Арлингтон ұлттық зиратындағы Ескеру амфитеатры

Кіріспе

Мемориалдық амфитеатр — АҚШ-тың Вирджиния штатындағы Арлингтон округінде орналасқан Арлингтон ұлттық зиратындағы ашық амфитеатр, көрме залы және діни емес шіркеу. Ол 1913 жылы Арлингтон үйінің жанындағы ескі ағаш амфитеатрдың орнына салынды. 1915 жылдың наурыз айында құрылысы басталды және 1920 жылдың мамыр айында пайдалануға берілді. Оның шығыс сатыларының ортасында 1921 жылы ашылған Белгісіз сарбаздың мазары орналасқан. Ол көптеген Ардагерлер күні мен Еске алу күні шараларына, сондай-ақ көптеген адамдар үшін еске алу рәсімдері мен жерлеу рәсімдеріне орын болды.

Амфитеатрдың пайда болуы

Арлингтон ұлттық зираты 1864 жылы құрылды. Зираттың маңыздылығы артып, Еске алу күніне қатысушылардың саны көбейгендіктен, бригадир генерал Монтгомери С. Мейгс (АҚШ армиясының генерал-квартирмейстері) зиратта ресми жиналатын орын қажет деп шешті. Арлингтон Хаус Гроувтың оңтүстік-батысындағы тығыз орналасқан ағаштар кесіліп, 1873 жылы ағаштан жасалған амфитеатр (қазір Таннер амфитеатры деп аталады) салынды. Алайда, 1900 жылдардың басында Ескі амфитеатр онда өткізілетін ірі шаралар үшін тым кішкентай болып қалды. Судья Айвори Кимболл, Ұлы Республика Армиясының (немесе GAR, Азамат соғысында Одақ үшін күрескен ардагерлер тобы) Потомак бөлімінің басшысы, жаңа және үлкен нысан салу қажет деп есептеді, сонымен қатар жаңа амфитеатр ұлттың барлық соғыстарында қаза болғандарды бейнелеуі керек деп ойлады. Кимболл мен GAR 1903 жылы жаңа амфитеатр салуға ұмтылыс жасады, амфитеатрдың эскизін АҚШ Армиясының инженерлік корпусында жұмыс істейтін азаматтық инженер Фредерик Д. Оуэн жасады. Бірақ 1905, 1907 және 1908 жылдары заң қабылдауға ұсынылған жобалар Конгресте мақұлдау алмады. 1908 жылы мемориалдық комиссия құруға рұқсат беретін заң қабылданды, бірақ ол тек 5000 доллар қаржы алды. 1912 жылы сенатор Джордж Сазерленд заң жобасын қайтадан енгізді. Сазерлендтің заң жобасы 5000 орындық амфитеатр салуды және танымал тұлғалардың жерленуіне арналған жер астындағы крипт құруды ұсынды, бұл құрылыс 750 000 доллардан аспауы керек еді. Бастапқыда заң қабылдау мүмкіндігі күмәнді көрінді. Бірақ 62-ші Конгрестің үшінші сессиясында бірқатар жаңа федералдық мемориалдар бекітілді, соның ішінде Арлингтон мемориалдық көпірі, Линкольн мемориалы, Азамат соғысында қызмет еткен әйелдерге арналған мемориал (қазіргі Американдық Қызыл Крест ұлттық штаб-пәтері) және Джордж Вашингтонның мемориалдық залы. Жаңа мемориалдарды салуға бағытталған сәтті күш-жігер жаңа амфитеатр салуға рұқсат беретін заң қабылдануына көмектесті. Президент Уильям Говард Тафт өзінің президенттік өкілеттіктерін пайдаланып, 1913 жылдың 4 наурызында заңға қол қойды. 1908 жылғы заң Арлингтон мемориалдық амфитеатр комиссиясын (AMAC) құрылыстың жобалауын және құрылысын қадағалау үшін құрды. Оның құрамына Соғыс министрі, Әскери-теңіз күштерінің хатшысы, АҚШ Капитолийінің басшысы, судья Кимболл (GAR өкілі ретінде) және Чарльз В. Ньютон (Испан-американ соғысы ардагерлерінің өкілі ретінде) кірді. Бірақ Конгресс Мемориалдық амфитеатрға 250 000 доллар жұмсауға рұқсат бергенімен, АҚШ қазынасынан осындай қаражатты бөліп бермегені бірден анық болды. Осылайша AMAC ісін жүргізу үшін қаржысыз қалды. 1914 жылдың 1 тамызында ғана Конгресс амфитеатр құрылысына қаржы бөлді. Он күннен кейін АҚШ Армиясының инженерлік корпусының полковнигі Уильям В. Хартс комиссияның атқарушы директоры болып сайланды. 1914 жылдың 12 қазанында AMAC Нью-Йорктегі Каррере мен Гастингс архитектура фирмасымен ғимаратты жобалауға келісімшарт жасады. 