Медицинадағы белсенді араласушылық және паллиативтік күтімнің маңызы
Interventionism (medicine)
Медицинадағы интервенционизм – науқастың өмірін ұзартуға бағытталған, бірақ тиімсіз емге қарсы сын. Отбасы мүшелерінің қабылдауы қиын, дәрігерлердің алаңдаушылығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Интервенционизм, медицина практикасын талқылау кезінде, әдетте, пациенттерді дәрігер ұсынған, өмірді ұзарту немесе кем дегенде барлық мүмкіндіктерді жасау туралы субъективті сезім беруге бағытталған сыртқы емдеуді пассивті қабылдаушылар ретінде қарастыратын медициналық модельдің сыншылары қолданатын кемсітуші термин. Интервенционизмді көбінесе аурудың өліміне дайын емес науқастар мен олардың отбасы мүшелері қолдайды. Көптеген денсаулық сақтау қызметкерлері адамдарға емдеуге бағытталған немесе өмірді ұзартатын емнің нәтижесіз медициналық көмек екенін айтуға қиналады, ал науқастар мен олардың отбасылары дәрігерден дұрыс, бірақ жағымсыз ақпарат алғанда көбінесе ашуланып, қабылдамайды. Мұндай емдеулер инвазивті емес емдеулерге қарағанда ауру мен өлім-жітімнің жоғарылауына әкеледі. Интервенционизм оптимизмге байланысты, яғни науқастың ең қиын жағдайдан да жеңіп шығады деген сенімге. Оптимизм науқастарды сәттілік мүмкіндігі өте төмен емдерге түсуге итермелейді, олардың сәттілікке жеткен аз ғана топтың бөлігі болатынына қате және негізсіз сеніммен, көпшілікке қарағанда. Өлім аузындағы науқастар үшін интервенционизм ұстанымы емдеушілер мен науқастарға паллиативтік күтімнің мүмкіндіктерін толық пайдалануға кедеріс келтіреді. Паллиативтік күтімнің басты мақсаты – науқастың күнделікті өмірін жақсарту, дәрі-дәрмектерді тиімді басқару, практикалық көмек көрсету, мүмкін болатын асқынуларды жоспарлау және басқа да қызметтер арқылы. Паллиативтік күтім алатын науқастар көбінесе ұзақ өмір сүреді, медициналық дағдарыстардың саны азаяды, медициналық шығындар төмендейді және өмір сапасы айтарлықтай жақсарады.
Interventionism, when discussing the practice of medicine, is generally a derogatory term used by critics of a medical model in which patients are viewed as passive recipients receiving external treatments provided by the physician that have the effect of prolonging life, or at least of providing a subjective sense of doing everything possible. Interventionism is commonly encouraged by terminally ill patients and their family members when they are emotionally unprepared to acknowledge that the patient is going to die. Most healthcare providers are uncomfortable telling people that further cure oriented or life extending treatment is futile medical care, and patients and families are frequently angry with the provider or feel rejected by the provider when they are given accurate, but negative, information about the patient's prospects. with increased morbidity and mortality compared to less invasive procedures. Interventionism is related to optimism bias. This is the belief that the patient will beat the odds, no matter how unlikely this might be. Optimism bias encourages patients to undertake treatments that have only tiny chances of success, in the erroneous and irrational belief that they will be part of the tiny minority that is successful, rather than part of the vast majority who are not. With terminally ill patients, the attitude of interventionism prevents providers and patients from taking full advantage of palliative care options. The primary focus for palliative care is improving the patient's immediate, daily life through better management of medications, practical assistance, planning for possible complications, and other services. Patients who use palliative care services usually live longer, have fewer disruptive medical crises, incur fewer medical expenses, and have significantly higher quality of life.