Бушмид Приорі: 700 жылдық тарихы бар I санаттағы ғимарат

Кіріспе

I дәрежелі ғимарат, Англияның Бедфордшир графтығында.

Сент-Мария шіркеуі, Бушмид, көбінесе Бушмид монастыры деп аталады, Англияның Бедфордшир графтығындағы Бушмидте (Степлое приходындағы кішкентай елді мекен) орналасқан Августин канондарының монастырлық негізі болды. Бұл I дәрежелі тізімдегі ғимарат.

Сипаттама

700 жылдық монастырьдың қирандылары бүгінде жеңіл өнеркәсіптік аймақ, қолданыстан шыққан әуежай жанында орналасқан және Колмворт пен Литтл Стаугтон ауылдарының арасында жатыр. Монастырь шіркеуінен ештеңе сақталмаған, ал монастырлық ғимараттардың ішінде тек асхана мен кухня ғана қалған, қалғандары жоғалып кеткен. Бұл ешқашан ірі құрылыс болған жоқ, қауымның құрамына ақсақал және төрт канон кірген болуы мүмкін. Монастырь 1195 жыл шамасында Колмворт капелланы Уильяммен негізі қаланды. Итон Сокондық Хью де Бошамп монастырьға 28 акр (113,000 м²) жер сыйлады, сонымен қатар монастырь Коппингфорд капелласының маңында да жер иеленді; осы жылдары жергілікті халықтың сенімдік сыйлықтары ретінде берген көптеген «селиондарды» да иеленді. 1206 жылы король Джон монахтарға жақын жердегі Перри орманның бір бөлігін қоршауға және тазалауға рұқсат берді. 1215 жылы Уильям қайтыс болғаннан кейін, Коппингфорд капелланы Джозеф бауырластықтың басшысы болды. Оның басшылығымен бұл орын августиндік монастырьға айналды. Августиндіктер сол кезде салыстырмалы түрде жаңа тәртіп болды, олар дін қызметкерлерін тағайындады, бірақ монахтар сияқты бірлесіп өмір сүрді. Келесі жылдары монастырь сыйлықтар мен қаржылық көмек арқасында гүлденді. Монахтар күнделікті өмірін бейнелейтін құжаттар жазды, олар жарғылар кітабына айналды, оны Картулярий деп атады. Алайда, ғасырлар бойы осы жарғылардың өте аз бөлігі сақталды. Бұл кезде монахтар әдетте жомарт сыйлықтардың иегерлері болды. Дегенмен, мұрагерлердің осы сыйлықтардың мөлшеріне наразылық білдіруі де жиі кездесетін жағдай еді, өйткені олардың болашақ мүліктерінен сыйға берілген. Осындай мұрагерлердің бірі Джон Патешулл болды, ол көп жылдық даудан кейін әкесінің өсиеті бойынша жылына 8 фунт стерлинг сыйлыққа наразылық білдірді және монастырьдің малын тартып алды. Ричард Стаутон, аға канон және кейін Бушмид преирі, сот орындаушысын шақырып, оларды қайтарып алуға кірісті. Аға канон Джон Патешуллдің адамдарымен ұсталды және түрмеге қамалды. Дау төрелік арқылы аяқталды. Ричард Стаутон преирі болғаннан кейін, епископтан ұлдар мектебін ашуға рұқсат алды, бірақ жобаны жүзеге асырудан бұрын қара өлімге шалдыққан деп есептеледі. 1418 жылы ондағы преирі Роберт Тихемерш болды. Генрих VIII монастырьларды таратып жібергеннен кейін, Бушмид монастырының меншігі Блетсоның Сент-Джон отбасы мен Кардингтондық сэр Уильям Гаскойн арасындағы даудың нысаны болды, соңғысы кардинал Вулсидің үй шаруашылығының бақылаушысы еді. Ол бұрын Генрих VIII патшамен жер алмасып, одан әрі сыйақы іздеген. Патша 1537 жылға дейін, монастырь таратылғаннан кейін бір жылға жуық уақыт күтті, содан кейін монастырьді сэр Уильямға беруге рұқсат берді. Он бес жылдан кейін, 1562 жылы, Кембриджширлік Уильям Гери бұл жерді сатып алып, дереу монастырь орнында құрылыс салуды бастады. Шамамен жүз жылдан кейін Ричард Гери бұл жерді кеңейтіп, сарай салды (кейін бұзылған). Монастырьда көптеген өзгерістер болғаны анық. Шамамен 1500 жылы жаңа еден және терезелер (төменгі бөлігінде) орнатылды, бірақ қазір тек тіректер ғана қалды. Дегенмен, оның үлкен және кішігірім өзгерістері айқын көрінеді, бұл оның сәулет тарихы туралы қызықты мәлімет береді. Бұл корольдік тіреу және ағаштан жасалған шатыр архитектурасының сирек кездесетін мысалы. Қазіргі уақытта бұл жерді ағылшын мұрасы қорғауда және көктем мен жаз айларында демалыс күндері жұртшылыққа ашық.