1915 жылдың 11 ақпанында AMAC оны салу үшін Джордж А. Фуллер компаниясын жалдады. Мемориалдық амфитеатрдың дизайны үшін кімге көбірек құрмет көрсету керек екендігі туралы пікірлер әртүрлі. Лемос, Моррисон, Уоррен және Хьюитт Томас Гастингс және басқаларды атады. Бірақ басқа дереккөздерде Фредерик Д. Оуэннің есімі айтылады, ол инженерлік корпуста жұмыс істейтін азаматтық инженер (сонымен қатар АҚШ президентінің туын да жасаған). Оуэннің есімін архитектура тарихшылары Батлер мен Уилсон, сондай-ақ тарихшы Рик Аткинсон атады. Арлингтон мемориалдық амфитеатр комиссиясы Оуэннің "1904 жылы Ұлы Мемориалға арналған алғашқы эскиздерді жасағанын" және кейіннен "Мемориалдың пішіні туралы ұсыныстар мен кеңестер бергенін" атап көрсеткендіктен, кімге құрмет көрсету керек екені нақты емес. AMAC басқа да жолдармен Оуэннің маңызды рөлін көрсетті: Ол президент Вудро Вильсонның іргетасын салу үшін қолданған мемориалдық шүмегін жобалады; ол 1921 жылғы салтанатты ашылудың жоспарлау комитетінің төрағасы болды; және ол салтанатты ашылудың қабылдау комитетінің төрағасы болды. Бірақ AMAC сонымен қатар Каррере мен Гастингс ғимараттың жоспарларын дайындады, AMAC-қа жобаның түсіндірмесін берді және Конгресс оларды сәулетшілер деп атады. 1915 жылдың 3 наурызында Конгресс комиссияның өкілетті заңына өзгерту енгізгеннен кейін AMAC құрамы біршама өзгерді. Конгресс Колумбия округінің Біріккен Конфедерация ардагерлерінің 171-ші лагерінің басшысын комиссияға толық дауыс беру құқығы бар мүше ретінде қосты. 1915 жылдың 1 наурызында Мемориалдық амфитеатрдың негізі салынды. Іргетастың ойық бөлігіне АҚШ Конституциясының, АҚШ Тәуелсіздік Декларациясының, Киелі кітаптың, АҚШ туының, сол кезде айналымда болған әрбір монета мен марканың бір данасы, Конгресс директориясы, Колумбия округінің телефондық анықтамалығы, президент Вильсонның автографталған суреті және Арлингтон ұлттық зиратына қатысты бірнеше заттар салынған мыс қорап орналастырылды. 1915 жылдың маусым соңына дейін іргетастың қазба жұмысы аяқталды. Бетон негіздер де салынып, кептірілді, сондай-ақ кірпіш негіздің көп бөлігі орнатылды. 1915 жылдың маусымында үлкен дизайндық өзгеріс те болды. Алғашқы жоспарлар амфитеатрдың ағаштан жасалған балюстрадаларын, гипстен жасалған өрнектерді, цемент едендер мен төбелерін және ағаш есіктерін көздейтін. Бірақ 26 маусымда барлық бұл материалдар мраморға ауыстырылды. Бұл өзгерістердің жалпы құны 41 000 долларды құрады. 1916 жылдың ортасынан бастап және 1917 жыл бойында жұмыс сапалы мрамордың жетіспеуіне байланысты баяулады. Қатаң қысқы ауа райы да амфитеатрға жақын жолдардың жұмысы 1917 жылдың соңына дейін басталмауына себеп болды. Амфитеатр 1917 жылдың 15 ақпанында аяқталуға тиіс болған, бірақ осы ұзақ кешігулер құрылыс кестесіне бір жылға созылды. Амфитеатрдың құрылысы күтілгеннен әлдеқайда қымбатқа түсуі де анық болды. Подрядшылардан алынған ұсыныстардың барлығы инженерлік корпустың күткеннен жоғары болды, бірақ жұмысқа қарамастан кірісті. 1917 жылдың 30 маусымына дейін амфитеатр мен оның колоннадасының көп бөлігі аяқталды. Колондар үшін мрамордың тағы бір бөлігі орнатылды, ал оларды қолдау үшін бетонның және құрылымдық болаттың қолданылған мөлшері де есептелді. Люктер мен әшекейлік темірден жасалған баспалдақтар орнатылды, сондай-ақ әшекейлік гипстен жасалған өрнектер мен мрамордан жасалған мүсіндеме жұмыстары басталды. Амфитеатр, капелла және кіреберіс залының көп бөлігі 1918 жылы аяқталды. Кіреберіс залы 257 100 дана қызыл кірпіштен салынды және мрамормен қапталды. Ішкі колондар үшін мрамордың тағы бір бөлігі қолданылды. Мрамордың қолданылу мөлшері көзді таңдайтын: едендерге, баспалдақтарға, есіктер мен терезелердің жиектеріне және 620 метрлік өрнектерге. Шығыс баспалдақтарына бетонның көп бөлігі жұмсалды. Ішкі жағы әшекейлік гипстен жасалған өрнектермен, терракотталық бөлімдермен, терраццо едендермен, қоладан жасалған есіктермен және торымен, әшекейлік темірден жасалған баспалдақтармен және шыныланған плиткамен безенді. Амфитеатрға жасалған мүсіндемелерге 7000 доллардан астам ($2013 жылы 161 500 долларға тең) жұмсалды.

