Джеймс Лори "Дьякон" Уайт: Бейсбол жұлдызының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Америкалық бейсболшы және менеджер (1847–1939)

Канадалық футбол жаттықтырушысы

Джеймс Лори "Диакон" Уайт (2 желтоқсан 1847 – 7 шілде 1939) – спорттың кәсіби дәуірінің алғашқы екі онжылдығындағы маңызды жұлдыздардың бірі болған американдық бейсболшы. Бейсболдың қолмен ойналатын кезеңіндегі (1870-ші жылдар) ең үздік қақпашы, ол онжылдық бойынша басқа ойыншылардан көп ойын өткізді және 1873 жылдан 1877 жылға дейін бес рет чемпион атанған команданың негізгі тұлғасы болды – үш рет Ұлттық Ассоциацияда (NA), ол 1871 жылдан 1875 жылға дейін барлық бес жыл бойы ойнады, және екі рет Ұлттық Лигада (NL), ол алғашқы толыққанды мойындалған жоғары лига ретінде құрылды, бұл Уайт пен тағы үш жұлдыздың «Бостон Ред Стакингс» командасынан «Чикаго Уайт Стакингс» командасына ауысуының нәтижесінде болды. NL құрылған кезде ол 28 жаста болса да, Уайт жоғары лигада 15 маусым ойнап, спорттың ең жоғары деңгейінде 23 жылдық мансабын аяқтады. 1871 жылы Уайт Ұлттық Ассоциацияда, алғашқы кәсіби бейсбол лигасында тақтаға тұрған алғашқы ойыншы болды. Бес NA маусымындағы орташа ұпай көрсеткішін жинағаннан кейін, ол NL-дің алғашқы екі маусымында ұпай жинауда (RBI) көш бастады, сондай-ақ лигадағы орташа ұпай көрсеткішімен (.387), соққылардың орташа көрсеткішімен, соққы санымен, үштік соққылармен және жалпы базалармен 1877 жылы бірінші базаға қысқа мерзімге ауысты. Үш жылдан кейін ол сәтті питчер болған кіші інісі Уиллге қосылып, «Цинциннати Редс» және «Цинциннати Старс» командаларында ойнады. 30-ға жуық жасында қақпашының қиындығына шыдамағандықтан тиімді үшінші базаға айналып, 39 жасында чемпиондық «Детройт Вулверинс» командасының маңызды күші болды. 20 жылдық мансабында Уайт Кап Ансоннан басқа ешбір ойыншыдан көп ұпай (988) жинаған жоқ. Ол зейнетке шыққаннан кейін карьералық ойындар, соққылар, хиттер және жалпы базалар бойынша бейсболдың барлық уақыттағы көшбасшыларының қатарында болды. Үшінші базадағы жалпы мүмкіндіктер бойынша төртінші, ассистенттер бойынша бесінші, ал қабылдаулар мен қос ойындар бойынша алтыншы орын алды. Уайт 2013 жылы Ұлттық Бейсбол Даңқы залына енгізілді.

James Laurie "Deacon" White (December 2, 1847 – July 7, 1939) was an American baseball player who was one of the principal stars during the first two decades of the sport's professional era. The outstanding catcher of the 1870s during baseball's barehanded period, he caught more games than any other player during the decade, and was a major figure on five consecutive championship teams from 1873 to 1877 – three in the National Association (NA), in which he played throughout its five year existence from 1871 to 1875, and two in the National League (NL), which was formed as the first fully recognized major league in , partially as a result of White and three other stars moving from the powerhouse Boston Red Stockings to the Chicago White Stockings. Although he was already 28 when the NL was established, White played 15 seasons in the major leagues, completing a 23 year career at the top levels of the sport. In 1871, White was the first batter to come to the plate in the National Association, the first professional baseball league. After compiling batting average over five NA seasons, he led the NL in runs batted in (RBI) in its first two seasons of play, and also led the league in batting (.387), slugging average, hits, triples and total bases in a brief shift to first base in 1877. For three years afterward, he joined his younger brother Will, a successful pitcher, with the Cincinnati Reds and Cincinnati Stars. In his mid 30s he became an effective third baseman when the toil of catching had become too great, and was a major force on the championship Detroit Wolverines team of , at age 39. Over the 20 year period of his career, White and had more RBI (988) than any player except Cap Anson. Upon his retirement, he was among baseball's all time leaders in career games, at bats, hits and total bases. He ranked fourth in career total chances at third base, fifth in assists, and sixth in putouts and double plays. White was inducted into the National Baseball Hall of Fame in 2013.

