Кіріспе

Жапондық ракеталық ұрысқа қарсы жоба

Бұл – Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында жасалған жапондық ракеталық ұрысқа қарсы ұшақ. Jinryū әлі де әзірлену үстінде болғанда, Mizuno әскер мен әскери-теңіз күштерінің Boeing B-29 Superfortress бомбалаушыларына қарсы қорғану үшін өте қажет болған ұшақтың жобасын бастады. 1945 жылдың 15 тамызында Жапония одақтастарға бас иген кезде, әзірлену үстіндегі барлық ұшақтар, оның ішінде Jinryū және Shinryū II тоқтатылды. Shinryū II – Kyushu J7W Shinden ұшағынан кейін Жапонияда жасалған екінші канарлы (canard) конструкциялы ұшақ.

Даму

1944 жылдың маусым айында Жапония үстінен алғашқы Боинг B-29 Суперфортресс бомбалаушылары пайда болды. Бұл жапон қалаларының, инфрақұрылымының және өнеркәсібінің конвенциялық және өртке қарсы бомбалау шабуылдары арқылы күлге айналуының бастамасы болды. Ұшақ өнеркәсібі басым мақсат болғандықтан, Жапон императорлық әскери-теңіз авиация бюросы (海軍航空本部) B-29 қаупімен күресудің жолдарын іздеді. Бір идея – бомбалаушыларды қарсы алуға жылдам көтеріле алатын қорғаныс ұшағы. Осылайша Мизуно Шинрю дүниеге келді. Дегенмен, Шинрюді әзірлеу әлдеқайда дәстүрлі ұшақ жобаларымен басталды. 1944 жылдың қарашасында Әскери-теңіз авиация бюросы камикадзе (神風) миссияларын орындауға арналған ұшақтың мүмкіндіктерін қарастырды. Миссия ерекше болмаса да, зерттеліп жатқан ұшақтың планер болатыны жаңалық болды. Бюроның пікірінше, планерлер жағалаудағы немесе үңгірлерден зымыран күштерімен ұшырылып, ұшқыштар одақтас кемелеріне немесе танктеріне ұшақ пен оның ішіндегі жарылғыш жүкпен бағытталған болар еді, егер Жапон аралдарына шабуыл жасалса. Бюро Йокосукадағы Әскери-әуе техникалық арсеналына (海軍航空技術廠) планерді іске асыру міндетін тапсырды. Жобаны Шигеки Сакакибара басқарды, ол планердің әр бөлігіне жауапты бірнеше команда құрды. Бөлімдерге қанаттар, фюзеляж, басқару беттері, аэродинамикалық сынақтар және прототип аяқталғаннан кейін сынақ ұшулары кірді. Әскери-теңіз авиация бюросы планерді мүмкіндігінше көп ағаштан жасауды бұйырды. Бұл шектеу екі себепке байланысты болды. Біріншіден, ағаш пен металлдің минималды қолданылуы планерді кез келген шағын шеберханада ағаш өңдеу құралдарын пайдаланып жасауға мүмкіндік береді, екіншіден, металл қорлары басқа әскери мақсаттар үшін сақталды. Көптеген жобалық шешімдерді Акита Йосио жасады. Сан алуан идеялар талқыланып, эскиздер салынды, және Акита мен оның командалары арасындағы ұзақ ой-толғаныстардан кейін 1945 жылдың мамырына қарай жоба аяқталды. Спорттық жабдықтармен танымал шағын планер өндіруші Mizuno Corporation прототипті аяқтауға жақын болды. Планер өте қарапайым, жоғары қанатты моноплан болды. Тік және жалпақ қанаттары кең, бірақ қысқа арақашықтығы бар, бұл тәжірибесіз ұшқыштар үшін басқаруды жеңілдетуге арналған. Сондай-ақ, платформаға планерді әуеге көтеру үшін қолданылатын зымыран қозғалтқыштарын орнатуға болатын. Ұшқыш ашық кабинада отырды. Жоба тексеру үшін Әскери-теңіз авиация бюросына жіберілді. Сакакибара жоспарларды зерттеді және талдаудан кейін планерде кемшіліктер бар екенін және өзгерістер қажет екенін анықтады. Осы өзгерістер енгізілгеннен кейін жоба мақұлданды. 1945 жылдың маусым айының ортасында "Жинрю" деп аталған планерді жасау жұмыстары басталды. Құрылысты жеделдету үшін алғашқы прототиптің бөлшектері жасалып жатқанда, "Жинрю" үшін түпкілікті жобалар мен жұмыс жоспарлары дайындалды. "Жинрю" құрылысын қайтадан Mizuno компаниясына тапсырды. Компания екі прототипті жылдамдықпен жасады, сондықтан жел тоннелінде жобаны сынау әлі де жалғасып жатты. Шындығында, "Жинрю" алғашқы сынақ ұшуын Тоншо мен Сакакибараға сынақтардың нәтижелері берілместен бұрын жасады. 