Гольфте қолданылатын арнайы таяқшалар

Кіріспе

Арнайы жағдайларда қолданылатын гольф таяқшасының түрі

Гольф спортында клин – арнайы қолдану жағдайлары үшін жасалған гольф таяқшаларының темір тобының бір бөлігі. Клиндердің темірлері ең жоғары бұрышқа, ең қысқа саптарға және ең ауыр бастарына ие. Бұл мүмкіндіктер ойыншыға қысқа қашықтықтағы дәл "лаб" соққыларын жасауға, допты жасыл алаңға немесе қауіпті немесе қиын жерден шығаруға көмектеседі. Сонымен қатар, клиндер өзгертілген табандарымен жасалған, бұл ойыншыға құм, лай және қалың шөп сияқты жұмсақ беттерде таяқша басын жылжытуға көмектеседі, соның арқасында еніп кеткен немесе тіпті көмілген допты алуға болады. Клиндер әртүрлі конфигурацияларда келеді және әдетте төрт санатқа бөлінеді: питчинг клиндері, санды клиндері, саңылау/жақындау клиндері және лоб клиндері.

Тарих

Клиндер класы жұмсақ қонулар үшін және қысқа соққылар жасауға арналған жақсы клубтың қажеттілігінен туындады. 1930 жылға дейін қысқа "жақындау" соққылары үшін ең жақсы клуб "ниблик" болды, ол қазіргі 9 темірге немесе көлбеулігі жағынан клинге шамалас еді; алайда, бұл клубтың дизайны – жалпақ, бұрышты беті және дерлік "табаны" болмауы, оны құмда және басқа жұмсақ қонуларда қолдануды қиын етті, себебі ол жұмсақ шөпке қазуға бейімділігімен ерекшеленді. Бункерлік соққылар үшін ең көп қолданылатын клуб "жиггер" деп аталды; ол бүгінгі кездегі питчинг клинге ұқсас қолданылды және сондай-ақ қысқа шахтасы болды, бірақ оның көлбеулігі сол кездегі "машиге" жақын болды (қазіргі 4 темірге тең). Төменгі көлбеулік клубтың жұмсақ қонуларға "қазылып" кіруіне жол бермеді, бірақ төменгі ұшыру бұрышы және құм арқылы допты "қазып" шығаруға клубтың қарсылығы осы клубпен бункерден шығуды өте қиын етті. Клуб сондай-ақ жасылға жақын бункерден жақындау үшін де идеалды емес еді, себебі осы клубпен жасалған чип-шот көбінесе қашықтығының көп бөлігін домалап өтетін. Қазіргі кездегі құм клин, алғаш рет клин деп аталған клуб, Джин Саразен Ховард Хьюздің жеке ұшағында ұшқаннан кейін жасады. Саразен ұшу кезінде көтерілуге көмектесетін қанаттардағы жапсырмаларды байқады және осыған ұқсас нәрсені жоғары көлбеулі гольф таяқшасына жасауға болады деп болжады, бұл клуб басын кесіп, құмнан шығуына көмектеседі (допты бірге алып шығады). Ол 1931 жылы алғашқы прототипін жасады: нибликке қосымша қорғасын қосып, массасын арттырды, содан кейін табан бұрышын жер бетінен шамамен 10 градусқа дейін реттеді, бұл клуб басын құмға тым терең қазудан немесе сырғып өтуден (секіруден) сақтау үшін оңтайлы бұрыш екенін анықтады. Нәтижесінде пайда болған клуб басының пішіні жоғары көлбеулі темірлердің пышақ тәрізді пішініне қарамай, шамамен клиноподобный болды, сондықтан да осылай аталды. Ол өзінің жаңа клубын 1932 жылғы Британдық ашық чемпионатына алып келді, бірақ оны заңсыз деп жариялаудан сақтау үшін биліктен жасырды. Содан кейін ол 1932 жылғы АҚШ Ашық чемпионатында 66 ұпай жинап жеңіске жетті, бұл турнир рекорды шамамен 30 жыл бойы сақталды. Саразеннің жаңа клубы, кең, бұрышты табанымен қоса, R&A және USGA органдарымен заңды деп танылды, ал клубтың өзі және оның негізгі дизайн тұжырымдары басқа гольфшылар мен клуб өндірушілер тарапынан кеңінен көшірілді. 