Ерте өмір

Уайт Нью-Йорк штатының Катон қаласында фермер Лестер С. Уайттың (шамамен 1820 жылы туған) және оның әйелі Аделинаның (шамамен 1823 жылы туған) ұлы болып дүниеге келді. Олардың кем дегенде сегіз баласы болды: Оскар Лерой (шамамен 1844 жылы туған), Джеймс, Элмер Мелвилл (шамамен 1851 жылы туған), Уильям (1854-1911), Фебе Дэвис (шамамен 1856 жылы туған), Эстель (шамамен 1858 жылы туған), Джордж (шамамен 1862 – 1939 жылдан кейін) және Хэтти (шамамен 1867 жылы туған); сонымен қатар, олар 50 жасқа келгенде Фебе Мейнард есімді қызды өсін бала ретінде алды (шамамен 1876 жылы туған). Уайттың ата-бабалары, әдетте, отарлық кезеңде Америкаға көшіп келген болуы мүмкін. Оның туысы Элмер Уайт та 1871 жылы Джеймстің командаласы ретінде кәсіби бейсбол ойнады; 1872 жылдың наурыз айында Элмер кәсіби бейсболшылардың арасында қайтыс болған алғашқы адам болды.

Бейсбол карьерасы

Уайт бейсболды 1865 жылы Азамат соғысынан кейін туған қаласына оралған одақ әскерінен үйренді. Оның кәсіби мансабы 1868 жылы «Кливленд Форест Ситис» клубында басталды, сол кезде командалар толығымен кәсіби ойыншылардан тұрмаған. Ол бейсболдың алғашқы толық кәсіби лигасындағы бірінші соққыны жасады – 4 мамырда Ұлттық қауымдастықтың тарихындағы алғашқы ойынның бірінші иннингінде «Форт-Уэйн Кекионгастың» Бобби Мэтьюске қарсы қос соққы берді; ол сонымен қатар алғашқы ұстауды жасады. Ұзақ мансабының арқасында ол 19 ғасырдың кәсіби бейсболының көптеген аңызды тұлғаларымен ойнау мүмкіндігіне ие болды; Уайт 1870-ші жылдардың басындағы ұлы Ұлттық қауымдастықтың «Бостон Ред Стокингс» командасында ойнады, сондай-ақ Чикагодағы Кап Ансон мен Аль Спалдингпен, Цинциннатидегі Кинг Келлимен, Буффалодағы Дэн Браутерспен, Детройттегі Нед Ханлон мен Сэм Томпсонмен, сондай-ақ Питтсбургтегі Джейк Бекли мен Пуд Галвинмен ойнады. Уайт екі рет (Ұлттық қауымдастықта да қоса) лигадағы үздік соққышы атанды және үш рет (Ұлттық қауымдастықта да қоса) RBI бойынша көшбасшы болды; 1953 жылға дейін, Рой Кампанелла Ұлттық лигасын жеңгенге дейін, тағы бір қақпашы лигасында RBI бойынша көшбасшы болған жоқ. Уайт бейсболдың алғашқы толық кәсіби командасы – жеңіліссіз «Цинциннати Ред Стокингс» командасына қарсы ойнауға жеткілікті ерте бастады. Ол өз заманының ең жақсы қолмен ұстаушысы деп есептелді, сондай-ақ мансабының екінші жартысында ең жақсы үшінші базашы болды; оның Ұлттық қауымдастықта және Ұлттық лигада ұстаған ойындарының жалпы саны ақырында Поп Снайдерден басып өтті. 16 мамырда Уайт үшінші базада 11 ассист жасады, бұл тоғыз иннингтік ойын үшін бас лигалық рекорд болып қала береді, бірақ содан бері сегіз ойыншы осы көрсеткішке теңесті. 