Отбасылық медицина зерттеу желілерінің тарихы мен дамуы
Practice-based research network
Практикалық зерттеу желілері – пациенттерге көмек көрсететін және денсаулық сақтау процестерін зерттейтін ұйымдар. Зерттеулер, дәрігерлер, халық денсаулығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Практикалық негізделген зерттеу желісі (PBRN) – науқастарға көмек көрсетуге басты назар аударатын және денсаулық сақтау процестерін тәжірибеде зерттеу мақсатында біріккен тәжірибелер тобы. PBRN желілері бір ғана тәжірибеден немесе зерттеуден асып түсетін ұйымдық құрылыммен сипатталады. Олар халықтың көп бөлігіндегі науқастар мен медициналық қызметкерлерді зерттеу үшін қоғамдық ортадағы "зертхана" қызметін атқарады.
A practice based research network (PBRN) is a group of practices devoted principally to the care of patients and affiliated for the purpose of examining the health care processes that occur in practices. PBRNs are characterized by an organizational framework that transcends a single practice or study. They provide a "laboratory" for studying broad populations of patients and care providers in community based settings.
Алғашқы медициналық көмек саласындағы зерттеулер тарихы
Ғылыми-зерттеу институттары мен тәжірибелік желілер пайда болғанға дейін жеке дәрігерлер науқастардың проблемаларын ғылыми тұрғыдан қатаң зерттеген. Олардың арасында соңғы 125 жыл ішіндегі еңбегі үшін танымал болған бес дәрігер бар: Джеймс Маккензи, Уилл Пиклс, Джон Фрай, Ф. Дж. А.Хайген және Кертис Г.Хеймс. Бұл ізашарлардың әрқайсысы отбасылық дәрігерлердің маңызды жаңа білімдер ашуға қабілетті екенін көрсетті. Соңғы уақытта Б.Бриз және Уильям Кэри сияқты алғашқы медициналық көмек көрсететін педиатрлар балалар денсаулығы туралы білімге үлкен үлес қосты. Бұл дәрігерлердің барлығы науқастардың проблемалары туралы ойланып, науқастар туралы мәліметтерді жинап, жазу үшін әдіс әзірледі. Осы зерттеуші-ізашарлардың әрқайсысы практикаға негізделген алғашқы медициналық көмек зерттеу желілерін дамытуға ықпал етеді, себебі олардың әрқайсысы алғашқы медициналық көмек көрсететін дәрігердің маңызды жаңа білімдерді ашуға қабілетті екенін көрсетті. Олардың әрқайсысы өз науқастары туралы ойланды, деректерді жинау және жазудың тәсілдерін жасады, сондай-ақ өз қызметкерлері мен жергілікті қоғамдық ұйымдардан қолдау алды. Өкінішке орай, олар мамандыққа тым берілген дәуірде жұмыс істеді. Зерттеулер аурудың молекулалық механизмдеріне бағытталды. Медициналық қауымдастықтың мамандануға асығуы және зерттеулерді мамандармен байланыстыруы нәтижесінде алғашқы медициналық көмекке ондаған жылдар бойы назар аударылмады және алғашқы медициналық көмек көрсету ортасында көмекті зерттеу қажеттілігі дерлік мойындалмады. Керісінше, қалыпты көзқарас бойынша, алғашқы медициналық көмек практикасы зертханаларда, ауруханаларда және институттарда жасалған зерттеулердің нәтижелерін қолдануға болатын салыстырмалы түрде жайсыз орындар ретінде қарастырылды. Колорадодағы Отбасылық медицина ақпараттық жүйесі (FMIS) және Ынтымақтастық ақпараттық жоба осы өңірлік желілер бір-бірінен үйреніп, алғашқы медициналық көмек көрсетуде не болып жатқанын зерттеуге мүмкіндік алды. Олар медициналық мектептерден, ұлттық қайырымдылық қорларынан және "Ауылдық аймақтардағы денсаулық сақтау" сияқты федералдық бағдарламалардан қаржыландыру алды. 1970 жылдардың соңында бұл алғашқы желілер микрокомпьютерлердің дамуы аясында келесі қадамдар туралы пікірталасты қозғау үшін жеткілікті табысқа ие болды. Олардың арасында 1978 жылы Джин Фарли Денверде ұлттық күзетші практика жүйесін құруды қарастыру үшін шақырған шағын топ болды. Осы идея Амбулаториялық күзет практикасы желісіне әкелді және кейіннен АҚШ-та алғашқы медициналық көмек PBRN құру үшін негіз болды. 1980 жылдары педиатриялық зерттеу желілері пайда болды: Чикагодағы Педиатриялық тәжірибе зерттеу тобы (PPRG) және Америка Педиатрия академиясының кеңселердегі ұлттық Педиатриялық зерттеулер (PROS) желісі. PBRN-дер мүмкін екенін және отбасылық практика мен алғашқы медициналық көмек саласындағы ғылыми ашулар үшін пайдалы инфрақұрылым болып табылатынын көрсетеді. Қазіргі тәжірибе көрсеткендей, голландиялықтардың алғашқы медициналық көмекке ерте ұлттық міндеттемелері және алғашқы медициналық көмек зерттеулеріне инвестиция салуға дайындығы сияқты тұрақты, негізгі қаржылық қолдауға ие болғандар зор артықшылықтарға ие. Бұл желілердің ынтымақтастық, өзара іс-қимыл, бөлісу және сенім рухын қажет ететіні де анық. Бұл желілер қазір бір мезгілде орын да, тұжырымдама да болып табылады. Орын ретінде олар бақылау және зерттеу зертханасы. Тұжырымдама ретінде олар алғашқы медициналық көмек көрсететін дәрігерлердің өз практикаларында не болып жатқанын түсіну арқылы бірінші кезектегі клиникалық көмекті жақсарту жауапкершілігін қабылдау қажеттілігін білдіреді. Соңғы жетістіктер Медицина институтының 1994 жылғы алғашқы медициналық көмек көрсетудің болашағын зерттейтін комитетіне практикаға негізделген алғашқы медициналық көмек зерттеу желілерін тұрақтандыру және кеңейту үшін қолдау көрсетуді ұсынуға жеткілікті болды.