20-шы жылдардан 40-шы жылдарға дейін темірлер стандартталған сайын, құм клиннің кең табаны басқа орта және жоғары көлбеулі темірлерге масса қосу үшін көшірілді, бұл білік ұзындығының біртіндеп қысқаруын өтеді, соның салдарынан барлық темірлерде бірдей сезімді қамтамасыз етеді. Ең жоғары көлбеулі темірлер ең көп қосымша салмақ алды, нәтижесінде ең кең табандары болды, бұл клубтарға құм клинге ұқсас клиноподобный пішін берді. Бұл жоғары көлбеулі темірлерді "клин" деп атауға әкелді, олардың табаны қаншалықты секіруге мүмкіндік берсе де. Клиндер және гольфшының "қысқа ойыны" кәсіби ойыншылар мен жаттықтырушылар үшін өте маңызды сала ретінде мойындалды. Қарапайым математикалық есептеулерге сүйенсек, екі пут негізінде ойықтың пар саны және допты жасылға жеткізу үшін кем дегенде бір қосымша соққы қажет болғандықтан, жақсы гольфшы пар 72 курсында жасылға және/немесе тесікке түсу мақсатымен 54 соққыға дейін соғуы мүмкін; раундта жасалған соққылардың үштен бірі ғана ағашпен немесе ұзақ темірмен жасалады, негізгі мақсат – қашықтық. Ойыншы "жасылға" түспеген жағдайда (яғни екі пут үшін доп жасыл түсте қалмайды), оның орнына пут ретінде қолданылатын соққылар жақынға жеткізу үшін пайдаланылуы керек, сондықтан допты бір путпен парға жеткізу үшін (чип-шот пен путтың комбинациясы "жоғары және төмен" деп аталады) немесе тіпті чип-шотпен жасалған құс немесе бүркіт үшін бағыты мен қашықтығы өте дәл болуы керек. Тіпті турнирлік гольфшылар да бір раундта орташа есеппен 6 жасыл түске түспейді, бұл чип-шоттарды және басқа да жақын соққыларды, әдетте клиндермен жасалатындарын, одан да маңызды етеді. Нәтижесінде, 80-ші жылдардың ортасынан бастап ойыншыларға қол жетімді клиндердің саны 2-ден (питчинг және құм) 5-ке дейін өсті (қашықтықты, лобты және ультра лобты қосу), олардың көпшілігі қазір көптеген көлбеуліктер мен секірулерде бар, бұл ойыншыға қысқа ойынды өз қажеттіліктеріне сәйкес келетін клиндермен "жақсарту" мүмкіндігін береді. Кейбір жағдайларда, жоғары дәрежедегі бейімдеуге байланысты компаниялар әр клубтың дәстүрлі атауларын алып тастады, оның орнына әр клубтың көлбеулігі мен секіру бұрышын ғана көрсетеді. Мысалы, 52 8 клиннің көлбеулігі 52 градус, ал секіруі 8 градус болады, бұл оны әдетте "қашықтық клин" класына жатқызады. Көптеген ойыншылар курста үш немесе төрт клин алып жүреді, кейде одан да көп, әдетте ұзақ темірлерінің немесе жоғары көлбеулі fairway wood-тарының бірін немесе екеуін құрбан етеді, 14 клуб лимитін сақтау үшін. Жаңа клиндердің дизайны, әсіресе құм клин, табан пішінін сәл өзгертті, бұл тігізгіш жағындағы (hose side) секіруді азайтуға және қисық алдыңғы жиекті қамтамасыз етуге мүмкіндік береді. Бұл жаңа пішін гольфшыға чип-шоттарды жасылға "жабыстыруға" немесе тіпті кері домалатуға мүмкіндік береді, тігізгіш жағындағы кең табан клубтың табанының адресте көтерілуіне немесе қосымша бұрыш тым көп секіруге жол бермейді. Жақында USGA және R&A ұйымдары арқалық спинге ұлғайтатын 'квадратты' ойықтары бар клиндердің сатылуын тыйым салған (бірақ кейбір ескі дизайнды сақтауға рұқсат берген), бұл клиндерге сұраныстың өсуіне және ойықтары бар дизайнды сатып алуға асығуға себеп болды. Сату 2010 жылы 23% өсіммен рекордтық деңгейге жетті, ал клиндердің бағасы клуб бағасын $97-ға дейін көтерді (бұрынғы $25-$75 аралығында болған).