Arlington National Cemetery was established in 1864. Due to the growing importance of the cemetery as well as the much larger crowds attending Memorial Day observances, Brigadier General Montgomery C. Meigs (who was Quartermaster General of the United States Army) decided a formal meeting space at the cemetery was needed. A grove of close growing trees just southwest of Arlington House Grove was cut down and a wooden amphitheater (today known as the Tanner Amphitheater) constructed in 1873. By the early years of the 1900s, however, the Old Amphitheater had grown far too small for the large ceremonies which were held there. Judge Ivory Kimball, Commander of the Department of the Potomac chapter of the Grand Army of the Republic (or GAR, a veterans' group for those who fought for the Union in the Civil War), believed that not only should a new and larger facility be built, but also that the new amphitheater represent the dead of all wars in which the nation had fought. Kimball and the GAR began their push for a new amphitheater in 1903, and sketches for the amphitheater drawn up by Frederick D. Owen, a civilian engineer working for the United States Army Corps of Engineers. But legislation failed to pass Congress in 1905, 1907, and 1908. Legislation passed in 1908 authorizing the establishment of a memorial commission, but it received only $5,000 in funding. Legislation was introduced again in 1912 by Senator George Sutherland. Sutherland's bill proposed construction of a 5,000 seat amphitheater with an underground crypt (for the burial of famous individuals) to cost no more than $750,000. Prospects for passage initially seemed dim. But during the third session of the 62nd Congress, a number of new federal memorials were approved, including the Arlington Memorial Bridge, the Lincoln Memorial, a memorial to women who served in the Civil War (now the American Red Cross National Headquarters), and a George Washington memorial auditorium. The successful push for new memorials helped supporters win the passage of legislation authorizing construction of Memorial Amphitheater. President William Howard Taft, in one of his last acts as president, signed the legislation into law on March 4, 1913. The 1908 authorizing legislation established an Arlington Memorial Amphitheater Commission (AMAC) to oversee the design and construction of the structure. Its members included the Secretary of War, the Secretary of the Navy, the Superintendent of the U. S. Capitol, Judge Kimball (as a representative of the GAR), and Charles W. Newton (as a representative of the United Spanish War Veterans, a Spanish–American War veterans group). It immediately became apparent, however, that although Congress had authorized the expenditure of $250,000 for Memorial Amphitheater, it had not actually appropriated any such funds from the U. S. Treasury. This left the AMAC without any funds to conduct its business. It was not until August 1, 1914, that Congress finally appropriated money for the amphitheater's construction. Ten days later, Colonel William W. Harts of the United States Army Corps of Engineers was elected the commission's executive director. On October 12, 1914, the AMAC contracted with the New York based architectural firm of Carrère and Hastings to design the building. The AMAC hired the George A. Fuller Co. to construct it on February 11, 1915. There is some disagreement among sources as to who should receive the majority of credit for designing Memorial Amphitheater. Lemos, Morrison, Warren, and Hewitt specifically name Thomas Hastings, and others. But other sources name Frederick D. Owen, a civilian engineer working for the Corps of Engineers (and who also designed the flag of the president of the United States). Owen is named by architectural historians Butler and Wilson and by historian Rick Atkinson. The Arlington Memorial Amphitheater Commission is not clear as to who deserves the credit, as it notes that Owen "drew the first sketches for plans for the great Memorial in 1904" and later gave "suggestions and advice as to the form of the Memorial". Owen's significant role is made clear by the AMAC in other ways as well: He designed the memorial trowel used by President Woodrow Wilson to lay the cornerstone; he co chaired the planning committee for the 1921 dedication; and he chaired the reception committee for the dedication. But the AMAC also said Carrère and Hastings prepared the plans for the building, provided the explanation of the design to the AMAC, and was named by Congress as the architects. The AMAC's composition changed somewhat after Congress amended the commission's authorizing legislation on March 3, 1915. Congress added the leader of Camp 171, United Confederate Veterans of the District of Columbia, to the commission as a full voting member. Ground for Memorial Amphitheater was broken on March 1, 1915. A copper box placed in a hollowed out section of the cornerstone contained a copy of the United States Constitution, a copy of the United States Declaration of Independence, the Bible, the flag of the United States, one each of every coin and postage stamp then in circulation, a Congressional directory, a telephone directory of the District of Columbia, an autographed photograph of President Wilson, and several items connected with Arlington National Cemetery. Excavation of the foundation was complete by the end of June 1915. Concrete foundations had also been laid and cured, and most of the brick foundation was in place as well. A major design changed also occurred in June 1915. Originally, plans for the amphitheater called for wooden balustrades, plaster moldings, cement floors and ceilings, and wooden doors. But on June 26, all of these materials were changed to marble. The total cost of the changes was $41,000. Work on the amphitheater slowed in mid 1916 and throughout 1917 due to a lack of high quality marble available for the work. Severe winter weather also meant that work on the approaches did not begin until late June 1917. The amphitheater was supposed to have neared completion on February 15, 1917, but these lengthy delays meant that the construction schedule was extended for a full year. The amphitheater was also proving to be much more costly than expected. Bids from contractors were all far above what the Corps of Engineers expected, but work went ahead anyway. By June 30, 1917, much of the amphitheater and its colonnade were done. Another of marble had been placed for the columns, and of concrete and of structural steel were used to support them. Skylights and ornamental ironwork stairs were in place, and ornamental plastering and marble carving had begun. The amphitheater, chapel, and most of the entrance hall were finished in 1918. The entrance hall was built with red brick (257,100 of them), and clad in of marble. Another in of marble were used for interior columns. The extent to which marble was used was eye opening: for flooring, for stairs, for door and window frames, and 2033 feet (620 m) of moldings. The eastern steps consumed of concrete. The interior was decorated with ornamental plaster, terra cotta partitions, terrazzo flooring, bronze doors and grillwork, ornamental ironwork railings and stairs, and glazed tile. While more than $7,000 ($161,500 in 2013 inflation adjusted U. S. dollars) was spent on carving for the amphitheater,

1918 жылдың маусымына дейін Мемориалдық амфитеатрдың сыртқы бөлігінің көп бөлігі аяқталды. Капелланың және бірінші қабаттағы қабылдау залының ішкі жұмыстары да аяқталды, тек жертөледегі ас үйлік сақтау орындары мен екінші қабаттағы кеңселерді жөндеу қалып қойды. Амфитеатрдың бетон еденін салу жұмысы да жүргізіліп жатты. Келесі тоғыз айда бұл жұмыстардың барлығы аяқталды және ішкі жағы боялды. Масондық жолдар да аяқталды, ал жолдар мен тротуарлар асфальтталды. G. B. Mullin Co. ландшафтты жобалады және 20 шыршы ағашын қайта отырғызды...

