Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық бейсболшы (1921–2001)
American baseball player (1921 2001)
Феррис Рой Фэйн (29 наурыз 1921 – 18 қазан 2001) – американдық кәсіби бейсболшы. Ол 1947 жылдан 1955 жылға дейін Басты Лига бейсболында бірінші базалық ойыншы ретінде ойнады. Бес мәрте All-Star атанған Фэйн екі рет American League соққы беру чемпионатында жеңіске жетті, ал оның карьералық базаға шығу көрсеткіші 0.424 – Басты Лига бейсболы тарихында 13-орында тұр. Фэйн Америка лигасында «Филадельфия Атлетикасы», «Чикаго Уайт Сокс», «Детройт Тайгерс» және «Кливленд Индианс» командаларымен тоғыз маусым ойнады. Канзас-Ситиге көшкенге дейін «Атлетика» клубының соңғы жұлдыздарының бірі ретінде танымал болған ол алаңда да, алаңнан тыс жерде де шаршаңқы мінезді болды. Соңында бұл оның ойын қабілетіне әсер етті, және «Атлетика» 1952 жылғы маусымнан кейін оны сатты. Өмірінің соңғы жылдары Фэйн заңмен проблемаларымен, негізінен марихуана өсіруімен байланысты жаңалықтарда көрінді.
Ferris Roy Fain (March 29, 1921 – October 18, 2001) was an American professional baseball player. He played as a first baseman in Major League Baseball from 1947 to 1955. A five time All Star, Fain won two American League batting championships and his career on base percentage of .424 ranks 13th highest in Major League Baseball history. Fain played nine seasons with the Philadelphia Athletics, Chicago White Sox, Detroit Tigers and Cleveland Indians in the American League. Known as one of the Athletics' last stars before moving to Kansas City, he had an explosive temper on and off the field. Eventually it affected his playing ability, and the Athletics traded him after the 1952 season. In his later life, Fain made headlines for his troubles with the law, mainly growing marijuana.
Ерте өмір
Фэйн Техас штатының Сан-Антонио қаласында дүниеге келді, ол 1912 жылғы Кентукки Дербиде атын Дувальді екінші орынға жеткізгендігімен танымал жокей Оскар Фэйннің және үй шаруасының қызы болды. Оның балалық шағы "өте зорлықпен" өтті, әсіресе бала кезінде қайтыс болған әкесінен көп көріп өтті. Анасы отбасын асырау үшін үй шаруасын істеді. Ол жоғары мектептің соңғы курсында Тынық мұхиты лигасының «Сан-Франциско Силз» командасына қосылды, онда команданың басшысы Лефти О’Дул оның әуесқой статусы оны командаға қабылдауға мүмкіндік бермегендіктен, айына 200 доллар «көлеңкеде» төлеуді ұсынды. 1948 жылғы маусымда Фэйн 145 ойынға қатысты, оның орташа көрсеткіші .288, жеті рет үйден шығып, мансабындағы ең жоғары көрсеткіш – 88 ұпай жинады. 1950 жылы Фэйн мансабындағы ең көп – 150 ойынға қатысты, .282 орташа көрсеткішпен 10 рет үйден шығып, 83 ұпай жинады және ол алғашқы «All Star» командасына шақырылды. Ол сондай-ақ лигада екі базалық соққыдан (43), базаға шығу пайызы бойынша көшбасшы болды және ең құнды ойыншы сыйлығында жеңімпаз «A's» командасының ойыншысы Бобби Шантцтан кейін алтыншы орынды иеленді. Саудадан кейін «Ақ соққылардың» бас менеджері Фрэнк Лейн Фэйнды алғаннан кейін, команданың «бейстеболдағы ең жақсы қорғаныс алаңы» бар екенін мәлімдеді. Келесі жылы тізесіне жарақат алғаннан кейін Фэйн толыққандай өркендемеді. Бірақ 1954 жылдың 16 маусымында ол «парк ішінде» үлкен соққы жасады. Ол «Ақ соққылардың» досы Нелли Фокс, Джордж Келл және Чико Карраскельмен бірге «All Star» ойынында бастапқы құрамда қатысты. Бұл 1954 жылғы «Ақ соққылар» командасын «All Star» ойынында бір командадан төрт ойыншы бастаған алғашқы команда етті. 1955 жылы ол «Детройт Тайгерс» және «Кливленд Индианс» командаларында ойнады. Ол .260 орташа көрсеткішпен екі рет үйден шығып, 31 ұпай жинады; алайда тізесіне байланысты қиындықтар туып, маусым соңында карьерасын аяқтады. 