The class of wedges grew out of the need for a better club for playing soft lies and short shots. Prior to the 1930s, the best club for short "approach" shots was the "niblick", roughly equivalent to today's 9 iron or pitching wedge in loft; however the design of this club, with a flat, angled face and virtually no "sole", made it difficult to use in sand and other soft lies as it was prone to dig into soft turf. The club most often used for bunker shots was called the "jigger"; it was used similarly to today's pitching wedge, and had a similar short shaft, but its loft was closer to the "mashie" of the day (equivalent to today's 4 iron). The lower loft prevented the club "digging in" to soft lies, but the low launch angle and relatively high resistance to the club moving through the sand to "dig out" a buried ball made recovery from a bunker with this club very difficult. The club was also not ideal for approach shots from a bunker near the green, as a chip shot made with this club tended to roll for most of its distance. The modern sand wedge, the first of the clubs to be called a wedge, was developed by Gene Sarazen after flying in Howard Hughes' private plane. Sarazen noticed the flaps on the wings that were lowered on takeoff to help create lift, and surmised that the same could be done to a high lofted golf club to help the clubhead cut through and then lift out of the sand (bringing the ball with it). He built his first prototype in 1931 by taking a niblick and soldering extra lead to its sole to add mass, then adjusting the angle of the sole to about 10 degrees from level with the ground, which he found to be the optimal angle to prevent the clubhead either digging deeply into the sand or skimming (bouncing) along the top. The resulting clubhead profile was roughly wedge shaped as opposed to the blade like style of high lofted irons, hence the name. He brought his new club to compete in the 1932 British Open, but kept it hidden from the authorities to avoid having it ruled illegal. and also won the subsequent 1932 U. S. Open with a final round score of 66 that would stand as a tournament record for almost 30 years. Sarazen's new club, including the wide, angled sole, was ruled legal by both R&A and USGA authorities, and the club itself and its basic design concepts became widely copied by other golfers and by club manufacturers. As irons became more standardized in the 20s through the 40s, the wide sole of the sand wedge was copied on other mid and high lofted irons to add mass, which compensates for the progressively shorter shaft lengths to provide a similar feel across all the irons with a given swing. The highest lofted irons got the most additional weight, resulting in the widest soles, giving these clubs the same eponymous wedge shaped profile as the sand wedge. This led to the tradition of calling these high lofted irons "wedges", regardless of the amount of bounce (angle of the sole to the ground) that the sole provided. Wedges, and the golfer's "short game", have come to be emphasized by pro players and teachers/coaches as an area of critical importance. By simple math, with par for a hole based on 2 putts, and at least one additional stroke needed to get the ball on the green, a scratch golfer will take up to 54 strokes on a typical par 72 course with the intention of getting on the green and/or in the hole; only about a third of the strokes taken in a round will be with a wood or long iron with the main intent being distance. In cases where the player doesn't make "green in regulation" (meaning the ball is not on the green with two strokes left for putts), shots normally taken as putts must instead be used to approach, and so must be very accurate in direction and distance in order to set the ball up for a one putt par (the chip shot and putt combination is called an "up and down") or even a birdie or eagle made with the chip shot itself. Even touring professionals miss an average of 6 GIRs in a round, making chip shots and other close in strokes typically made with wedges that much more important. As a result, since the mid 80s the number of wedges available to players has grown from 2 (pitching and sand) to 5 (adding gap, lob and ultra lob), most of which are now available in a wide array of lofts and bounces to allow a player to "fine tune" their short game with the wedges that best meet their needs. In some cases, with the high degree of customization, companies have done away with the traditional names for each club, and instead simply label each club with its loft and bounce angles. A 52 8 wedge, for example, would have 52 degrees of loft and 8 degrees of bounce, generally placing it in the "gap wedge" class. Most players carry three or four wedges on the course, and sometimes more, usually sacrificing one or two of their long irons and/or higher lofted fairway woods to meet the 14 club limit. Newer designs of wedges, especially the sand wedge, have changed the shape of the sole slightly to reduce the bounce along the heel (hosel side) and provide a more curved leading edge. This newer shape allows for the golfer to "open" the clubface for short, high backspin chip shots that "stick" on the green or even roll backwards, without the wide heel lifting the bottom edge of the club at address or the additional angle providing too much bounce. Recently, a ruling by the USGA and R&A to ban the sale of wedges with backspin increasing 'square' grooves (but grandfathered certain existing designs) accelerated revenues from wedge sales as golfers rushed to acquire designs incorporating these grooves before the ban took effect. Sales peaked in 2010 with a 23% revenue increase, and wedge prices inflated to a record $97 (from a nominal price of between $25 and $75 per club).