By June 1918, nearly all of Memorial Amphitheater's exterior was complete. The interior work on the chapel and the first floor reception hall was also done, leaving only the basement level kitchen storage areas and the second floor offices to be worked on. Construction of the concrete floor of the amphitheater also was under way. During the next nine months, these items were all finished, and the interior painted. The masonry approaches were also completed, and the roadways and sidewalks paved. The G. B. Mullin Co. did the landscape design and work, which involved replanting 20 cedar trees around the three amphitheater entrances. Memorial Amphitheater was dedicated on May 15, 1920. The Corps of Engineers turned it over to the Quartermaster General's office on July 1. Greek Revival, Romanesque Revival, and Renaissance decorative elements are used throughout the structure. Ulysses Ricci designed the various friezes, ornamental devices, and decorative elements of the amphitheater and entrance hall. Hastings said he wanted Memorial Amphitheater to be the building he was most remembered by. Another 1,000 individuals may be accommodated by standing. The amphitheater is surrounded by a colonnade, with main entrances at the east and west axes. but rest on an Attic base. The second level of the stage has a podium. The stage and amphitheater are designed so that any speaker must look down at the klismos chair while addressing the audience, and must look at the USS Maine Mast Memorial if looking up. The third and uppermost level of the stage contains a semi circular seating area for about 100 people and an apse in the back. The interior dome of the apse is richly carved, and the square pilasters on either side of the stage list the names of famous American generals (left, as you face the stage) and admirals (right) from the American Revolutionary War through the Spanish–American War. A quote from President Abraham Lincoln's Gettysburg Address is inscribed above the stage: "We here highly resolve that these dead shall not have died in vain." Decorative 9 feet (3 m) tall urns carved with eagles, rams' heads, and snakes were placed on pedestals in niches on either side of the stage. The entrance hall is not connected internally with the amphitheater. Stairways, bridges, and short corridors on the outside of the entrance hall provide access to the stage in the amphitheater. In 1929, the main floor became a Memorial Exhibit Hall displaying honors received by the unknown soldiers lying beneath the Tomb of the Unknowns, and the second floor became offices. Steps lead from the main doors of the entrance hall down to a small plaza. Hastings designed a series of short steps to lead from the plaza down to a landing, and then a series of monumental steps to lead from the landing to the eastern formal garden below. In the center of the short steps was a pedestal for a statue. No artwork was ever placed there. This pedestal was later removed, and the Tomb of the Unknowns took its place in 1921. Additional changes to the east front came within just a few years. On July 3, 1926, Congress authorized the completion of the Tomb of the Unknown Soldier with an appropriate memorial. A design by architect Lorimer Rich and sculptor Thomas Hudson Jones was selected on December 10, 1928. The Lorimer/Hudson design, like nearly all the other submissions, anticipated removing the retaining wall below the tomb and building the monumental staircase first envisioned by Thomas Hastings. Congress agreed with this revision, and on February 28, 1929, authorized construction of the stairs, new road and pedestrian approaches, alterations to the formal gardens, and a new overlook. The Construction Division of the Quartermaster General's office oversaw the work, which was performed by the Hegman Harris Company of New York City.

1956 жылы қабірдің жаңартылуы мен кеңейтілуі

1954 жылға дейін Мемориалдық амфитеатрды жаңадан салу жұмыстары азая түсті. Сол кезде амфитеатр мен кіреберіс залының шөгуі, қабырғалар мен сыртқы мәрмәрдің жарылуы, судың келтірген зияны және басқа да ауыр мәселелер ғимараттың құрылысына әсер ете бастады. Конгресс 1954 жылғы қаржы жылына (30 маусым 1953 жылы басталған) осы мәселелерді бір жыл бойы зерттеу үшін 15 000 доллар бөлді. Алдын ала есептеулер бойынша жөндеу жұмыстарына 179 000 доллар қажет болады деп жорамалданды. Бірақ толыққанды зерттеу одан да күрделі мәселелерді анықтады, олардың барлығы дерлік ғимараттың мәрмәрінің маусымдық кеңеюі мен қысқаруын ескермеген жобалау қателіктеріне байланысты еді. Арлингтон ұлттық зиратының басшылары амфитеатрды жөндеу үшін 447 000 доллар, ал кіреберіс ғимаратын жөндеу үшін 179 000 доллар сұрап, Конгреске жүгінуге мәжбүр болды. Конгресс бұл өтінішті мақұлдады. 1958 жылы алаңда тағы бір маңызды өзгеріс жасалды. Президент Дуайт Эйзенхауэр 1956 жылдың тамызында Екінші дүниежүзілік соғыс және Корея соғысы кезінде қаза тапқан, кім екені белгісіз әскерлердің қалдықтарын Белгісіз жауынгерлердің қабіріне жерлеуге рұқсат беретін заңға қол қойды. Шығыс кіреберіс залының алдындағы алаңда солтүстік-батыс және оңтүстік-батыс жаққа қарай екі жаңа жерлеу орны қазылды. Қабірдің алдындағы гранит тасқа "1917 1918" жылдары ойылып жазылды. Корея соғысының белгісіз жауынгері солтүстік-батыс жерлеу орнында, батыс жағына "1950 1953" жылдары ойылып жазылған тақтаның астына жерленді. Екінші дүниежүзілік соғыстың белгісіз жауынгері оңтүстік-батыс жерлеу орнында, батыс жағына "1941 1945" жылдары ойылып жазылған тақтаның астына жерленді. Екі жаңа жерлеу орнының қақпақ тақталары да алаңның деңгейінде болды. Екі белгісіз жауынгер 1958 жылдың 30 мамырында Еске алу күнінде жерленді. 1960 жылдың тамызында Конгресс Арлингтон Мемориалдық амфитеатры комиссиясын таратып, оның функцияларын Қорғаныс министріне жүктеді. Комиссия Мемориалдық амфитеатрды салу жөніндегі негізгі міндетін бұрыннан-ақ орындағанмен, құрылыстың ішінде, сыртында немесе аумағында мемориалдық тақталар, белгілер және басқа да ескерткіштерді орнатуға қатысты заңды құқығын сақтап қалды. 1964 жылдың 24 мамырында Мемориалдық амфитеатр Арлингтон ұлттық зиратының құрылғанына 100 жыл толуына арналған кешкі салтанатты шаралардың өтетін орны болды. 1969 жылы 50 жылдық мерейтойында Америка Легионы және Америка Легионының әйелдер бөлімі Мемориалдық амфитеатр мен Белгісіз жауынгерлердің қабірін түнде жарықтандыру үшін сыртқы жарықтандыру жүйесін сыйға тартты. Париж келісімдеріне 50 жыл толуына арналған салтанатты шаралар аясында президент Ричард Никсон ел атынан жарықтандыру жүйесін ресми түрде қабылдап алып, шамдарды жандырды.

