Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англияның Камбрия округындағы приход шіркеуі.
Parish church in Cumbria, England
Картмель приоры шіркеуі Англияның Камбриядағы (бұрын Ланкаширге қарасты) Картмель ауылының приход шіркеуі болып табылады.
Cartmel Priory church serves as the parish church of Cartmel, Cumbria, England (formerly in Lancashire).
Қор
Монастырь 1190 жылы Уильям Маршалл, кейін Пемброк графы аталған, құрған. Ол Августин тәртібіндегі канондар қауымы үшін арналған және Әзіре Мария және Киелі Михаилға бағышталған. Жаңа монастырьды қолдау үшін Уильям оған Картмель аймағының барлық феодальдық жерін берді. Алғашқыда Вилтширдегі Брэденстоук монастырінен приор мен он екі канон жіберілді.
The priory was founded in 1190 by William Marshal, created 1st Earl of Pembroke, intended for a community of the Augustinian Canons regular and was dedicated to Saint Mary the Virgin and Saint Michael. To support the new house, William granted it the whole fief of the district of Cartmel. It was first colonised by a prior and twelve canons sent from Bradenstoke Priory in Wiltshire.
XIV ғасыр
1327 және 1347 жылдар аралығында Джон Харрингтон, 1-ші барон Харрингтон оңтүстік хордың дәлізіне өрнекті төрт терезелі шапель салған; оның және оның екінші әйелінің қабірі ғимарат ішінде орналасқан. Қабірдегі тас өрнектерінде Харрингтон түйінімен Харрингтон гербі, сондай-ақ иінтірек қабықтарымен Дейкер гербі бейнеленген. Шіркеуден басқа, ортағасырлық монастырдан сақталған жалғыз құрылыс – қақпа ғимараты 1330 және 1340 жылдар аралығында салынған.
Between 1327 and 1347 a chapel with four traceried windows was provided by John Harington, 1st Baron Harington in the south choir aisle; his tomb, also containing his second wife, is in the building. The stonework on the tomb contains the Harrington coat of arms with the Harrington knot as well as the Dacre coat of arms with the scallop shells. The gatehouse, which apart from the church itself is the only surviving structure of the medieval priory, was built between 1330 and 1340.
15 және 16 ғасырлар
15 ғасырда кешеннің оңтүстік бөлігінде болған зақымдануларға (құлдырау салдарынан болған деп саналады) байланысты кең ауқымды жұмыстар жүргізілді. Алғашқы монастырь жойылды және монастырь шіркеуінің солтүстігіне жаңасы салынды. Шіркеудің шығыс жағындағы ерте ланцет терезелері бір үлкен боялған әйнек тереземен алмастырылды, хорға мизерикордтар орнатылды және мұнара кеңейтілді. Ерекшелігі, мұнараның кеңейтілген бөлігі оның тұрған негізіне 45 градус бұрышпен орналасқан, және бұл Англиядағы бірегей ерекшелік деп есептеледі. Ғимараттағы жұмыстар 16 ғасырға дейін үзіліспен жалғасты, осы кезде хор экраны салынды. 25 мизерикорд 1440 жылы жасалған, және өте жоғары сапалы. Олардың арасында Жасыл адамның бейнесі бар, үш басынан шыққан жапырақтарымен ол шайтанды символдайды делінеді.
In the 15th century extensive work was undertaken, in part due to damage (believed to be from subsidence) in the southern part of the complex. The original cloister was demolished and a new one built to the north of the priory church. In the east end of the church, the early lancet windows were replaced by one huge window of stained glass, misericords were installed in the choir, and the tower was extended. Unusually, the extension to the tower sits at a 45 degree angle to the base on which it rests, a feature believed to be unique in England. Work on the building continued intermittently into the 16th century, when the choir screen was constructed. The 25 misericords date from 1440, and are of an exceptional quality. They include representation of the Green man, which with its three heads sprouting foliage is said to symbolize the devil.