Қалқымалы клин

Атқаратын клин – аталатын клиндердің ішіндегі ең төменгі лофтыға иесі, түрлі қысқа қашықтықтағы соққыларды орындау үшін қолданылады. Қазіргі заманғы атқаратын клиннің лофты шамамен 48° (нақты лофт клуб жасаушыдан және ойыншының таңдауына қарай өзгереді) және аз немесе мүлдем "секіру" (табанның жерге қатысты бұрышы) жоқ. Атқаратын клин – бұрынғы қолданыстан тоқтатылған, жоғары лофтыға ие, пышақ тәрізді "ниблик" клунының вариациясы. 1930 жылдардың ортасы мен соңында ескі атау жүйесі орнына сандармен белгіленген жиынтықтар келгенде, лофт бұрыштарының стандартизациясы нибликтің әдеттегі лофт диапазонының екіге бөлінуіне әкелді, нәтижесінде 9-шы темір (сол кездегі лофты шамамен 48–50°) және шамамен 52–54° лофтыға ие жаңа клуб пайда болды. Кейбір өндірушілер, мысалы, MacGregor, сандармен белгілеу жүйесін сақтап, осы клубты "10-шы темір" деп атады, ал басқалары "қысқа ойын" мүмкіндігін пайдаланып, осы клубты "атқаратын клин" деп атап, оны жақында ғана пайда болған құмдық клинмен және оның жақын қашықтықтағы соққыларға ұқсас қолданылуымен байланыстырды. Қазіргі кезде "атқаратын клин" терминін барлық өндірушілер мен ойыншылар осы клубты сипаттау үшін қолданады; Karsten Manufacturing (PING брендінің өндірушісі) өздерінің атқаратын клиндерін жай ғана "W" деп белгілейді ("wedge" сөзінің қысқартылған түрі). Қазіргі заманғы атқаратын клин көбінесе фервейден немесе дөңгелектен 100 мен 125 ярд аралығындағы қашықтықты талап ететін "жақындау" немесе "жатып алу" соққылары үшін қолданылады (нақты қашықтық, кез келген гольф клубының қашықтығы сияқты, клубтың нақты дизайны, ойыншының шеберлігі, серпіліс жылдамдығы және алаңның жағдайы сияқты бірнеше факторларға байланысты өзгереді). Сонымен қатар, доп құмға терең сіңбеген жағдайда және ойыншыға құмдық клинінен гөрі үлкен қашықтық қажет болғанда, оны бункерден доп ойнау үшін де қолдануға болады. Ықшам "чип-шот" қозғалысымен атқаратын клин 30–70 ярд аралығында жоғары дәлдікті соққыларды жасауға мүмкіндік береді, ал путинг тәрізді қозғалыспен осы клубты дөңгелектен немесе шеттен жасыл алаңға "секіріп-жүгіру" соққыларын орындау үшін пайдалануға болады.