Little additional work was done at Memorial Amphitheater until 1954. By then, settling of the amphitheater and entrance hall, cracking of walls and exterior marble, water damage, and other serious problems were beginning to affect the structure. Congress appropriated $15,000 for fiscal 1954 (which began June 30, 1953) for a year long study of the problems. A preliminary estimate indicated that repairs would cost $179,000. But the finished study identified even more serious issues, almost all of which were caused by design deficiencies which did not take into account the seasonal expansion and contraction of the building's marble. Arlington National Cemetery officials were forced to ask Congress for $447,000 to repair the amphitheater and $179,000 to repair the entrance building. Congress approved the request. A second major change was made to the plaza in 1958. President Dwight Eisenhower signed legislation in August 1956 to allow the interment of unidentified remains for soldiers from World War II and the Korean War at the Tomb of the Unknowns. Two new burial vaults, to the northwest and southwest, were dug in the plaza before the eastern entrance hall. Carved into the granite in front of the tomb sarcophagus were the dates "1917 1918". The Korean War unknown was interred in the northwest vault beneath a slab with the dates "1950 1953" carved into its western edge. The World War II unknown was interred in the southwest vault beneath a slab with the dates "1941 1945" carved into its western edge. The cover slabs of both new vaults were flush with the plaza. The two unknowns were interred on Memorial Day on May 30, 1958. In August, 1960, Congress abolished the Arlington Memorial Amphitheater Commission and transferred its duties to the Secretary of Defense. Although the commission had long ago fulfilled its basic mission of the construction of Memorial Amphitheater, it still had the legal authority to approve the placement of plaques, markers, and other commemorations on the inside, on the exterior, or on the grounds of the structure. On May 24, 1964, Memorial Amphitheater was the site of a late afternoon ceremony celebrating the 100th anniversary of the founding of Arlington National Cemetery. During its 50th year anniversary in 1969, the American Legion, along with the American Legion Auxiliary donated an exterior lighting system so that Memorial Amphitheater and the Tomb of the Unknowns could remain lit at night. In the midst of ceremonies also marking the 50th anniversary of the Paris Caucus – President Richard Nixon formally took possession of the lighting system in the nation’s name, flipping the switch that turned the lights on.

1974 жылғы қайта жаңарту

1965 жылы Мемориал амфитеатрында қосымша физикалық проблемалар пайда болды. Шығыс алаңымен іргелес жатқан тіреу қабырғалары тік сызақтармен жарыла бастады, ал Белімсіз жауынгерлер қабірінде де кең көлемді көлденең жарықтар мен сынықтар табылды. Келесі бес жылда қосымша зақымдар орын алды. Конгресс 1972 қаржы жылында осы проблемаларды жоюға, сондай-ақ көрме залын тағы да жаңартуға 522 000 доллар бөлді. Осы кезде Арлингтон ұлттық зиратына келушілер саны 1967 жылы Джон Ф. Кеннедидің мәңгілік жалыны тұтанғаннан және 1971 жылы Роберт Ф. Кеннединің қабірі салынғаннан кейін күрт өсті. Белімсіз жауынгерлер қабірін көруге ниеттенген көпшілікке оңай болуы үшін Конгресс 1972 жылы жаяу жолдарды кеңейтуге қосымша 478 000 доллар бөлді. Мемориал амфитеатрын мүмкіндігі шектеулі адамдар үшін де қолжетімді ету мақсатында, ғимараттың айналасындағы тік еңістер алынып тасталды және баспалдақтардың орнына пандустар орнатылды. 1978 жылы Ардагерлер күнінде президент Джимми Картер көрме залында Вьетнам соғысының ардагерлерін құрметтеген тақта ашты. 1983 жылы Еске алу күнінде Қорғаныс министрі Каспар Вайнбергер көрме залында екі уақытша тақта ашты. Бір тақта Вьетнам соғысында қаза тапқан әскери қызметшілерді еске алса, екіншісінде Вьетнам соғысының белімсіз жауынгерінің қабіріне неліктен жерленбегені түсіндірілді.

