Calke Abbey – Англиядағы тарихи сарай. 12 ғасырдағы монастырь орнында салынған, Harpur отбасының мүлігі, қазір National Trust-тың қарауында. Сақталған күйде сарайды аралаңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиядағы I санаттағы тарихи үй
Grade I listed country house in England
Калк Аббиі – Англияның Дербишир графтығындағы Тикналл маңында орналасқан, қайырымдылық Ұлттық Траст қорының қамқорлығындағы I санаттағы тарихи үй. Бұл жер 12 ғасырдан Генрих VIII таратып жібергенге дейін Августин приорлығы болып келген. 1808 жылы Калк Аббиі деп аталған қазіргі ғимарат шын мәнінде аббат болған емес, ол 1701 және 1704 жылдар аралығында салынған барокко стиліндегі сарай. Бұл үйге Харпур отбасы шамамен 300 жыл ие болған, ал 1985 жылы мұрагерлік салығын төлеу орнына Трастқа берілген. Бүгінде үй жұртшылыққа ашық, және оның көптеген бөлмелері үй Трастқа берілген кездегі ахуалында сақталған күйінде көрсетіледі.
Calke Abbey is a Grade I listed country house near Ticknall, Derbyshire, England, in the care of the charitable National Trust. The site was an Augustinian priory from the 12th century until its dissolution by Henry VIII. The present building, named Calke Abbey in 1808, was never actually an abbey, but is a Baroque mansion built between 1701 and 1704. The house was owned by the Harpur family for nearly 300 years until it was passed to the Trust in 1985 in lieu of death duties. Today, the house is open to the public and many of its rooms are deliberately displayed in the state of decline in which the house was handed to the Trust.
Тарих
Калк приоры 1115 және 1120 жылдар аралығында Честердің 2-ші графы Ричард д'Авранш құрды және ол Сент-Джайлға арналды; д'Авранш әкесінен Англия мен Нормандиядағы кең аумақтарды мұра етті, оның ішінде Калк және көптеген айналасындағы ауылдар бар еді. Приор бастапқыда тәуелсіз қауымдастық болған, бірақ 1153 жылы Честердің 4-ші графы Ранулф де Гернон қайтыс болғаннан кейін, ол (оның Дербиширдегі көптеген иеліктерімен бірге) оның жесірі Глостердің Модтың құдайының бір бөлігіне айналды. Мод бастапқыда жақын орналасқан Сент-Уистан шіркеуін Рептондағы канондарға Калк приорына берді, бірақ кейіннен Рептонда Киелі Үштікке арналған жаңа приор салдырды. 1172 жылы ол Калктан канондарды жаңа Рептон приорына көшірді, содан кейін Калк Рептон приорының бағынышты "шаңырағына" айналды. 14 және 15 ғасырлардағы приор туралы ештеңе белгілі емес; алайда, тарихшы Оливер Гарнет осы кезеңде приор діни орын ретінде емес, ауыл шаруашылығы орталығы ретінде қызмет еткен болуы мүмкін деп болжайды. 1536-1541 жылдардағы монастырларды тарату кезінде Рептон, кірісі 200 фунт стерлинг немесе одан аз болған басқа монастырлармен бірге, алғашқы толқыннан құтыла алмады және 1536 жылы таратылды. 1537 жылдың 12 маусымында 266 фунт стерлинг 13 с 4 д айыппұл төлеу арқылы Рептонды қайта жаңарту мүмкін болды. Осы үлкен соманы жабу үшін несие Джон Прест (Прест және басқа да варианттары) арқылы алынды, ол Лондонның шебер бакалеяшысы болды, ол үшін ол Джон Янгтың алдындағысынан Калк приорына, түрлі жерлермен және рұқсаттармен бірге 99 жылдық жалға алу құқығын алды, сомасы қарызға алынған ақшаны көрсету үшін 59 жыл төленген. Бұл жалға алу Калк үшін болашақты қамтамасыз ететіндей болды, бірақ 1538 жылдың 25 қазанында Рептон приоры екінші және соңғы рет тапсырылды, ал Калкқа меншік құқығы Корольге қайтарылды.