Ауыс клин

Ауыс клин – бұл питчинг клинінен кейін келетін, көтерілу бұрышы жоғарырақ клин және әдетте осыған ұқсас қолданылады. Бұл салыстырмалы түрде жаңа клин болғандықтан, оның мақсаты мен дизайны бойынша ең аз стандартталған. Алайда, ауыс клиннің көтерілу бұрыштары шамамен 52° шамасында орналасқан және олардың серпілісі орташа деңгейде болады. Ауыс клин тұжырымы қазіргі заманғы "қуыс артқы" темірлердің берілген көтерілу бұрышы үшін жоғарырақ ұшыру бұрыштарының нәтижесінде темірлердің көтерілу бұрыштарының төмендеуінен пайда болды, сондай-ақ, әуесқой ойыншылардың қашықтық ауқымын кеңейту тілегінен туындады. Питчинг клині шамамен 50–52°-дан 45–48°-ға дейін төмендетілді, бірақ құм клиннің көтерілу бұрышы 54–58° деңгейінде сақталды, себебі оның дизайны құмды кесіп өтуге тиімді болуын қамтамасыз етеді. Бұл питчинг және құм клин арасында шамамен 8–10° "аралық" тудырады, бұл осы екі клуб арасындағы қашықтықта 40 ярдқа дейін айырмашылықты тудыруы мүмкін. Осы "аралықты" толтыру үшін кейбір гольфшілер 50–54° көтерілу бұрышы бар қосымша клин алып жүруді бастады. Бұл клуб көбінесе ойыншының ескі "бұлшықетті артқы" жиынтығынан алынған 9 темір болатын, бірақ бұл практика кеңінен таралған сайын, өндірушілер осы рөлге арналған арнайы клин жасауды бастады. Клуб жасаушылар бұл клубқа "жақындау клин" (Callaway), "шабуыл клин" (TaylorMade), "қос клин" (Cleveland) және "қосымша клин" (Karsten Manufacturing PING) сияқты әртүрлі атаулар берді, бірақ "ауыс клин" термині әдетте осы жалпы көтерілу бұрышындағы клинды сипаттау үшін қолданылады және Adams Golf сияқты кейбір өндірушілер де осы терминді қолданады. Кейбір клиннің сипаттамасы тек оның көтерілу бұрышы мен серпілісі арқылы анықталады; мысалы, "52 8" клин – бұл 52° көтерілу бұрышы және 8° серпілісі бар ауыс клин. Ауыс клиннің дизайнының ерекшеліктері басқа клинге қарағанда әртүрлі үлгілер арасында көбірек өзгешеленеді, себебі бұл клуб жаңа және оның дәстүрлі мақсаты толық анықталмаған. 52° номиналды көтерілу бұрышымен, ауыс клин ойыншы әдетте питчинг клинін қолданатын кез келген соққы үшін пайдаланылуы мүмкін, бірақ одан аз қашықтық қажет болса; ауыс клинмен жасалған толық соққы шамамен 90–110 ярдты ұшып өтеді, бұл көптеген факторларға байланысты өзгеруі мүмкін. Әртүрлі ауыс клин арасындағы негізгі айырмашылық – серпіліс бұрышы; әдетте, клубтың серпілісі неғұрлым жоғары болса, оның жұмсақ және биік шөптердегі өнімділігі жақсырақ болады, бірақ қатты немесе тығыз шөптерде нашар жұмыс істейді, және керісінше. Көптеген ойыншылар 5° мен 8° аралығындағы серпілісті қолданады, бұл клубты көршілес питчинг және құм клиннің сипаттамаларын біріктіреді, оны белгілі бір бункерлік соққылар үшін пайдалануға мүмкіндік береді, бірақ оның қатты жердегі пайдалылығын төмендетпейді. Алайда, ауыс клин 48–56° көтерілу бұрышымен және 0°–12° серпіліспен қол жетімді, бұл ойыншыға өзіне қажетті сипаттамалары бар клубты таңдауға мүмкіндік береді.

A gap wedge is the next higher lofted wedge after the pitching wedge, and is usually used in a similar manner. It is a newer wedge and so is one of the least standardized as to its purpose and thus its design, but lofts for gap wedges are centered on 52° and have a moderate amount of bounce. The concept of the gap wedge originated when the loft angles of irons were reduced as a result of the higher launch angles of modern "cavity back" irons for a given loft, and also from amateur players' desire for greater range. The pitching wedge was de lofted along with the numbered irons from about 50–52° to about 45–48°; however, sand wedges remained the same, because their 54–58° loft is part of their design which makes them effective at cutting through sand. This results in a "gap" of about 8–10° between the pitching wedge and sand wedge, which can result in a difference in carry distance of up to 40 yards between these two clubs. To fill this "gap" in loft and distance, some golfers began carrying an additional wedge in the 50–54° range. This club was often the pitching wedge or 9 iron from the player's older "muscle back" set, but as the practice became more common, manufacturers began designing wedges specifically for this role. While clubmakers invented different names for this club, such as "approach wedge" (Callaway), "attack wedge" (TaylorMade), "dual wedge" (Cleveland) and "utility wedge" (Karsten Manufacturing PING), the term "gap wedge" is typically used in conversation to describe a wedge in this general loft range, and is used by some manufacturers such as Adams Golf. Some are simply identified by their loft angle and bounce; a "52 8" wedge is a gap wedge with 52° of loft and 8° of bounce. The specifics of the gap wedge's design differ more between various examples than other wedges because the club is newer and so has a less well defined traditional purpose. With the nominal loft of 52°, a gap wedge can be used for almost any shot in which the player would normally use their pitching wedge, but needs lesser distance; a full swing with a gap wedge will carry about 90–110 yards depending on the many inherent variables. A key area of variation between different gap wedges is in the bounce angle; typically the more bounce the club has, the better its performance in soft lies and tall grass, but the worse it will perform on firm or tight lies, and vice versa. Many players use a bounce of between 5° and 8°, making this club a blend of the characteristics of the neighboring pitching and sand wedges, allowing it to be used for certain bunker shots while not sacrificing its utility on firmer ground. However, gap wedges are available from 48–56° loft and with 0° to 12° of bounce, allowing a player to select the club with the exact characteristics they feel they'll need.

