Генри Томас Кокберн: Шотландиялық заңгер, судья және әдебиетші тұлғасы
Henry Cockburn, Lord Cockburn
Генри Томас Кокберн (1779-1854) – шотландский юрист, судья, писатель. Был генеральным солиситором Шотландии, автор статей в Edinburgh Review. Тарих, құқық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд заңгері, судьясы және әдеби тұлға (1779–1854)
Scottish lawyer, judge and literary figure (1779–1854)
Генри Томас Кокберн, Боналидің лорды Кокберні (/k//oʊ//b//ər//n/ KOHbərn; Кокпен, Мидлотиан, 26 қазан 1779 – Бонали, Мидлотиан, 26 сәуір/18 шілде 1854) – шотланд заңгері, судьясы және әдеби тұлға. Ол 1830-1834 жылдар аралығында Шотландияның бас прокуроры қызметін атқарды.
Henry Thomas Cockburn of Bonaly, Lord Cockburn ('/k//oʊ//b//ər//n/ KOHbərn; Cockpen, Midlothian, 26 October 1779 – Bonaly, Midlothian, 26 April/18 July 1854) was a Scottish lawyer, judge and literary figure. He served as Solicitor General for Scotland between 1830 and 1834.
Өмірбаян және білім
Оның анасы Джанет Рэнни, әпкесі Элизавета арқылы ықпалды лорд Мелвиллдің жеңгесі болды, ал әкесі Арчибальд Кокберн Мидлотиан округінің шерифі және Казначейство сотының бароны еді. Ол Корольдік жоғары мектепте және Эдинбург университетінде оқыды.
His mother Janet Rannie was a sister in law of the influential Lord Melville, through her sister Elizabeth, and his father, Archibald Cockburn, was Sheriff of Midlothian and Baron of the Court of Exchequer. He was educated at the Royal High School and the University of Edinburgh.
Әдеби мансап
Кокберн үнемі «Эдинбург рецензиясына» үлес қосты. Ол кездегі танымал журналдың бірінде ол былай сипатталған: «Орташа бойлы, денелі, күшті, кез келген дене шынықтыруға үйренген, жақсы жүзуші, шебер коньки тебуші, аспанның таза желдерін қатты жақсы көретін. Ол жоғары мәдениетті шотланд азаматының үлгісі болды. Ол дориялық акцентпен сөйледі. Кокберн Твид өзенінің солтүстігіндегі ең беделді адамдардың бірі болды». Ол атақты Спекулятивтік қоғамның мүшесі болды, оған сэр Уолтер Скотт, Генри Броуэм және Фрэнсис Джеффри де қатысты. Кокберннің әдеби қабілеті 70 жасынан кейін ғана толыққанды байқалды, 1852 жылы өмір бойы досы Лорд Джеффридің өмірбаянын жариялағаннан және 1856 жылы қайтыс болғаннан кейін жарық көрген оның маңызды әдеби еңбегі – «Өзінің заманының естеліктері» арқылы. Оның жарияланған еңбектері 1874 жылы жарық көрген «Журнал» журналымен жалғасты. Бұл – жазушының өмірбаяны, сонымен қатар әдет-ғұрыптар, қоғамдық оқиғалар және замандастарының очерктерімен толықтырылған, үлкен қызығушылық пен құндылыққа ие болған туындылар.
Cockburn contributed regularly to the Edinburgh Review. In this popular magazine of its day he is described as: "rather below the middle height, firm, wiry and muscular, inured to active exercise of all kinds, a good swimmer, an accomplished skater, an intense lover of the fresh breezes of heaven. He was the model of a high bred Scotch gentleman. He spoke with a Doric breadth of accent. Cockburn was one of the most popular men north of the Tweed." He was a member of the famous Speculative Society, to which Sir Walter Scott, Henry Brougham and Francis Jeffrey belonged. The extent of Cockburn's literary ability only became known after he had passed his 70th year, on the publication of his biography of lifelong friend Lord Jeffrey in 1852, and from his chief literary work, the Memorials of his Time, which appeared posthumously in 1856. His published work continued with his Journal, published in 1874. These constitute an autobiography of the writer interspersed with notices of manners, public events, and sketches of his contemporaries, of great interest and value.
Заңгерлік және сот қызметі
Кокберн 1800 жылы адвокаттар факультетіне қабылданды және ең құнды қолдау көрсете алатын туыстарының партиясына емес, Виг партиясына қосылды. Бұл партия өмірде табысқа жетуді көздегендерге көп мүмкіндік бермеген кезде болды. Ол көрнекті адвокатқа, соңынан судьяға айналды. 1832 жылғы реформа актісіне дейінгі қараңғы жылдары ол Шотландиядағы Виг партиясының жетекшілерінің бірі болды және сэр Томас Дик Лаудермен жақын достық қарым-қатынаста болды. Ол Берк пен Харь ісі бойынша сотта Берктің әйелі Хелен Макдугалды қорғады және оның ақталуына қол жеткізді. 1830 жылы граф Грей үкіметіне келгеннен кейін ол Шотландияның бас прокуроры болды. Осы қызметте ол Шотландияның бірінші реформа заң жобасын әзірледі.