1995-1996 жылдардағы жөндеу жұмыстары мен даулар

Амфитеатрдың кеңейтілген қосымша жөндеу жұмыстары 1990 жылдардың ортасында жүргізілді. Конгресс 1992 жылы жаңбыр суының келтірген зақымын жөндеу және ағып кетуді тоқтату үшін 4,82 миллион доллар, ал 1993 жылы зақымдалған мәрмәрді қалпына келтіру үшін 4,5 миллион доллар бөлді. Жоба 1995 жылдың шілдесінде аяқталуы жоспарланған, бірақ келісімшарттарды беру тәртібіне қатысты наразылықтардың салдарынан алты айға кешіктірілді. Жобаға түскен ұсыныстар күтілгеннен әлдеқайда төмен болды, нәтижесінде 2,7 миллион доллар үнемделді. Әскерлер заңсыз келісімшарт жасалғанына наразылық білдірген жеңіліс тапқан компанияны толық өтемақымен қамтамасыз ету үшін 34 405 доллар жұмсады. Осы үнемделген қаражаттың шамамен 1,4 миллион доллары мүгедектер үшін жаңа пандустар салуға және амфитеатрға кіруге қолайлы жағдай жасауға жұмсалды. Қалған 1,3 миллион доллар зиратта колумбарий салуға бағытталды. Алайда, 2011 жылдың қаңтар айында 1995-1996 жылдарғы жөндеуден қалған түпнұсқалық сәндік урналар аукционға шыққанда қайта жаңарту туралы дау туындады. Бұрын амфитеатр сахнасының екі жағында 3 метрлік екі урна тұрған. "Кларк Констракшн" компаниясының субподрядшысы "Омни Констракшн" компаниясына осы урналарды жою тапсырылды. "Омни Констракшн" компаниясы урналарды Мэриленд штатының Үстіргі Марлборо қаласындағы "Паглиаро Бразерс Стоун" компаниясына тапсырды. "Паглиаро Бразерс Стоун" компаниясының мәлімдемесінше, олардың ыдыстардың соңғы тағдыры туралы ешқандай жазбалары жоқ, бірақ 1997 жылы олар белгісіз антиквариат сатушысының қолына тиді. Сатушы оларды Мэриленд штатының Куинстаун қаласындағы антиквариат дүкеніне сатты. (Бағасы 125 000 доллар болған) урналар сатылмады, ал 2010 жылы "DHS Designs" дүкенінің иесі дүкенін жабып, урналарды аукционға шығарды. Александрия, Вирджиния қаласындағы "Потомак Компани" аукциондық үйі урналарды басқаруға тағайындалды және оларды 2010 жылдың желтоқсанында жарнамалады, бұл урналар туралы DC аймағындағы сақтаушылардың назарына жеткізді. "Вашингтон Пост" газетіне сұхбат берген аталған сақтаушылардың пікірінше, тарихи урналарды қалпына келтіру немесе мұражайға қою керек еді, оларды жеке меншікке сатуға бермеу керек еді. Арлингтон ұлттық зиратын басқаратын АҚШ армиясы 1995 жылғы жөндеу шартын таба алмағанын және урналарды жою бойынша қандай шаралар қарастырылғанын, сондай-ақ урналарды ауыстыру алдында федералдық мүлік және сақтау агенттіктерімен кеңескенін айта алмады. 1999 жылы Мемориалдық амфитеатр алаңы тағы да өзгертілді. 1984 жылдың 28 мамырында Вьетнам соғысының белгісіз қаза тапқан әскери қызметшісінің қалдықтары "Беймәлімдер қабіріндегі" Вьетнам соғысының күмбезіне жерленді. Бірақ 1994 жылы Армияның (Рейган әкімшілігінен Вьетнам соғысының белгісіз қаза тапқан әскери қызметшісін тауып, ардагерлер ұйымдарын қанағаттандыру үшін қысым көрсеткеннен кейін) қалдықтарды анықтауға болатын дәлелдерді елемегені туралы сұрақтар туындады. Көптеген БАҚ өкілдерінің назарына іліккеннен кейін, Вьетнам соғысының белгісіз қаза тапқан әскери қызметшісінің қалдықтары 1998 жылдың 14 мамырында "Беймәлімдер қабірінен" эксгумацияланды. 1998 жылдың 30 маусымында ДНК-тестілеу нәтижесінде бұл қалдықтар АҚШ Әуе күштерінің бірінші лейтенанты Майкл Блассиге тиесілі екені анықталды. 1999 жылдың 16 қыркүйегінде қорғаныс министрі Уильям Коэннің қатысуымен өткен салтанатты шарада бос қалған жерлену орнының үстіндегі мәрмәр тақташа жаңа тақташамен ауыстырылды. Жаңа тақташаға "Американың жоғалған әскери қызметшілерін құрметтеу және оларға адал болу" деген сөздер жазылды. Қорғаныс министрлігінің өкілдері Вьетнам соғысының белгісіз қалдықтары табылмауы мүмкін екенін ескере отырып, ескі тақташаны жаңасына ауыстыруды шешті. Күмбезді жасыруға бағытталған әрекеттерден бас тартылды. 2000 жылы Мемориалдық амфитеатрдың шығыс кіреберіс залы тағы да судан зақымданып, басқа да проблемалар пайда болды. Конгресс 2001 қаржы жылында қандай жөндеу жұмыстары қажет екенін анықтау үшін 800 000 доллар бөлді. 2006 жылы жөндеу жұмыстары жүргізілді, оның ішінде жертөле, бірінші және екінші қабаттардағы судан келген зақымды жою, шатыр мен сыртқы дренажды жөндеу және жақсарту, сондай-ақ жертөледегі әйелдер дәретханасы мен шіркеуде су басуды болдырмау үшін жаңа гидроизоляциялық материалдар мен дренаж жүйелерін орнату. 2012 жылы Мемориалдық амфитеатрдың айналасындағы жолдарға қосымша жөндеу жұмыстары жүргізілді. 2008-2011 жылдардағы Арлингтон ұлттық зиратының басқарудағы кемшіліктеріне байланысты туындаған даудан кейін, Арлингтон ұлттық зиратының өкілдері зиратты жақсарту, күтіп ұстау және пайдалану үшін 32,6 миллион доллардан астам қаражат жұмсалмағанын анықтады. Осы қаражаттың бір бөлігі Мемориалдық амфитеатрдың айналасындағы тас жолдың шамамен бөлігін ауыстыруға және шығыс кіреберіс залындағы өрт сигнализациясы жүйелерін жаңартуға жұмсалды.