Before there were research institutes or networks of practices, individual practitioners studied their patients' problems with scientific rigor. Among these were five general practitioners who have been recognized for their seminal work during the past 125 years. They are James Mackenzie, Will Pickles, John Fry, F. J. A. Huygen and Curtis G. Hames. Each of these pioneers demonstrated that important new knowledge could be discovered by practicing family physicians. More recently, practicing primary care pediatricians such as Burtis Breese and William Carey contributed a body of knowledge on child health. These doctors all wondered about their patients' problems and they developed a means of gathering and recording data on their patients. Each of these research pioneers provide inspiration for the development of practice based, primary care research networks because each demonstrated that important new knowledge could be discovered by the practicing primary care physician. They each wondered about their patients, developed means of gathering and recording data, and found collaborators and support from their staff and local communities. Unfortunately, they practiced in an era that was over committed to specialism. Research focused on molecular mechanisms of disease. The rush to specialization by the medical community and the linking of research to specialists resulted in decades of neglect of primary care and virtually no recognition of the need to investigate care in the primary care setting. Instead, the common wisdom viewed primary care practices as relatively boring places that could be potential sites of application of the fruits of research done elsewhere in research laboratories, hospitals and institutes. Family Medicine Information System in Colorado (FMIS) and the Cooperative Information Project. These regional networks learned from each other and succeeded in conducting studies focused on what was happening in primary care. They attracted funding from medical schools, national philanthropic foundations and federal programs such as Health for Underserved Rural Areas. As the 1970s closed, these early networks enjoyed sufficient success to stimulate debate about the next steps in the context of the microcomputer's development. Among them was a small group convened by Gene Farley in Denver in 1978 to consider establishing a national sentinel practice system. It was this idea that lead to the Ambulatory Sentinel Practice Network and provided in retrospect what appears to have been a nidus for the establishment of primary care PBRNs in the United States. In the 1980s, pediatric research networks the Pediatric Practice Research Group (PPRG) in metropolitan Chicago and the national Pediatric Research in Office Settings (PROS) network of the American Academy of Pediatrics emerged as well. PBRNs are feasible and that represent a useful infrastructure for the scientific discovery of family practice and primary care. Experience to date points out the great advantages enjoyed by those with enduring, core financial support—such as the Dutch with their early national commitment to primary care and their willingness to invest in primary care research. It is also obvious that these networks require collaboration, cooperation and a spirit of sharing and trust. These networks are now at once both a place and a concept. As a place, they are a laboratory for surveillance and research. As a concept, they express the still unmet need for practicing primary care clinicians to accept responsibility to improve frontline clinical care by understanding what is happening in their practices. Successes to date have been sufficient to incite the Institute of Medicine's 1994 committee studying the future of primary care to recommend support to stabilize and expand practice based primary care research networks.