мүлікті мұраға алды, бірақ ол (және Коулстың өзінің байлығының көп бөлігі) 1837 жылғы экономикалық дағдарыстан зардап шекті. Сонымен қатар, оның отбасының жаңартылған Эннискорти плантациясы 1839 жылы өртеніп кетті, ал ағасы Исаак апаттан екі жыл ғана кейін қайтыс болды. Дегенмен, Коулс саяси мансабына қайта оралмады, себебі жаңа партиялық жүйе оған ыңғайсыз болды. Бірақ, ол Иллинойс штатының жас заңгері ретінде есінде қалған Абрахам Линкольн президент болып сайланғанына қуанды. Ескі губернатор Вашингтонға жол тартқан жаңа сайланған президентпен қысқаша кездесті. Коулс 1854 жылы Канзас-Небраска дебаттары кезінде сенатор Стивен А. Дугластың Иллинойстағы құлдық тарихына берген сипаттамасына да қарсылық білдірді. Коулс өмірінің соңғы жылдары тарихқа бет бұрды. Ол Мэдисон мен Джефферсонды жақсы білетін сирек адамдардың бірі ретінде танылды және олардың Коулстың өмірі бойы ұстанған республикалық идеалдардың жақтаушылары ретіндегі беделін арттырды. Коулс Джефферсон мен Мэдисонды (кейін Томас Джефферсон Рэндольфты) құлдарын босатуға шақырды. Мэдисонның бұған бармағанына Коулс таң қалды, кейін ғана адвокат Роберт Тейлор бұрынғы президентті жесіріне құлдарды босату туралы нұсқаулар қалдыруға көндіргенін білді, себебі оның әкесі көп жылдар бұрын құлдарын босатып, банкротқа ұшыраған еді. Доллидің жеке экономикалық мүдделері (оның құмар ойынға берілген ұлының қажеттіктері) 1849 жылы қайтыс болғаннан кейін құлдарды босатуға мүмкіндік бермеді. Коулс Солтүстік-Батыс туралы жарлық туралы да жазды. Бірақ, Коулстың Иллинойс штатындағы көптеген құжаттары 1852 жылы, оның досы Джон Мейсон Пек жаңа штаттың тарихын жазып жатқанда өртте жойылды. Коулс Вирджиния тарихшылары Уильям Кэбелл Ривз бен Хью Блэр Григсбиге, сондай-ақ Нью-Йорктік Генри С. Рэндаллға көмектесті. Әкесінің үлкен өкінішіне орай, Робертс Коулс 1860 жылы Вирджинияға оралды, онда құл иегері болды (туысынан плантация сатып алды) және Ричмондтан Джени Фэрфаксқа үйленуге ниеттенді. Азамат соғысы басталғаннан кейін ол Green Mountain Greys қатарына қосылып, капитан болып сайланды. Робертс Коулс (басқа конфедерат капитаны сияқты) 1862 жылдың 8 ақпанында Роанок аралы шайқасында қаза тапты.

Coles moved to Philadelphia in 1832, gratified by its active social and intellectual life, as well as slavery's absence. At age 46, Coles married prominent socialite Sally Logan Roberts (1809 to 1883) on November 28, 1833. The couple had three children: Mary Coles, Edward Coles, Jr., and Roberts Coles. Sally Coles inherited significant property upon her father's death, but it (and much of Coles' own fortune) was devastated by the Panic of 1837. Furthermore, his family's renovated Enniscorthy plantation burned down in 1839, and his elder brother Isaac only survived the disasters by two years. However, Coles never resumed his political career, uncomfortable with the new party system. Nonetheless, he rejoiced when Abraham Lincoln, whom he remembered as a young Illinois lawyer, was elected president. The elderly ex governor briefly met the newly elected president on his journey to Washington. Coles had also publicly taken exception to Senator Stephen A. Douglas' characterization of slavery's history in Illinois during the Kansas Nebraska debate of 1854. Coles turned to history during his later years. He was recognized as one of the few remaining men with close personal knowledge of both Madison and Jefferson, and burnished their reputations as champions of the republican ideals that had also motivated Coles during his entire life. Coles had lobbied both Jefferson and Madison (and later Thomas Jefferson Randolph) to free their slaves. Coles was surprised when Madison failed to do so, only later learning that lawyer Robert Taylor had persuaded the former President to leave emancipation instructions for his widow, whose father had gone bankrupt after freeing his slaves many years earlier. Dolley, with other personal economic priorities (especially a son addicted to gambling), freed no slaves upon her death in 1849. Coles also wrote about the Northwest Ordinance. However, most of Coles' own papers from Illinois were destroyed in a fire in 1852 while his friend John Mason Peck was writing a history of the new state. Coles also assisted Virginia historians William Cabell Rives and Hugh Blair Grigsby, and New Yorker Henry S. Randall. To his father's great disappointment, Roberts Coles returned to Virginia in 1860, where he became a slaveowner (buying a plantation from a relative) and engaged to Jennie Fairfax of Richmond. After the Civil War began, he enlisted in the Green Mountain Greys and was elected captain. Roberts Coles died (as did the other Confederate captain) during the Battle of Roanoke Island, February 8, 1862.