Тарату
1536 жылы монастырлар таратылған кезде он канондардан тұратын қауым монастырды тапсырды. "Бейірім жолы" көтерілісінің салдарынан қауым қайта қалпына келтірілді, мұндай жағдайлардың барлығы шамамен 16 болды. Приор Ричард Престон қарсылыққа қосылмады, бірақ Дербидің 3-графы Эдвард Стэнли бастаған патша әскеріне қашты. Ол патша зейнетақысын толықтыру үшін шіркеу қызметін алуға тиіс болды. Ал басқаларының тағдыры мүлдем басқаша болды. Көтеріліс сәтсіз аяқталғандықтан, басқа да осындай жағдайларда болғандай, субприор мен бірнеше канондар, сондай-ақ оларды қолдаған он шаруа азаппен дарға асылды.
The priory was surrendered by its then community of ten canons at the Dissolution of the Monasteries in 1536. An effect of the Pilgrimage of Grace was that the community was reinstated, one of perhaps 16 such cases. The prior, Richard Preston, had not thrown in his lot with resistance, but had fled to the Crown forces under Edward Stanley, 3rd Earl of Derby. He was to secure a parochial living to supplement his Crown pension. Others had a different fate. With the failure of the rising, as in other similar cases there came a brutal end for some, the subprior and several of the canons being hanged, along with ten villagers who had supported them.
Шіркеу
Тарату комиссияларына "шіркеулердің барлық қабырғаларын, баспалдақтарын, монастырларды, бауырластарды, дөңгелектерді, жатақханаларды және бөлімдерді" толығымен қирату туралы нұсқаулар берілді. Содан кейін материалдар патшаның қазынасына сатылатын болды. Мұндай әдеттегі тәртіп бойынша Картмель монастырының шіркеуі де қалған ғимараттарымен бірге бұзылуға тиіс еді. Бірақ осы жағдайда, негізін қалаушы Уильям Маршалл шіркеу ішіндегі алтарьды ауылға сыйлап, оған дін қызметкерін де қосты. Ауыл тұрғындары шіркеуді, олардың жалғыз құдайға сыйынған орны ретінде сақтап қалуға рұқсат сұрады, және олардың өтініші қабылданды.
The Dissolution commissioners had instructions to "pull down to the ground all the walls of the churches, stepulls, cloysters, fraterys, dorters, chapter howsys" and all the rest. The materials were then to be sold for the profit of the Crown. These habitual procedures would have meant Cartmel Priory's church being demolished along with the rest of its buildings. However, in this case the founder William Marshal had given an altar within the church to the village, and provided a priest along with it. The villagers petitioned to be allowed to keep the church as it was their only place of worship, and this was granted.
19 және 20 ғасырлар
1830 жылға қарай шіркеуге қайта жөндеу қажет болды және «жағымдылыққа қарағанда ынталы» деп сипатталған қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді. 1850 жылы шіркеудің орталық бөлігіне жаңа панельді төбе орнатылып, ол қоңырау мұнарасының еденін құрады. 1867 жылы Е.Г. Пейли тағы бір қалпына келтіру жұмыстарын жүргізді. Қалпына келтіру жұмысы 1867 жылғы 28 қыркүйектегі «Вестморленд газетінде» сипатталған. Кеме мен трансепттерден ескі орындықтар мен галереялар алынып тасталды және олардың орнына еменнен жасалған жаңа орындықтар қойылды. Шіркеудің қабырғалары, бағаналары мен аркаларындағы ғасырлар бойы жиналған гипс пен әк толығымен алынып, тазартылды. Ғасырлар бойы жабысқан төбе астында жасырылған ескі, массивті, ашық ағаштан жасалған шатыр ашылып, қалпына келтірілді. Барлық терезелер Хартлидің соборлық шынысымен қайтадан жабдықталды. Шіркеуге жаңа крещение тағы, мінбар және оқу тұғынағы қосылды. Крещение тағы төртбұрышты пішіндес, қапталған панельдері, ою-өрнектелген және драпировкаланған жұмыстары, сондай-ақ мәрмәр осaны бар. Мінбар сегізбұрышты пішіндес, мәрмәр осaндармен тіреліп тұр, үш жағында Иса Мәсіх, Әулие Петр және Әулие Павелдың бейнелері ойылған панельдер орналасқан. Қалалық хорға жаңа орган орнатылды. 1923 жылы қақпа үйі мұражайға айналды, 1946 жылы «Картмель монастырының қақпа үйі» ретінде оны қазірге дейін басқарып келе жатқан Ұлттық треске тапсыруға дейін көрмелер мен жиналыстар үшін пайдаланылды. Шіркеу – Виндермир деканатының, Вестморленд және Фурнесс архиепископтығының және Карлайл епархиясының белсенді Англикан шіркеуі. Оның патронаты Сент-Мэри (Алитвиат), Сент-Петр (Филд-Броутон), Сент-Джон Баптист (Флокбург), Сент-Пол (Гранж-овер-Сэндс), Гранж-Фелл шіркеуі (Гранж-овер-Сэндс) және Сент-Пол (Линдал) шіркеулерімен бірігіп, Картмель түбегінің патронатын құрайды. Шіркеу Англияның Ұлттық мұра тізіміне І санаттағы ғимарат ретінде енгізілген.