Cockburn entered the Faculty of Advocates in 1800, and attached himself, not to the party of his relatives, who could have afforded him most valuable patronage, but to the Whig party, and that at a time when it held out few inducements to men ambitious of success in life. He became a distinguished advocate, and ultimately a judge. He was one of the leaders of the Whig party in Scotland in its days of darkness prior to the Reform Act of 1832, and was a close friend of Sir Thomas Dick Lauder. He was the defence lawyer for Helen McDougal, Burke's wife, in the trial for the Burke and Hare murders, and won her acquittal. On the accession of Earl Grey's ministry in 1830 he became Solicitor General for Scotland. During his time here he drafted the First Scottish Reform Bill.
Қорғау
Лорд Кокберннің есімі көбінесе ғимараттарды сақтаумен байланысты болғанымен, оның қызығушылығы өте таңдаулы болғандықтан, бұл репутация шамалы дәрежеде жаңылыс. 1845 жылы ол Эдинбургтің оңтүстік-батысындағы Боналидің барлық иелігін сатып алды. Ол шаруа үйін романтикалық стильде қайта жаңартып, мұнара салып, оған Бонали мұнарасы деген ат берді. Дегенмен, ауылдың қалған бөлігі (17 ғасырдан бұрынғы немесе одан да ертерек мерзімге дейін бар болған сияқты) оның жаңа үйінен көріністі жақсарту үшін толығымен қиратылды. Ауыл тұрғындарының тағдыры туралы ешқандай жазба қалмаған.
Whilst Lord Cockburn's name is usually associated with building conservation, this reputation is somewhat misplaced as his interest was very selective. In 1845 he purchased the entire estate of Bonaly, south west of Edinburgh. He rebuilt the farmhouse in a romantic fashion, adding a tower, and renaming it Bonaly Tower. However, the rest of the village (which appears to have dated from the 17th century or older) was rased to the ground to improve views from his new house. There is no record of what became of the inhabitants of the village.
Өлім және мұра
Кокберн 1854 жылғы 26 сәуірде Эдинбургқа жақын Боналидегі үйінде қайтыс болды және қаланың Дин зиратында жерленді. Оның жергілікті мүсінші Уильям Броди жасаған мүсіні Парламент залының солтүстік-шығыс бұрышында орналасқан. 1850 жылдары High Street-ті Солтүстік Британ темір жолының Уэверли станциясымен байланыстыру үшін салынған Кокберн көшесі де оның құрметіне аталған. Көшенің басындағы ғимарат, бұрынғы "Кокберн қонақ үйі", кіреберісінің үстіндегі таста оның профильдік бейнесін бейнелейді. Кокберн архитектуралық мұраны сақтауға қызығушылық танытты, әсіресе Эдинбургте, онда Джон Нокс үйі және Коугейттегі Тегіншілер залы сияқты бірнеше маңызды тарихи ғимараттар, олардың қазіргі күйінде сақталуы, консервацияға қатысты көзқарастың өзгеруіне байланысты. 1875 жылы құрылған Кокберн қауымдастығы (Эдинбург азаматтық қоры) оның есімін иеленді. Кокбернді Рассел Хантер "Cocky" атты бір актерлік ойында ойнады, ол BBC Scotland арнасында көрсетілген оның естеліктерінің сахналық қойылымы болды. Ойын Берк пен Хейр ісі бойынша алқабилер алдындағы оның соңғы сөзімен аяқталды.
Cockburn died on 26 April 1854, at his mansion of Bonaly, near Edinburgh and is buried in the city's Dean Cemetery. A statue of him by local sculptor William Brodie stands in the north east corner of Parliament Hall. Cockburn Street, built in the 1850s to connect the High Street with the North British Railway's Waverley station, is also named after him. The building at the foot of the street, formerly the "Cockburn Hotel", bears his image in profile in a stone above the entrance. Cockburn had an interest in architectural conservation, particularly in Edinburgh, where several important historic buildings such as John Knox's House and Tailors' Hall in the Cowgate owe their continued existence to the change in attitude towards conservation which he helped bring about. The Cockburn Association (Edinburgh Civic Trust), founded in 1875, was named in his honour. Cockburn was played by Russell Hunter in Cocky, a one man play which was effectively a dramatisation of his memoirs, broadcast on BBC Scotland. It ended with his closing speech to the jury in the Burke and Hare trial.