19 ғасырдың бейсбол дәуірінде Уайт темекі тартпаған, Киелі кітапты оқыған, шіркеуге барып диякондық қызмет атқарған. 1889 жылы Уайт пен командаласы Джек Роудың келісімшарттары «Питтсбург Аллегейнис» клубына сатылды, бірақ олар қосымша ақша төленбесе, есеп беруден бас тартты, бұл ұзаққа созылған дауға әкелді. Ақырында екі ойыншыға ақы төленді, Уайт журналиске: «Біз ақшаны бағалаймыз, бірақ біз оған лайық емеспіз. Роудың қолы жоқ. Мен 40 жастан астым, ал менің ойын жақсы емес, бірақ мен әлі де соққы бере аламын. Бірақ мынаны айтайын: ешкім менің денеме жартысын алмайынша сата алмайды». Мұндай наразылықтар 1890 жылы Ойыншылар лигасының құрылуына себеп болды. Тарихшы Ли Алленнің «Ұлттық лиганың тарихы» (1961) кітабында Уайт жердің жалпақ екеніне сенгені айтылады. Ол командаластарын жер шары емес, жазық жазықтықта өмір сүріп жатқанына көндіруге тырысты, бірақ сәтсіз болды; олар оны мазақ етті. Содан кейін біреуі сендіруді сұрады, ал диякон оған жердің айналып тұрмауы туралы гипотезаға сәйкес келетін аргумент келтірді. Ол командаласын сендірді, бірақ бұл аргумент жердің шар емес екенін дәлелдемеді. Уайттың ойыншы мансабы 1890 жылғы маусымнан кейін аяқталды. 1871 жылдан 1890 жылға дейінгі 20 жылдық кезеңде Уайт Кап Ансоннан басқа кез-келген ойыншыдан (988) көбірек RBI жинады және мансаптық ойындарда (1,560), соққыларда (6624), соққы беруде (2,067) және жалпы базаларда (2,595) төртінші орын алды. Сондай-ақ, ол мансабын үшінші базада (826) және жалпы мүмкіндіктерде (3,016) үшінші лига тарихында төртінші орынды, көмек көрсетуде (1,618), ал ұстауда (954) және қос ойындарда (118) бесiншi орынды иеленді. Уайт 1891 жылы «Нью-Йорк – Пенсильвания лигасының» кіші лигалық клубы «Эльмира Гладиаторларын» басқарды. Ол «Оклахома-Арканзас-Канзас лигасының» (1907) «МакАлестер Майнерс» және «Оклахома-Канзас лигасының» (1908) «Тулса Ойлерс» командаларын басқарғаны туралы қате ақпарат берілген. Екі команданың да бас бапкері Гарри Б. «Диакон» Уайт болған.