Calke Priory was founded by Richard d'Avranches, 2nd Earl of Chester some time between 1115 and 1120 and was dedicated to St Giles; d'Avranches had inherited from his father vast estates in both England and Normandy, of which Calke and many of the surrounding villages were part. The Priory was initially an independent community, but after the death of Ranulf de Gernon, 4th Earl of Chester in 1153, it (along with most of his Derbyshire estates) became part of the dowry of his widow, Maud of Gloucester. Maud initially granted nearby St. Wystan's Church, Repton to the canons at Calke Priory, but subsequently had a new priory, dedicated to the Holy Trinity, built at Repton. In 1172 she moved the Canons from Calke to the new Repton Priory, with Calke then becoming a subordinate "cell" to Repton Priory. Nothing is known of the priory during the 14th and 15th centuries; however, historian Oliver Garnett suggests the priory may have served more as the centre of an agricultural estate than as a religious establishment during this time. During the Dissolution of the Monasteries of 1536 – 1541, Repton, along with other monasteries whose income was £200 or less, failed to escape the first wave and was dissolved in 1536. A reinstatement was possible through the payment of a fine and on 12 June 1537, Repton was reinstated, at a cost of £266 13s 4d. A loan to cover this huge amount was made possible by John Preste (Prest and other variations), a Master Grocer of London, for which he received from Prior John Young a 99 year lease dated 31 August 1537 for Calke Priory with various lands and permissions, stating 59 years being prepaid to reflect the amount lent. This lease appeared to secure Calke’s future but on 25 October 1538 Repton Priory was surrendered for the second and final time, and the freehold of Calke transferred back to the Crown.
Таратылғаннан кейінгі кезең
1538 жылы Рептон таратылған кезде Джон Прест қауіпсіздік үшін отбасымен бірге Лондоннан Калкке көшіп келді. 1540 жылы Томас Кромвеллдің басы кесілгенге дейін ол онда тұрды. Осы кезеңде Джон Калк монастырын Тюдор стиліндегі үйге айналдырды, ал оның отбасы 1546 жылғы қазан айында қайтыс болғанға дейін Калк поместьесінде қалды. Джон өсиетімен Калкке жасалған 99 жылдық жалға алу құқығының қалған бөлігін, соның ішінде Тюдор үйін, шамамен 8 жасар кіші қызы Франсеске қалдырды. Әйелі Элис Франсес есейгенге дейін немесе үйленгенге дейін оның қамқоршысы болды. Егер Элис Калкке қалса, ол жалға ақысын төлеуге және қажетті жөндеулерді жасауға міндетті болды. Тағы бір талап бойынша, жалға алу құқығы тек Франсес пен оның мұрагерлеріне тиесілі болды. Сондықтан, 1557 жылы Уильям Брэдборнға үйленген кезде, ол Тюдор дәуіріндегі қалыпты тәжірибе бойынша Калкке иелік ете алмайтын болды. 1547 жылғы қаңтарда Элис Лондонның Inner Temple заңгері Ричард Блэкуэллге тұрмысқа шықты және жалға алу құқығының заңды иесі Франсес екенін ескермей, барлық құнды заттарды «Элиспен неке құқығы бойынша» өзіне алды. Ол 1559 жылы Елизавета патшайымның кешірім қағазында Калкке ие екенін жариялады және өсиетінде Ричард Калк усадьбасын «Басты сарай» деп атады. Осы уақытта король Эдуард VI Калкке еркін иелену құқығын Шотландиядағы қызметтері үшін Джон Дадлиге, Уорвик графына (кейін Нортумберленд герцогы) берді. Калкке бұдан бұрын 99 жылдық жалға алу шарты жасалғандықтан, бұл еркін иеленуден ешқандай пайда болмады, сондықтан ол оны Грейс Диудегі Джон Бомонтқа және оның ұлдары Фрэнсис пен Генри Бомонтқа сатты. 