1945 жылдың шілде айының ортасында Токиодан солтүстік-шығысқа қарай Ибараки префектурасындағы Ишиока әуежайынан алғашқы ұшуды Ташичи Нарабаяши жасады. "Жинрю" ұшағын "Тачикава Ки 9" ұшағымен сүйреп, соғыстың басында планерлерді ұшудағы шеберлігімен танымал болған Сабуро Фуджикура ұштырды. Бірінші сынақ кезінде Нарабаяши "Жинрю" ұшағының басқаруын бағалады. Қону кезінде ол планер тұрақты және жақсы басқару қасиеттеріне ие екенін айтты. Екінші ұшу кезінде Нарабаяши "Жинрю" ұшағының суға түсу қабілетін зерттеді. Бірнеше секірулерден кейін Ki 9 және "Жинрю" ұшақтары ұшып кетті. , биіктікте Нарабаяши Ki 9 ұшағынан ажыратылды, бірақ сүйрегіш арқанның босатылуы істемегенін анықтады; алайда ол арқанды кесіп, сынақ ұшуын жалғастыра алды. Нарабаяши "Жинрю" ұшағын суға батырғанда және жерге жеткенде, желкеннің дірілі қатты болды, ол өлшегіштерді оқи алмады. Жылдамдықты азайту үшін мұрынды жоғары көтеріп, Нарабаяши дірілдің тоқтағанын байқады. Нарабаяши төмен түсіп бара жатқанда дірілді тексеріп, жерге қонғаннан кейін мәселені қайта қарады. Қорытындысы - құйрық жеткілікті күшейтілмеген және тік тұрақтандырғыш тым кішкентай болған. "Жинрю" ұшағының құйрығын күшейтіп, екінші тұрақтандырғыш орнатылды. Өзгерістер кейін ауада және өзгертілген "Жинрю" моделінің жел тоннелінде сынақтарында расталды. "Жинрю" ұшағына отыру алдында Нарабаяши ұшақтың тұрақсыздығы болуы мүмкін екенін күдіктенді, және осы күдігі расталды. "Жинрю" ұшағының басқару және ұшу қасиеттері дәлелденгеннен кейін, сынақ кезегі – қуатты ұшуға көшті. Планер Касумигаурадағы әуежайға, Ишиокадан шамамен солтүстікке орналасқан жерге көшірілді. Мұнда "Жинрю" үш Toku Ro I Type I зымыран қозғалтқыштарын орнатуға өңделді, олар 10 секундтық жану кезінде барлығы 1500 кг итеру күшін беретін еді. Зымыран тізімінің сынақтары екі қателіктерді көрсетті. Біріншісі – зымырандардың сапасы, олардың көптеген сәтсіздікке ұшырауы. Екіншісі – жану уақытының тұрақсыздығы. Нарабаяши алаңдаушылығын білдірді және оны "Жинрю" жобасын басқарып жүрген майор Суганумаға жіберді. Зымыран қозғалтқыштарына қатысты күмәнін білдіргеннен басқа, ол "Жинрю" камикадзе миссияларына жарамсыз болады деп мәлімдеді, өйткені ұшу қасиеттерін жақсарту үшін жасалған өзгерістерге қарамастан, оны басқару қиын болды. Нарабаяши планерді камикадзе операциялары үшін пайдаланудың орнына, оны әрқайсысы 30 секундтық жану уақыты бар алты зымыран қозғалтқышын орнатуға өңдеуді ұсынды. Ол максималды жану кезінде "Жинрю" 800 км/сағ жылдамдыққа жете алатынын болжады және қару ретінде ол IJA-ның 88 мм зениттік пушкаларында қолданылатын артиллериялық снарядтардан бейімделген он жарылғыш зарядты тасымалдай алатынын көздейді (вероятно, Тип 92). Нарабаяши "Жинрю" ұшағын танктер мен кемелерге қарсы қолдануға болады, сонымен қатар АҚШ-тың B-29 бомбалаушыларын шабуылдауға да қолдануға болады деп келісті. Зымырандармен байланысты мәселелерге қарамастан, "Жинрю" ұшағын қуатты ұшуға дайындау жұмыстары жалғасты. Алайда, майор Суганума "Шинрю II" дамуының катализаторы болды. Нарабаяшидің алаңдаушылығын ескере отырып, Суганума "Жинрю" ұшағын қайта қарап, ұшақ емес, перехватчик үшін жоба жасау үшін команда құрды. Суганума бұл идеяға қызығушылық танытты, өйткені оның 32 секундтық жану уақытын ұсынатын зымыран қозғалтқыштарына қол жеткізілді. "Жинрю" жобасынан Сакакибара, жетекші дизайнер, және прототип құрылысын қадағалайтын Йосио Тоншо есімді екі адам сақталды. Юдзиро Мураками "Шинрю II" ұшағының аэродинамикалық сынақтарын жүргізуге жауапты болды. "Шинрю II" ұшағын дамыруға тағайындалған барлық адамдар Суганумадан ең жоғары құпия сақтауды сақтауға бұйрық берді. "Жинрю" ұшағынан айырмашылығы, "Шинрю II" бастапқыда перехватчик ретінде құрастырылатын болды. Сакакибара соғыс кезінде мұндай мүмкіндігі бар екінші жапон ұшағы болған (біріншісі – Kyushu J7W Shinden) канардық схеманы қолданды. Сонымен қатар, негізгі қанаттар қиылған дельтаға ұқсас платформаға ие болды. Бұл жобалық ерекшеліктер ұшудағы тұрақтылықты және жақсы басқару қасиеттерін қамтамасыз ету мақсатында енгізілді. Орташа жапон ұшқышының канарлық жабдықталған ұшақтармен тәжірибесі аз болғандықтан, "Шинрю II" ұшағының әрбір негізгі қанатының үстіне спойлерлер орнатылды. Әр спойлер...