1988 жылы полиция оның үйіне тағы бір рейд жүргізді, онда ол өсіруге арналған қорада тағы 400 марихуана өсімдігін өсіріп жатқандығы анықталды. Фэйн марихуананы сату мақсатымен иеленгені үшін айыпталды және кепілсіз қамауға алынды. Ол 18 ай түрмеге кесілді. 1994 жылы «The Sacramento Bee» газетіне берген сұхбатында Фэйн өзінің құқықтық мәселелерін талқылап, «оның оны қалай өсіру керектігін білгенін» айтты. «Мен бейсбол ойнағандай осы істе де шебермін» деді ол және осы арқылы өмір сүруге тырысқанын мәлімдеді. Соңғы жылдары ол екінші әйелімен көптеген сұхбаттардан қашып, өзін-өзі оңашалап өмір сүрді. Фэйн 2001 жылдың 18 қазанында 80 жасында Джорджтаун, Калифорниядағы лейкемия мен қант диабетінің асқынуынан қайтыс болды.
Fain was born in San Antonio, Texas, the son of Oscar Fain, a jockey best known for leading his horse Duval to a second place finish in the 1912 Kentucky Derby, and a domestic maid. He had a "very abusive" childhood, mainly at the hands of the father, who died when he was still a child. His mother did domestic work in order for the family to survive. He joined the San Francisco Seals of the Pacific Coast League during his senior year of high school, when Seals manager Lefty O'Doul offered to pay $200 a month "under the table", as Fain's amateur status made him ineligible to join the team. In the 1948 season, Fain played in 145 games, with an .288 batting average, seven home runs, and what would be a career high 88 runs batted in. In 1950 Fain played in a career high 150 games, batting .282 with 10 home runs and 83 RBI as he was named to his first All Star team. He also led the league in doubles (43), and on base percentage and third in hits as he finished sixth in the Most Valuable Player award behind winner and A's teammate Bobby Shantz. After the trade, White Sox general manager Frank Lane proclaimed with his acquisition of Fain, the White Sox had the "finest defensive infield in baseball". After suffering a knee injury the following year, Fain never really got back on track. But on June 16, 1954, he hit an inside the park grand slam. He participated in his last All Star Game as a starter alongside his White Sox infield teammates Nellie Fox, George Kell and Chico Carrasquel. It made the 1954 White Sox the first team ever to have four infield starters from the same team starting the All Star Game. In 1955, he played for the Detroit Tigers and Cleveland Indians. He batted .260 with two home runs and 31 RBIs; however he was hobbled by knee issues and retired after the season. In 1988, the police conducted another raid at his home, where he was found growing another 400 plants of marijuana in a barn used as a grow house. Fain was charged with possession to sale marijuana and was held without bail. He was sentenced to 18 months' imprisonment. In a 1994 interview with The Sacramento Bee, Fain discussed his legal issues, stating that he "knew how to grow the stuff. I was as adept at it as I was in playing baseball", and that he was trying to make a living out of it. He led a mostly reclusive lifestyle with his second wife in his final years, with only the occasional interview. Fain died October 18, 2001, at the age of 80, in Georgetown, California from complications from leukemia and diabetes.