Extensive additional renovations in the amphitheater were made in the mid 1990s. Congress appropriated $4.82 million in fiscal 1992 to repair rainwater damage and fix leaks, and an additional $4.5 million in fiscal 1993 to restore damaged marble. Although the project was planned for completion in July 1995, a six month delay occurred because of protests regarding the way the contracts were awarded. Bids for the project came in much lower than anticipated, creating $2.7 million in savings. The Army used $34,405 to make whole the bidder who had protested the improper contract award. About $1.4 million of these savings were used to build new wheelchair access ramps and improve access to the amphitheater for handicapped or disabled individuals. The remaining $1.3 million were used to build a columbarium at the cemetery. Controversy about the renovation erupted in January 2011, however, when original decorative urns from the 1995–1996 renovation turned up at auction. The two 9 feet (3 m) tall urns, sculpted by Ulysses Ricci, formerly stood on either side of the stage in the amphitheater. Omni Construction, one of Clark Construction's subcontractors, was assigned to dispose of the urns. Omni turned the urns over to Pagliaro Brothers Stone of Upper Marlboro, Maryland. Pagliaro Brothers Stone said they did not have records about the urns' ultimate fate, but in 1997 the urns ended up in the hands of an unidentified antiques dealer. The dealer sold them to DHS Designs, an antique shop in Queenstown, Maryland. The urns (priced at $125,000) never sold, and in 2010 the owner of DHS Designs closed his store and put the urns up for auction. Potomack Company, the Alexandria, Virginia, auction house assigned to handle the urns, advertised them in December 2010—which brought the urns to the attention of preservationists in the D. C. area. According to unnamed preservationist experts interviewed by The Washington Post, the historic urns should have been restored or placed in a museum—not donated to private owners for sale. The U. S. Army, which manages Arlington National Cemetery, said it could not find the 1995 renovation contract and was unable to say what provisions for the urns' disposal had been made nor whether federal property and preservation agencies had been consulted before the urns were replaced. The plaza of Memorial Amphitheater was altered once more in 1999. The unidentified remains of a Vietnam War servicemember were interred in the Vietnam War vault at the Tomb of the Unknowns on May 28, 1984. But questions were raised in 1994 that indicated the Army (under pressure from the Reagan administration to placate veterans' groups by finding a Vietnam War unknown) ignored evidence that the remains could be identified. After extensive media attention, the Vietnam War unknown was exhumed from the Tomb of the Unknowns on May 14, 1998. DNA testing revealed on June 30, 1998, that the remains were those of United States Air Force 1st Lieutenant Michael Blassie. On September 16, 1999, the marble slab over the now empty burial vault was replaced by a new slab in a ceremony overseen by Secretary of Defense William Cohen. The new slab was inscribed with the words "Honoring and Keeping Faith with America's Missing Servicemen." Department of Defense officials decided to replace the old slab with a new one given how unlikely it was that unidentified Vietnam War remains would ever be found. Covering the vault to make it appear as if it did not exist was rejected. By 2000, the east entrance hall at Memorial Amphitheater was suffering water damage and other problems yet again. Congress appropriated $800,000 in fiscal year 2001 to identify what fixes might be needed. Repairs were made in 2006, which included ameliorating water damage in the basement, first floor, and second floor; repairing and improving roof and exterior drainage; and installing new waterproofing and drains to prevent flooding in the basement women's restroom and chapel. Additional repairs to the walkways around Memorial Amphitheater were made in 2012. In the wake of the Arlington National Cemetery mismanagement controversy of 2008 2011, Arlington National Cemetery officials discovered that more than $32.6 million in funds for cemetery improvements, maintenance, and operations had gone unspent. A portion of these funds were used to replace approximately of the flagstone walkway around Memorial Amphitheater and to replace fire alarm systems in the east entrance hall.