1568 жылы Ричард Блэкуэлл қайтыс болғаннан кейін (Алиса 1561 жылы қайтыс болған), оның мұрагерлері жалға алу құқығын сақтап қалды, әйтсе де ол әкесінің өсиеті бойынша Франсеске берілген еді. 1572 жылы мұрагерлері болмай қайтыс болғаннан кейін, 1573/4 жылға дейін заңгер Ричард Уэндсли Джон Смит пен Грейс (не Прест) атынан жалға алу құқығын алу үшін соттасты. 1585 жылы Уэндсли Дерби округінің үш мәрте депутаты Роберт Бэйнбриджден алған қарыздарын төлемеді, бұл қарыз Калкке еркін иелену және жалға алу құқығымен байланысты болды. Сондықтан Роберт Бэйнбридж Калкке заңды түрде ие болды. Джон Римс (Грейстің екінші күйеуі) пен Грейске Калкпен байланыстарын тоқтату үшін соңғы келісім жасалды. Роберт Бэйнбридж 1586 жылы Елизавета I-нің шіркеу реформасын қабылдамағаны үшін Лондон мұнарасының Бошамп мұнарасында түрмеге қамалған шын протестант болды және Калкке шіркеу епископтың бақылауында болмағандықтан көшуді қалаған болуы мүмкін. Ол мәйітін Сент-Джайлз шіркеуінде салған склепке қоюды өтінді. Роберт қайтыс болғаннан кейін Калк оның ұлы Роберт Бэйнбридж кішіге өтті, ол 1622 жылы сер Генри Харпурға 5350 фунт стерлингке сатты. Тюдор стиліндегі үй бүгінгі үйдің негізгі бөлігін құрайды, ал оның бөліктерін үйдің ауласында көруге болады. 1988 жылы Ұлттық қор қазіргі үйді жөндеу жұмыстарын бастағанға дейін Калк усадьбасының қалай болғаны туралы көп мәлімет болмады. Үй ауланың айналасында салынған, оның оңтүстік жағы кіреберіс ретінде пайдаланылды, қақпа үйі болды. Солтүстік-шығыста және солтүстік-батыстағы іргетастардағы екі шығыңқы бөлік 2 баспалдақ мұнарасының орналасқан жерін көрсетеді. Жұмыс сонымен қатар 17 ғасырдың аркадалы галереясын көрсетті, ол екі баспалдақ мұнарасының жанында салынған. Бұл үйдің шығыс және батыс жақтары параллель емес еді, бұл қазіргі үйдің пішіні мен орналасуына айқын әсер етті. Бұл сәйкессіздік Тюдор үйінің құрылысының әртүрлі кезеңдерін немесе бастапқы монастырлық ғимараттардың қабырғаларының орналасуын көрсете алады.
When Repton was dissolved in 1538 John Preste relocated from London to Calke along with his family for safety. He remained until Thomas Cromwell was beheaded in 1540. During this time John converted Calke Priory into a Tudor house and his family remained at Calke Manor until his death in October 1546. In his will John left the remainder of the 99 year lease for Calke, which included the Tudor manor, to his youngest daughter Frances, aged about 8 years, with his wife Alice having custody and acting as guardian until Frances became of age or married. It stipulated that if Alice remained at Calke she was obliged to pay rent and cover the necessary repairs. A further condition stated that the lease was for Frances and her heirs only – meaning when she later married William Bradbourne in 1557, he was not allowed to take ownership of Calke, as was normal practice in Tudor times. In January 1547 Alice married Richard Blackwell, lawyer of the Inner Temple, London and ignoring the fact that the legal owner of the lease was Frances, took everything of value as his ‘by rights of marriage to Alice'. He named himself as Calke’s owner in Queen Elizabeth’s Pardon Rolls in 1559 and in his will Richard referred to Calke Manor as the 'Chief Mansion House'. Meanwhile the freehold of Calke was granted by King Edward VI to John Dudley, Earl of Warwick (later Duke of Northumberland), for services in Scotland. Due to the 99 year lease already in place for Calke, nothing was to be gained from this freehold, so he sold it on to John