Кіріспе
Орта ғасырдағы Англиядағы діни орындар Англиядан тысқары ұйымның бақылауында болды. Шетелдік приораттар – Англиядағы монастырлар мен әйелдер монастыры сияқты, Англиядан тыс жердегі басқа діни орынға бағынышты діни мекемелер еді. Көбінесе аналық үй Францияда орналасқан.
Alien priories were religious establishments in England, such as monasteries and convents, which were under the control of another religious house outside England. Usually the mother house was in France.
Тарих
Шетелдік приораттар – шетелдік діни үйлердің шағын тәуелділіктері. Бұл, ең алдымен, француз діни үйлерінің ағылшын иеліктеріне қатысты. Мұндай жағдай кемінде 912 жылға дейін созылған. Альфред Ұлының қызы Эльфтрит Фландрия графы Балдуин II-ге үйленді. Ол әкесінің өсиеті бойынша түрлі мүліктер алды және Гринвич пен Вулвичке қоса, Левишем приоратын Генттегі Санкт-Петер аббаттығына сыйлады. Эдуард Исповедник Дирхерсттегі приход шіркеуін және оның жерлерін Сент-Денис монастырына берді. Нормандтардың басып алуынан кейін бұл практика кеңейді. Көптеген норманды иелері Франциядағы өздерінің жерлерінде монастырлар құрды, және көбінесе монахтарды Англияға өздерінің мүліктерін басқаруға жіберді. Вильгельм Жеңімпаз Кандегі Сент-Этьен аббаттығына Дорсеттегі Фрэмптон мен Бинкомб мануорларын берді. Вильгельм Руфустың тұсында Хамелин де Балун Ле-Мандағы Сент-Винсент аббаттығының қарауында Абергавенниде Сент-Мария бенедиктиндік приоратын құрды. "Шетелдік приорат" деген атау француз үйлеріне тиесілі кез келген мүлікті қамтыды, оның үстінде нақты приорат немесе діни үй салынған болса да, болмаса да. Кейбір приораттар басқаларына қарағанда көбірек автономияға ие болды. Ана үйдің аббатының еркімен тағайындалған және қызмет еткен приоры, және монахтар сайлаған приоры арасында айырма жасалды. Соңғы жағдайда жер приоратқа тиесілі болды және аббат оны сата алмады. Приораттар жыл сайын бас үйге апорт – белгілі бір сома төледі. Ортағасырлық аббаттықтар алыс жатқан иеліктерін басқару үшін әдетте екі-үш монахтан тұратын шағын келіл немесе приорат құрып, мануорларды басқарды және табысын бас үйге жіберді. Джон патша оларды патшалық қазынаға апорт төлеуге мәжбүр етті. Генрих III (1216-1272) тұсында Симон де Монфорттың Парламенті (Лестер Парламенті, 1265) көптеген шетелдік приораттарды жойды, ал олардың кірістері патшаның қолына өтті. Алайда патша көп жағдайда мүлікті басқа монастырларға берді. 1294 жылы Англия королі Эдуард I Франциямен соғыста болғанда, шамамен жүзге жуық шетелдік приораттар тартылып алынды, ал олардың кірістері соғысты қаржыландыруға жұмсалды. Оңтүстік жағалаудағы шетелдік монахтардың басқыншыларға көмектесуіне жол бермеу үшін, олардың көпшілігі жағалаудан жиырма немесе одан да көп шақырым қашықтықтағы басқа діни үйлерге көшірілді. Англия королі Эдуард II кейіннен осы үлгіге еліктеп, шетелдік приораттарды өз қолына алды, бірақ ол олардың приорын күзетшілеріне сыйақы ретінде тағайындап, оларды өздерінің жоғары тұрғандарына тиіс апортты Таққа төлеуге міндеттеді. Эдуард III таққа отырғанда, ол көптеген шетелдік приораттарды олардың бастапқы иелеріне қайтарды және Таққа төленетін төлемдердің қарызын кешірді. Бірақ он жылдан кейін Франциямен қайтадан соғыс басталғанда, ол өзінің алдыңғыларының саясатына оралып, осы француздық шетелдіктердің мүлігін қайтадан басып алды. Жиырма үш жыл бойы бұл шетелдік үйлер оның қолында болды; бірақ 1361 жылғы бейбітшілікпен олардың көпшілігі қалпына келтірілді, бірақ сегіз жылдан кейін соғыс қайта басталғанда қайтадан тартылып алынды. Ричард II кезінде шетелдік приораттар негізінен Корольдік билікте болды. 1378 жылы Англиядағы барлық шетелдік приораттардағы монахтар қуылды. Көпшілігі ақыры 1414 жылы Генрих V тұсында жойылды, бірақ Девондағы Модбери приораты сияқты кейбір ерекшеліктер сақталды.