Джеймс Монкрифф: Шотландиялық заңгер және саясаткердің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Шотланд заңгері және саясаткері

Джеймс Монкрейф, 1-ші Монкрейф бароны (1811 жылдың 29 қарашасы – 1895 жылдың 27 сәуірі) – шотланд заңгері және саясаткері.

Өмір

Монкрейф 1811 жылғы 29 қарашада Джордж Робертсонның қызы Эннге дүниеге келді. Ол ата-анасының Эдинбургтағы Нортумберленд көшесіндегі 13-ші үйінде туған. Эдинбург орта мектебінде білім алғаннан кейін Эдинбург университетінде заң оқыды және 1833 жылы Адвокаттар факультетіне қабылданды. 1850 жылы Шотландияның бас солиситоры, ал 1851–1852, 1852–1858, 1859–1866 және 1868–1869 жылдары Лорд-адвокат болып тағайындалды. 1858–1869 жылдары Адвокаттар факультетінің деканы қызметін атқарды. 1869 жылдан 1888 жылға дейін Лорд-Сот Клеркі болды. 1860 жылы ол жылдық салық туралы заң жобасын қабылдауға көмектесті, бұл мәселеге еркін шіркеудің өкілі ретінде ерекше қызығушылық танытты, ал келесі жылы бург және приходтық мектептерге қатысты маңызды заң жобасын өткізді. 1861 жылы ол Эдинбург және Глазго банкі директорларының бірі, сэр Уильям Джонстонды қорғауда жетекші кеңесші болды, ал 1863–1864 жылдары әйгілі Ельвертон ісінде кеңесшілік жасады. 19 жыл бойы Лорд Монкрейф сот төрелігінде болды, Чантреллдің (1878) ісін, Глазго банкі директорларының (1878), динамитшілердің (1883) және крофтерлердің (1886) ісін қарады. Соттан тыс Монкрейф көптеген басқа да мәселелермен айналысты. Лектор ретінде оған үлкен сұраныс болды және ол Эдинбург пен Глазгода Философиялық институтқа, Корольдік қоғамға, Заңгерлер қоғамына, Шотландия заңгерлер қоғамына және басқа да ұйымдарға әдеби, ғылыми және саяси тақырыптарда көптеген дәрістер оқыды. Монкрейф 1871 жылы анонимді түрде «Менің наразы туысыма сапар» атты роман жариялады, ол Фрейзер журналынан қосымшалармен қайта басылды. Ол сондай-ақ «Эдинбург шолуына» жиі үн қосты. 1858 жылы Монкрейф Эдинбург университетінен LL.D. (заң ғылымдарының докторы) атағын алды. 1868–1871 жылдары Глазго университетінің ректоры болды, содан кейін 1879 жылы LL.D. атағын тағы да алды, ал 1869 жылы Жеке кеңес мүшесі болып тағайындалды. 1871 жылғы 23 мамырда ол Біріккен Корольдіктің баронеттік атағына ие болды, Кинросс графтығындағы Кильдуфф баронеті атанды. 1874 жылғы 9 қаңтарда ол Біріккен Корольдіктің Пирліктегі Кинросс графтығындағы Туллиболе бароны Монкрейф атанды; 1878 жылы Endowed Institutions (Scotland) Act бойынша корольдік комиссар болып тағайындалды, ал 1883 жылы ағасынан кейін Монкрейфтің 11-ші баронеті болды. 1875 жылы ол табиғатты қорғаушылық ұйым – Кокберн қауымдастығының алғашқы президенті болды және 1893 жылға дейін осы лауазымда қалды. 1888 жылдың қыркүйегінде Монкрейф Лорд-Сот Клеркі қызметінен кетіп, өзінің естеліктерінің дайындығына кірісті. Осы жұмыста ол 1895 жылғы 27 сәуірде қайтыс болғанға дейін шаршаған жол жүрді.

Moncreiff was born on 29 November 1811 to Ann, daughter of George Robertson, R. N. and Sir James Wellwood Moncreiff, 9th Baronet, a Scottish judge. He was born at his parents' Edinburgh townhouse on 13 Northumberland Street. He was educated at Edinburgh High School then studied law at the University of Edinburgh and was admitted to the Faculty of Advocates in 1833. He was appointed Solicitor General for Scotland in 1850, and Lord Advocate from 1851 to 1852, from 1852 to 1858, from 1859 to 1866 and from 1868 to 1869. He was Dean of the Faculty of Advocates from 1858 to 1869. He was appointed Lord Justice Clerk from 1869 to 1888. In 1860, he helped pass the annuity tax bill, a subject in which, as a free churchman, he took close interest, and in the following year he carried the major bill relating to burgh and parochial schools. In 1861 he was engaged as leading counsel in the defence of Sir William Johnston, one of the directors of the Edinburgh and Glasgow bank, and in 1863 4 he was counsel in the famous Yelverton case. For 19 years Lord Moncreiff occupied the judicial bench, presiding over the trials in the justiciary court of Chantrelle (1878), the City of Glasgow Bank directors (1878), the dynamitards (1883), and the crofters (1886). Extrajudicially Moncreiff was occupied in many other matters. As a lecturer he was in great request, and delivered numerous orations in Edinburgh and Glasgow on subjects of literary, scientific, and political interest to the Philosophical Institution, Royal Society, Juridical Society, Scots Law Society, and other bodies. Moncreiff also published anonymously in 1871 a novel entitled A Visit to my Discontented Cousin, which was reprinted, with additions, from Fraser's Magazine. He was also a frequent contributor to the Edinburgh Review. In 1858 Moncreiff received the honorary degree of LL. D. from the University of Edinburgh. From 1868 to 1871 he was rector of the University of Glasgow from which he received a second honorary doctorate of LL. D. in 1879, and in 1869 he was appointed a member of the Privy Council. On 23 May 1871 he was created a baronet of Kilduff in the County of Kinross in the Baronetage of the United Kingdom. On 9 January 1874 he was created Baron Moncreiff, of Tulliebole in the County of Kinross in the Peerage of the United Kingdom; in 1878 he was appointed a royal commissioner under the Endowed Institutions (Scotland) Act, and in 1883 he succeeded his brother as 11th baronet of Moncreiff. In 1875, he became the inaugural President of the conservationist group the Cockburn Association, a position he held until 1893. In September 1888, Moncreiff resigned the position of Lord Justice Clerk, and took up the preparation of his Memorials. On these he was engaged till his death on 27 April 1895.

Отбасы

1834 жылдың 12 қыркүйегінде Монкрейф, Шотландия шіркеуінің прокуроры және Бервикшир мен Хаддингтоншир округтерінің шерифі болған Роберт Беллдің (1781–1861) жалғыз қызы Изабелла Беллге (1881 жылы қайтыс болған) үйленді. Олар Эдинбург қаласының батыс бөлігіндегі 47 Moray Place мекенжайында тұрды. Олардың екі қызы мен бес ұлы болды. Олардың үлкен ұлы Генри Монкрейф, 2-ші Монкрейф бароны 1888 жылдан бастап Лорд Велвуд титулымен Сессия лорды қызметін атқарды.