By 1830 the church was in need of repair again, and underwent a restoration, which has been described in the Edge Guide as "more enthusiastic than sympathetic". In 1850 a new panelled ceiling was inserted in the central part of the church, forming the belfry floor. A further restoration was carried out in 1867 by E. G. Paley. The restoration was described in the Westmorland Gazette of 28 September 1867 The old seats and galleries have been removed from the nave and transepts, which have been reseated with new benches of oak. The plaster and whitewash of succeeding centuries has been entirely taken off and cleaned from the walls, pillars, and arches of the church. The ancient massive open timbered roof of oak, which for centuries has been hid behind a plastered ceiling, has been uncovered and restored. The whole of the windows have been reglazed with Hartley’s cathedral glass. A new font, pulpit and reading desk of stone have been added to the church. The font is square with moulded panels, carved and drapered work, and marble shaft. The pulpit is of octagonal design, supported by marble shafts, on three sides are moulded panels containing carved heads representing our Saviour, St. Peter, and St. Paul. A new organ has been erected in the town choir. In 1923, the gatehouse became a museum, and was used for exhibitions, and meetings, before being presented in 1946 to the National Trust who continue to operate it as the "Cartmel Priory Gatehouse". The church is an active Anglican parish church in the deanery of Windermere, the archdeaconry of Westmorland and Furness, and the diocese of Carlisle. Its benefice is united with those of St Mary, Allithwiate, St Peter, Field Broughton, St John the Baptist, Flookburgh, St Paul, Grange over Sands, Grange Fell Church, Grange Over Sands, and St Paul, Lindale, to form the benefice of Cartmel Peninsula. The church is recorded in the National Heritage List for England as a designated Grade I listed building.
Ағза
Құбырлы орган 1867 жылы Манчестер қаласындағы Ф. Жардин орнатып, құрастырды. Оның ашылуы туралы мәлімет 1867 жылдың 28 қыркүйегінде жарық көрген «Вестморленд газетінде» тіркелген.
The pipe organ was installed in 1867 by F. Jardine of Manchester. The inauguration was recorded in the Westmorland Gazette of 28 September 1867:
Қоңыраулар
Шіркеу мұнарасында 6 қоңыраудан тұратын жиынтық бар. Төрт қоңырау жаңа, олар 1987 жылы Eijsbouts компаниясымен жасалған. Ал ескі жиынтықта 4 қоңырау бар (2-і 1661 жылғы, кейін 1726 және 1729 жылдардағы), олар Джон Тейлор және Co компаниясының 1932 жылғы 2 кішкентай қоңырауымен біріктірілгенде ескі 6 қоңыраудың жиынтығын құрайды.
The church tower contains a ring of 6 bells. Four are new, dating from 1987 by Eijsbouts, with an old set of 4 bells (2 from 1661 and then 1726 and 1729) making an old 6 when combined with the 2 smaller bells of 1932 by John Taylor and Co.