Өлім

Коулс 1868 жылдың 7 шілдесінде Филадельфиядағы 1303 Спраус-стрит мекенжайындағы үйінде сексен бір жасында қайтыс болды. Конфедерация үшін күрескен кіші ұлының қазасына қайғырған Коулс, президент Линкольннің Азат ету жарлығын жариялап, сондай-ақ Он үшінші түзетуді бекіту арқылы құлдықтың жойылғанын көруге өмір сүрді. Коулс өзінің үлкен ұлы және осы атпен танылған Эдвард Коулс-младшийдің 1868 жылдың 25 ақпанында құлдыққа қарсы күрескен Джордж Мейсонның туысы Элизабет (Бесси) Мейсон Кэмпбеллге үйленгенін де көрді. Эдвард Коулс-младший Филадельфияда белгілі заңгер болды және Христос шіркеуінің кеңесінің ұзақ жылдар бойғы мүшесі болды, шіркеудің оңтүстік қабырғасында оның қызметін құрметтейтін тақташа әлі де сақталған. Филадельфияның батысындағы Вудлендс зиратындағы Коулс отбасының қабіріне бұрынғы губернатордың, оның әйелі Саллидің және олардың үш баласының соңғы бейіттері кіреді. Оның қызы Мэри Коулс (еңбек етпеген) және Каролина Санфорд 1891 жылы Филадельфияда Диакониссаларға арналған шіркеу оқу мектебін құрды және оның президенті және оқытушысы болды. Мектеп әдетте жылына 7-10 шәкіртті бітіріп шықты (1912-1913 жылдары ең көп саны 30 адамды құрады), оларға үлкен сұраныс болды және олар Пенсильваниядағы ауруханалар мен приходтарда ғана емес, сонымен қатар АҚШ-тың барлық аймақтарында және шетелдегі миссионерлік қызметтерде қызмет етті. 1895 жылы Мэри Коулз ағасы Робертстің Эннискортидегі отбасылық зираттан қайта жерленуін қамтамасыз етті. Эдвард-младший және Бесси Коулз да жаңа отбасылық қабірға жерленді.

Мұра

Коулз – американдық революция мен ағартушылықтың негізі болған республикалық идеалдарды бекіту үшін құлдарын толық босатып, осыны іс жүзінде көрсеткен санаулы құл иелерінің бірі болды. Ол сонымен қатар Томас Джефферсон мен Томас Джефферсон Рэндольфты Вирджинияда құлдықты жоюға, ал Джеймс Мэдисонды өз құлдарын босатуға көндіруге жасаған тырыстарымен де ерекшеленеді. Иллинойс штатының Коулс округі оның құрметіне аталған, сондай-ақ Чикагоның оңтүстік жағындағы бір бастауыш мектепке де оның есімі берілді. Өмірінде Иллинойс штатының заң шығарушы органы сол кездегі үлкен Пайк округінің орталығын Коулс Гроув деп атады. Пайк округінен бөлініп шыққан Калхун округінің орталығы болған кезде Коулс Гроув Гилеад деп өзгертілді. Қазір Калхун округінің бұрынғы орталығы екенін көрсететін белгі сақталған болса да, бұл елді мекеннен көбі қалған жоқ. 1847 жылы Калхун округінің орталығы Иллинойс штатының Хардин қаласына көшірілді. Губернатор Коулсқа арналған ескерткіш Иллинойс штатының Эдвардсвилл қаласында орналасқан. Иллинойс штатының Адам құқықтары жөніндегі комиссиясы бұрынғы губернатордың құрметіне заң факультетінің студенттеріне стипендия тағайындайды.

Бастапқы көздер

Коулс, Эдвард, (1856). 1787 жылғы Жарлық тарихы (біріншілік дереккөз) Пенсильвания тарихи қоғамы, 33-бет, Url. Эдвард Коулсқа тиесілі хаттар, түрлі құжаттар мен материалдарды қамтитын Коулс отбасының құжаттары Пенсильвания тарихи қоғамында зерттеу жұмыстары үшін қолжетімді.