White learned baseball from a Union soldier who returned to his hometown after the Civil War in 1865. His pro career began in 1868 with the Cleveland Forest Citys club, at a time when no team was entirely composed of professional players. He earned the first hit in baseball's first fully professional league – a double off Bobby Mathews of the Fort Wayne Kekiongas in the first inning of the first game in National Association history on May 4, ; he also made the first catch. His long career allowed him to play with many of the legendary figures of 19th century professional baseball; White played on the great National Association Boston Red Stockings teams of the early 1870s, and also played with Cap Anson and Al Spalding in Chicago, King Kelly in Cincinnati, Dan Brouthers in Buffalo, and Ned Hanlon and Sam Thompson in Detroit, as well as Jake Beckley and Pud Galvin in Pittsburgh. White led his league in batting average twice (including the NA in ), and in RBI three times (including the NA in ); not until 1953, when Roy Campanella topped the NL, would another catcher lead his league in RBI. White started out early enough to have played against the undefeated Cincinnati Red Stockings of , baseball's first all professional team. He was considered the best barehanded catcher of his time, as well as one of the best third baseman during the second half of his career; his combined total of games caught in the NA and NL was eventually passed by Pop Snyder in On May 16, White recorded 11 assists at third base, which remains the major league record for a nine inning game although eight other players have since tied the mark. In the rough and tumble 19th century baseball era, White was a nonsmoking, Bible toting, church going deacon. In 1889, the contracts of White and teammate Jack Rowe were sold to the Pittsburgh Alleghenys, but the pair refused to report unless they were paid additional money, leading to a protracted dispute. Eventually the two men were paid, with White telling a reporter, "We appreciate the money, but we ain't worth it. Rowe's arm is gone. I'm over 40 and my fielding ain't so good, though I can still hit some. But I will say this. No man is going to sell my carcass unless I get half." Complaints like this were part of the reason that the Players' League was formed in 1890. According to historian Lee Allen in The National League Story (1961), White believed that the earth is flat. He tried and failed to convince his teammates that they were living on a flat plane and not a globe; they ridiculed him. Then one asked to be convinced, and the Deacon gave him an argument suited to the hypothesis that the earth is not really turning. He convinced the teammate but the argument would not prove that the earth is not a sphere. White's playing career ended after the 1890 season. Over the 20 year period from 1871 to 1890, White and had more RBI (988) than any player except Cap Anson, and also ranked fourth in career games (1,560), at bats (6,624), hits (2,067) and total bases (2,595). He also ended his career ranking fourth in major league history in games (826) and total chances (3,016) at third base, fifth in assists (1,618), and sixth in putouts (954) and double plays (118). White managed the minor league club Elmira Gladiators of the New York–Pennsylvania League in 1891. He has been incorrectly credited with managing the McAlester Miners of the Oklahoma–Arkansas–Kansas League (1907) and the Tulsa Oilers of the Oklahoma–Kansas League (1908). Both teams were actually managed by Harry B. "Deacon" White.

Отбасы және кейінгі өмір

Уайт 1871 жылғы 24 сәуірде Мариум Ван Арсдейлге (1851 жылы Нью-Йорк штатының Моравия қаласында туған) үйленді. Оның мансабының көп бөлігінде олар Нью-Йорк штатының Корнинг қаласындағы фермасында тұрды; 1881 жылы «Бизон» командасына қосылғаннан кейін Буффалоға көшіп барды. Олардың жалғыз баласы Грейс Хьюсон Уайт 1882 жылғы 8 қыркүйекте Буффалода дүниеге келді. Отбасы Уайт «Вулверинс» командасы үшін ойнай бастағанда Детройтке көшіп барды, бірақ көп ұзамай Буффалоға оралды; 1900 жылға қарай ол онда табысты ат қорасын (ливреялық тұрақ) ашты. 1900 жылдан кейін біраз уақыт өткен соң Уайттар Грейсті Иллинойс штатының Мендота қаласындағы Мендота колледжіне жіберді, осылайша адвентист христиан мектебімен отбасылық байланыс бірнеше буынға созылды. 1909 жылға қарай Джеймс пен Мариум да Мендотаға көшіп келді, онда 1912 жылға дейін жас қыздарға арналған «Мейпл Холл» жатақханасының басшылары болды. 1912 жылғы 15 тамызда Грейс Мендота колледжінің түлегі Роджер А. Уоткинске жатақханада тұрмысқа шықты; сол жылы колледж елу шақырым шығысқа қарай көшіріліп, «Аврора колледжі» аталды. Мариум 1914 жылғы 30 сәуірде Мендотада қайтыс болды; «Аврора» колледжінің бір студенті «Ма» Уайтты былай еске алды: «Ол әркімге жылы сөз айтып, күлімдеп қарайтын, қыздармен біздің арамызда жүріп, мейірімді кеңес пен жігерлендіру беретін. Оның әр қызға деген қызығушылығын өзінің сөздерімен білдіреді: «Егер ол үйден алыс болса, менің қызым үшін біреудің жасағанын қалағандаймын». Бізге осындай мейірімділік көрсеткені үшін оның алдындағы ризашылығымызды жеткізе алмаймыз». 1930 жылға қарай Дикон Уайт қайтадан үйленді және әйелі Элиспен бірге колледж президентінің үйіне жақын, 221 Калумет даңғылындағы Уоткинс үйіне көшіп барды. Уайт 1939 жылғы 7 шілдеде таңертең 91 жасында Уоткинстердің жазғы үйінде, колледждің Сент-Чарльз қалашығындағы Фокс өзенінің жағасындағы демалыс орнында қайтыс болды; денсаулығы жақсы болғандықтан, оның өлімі қауісті ыстық толқынына байланысты деп есептелді. Уайт сол жазда Бейсбол Даңқы залының ашылу салтанатына шақырылмағанына қатты ренжіді, өйткені ол дауыс беру кезінде мүлдем назардан тыс қалды. Оның қоштасу рәсімі «Аврора» колледжінің Хили шіркеуінде өтті, ал ол Мендотадағы «Рестленд» зиратында жерленді.