Beaumont of Grace Dieu and his sons Francis and Henry Beaumont. Following the death of Richard Blackwell in 1568 (Alice having died in 1561) his executors retained the lease, despite the fact that it had been awarded to Frances in her father's will. Her death in 1572, without any heirs, precipitated a court battle about the rightful ownership until 1573/4, when lawyer Richard Wendsley achieved a settlement to enjoy the lease under the title of John Smyth and Grace (nee Prest). In 1585 Wendsley defaulted on loans made by Robert Bainbridge, three time MP for Derby, linked to the freehold and the leasehold of Calke, so Robert Bainbridge became the rightful legal owner of Calke. A final settlement was made to John Reames (Grace’s 2nd husband) and Grace to release their connection to Calke. Robert Bainbridge was an avowed Protestant who was imprisoned in 1586 in the Beauchamp Tower of the Tower of London for refusing to accept Elizabeth I's Church Settlement, and may have chosen to live at Calke as the parish was not under the control of a bishop. He requested that his body be laid to rest in the vault he had built in St. Giles Church. Following Robert's death, Calke passed to his son Robert Bainbridge Jr, who sold the estate in 1622 to Sir Henry Harpur for £5,350. The Tudor manor forms the core of the house that exists today, and parts are still visible within the house's courtyard. Little was known about how Calke Manor looked until repair work on the current house was undertaken by the National Trust in 1988. The house was built around a courtyard with the south range serving as the entrance front, with a gatehouse; two projections in the foundations at the northeast and northwest reveal the locations of 2 stair turrets. The work also revealed a later 17th century arcaded loggia which were built next to both the stair turrets. The east and west ranges of this house were not parallel; something that has distinctly affected the shape and layout of the current house. This discrepancy could either reflect the different phases of construction within the Tudor house or the layout and alignment of the walls of the original priory buildings.
Харпурлар
1622 жылы бұл үйді 1-ші баронэт сэр Генри Харпур сатып алды (шамамен 1579-1639). Харпур отбасы өткен ғасырдың ортасында қалыптасқан; Ричард Харпурдың ұрпақтары, ол Уэстминстердегі жалпыға ортақ соттың судьясы болды, содан кейін Ланкастер графтығының бас судьясы болды. Ол және оның ұрпақтары байлық және неке арқылы Стаффордширде (Альстонфилд орталығында) және Дербиширде (Сваркстоун орталығында) иеліктерге ие болды. Үйді 1701 және 1704 жылдар аралығында 4-ші баронэт (1680-1741) сэр Джон Харпур қайта салды. Үй мен иеліктер Харпур бароннеттерінің із кешімен сақталды және ақырында табиғат тарихы үлгілерін жинауға құштар болған 10-шы (және соңғы) баронэт сэр Вонси Харпур Крюге (1846-1924) мұрагерлік етті. Ол қайтыс болған кезде оның үлкен қызы Хилда Харпур Крю (1877-1949) құстар, көбелектер және балықтар коллекциясын сату арқылы мұрагерлік салығын төледі. Оның орнын оның жүрегінен туған немересі Чарльз Дженни (1917-81) басты, ол сэр Вонсидің төртінші қызы Фрэнсис Харпур Крюдің үлкен ұлы еді. Чарльз өзінің атын Чарльз Харпур Крю деп өзгертті. 1981 жылы болған кенеттен қайтысы салдарынан, 14 миллион фунт стерлинг құнды мүлікке шамамен 8 миллион фунт стерлинг мұрагерлік салығы түсті. 1985 жылы мүліктің иелігі оның кіші інісі Генри Харпур Крюге (1921-1991) жүктелді, ол мүлікті Ұлттық трастқа тапсырды.