Амфитеатрда атақты жерлеу рәсімі мен қызмет көрсетулер

Мемориалдық амфитеатр көптеген Еске алу күні мен Ардагерлер күні салтанаттарына куә болды. 1921 жылы салтанатты түрде ашылғаннан бері Вудро Вильсоннан басқа барлық американдық президенттер ғимаратқа келді. Құрылыс Вильсонның президенттігі кезінде ашылғанымен, ол 1919 жылғы 2 қазанда ауыр инсультқа ұшырағандықтан, Мемориалдық амфитеатрға немесе Белгісіз қабірге ешқашан бармады. 1924 жылғы 3 ақпанда қайтыс болды. Президент Уоррен Г. Хардинг 1921 жылғы 30 мамырда Мемориалдық амфитеатрға келген алғашқы президент болды. Президент Хардинг 1921 жылғы қарашада Белгісіз қабірге зиярат еткен алғашқы президент болды. Хардинг сондай-ақ Мемориалдық амфитеатрда сөз сөйлеген алғашқы президент болды, ол 1923 жылғы 30 мамырда Еске алу күні Белгісіз қабірге гүл шоғын қойды. 1922 жылғы мамыр айында Хардинг Еске алу күні амфитеатрда өткен рәсімге қатысты, бірақ сөз сөйлемеді және гүл шоғын қоймады. 1922 жылғы қарашада Ардагерлер күні Белгісіз қабірге гүл шоғын қойды, бірақ амфитеатрда сөз сөйлемеді. 1923 жылғы 1 маусымда АҚШ армиясының алғашқы афроамерикандық полковнигі Чарльз Янг Арлингтон Мемориалдық амфитеатрында жерлеу рәсімімен құрметтелген төртінші сарбаз болды. Ол өткен жылы Африкада әскери атташе болып қызмет етіп жүргенде қайтыс болды. Мемориалдық амфитеатрда еске алу рәсімдері жиі өткізілетін болса да, амфитеатр көптеген танымал американдықтардың жерлеу рәсімдеріне де арналды. Амфитеатрда алғаш рет 1921 жылғы 30 наурызда Арлингтон ұлттық зиратында Конфедерация ескерткішін жасаған мүсінші Мозес Джейкоб Езекиелдің жерлеу рәсімі өтті. Сол кезден бері амфитеатрда өткен басқа жерлеу рәсімдеріне Армия генералы Джон Дж. "Блэк Джек" Першинг, Әуе күштері генералы Генри Х. "Хэп" Арнольд, Қорғаныс министрі Джеймс Форрестал және Антарктиканы зерттеуші және контр-адмирал Ричард Э. Бёрд кірді. 2002 жылы Мемориалдық амфитеатрда 11 қыркүйектегі Пентагонға жасалған шабуылда қаза тапқан 30 адамның сүйектеріне арналған жерлеу рәсімі өтті. Бұл амфитеатрда 1984 жылы Вьетнам соғысында қаза тапқан белгісіз әскери қызметкер жерленгеннен бері өткізілген алғашқы осындай рәсім болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңғы американдық ардагері Фрэнк Баклс 2011 жылы Мемориалдық амфитеатр шіркеуінде жатты. 1931 жылдан бері жыл сайын Мемориалдық амфитеатрда Жасыл жексенбілік күн шығысымен құрмет көрсету рәсімі өткізіледі. Мұндай алғашқы рәсім 1931 жылы өткізілді және оны масондық ұйым – Темплиерлер ұйымдастырды. Музыканы АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің оркестрі орындады. Бұл рәсімге президент Герберт Гувер және бірнеше мың адам қатысты. Бұл мереке Еске алу күні мен Ардагерлер күнімен бірге амфитеатрдағы жыл сайынғы ең көп қатысатын іс-шаралардың бірі болып табылады.

Memorial Amphitheater has been the site of numerous Memorial Day and Veterans Day ceremonies. Every American President except Woodrow Wilson has visited the building since it was dedicated in 1921. Although the structure was dedicated during Wilson's presidency, he never visited Memorial Amphitheater or the Tomb of the Unknowns due to a massive stroke on October 2, 1919, from which he never recovered. He died on February 3, 1924. President Warren G. Harding was the first sitting president to visit Memorial Amphitheater, which he did on Memorial Day on May 30, 1921. President Harding was the first President to visit the Tomb of the Unknowns, as he was present during its dedication in November 1921. Harding was also the first president to speak in the Memorial Amphitheater before laying a wreath at the Tomb of the Unknowns, which he did on Memorial Day on May 30, 1923. Harding attended a service in the amphitheater on Memorial Day in May 1922, but did not speak or lay a wreath. He laid a wreath at the Tomb of the Unknowns on Veterans Day in November 1922, but did not speak in the amphitheater. On June 1, 1923, Colonel Charles Young (United States Army), The United States Military's first African American Colonel, became the fourth soldier honored with a funeral service at Arlington Memorial Amphitheater. He had died the previous year while serving as an attaché in Africa. While memorial services in Memorial Amphitheater are common, the amphitheater has also hosted the funerals of many famous Americans. The first funeral to be held in the amphitheater was that of sculptor Moses Jacob Ezekiel, creator of the Confederate Memorial at Arlington National Cemetery, on March 30, 1921. Other funerals held in the amphitheater since then include those of General of the Armies John J. "Black Jack" Pershing, General of the Air Force Henry H. "Hap" Arnold, Secretary of Defense James Forrestal, and Antarctic explorer and Rear Admiral Richard E. Byrd. A funeral service for the unidentified remains of 30 victims of the September 11 attacks on The Pentagon was held at Memorial Amphitheater in 2002. It was the first time the amphitheater had held such a service since the interment of an unknown member of the armed forces representing Vietnam War dead in 1984. Frank Buckles, the last American veteran of World War I, lay in state in the Memorial Amphitheater Chapel in 2011. An Easter sunrise service has been held at Memorial Amphitheater every year since 1931. The first such service was held in 1931 and organized by the Knights Templar, a group of Freemasons. Music was provided by the United States Marine Band. President Herbert Hoover attended the service, along with several thousand people. Along with Memorial Day and Veterans Day ceremonies, it is one of the annual and most well attended events in the amphitheater.