White married Marium Van Arsdale (born 1851 in Moravia, New York) on April 24, 1871. For much of his career, they lived on his farm in Corning, New York; they moved to Buffalo after he joined the Bisons in 1881. Their only child, Grace Hughson White, was born in Buffalo on September 8, 1882. The family moved to Detroit when White began playing for the Wolverines, but soon returned to Buffalo; by 1900 he was operating a successful livery stable there. Sometime after 1900, the Whites sent Grace to Mendota College in Mendota, Illinois, beginning a family association with the Advent Christian school which would endure across multiple generations. By 1909, James and Marium had also moved to Mendota, where they became the head residents at Maple Hall, the young ladies' dormitory, until 1912. On August 15, 1912, Grace married fellow Mendota alumnus Roger A. Watkins at the dormitory; that year, the college had relocated fifty miles to the east, becoming Aurora College. Marium died on April 30, 1914, in Mendota; one of Aurora's students recalled of "Ma" White: "She was of a cheery disposition, with a word and a smile for all; mingling with the girls as one of us; giving kindly counsel and encouragement. Her interest in each girl is expressed in her own words: 'I am only doing what I would like to have some one else do for my girl, if she were away from home.' Words cannot express our appreciation of such kind and personal interest." By 1930 Deacon White had remarried, and with his wife Alice moved into the Watkins home at 221 Calumet Avenue, next door to the college president. White died at age 91 in the early morning of July 7, 1939, at the Watkins' summer cottage at Rude Camp, the college's retreat on the Fox River in St. Charles Township; having been in good health, his death was attributed to a disastrous heat wave. White had been greatly disappointed over not having been invited to the opening ceremonies to the Baseball Hall of Fame that summer, having been completely overlooked in the voting for inductees. His funeral was held at Aurora's Healy Chapel, and he was buried at Restland Cemetery in Mendota. ).

Атак-даңқ залы

2008 жылдың тамызында Уайт 1943 жылға дейін карьерасын бастаған, Ұлттық бейсбол даңқы залына 2009 жылы енгізу үшін Ардагерлер комитеті қарастырған он бұрынғы ойыншының бірі деп танылды. Ол соңғы дауыс беруде жеңіліске ұшыраса да, 1940 жылға дейін карьерасы аяқталған барлық ойыншылардың арасында ең көп дауыс жинады. 2010 жылы Америка бейсболын зерттеу қоғамының Он тоғызыншы ғасыр комитеті Уайтты сол жылғы көзге түспеген 19 ғасыр бейсбол аңызы деп атады – бұл әлі Даңқ залына енбеген 19 ғасырдың ойыншысы, жаттықтырушысы, басшысы немесе бейсбол саласының басқа да тұлғасы. 2012 жылдың 3 желтоқсанында Ұлттық бейсбол даңқы залы, Уайттың 1947 жылға дейінгі дәуірдегі (Интеграцияға дейінгі дәуір) жаңа Комитеттен 16 дауыстан 14-ін алып, Даңқ залына сайланғанын жариялады. Ол және Комитет таңдаған тағы екі ойыншы 2013 жылдың 28 шілдесінде Даңқ залына енгізілді, ал қабылдау сөзін Уайттың шөлі, Дэниелдің ұлы Джерри Уоткинс айтты. Туған күні мен Даңқ залына енгізілген күні арасында 166 жылдан астам уақыт өткен (және қайтыс болғаннан кейін үштен екі ғасырға жуық уақыт өткен) Уайт – Бейсбол Даңқы залына енген ең қарт адам.