Жапонның 1940 жылғы Tsu 11 моторлы реактивті қозғалтқышы, Yokosuka MXY7 Ohka бомбасын қоздырған. Неміс Hirth HM 504 негізінде жасалған, жанар майды инжекциялау жүйесі бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1940 жылдардағы жапондық моторлы реактивті ұшақ қозғалтқышы
1940s Japanese motorjet aircraft engine
Исикаважима Цу 11 – Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңдерінде Жапонияда шағын санымен өндірілген моторлы реактивті қозғалтқыш. Ол негізінен жапондық Йокосука MXY7 Ohka ұшатын бомбасын, камикадзе қаруын итеру үшін жасалған.
The Ishikawajima Tsu 11 was a motorjet produced in small numbers in Japan in the closing stages of World War II. It was principally designed to propel the Japanese Yokosuka MXY7 Ohka flying bomb, a kamikaze weapon.
Жобалау және әзірлеу
Tsu 11 төрт цилиндрлі кері тізбектес Hitachi Hatsukaze Toku Model 13 поршеньді қозғалтқышын пайдаланды – неміс Hirth HM 504 кері тізбектес төрт цилиндрлі ауамен салқындатылатын қозғалтқышының лицензиялық нұсқасы, ал "модель 13" нұсқасы оның бір сатылы компрессорды іске қосуға бейімделгенін көрсетеді. Компрессордың артына отын инжекциясы жүйесі орнатылған. Жұмыс істеген кезде отын қысылған ауамен араластырылып, нәтижесінде пайда болған қоспа тұтандырылып, итеру күші жасалды. Қозғалтқыш Ohka Type 11 қаруларының басты кемшілігін – шектеулі ұшу қашықтығын жою мақсатымен жасалған. 11-типтің қатты отынмен жұмыс істейтін ракеталық қозғалтқыштары үлкен үдеуді қамтамасыз еткенімен, жанар уақыты өте қысқа болды. Осының салдарынан Ohka-ны тасымалдаушы ұшақ нысанаға өте жақын ұшуға мәжбүр болды, бұл оны құлатуға осал етті. Іс жүзінде, Ohka-ны тасымалдаған бомбалаушылардың көпшілігі қаруларын іске қосу мүмкіндігіне ие болмай тұрып атып түсірілді. Реактивтік қозғалтқыш жоғары жылдамдық пен Ohka-ны босату және аймақтан кету үшін тасымалдаушы ұшақтың қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін жеткілікті ұшу қашықтығын береді деп есептелді. Қозғалтқыш алғаш рет 1944 жылдың біраз уақытында Yokosuka P1Y бомбалаушы ұшағының астына ілініп сынақтан өтті және өндіріске беруге жеткілікті сәтті деп танылды. Ohka қозғалтқышты ұзартылған фюзеляжда орналастыруға бейімделді, ал бүйірлеріне реактивтік ауа түсетін тесіктер қосылды. Бұл конфигурация Ohka Type 22 деп аталды. Tsu 11 сонымен қатар Yokosuka MXY9 Shuka ("Күзгі от") – Mitsubishi J8M ракеталық қозғалтқышымен жабдықталған ұшқыштарды дайындауға арналған оқу ұшағын иелену үшін де таңдалды. Алайда, соғыс аяқталуға жақын болғандықтан, ешқайсысы да пайдалануға енбеді. Tsu 11 қозғалтқышының жалғыз данасы Вашингтондағы Ұлттық әуе және ғарыш мұражайында сақтаулы. 1997 жылы ол мұражайдың Ohka 22-сін қалпына келтіру кезінде орнатылды. Қозғалтқыштың қалпына келтіру процесіндегі инженерлік талдау отын инжекциясы мен жану қозғалтқыштың қуатына көп үлес қоспағанын, ал итеру күшінің басым бөлігі компрессор арқылы жасалғанын көрсетті.
The Tsu 11 used a four cylinder inverted inline Hitachi Hatsukaze Toku Model 13 piston engine — a license built version of the German Hirth HM 504 inverted, inline four cylinder air cooled engine, with the "model 13" version indicating its adaptation to drive a single stage compressor. A fuel injection system was fitted behind the compressor. In operation, fuel would be mixed with the compressed air and the resulting mixture ignited, creating thrust. The engine was designed to overcome the major shortcoming of the Ohka Type 11 weapons, that of limited range. The Type 11 was powered by solid fuel rocket motors, which provided tremendous acceleration, but had a very short burn time. The upshot of this was that the Ohka's carrier aircraft would have to fly very close to the target, making it vulnerable to interception. In practice, most Ohka carrying bombers were shot down before they ever had the opportunity to launch their weapons. It was reasoned that a jet engine would provide high speed as well as enough range to keep the carrier plane safe long enough to release the Ohka and leave the area. The engine was first tested hung underneath a Yokosuka P1Y bomber sometime in 1944 and was deemed successful enough to order into production. The Ohka was adapted to accommodate the engine in a lengthened fuselage with jet intakes added at the sides. This configuration was designated Ohka Type 22. The Tsu 11 was also selected to power the Yokosuka MXY9 Shuka ("Autumn Fire") a trainer intended to prepare pilots for the Mitsubishi J8M rocket powered interceptor. Neither of these aircraft entered service, however, as their development took place too late in the war. A single example of a Tsu 11 engine exists, preserved at the National Air and Space Museum in Washington, DC. In 1997 it was installed in the museum's Ohka 22 during its restoration. Engineering analysis of the engine during the restoration process suggested that the fuel injection and combustion probably contributed little to the power of the engine, with most of the thrust actually being produced by the compressor.