The remains of the 700 year old priory stand today neighbouring a light industrial estate, and disused airfield, and lie between the villages of Colmworth and Little Staughton. Nothing survives of the priory church, and all but the refectory and kitchen of the claustral buildings have disappeared. Never a large house, the community appears to have consisted of the prior and up to four canons. The priory was founded around 1195 by William, Chaplain of Colmworth. Hugh de Beauchamp of Eaton Socon endowed the priory with 28 acres (113,000 m2), the priory also held land around Coppingford chapel; during these early years it also held a considerable number of Selions, given to them by local people as gifts of faith. Around 1206 King John permitted the monks to enclose and clear part of the nearby Perry woods. After William's death in 1215, Joseph, Chaplain of Coppingford, became head of the fraternity. Under his guidance the house became an Augustinian priory. The Augustinians, were then a comparatively new order, which ordained priests, but lived in community similar in style to monks. Throughout the following years the priory prospered through gifts and grants. The monks wrote documents illustrating their daily lives, these became books of charters, called Cartularies. Unfortunately through the centuries very few of these charters have survived. It was common for monastic orders at this time to be the beneficiaries of generous donations. However, it was equally common for disapproving heirs to object to the size of these gifts donated from their potential estates. One such heir was John Pateschull, unhappy at a bequest of £8 per annum in the will of his grandfather, after a dispute lasting many years, he had had the priory's cattle seized. Richard of Staughton, a senior Canon and later prior of Bushmead, called the bailiff and set out to recover them. The senior Canon was seized by John Pateschull's men and imprisoned. The dispute was finally ended through arbitration. When Richard of Staughton became prior, he obtained permission from the bishop to form a boys' school; however it is thought he died of the Black Death before the project could be implemented. The prior in 1418 was Robert Tychemerssh. Following the Dissolution of the Monasteries by Henry VIII, the ownership of Bushmead Priory became the subject of a dispute between the St. John family of Bletsoe and Sir William Gascoigne of Cardington, the latter being Cardinal Wolsey's controller of the household. He had previously exchanged land with King Henry VIII and sought further recompense. The King waited until 1537, almost a year after the priory's dissolution, before allowing the priory to pass to Sir William. Fifteen years later, in 1562, a Cambridgeshire man, William Gery, purchased the estate and almost immediately began building on the site of the priory. Around a hundred years later Richard Gery extended the site and formed a mansion (since demolished). There have obviously been many changes to the priory. A new floor, and fenestration (in the lower section) were fitted circa 1500, although only the rafters now remain. Clearly visible, though, are the major and various subsequent minor alterations, giving an interesting insight into its architectural history. It is a rare example of King post, and timber frame roof architecture. The site is now in the care of English Heritage and is open to the public at weekends during Spring and Summer.