Құм қиы

Құм клин – құм бункерлері сияқты жұмсақ беттерден допты ойнауға көмектесетін, арнайы дизайны бар гольф клубының бір түрі. Оның көлбеу бұрышы шамамен 56°, ал "серпіліс" бұрышы – 10° шамасында. Джин Саразен 1932 жылы өткен Британ және АҚШ ашық турнирлерін, құмда ойнауға арналған жаңа клубымен жеңіп алды. Ол қазіргі заманғы құм клинін ойлап тапқан адам ретінде танылады. Ол ниблик (9 темір) алып, алдыңғы жиегінің астына қосымша металл қосып, клубтың кең және ауыр табанын жасады, содан кейін табанның жерге қатысу бұрышымен тәжірибелер жүргізді. Нәтижесінде пайда болған клубтың пішіні үшбұрышты болды және терең немесе еңісті бункерлерден шығу үшін жақсы көлбеу бұрышын ұсынды (бұрын бункерлік соққылар үшін қолданылатын, көлбеу бұрышы төмен "жиггерден" айырмашылығы), сонымен қатар, ниблик сияқты жұмсақ құмға "сіңіп" кетпейтін еді. Қазіргі заманғы құм клиндері әлі де жоғары масса, жоғары көлбеу бұрыш және серпіліс бұрышы қағидаларын қолданады, бірақ қазіргі заманғы құм клинінің басы бұрынғы үлгілерге қарағанда әлдеқайда ауыр, 40 унция (2,5 фунт, 1,13 кг) дейін жетеді, көптеген гольф алаңдарында кездесетін қатты құмды аралап өту үшін. Шафт ұзындығында да айырмашылықтар болуы мүмкін; кейбір құм клиндері жоғары көлбеу бұрыштар үшін шафт ұзындығының жүйелі түрде қысқаруына сәйкес келеді, ал көптеген құм клиндері көршілес көлбеу бұрыштарға қарағанда ұзын болады. Бұл ойыншыны құм клинімен "көп соққы" жасауға (клубы допқа тимес бұрын жерге тиеді) итермелейді, бұл әдетте қатты бетте жаман, бірақ жұмсақ құм бункеріне көмілген доп үшін клуб басын доптың астына толығымен өткізіп, оны шығаруға мүмкіндік береді. Мұндай соққыдан пайда болатын құмның тіршілігін Саразен "жарылыс соққысы" деп атады және теледидардағы гольф жарыстарында жиі көрінеді. Аты айтқандай, құм клині көбінесе допты бункерден шығару үшін қолданылады. Алайда, оны осы мақсатта пайдалы ететін ерекшеліктер басқа жұмсақ беттерде де, мысалы, қалың шөпте, сулы жерде немесе лайда да тиімді. Жоғары серпіліс бұрышы қатты бетте қолдануды қиын етуі мүмкін (табан клубтың алдыңғы жиегін көтеріп, ойыншы допты жиегімен соғуына әкелуі мүмкін; "жіңішке" немесе "құрғақ" соққы), оны кез келген басқа "қысқа темір" сияқты қолдануға болады; "толық соққы" жасағанда тәжірибелі гольфші 80 мен 100 метр аралығында құм клинімен соғуға болады, ал қысқа соққы жасағанда құм клині 20 мен 60 метр аралығында қысқа "лоб" жасауға мүмкіндік береді.