In 1622 the estate was bought by Sir Henry Harpur, 1st baronet (c. 1579–1639). The Harpur family had become established in the middle of the previous century; descendants of Richard Harpur who was a successful lawyer who had risen to become a judge at the Court of Common Pleas at Westminster and then Chief Justice of the County Palatine of Lancaster. He and his descendants acquired, through wealth and marriage, estates in Staffordshire (centred on Alstonfield) and Derbyshire (centred on Swarkestone). The house was rebuilt by Sir John Harpur, 4th baronet (1680–1741) between 1701 and 1704. The house and estate were owned by successive Harpur baronets and were ultimately inherited by Sir Vauncey Harpur Crewe (1846–1924), 10th (and last) baronet who was devoted to his collection of natural history specimens. When he died, his eldest daughter, Hilda Harpur Crewe (1877–1949) sold some of his collection of birds, butterflies and fishes to pay death duties. She was succeeded by her nephew, Charles Jenney (1917–81), who was the eldest son of Frances Harpur Crewe, the fourth daughter of Sir Vauncey. Charles changed his name to Charles Harpur Crewe. His sudden death in 1981 led to crippling death duties (£8m of an estate worth £14m) and in 1985 the estate was transferred to the National Trust by his younger brother Henry Harpur Crewe (1921–91).
Ұлттық қордың меншігі
Ландшафт паркінің ортасында орналасқан Калк Аббатханасы Ұлттық Траст тарапынан ағылшын елдік үйінің құлдырау үлгісі ретінде ұсынылады. Оның құрылған кезінде көптеген бөлмелер 1880 жылдардан бері көтеріңкі өзгеріске ұшырамаған. Үлкен көлемде жөндеу жұмыстары жасалған, бірақ қалпына келтіру жұмыстары жүргізілген жоқ, және интерьерлер 1985 жылы табылған күйінде сақталған, сондықтан ғимараттың және оның ішкі кеңістіктерінің бұзылуы тоқтатылды, бірақ кері қайтарылмады.
Set in the midst of a landscape park, Calke Abbey is presented by the National Trust as an illustration of the English country house in decline. At its time of endowment, there had been little change to many rooms since the 1880s. A massive amount of remedial work but no restoration has been done and interiors are almost as they were found in 1985, so the decay of the building and its interiors has been halted but not reversed.
Мүліктік
Траст табиғатты қорғауды ескере отырып, қоршаған табиғи саябақты басқарады. Онда қабырғамен қоршалған бақ, гүлзар және бұрынғы емдік бақ бар, қазір ол көкөніс бақшасы ретінде күтіледі. Калке аббаттығының ескі елік паркі ерекше ғылыми маңызы бар және ұлттық табиғи қорық болып табылады, әсіресе сирек кездесетін ағаш жайылымдары мен оған байланысты өлі ағаштарда мекендейтін жәндіктер фаунасы үшін танымал. Бұл орын тарихи саябақтар мен бақтардың ұлттық тізілімінде ІІ* дәрежеде тіркелген. Үйдің жанында ескі атқоралар мен шаруашылық құралдары орналасқан ғимараттардан құралған үлкен алаң бар. Шаруашылық ғимараттарына негізгі үйге туннель арқылы қосылатын сыра қайнату орны кіреді. Тикналл маңындағы әктас кеніштері – Ашби каналының Уилсли ойпатына ақтас тасыған теміржолдың соңғы бекеті. Туннельдердің бірі қалпына келтіріліп, үйге дейінгі жолдың астынан өтеді. Ол 1915 жылы жабылды.
The Trust manages the surrounding landscape park with an eye to nature conservation. It contains such features as a walled garden, with a flower garden and a former physic garden, now managed as a kitchen garden. The ancient deer park of the Calke Abbey Estate is a designated Site of Special Scientific Interest and national nature reserve, particularly noted for its rare wood pasture habitat and associated deadwood invertebrate fauna. The estate is also listed at Grade II* on the National Register of Historic Parks and Gardens. To the side of the house is a large quadrangle of buildings forming the old stable yard and farm, complete with old carriages and farm implements. The outbuildings incorporate a brewhouse that is linked to the main house by a tunnel. The limestone quarries on the estate near Ticknall are the end point of the railway that took limestone to the Ashby Canal at Willesley basin and one of the tunnels can be seen restored and running under the drive. It closed in 1915.