A sand wedge is a type of golf club with a specialized design intended to help the player play the ball from soft lies such as sand bunkers. It has a loft of about 56°, and about 10° of "bounce". Gene Sarazen won the 1932 British and US Open tournaments with a new club he had invented that was specialized for sand play. He is hailed as the inventor of the modern sand wedge, which he developed by taking a niblick (9 iron), soldering additional metal underneath the leading edge to create a wide, heavy sole on the club, and then experimenting with the angle that the sole made to level ground. The resulting club had a wedge shaped profile, and offered better loft to escape from deep or sloped bunkers (unlike the older low lofted "jigger" traditionally used for bunker shots), while not "digging in" to the soft sand like a lofted iron such as the niblick would normally do. The modern sand wedge still uses the ideas of high mass, high loft, and bounce angle, but the modern sand wedge clubhead has much higher mass than earlier designs, up to 40oz (2.5 lb, 1.13 kg), to drive the clubhead through the firmer sand found in many courses. There can also be differences in shaft length; while some sand wedges follow the systematic progression of shorter shaft lengths for higher lofts, many sand wedges are longer than the adjacent lofted wedges. This encourages the player to hit sand wedge shots "fat" (the club hits the ground before the ball), which on a firm lie is generally bad, but in the case of a ball embedded or buried in soft bunker sand this will get the clubhead all the way under the ball to lift it out. The resulting plume of sand from such a shot was made famous by Sarazen as the "explosion shot" and is a common sight in televised golf events. As its name suggests, a sand wedge is used most often to extract the ball from a bunker. However, the features which make it useful for this purpose are advantageous in other soft lies such as thick rough, soggy ground or mud. While the high angle of bounce can make it difficult to use on firm lies (the sole will raise the leading edge of the club which can result in the player hitting the ball edge on; a "thin" or "skulled" shot), it can be used much as any other "short iron" would; with a "full swing", a skilled golfer can typically hit a sand wedge between 80 and 100 yards, and with a chip shot, a sand wedge can produce short "lobs" of between 20 and 60 yards.

Лобтық клин

Лоб-кейн – бұл гольф клубы, оның көлбеуі шамамен 60° және ол әдетте ойыншының қапшығындағы ең жоғары көлбеуге ие. Ол допты өте жоғары бұрышпен ұшыруды, қысқа қашықтыққа тасымалдауды және/немесе соққыдан кейін домаланудың болмауын талап ететін арнайы соққылар үшін қолданылады. Бұрынғы НАСА физигі және гольф жаттықтырушысы Дейв Пелц 1980-ші жылдары лоб-кейнды қазіргі заманғы гольф алаңдарына жауап ретінде ойлап тапты, олар ойынға қосымша қиындық қосу үшін жақындауды қиындату үшін жасалған. Мұндай алаңдар көбінесе фервейден жоғары орналасқан, дәстүрлі алаңдарға қарағанда тегіс емес және көбірек толқындарға ие, сондай-ақ кейбір немесе барлық жағынан қауіпті нысандармен қоршалған. Бұл алаңдарға допты тікелей алаңның жанындағы лункаға өте дәл түсіретін және доптың бейімсіз бетке домалануын немесе лункадан тысқары қауіпті нысанға кетіп қалуын болдырмау үшін допты алаңға "жабыстыратын" соққы қажет. Ол мұндай соққыны орындау үшін төменгі немесе орташа секіруі және 60° көлбеуі бар жаңа клубты ұсынды. Кәсіби гольфшы Том Кайт мұндай клубты қолданған алғашқы ойыншылардың бірі болды және басқа кәсіби және әуесқой ойыншыларды оның үлгісімен жүруге шақырды. 1984 жылы Karsten Manufacturing компаниясы PING компаниясының Eye және Eye 2 темір жиынтықтарының бөлігі ретінде алғашқы "L" лоб-кейнды кеңінен өндірді, осылайша клубтың "lob" деген атауы бекітілді. Лоб-кейн қысқа қашықтыққа тасымалдауды (әдетте 10–50 ярд) және/немесе өте жоғары көлбеуді қажет ететін кез келген соққы үшін қолданылуы мүмкін, бұл сондай-ақ жоғары кері айналуға және соққыдан кейін аздап домалануға әкеледі. Мұндай соққыларға алаңға жақын жақындау, ағашқа немесе басқа биік кедергіге жақыннан соққы беру, фервейде қолайлы жағдайға ие болу және кейбір бункерлік соққылар жатады. Жоғары көлбеу болғандықтан, күшті желде соққы беру қиын болуы мүмкін, бірақ тәжірибелі гольфшылар лоб-кейн соққысының ұзақ "аспаздық уақытын" пайдаланып, қолайлы желдің артықшылығын пайдалана алады. Клубтың көбінесе төменгі және орташа секіруі (0–4°) болады, бірақ оның жоғары көлбеуі тіпті 2–3° секіруі де клубтың соққы бетінің төмен қарайғы күшін тепе-теңдейді, бұл конфигурациядағы клубты құмда да пайдалы етеді. Ойыншылар көбінесе құмнан шығу үшін лоб-кейнды пайдаланады, құм-кейнды "ашудың" орнына (бұл соққыны дәл орындау қиын). Оны фервейден немесе дөңгелектен толық соққымен 40–60 ярдқа дейін тасымалдау үшін қолдануға болады, бірақ көбінесе оны алаңға өте жақыннан жасалған чиппен 10–40 ярдқа дейін тасымалдау және допты алаңның нақты жеріне "төгуге" қолданады.

The lob wedge is a club with a loft of around 60°, typically the highest in a player's bag. It is used for specialized shots requiring either extreme launch angle, short carry distance and/or no rolling distance after impact. Dave Pelz, a former NASA physicist and golf short game coach, envisioned the lob wedge in the 1980s as an answer to modern greens, which are designed to be more difficult to approach to add extra challenge to the game. These greens are typically elevated above the fairway, are less level and more undulating than traditional greens, and are surrounded on some or all sides by hazards. These greens require an approach shot that drops the ball very precisely onto the green near the pin, and then "sticks" with little or no roll to prevent the ball following an uneven grade or overshooting the pin into a hazard. He proposed a new club with low to mid bounce and a loft angle of 60° to accomplish such a shot. Pro player Tom Kite was among the first players to use such a club, encouraging other professionals and amateurs to follow his lead. In 1984, Karsten Manufacturing introduced the first mass produced "L" wedge, as part of PING's widely successful Eye and Eye 2 iron sets, cementing the wedge's name as the "lob" wedge. The lob wedge can be used for any shot requiring a short carry distance (typically 10–50 yards), and/or a very high launch angle, which also results in high backspin and thus little rolling distance after impact. Such shots include tight approaches to the green, shots from close to a tree or other tall obstruction, shots to gain a more favorable lie on the fairway, and certain bunker shots. The high launch angle and thus long carry time can be an impediment in high winds, but skilled golfers can use the long "hang time" of a lob wedge shot to take advantage of a favorable wind. The wedge typically has low to moderate bounce (0–4°) for fairway and other firm lies, but because of its high loft even 2–3° of bounce will counterbalance the downward force of the wedge's striking face, making a club with this configuration useful in sand as well. Players will often use a lob wedge to play from a sand trap adjacent to the green, instead of "opening" a sand wedge (a more difficult shot to make accurately). It can be used with a full swing from the fairway or rough to carry about 40–60 yards, but it's more commonly used with a chip shot from very close to the green, to carry 10–40 yards and "drop" the ball into an exact spot on the green.

Ultra lob клин

Ultra lob wedge – бұл лоб ведждің ерекше түрі, оның көлбеу бұрышы өте жоғары, тіпті 70° дейін жетеді. "Флоп ведж" және "соңғы ведж" синонимдері көбінесе маркетингтік атаулар болып табылады. Клубтер жиынтығында ол әдетте ең жоғары көлбеу бұрышқа ие болады. Бұл ведж арнайы, өте тік бұрышпен орындалатын соққылар үшін қолданылады, мысалы, бункердің жиегінен (қапталдан) оқу үшін. Мұндай веджтерді көбінесе мамандандырылған компаниялар шығарады, ал кейбіреулер олардың қажеттілігі шамалы деп санайды, себебі қалыпты лоб веджді де қажетті жағдайларда көлбеу бұрышын арттыру үшін "ашуға" болады. Дегенмен, мұндай соққыларды орындау өте қиын, өйткені олар ойыншының әдеттегі соққы техникасына елеулі өзгерістер енгізуді талап етеді.