Джеймс Уоррен Инглиш: Атлантаның саяхатшысы және банкирі

Кіріспе

Американдық саясаткер (1837–1925)

Джеймс Уоррен Инглиш (28 қазан 1837 – 15 ақпан 1925) – американдық саясаткер, банк президенті және Американдық Азамат соғысы кезіндегі штаб офицері. Ол 1881 жылдан 1883 жылға дейін Атланта, Джорджия қаласының қайта құру дәуіріндегі мэрі болды.

Өмір

Ағылшын Луизиана штатының Орлеанс округінде дүниеге келген. Әкесі 12 жасында, ал анасы екі жылдан кейін қайтыс болды. 15 жасында ол арба жасаушының шәкірті болды және түнгі мектепке қатысып, төрт жыл бойы жақсы жұмыс істеді, содан кейін ол Гриффинге (Джорджия штаты) көшіп барды. Ол Эмили Александрға үйленіп, отбасын өрбітті. 1861 жылдың 20 сәуірінде Конфедерация армиясына қатысып, Вирджинияда қызмет етіп, капитан шеніне дейін көтерілді. 1865 жылдың 7 сәуір түнінде Моксли Соррел бригадасының генерал-адъютантының көмекшісі полковник Хеман Х. Перридің серігінде Ағылшын Гранттан Лиге капитуляция туралы алғашқы жазбаша хабарлама алды, ол көп ұзамай Аппоматтокс сотында болды. Босатылғаннан кейін, 1865 жылдың 14 мамырында Атлантаға келді, кейіннен банкир болды. 1880 жылдың 1 желтоқсанында ол құрылысшы Х. И. Кимболлды жеңіп, қаңтарда қызметке кірді. Ол отыз жыл бойы Американың Траст және Банктік Компаниясының (кейіннен Төртінші Ұлттық Банк ретінде қайта құрылған) президенті болып қызмет етті. Сонымен қатар, ол жиырма төрт жыл бойы Орталық Грузия теміржолы компаниясының директорлар кеңесінде отырды. Ол 1883 жылы Фултон округінің көше теміржолының негіздеушілерінің бірі болды, ол кейіннен қазіргі Вирджиния Хайлендке дейінгі Nine Mile Circle маршрутымен танымал болды. 1871 жылдан өмірінің соңына дейін ол Фэрли Поплар ауданында Уолтон мен Поплар көшелері арасындағы Коун көшесінде тұрды. Ол қайтыс болғаннан кейін үйі бұзылды; ол Атлантаның орталық бөлігіндегі соңғы жеке тұрғын үйлердің бірі болды. Атлантадағы Инглиш даңғылына Дж. В. Инглиш, кіші есім берілді. Джеймс У. Инглиш аға 1887 жылғы Пьемонт көрмесінің директорларының бірі болды. Ағылшын 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында Атлантаның ең танымал азаматтарының бірі болды және мақтаға емес, өнеркәсіпке негізделген «Жаңа Оңтүстіктің» белсенді жақтаушысы болды. Ол іскерлік және саяси салаларда тез жетістікке жетті. Ол қалалық кеңес мүшесі, мектеп кеңесінің мүшесі, полиция комиссары, Атланта қаласының мэрі, банк президенті және бірнеше өнеркәсіптік кәсіпорындардың иесі болды.

English was born in Orleans Parish, Louisiana. His father died when he was 12 and his mother two years later. At the age of 15, he became an apprentice carriage maker and worked at it industriously for four years while attending night school, when he moved to Griffin, Georgia. He married Emily Alexander and raised a family. He enlisted in the Confederate States Army on April 20, 1861, and served in Virginia, rising to the rank of captain. On the night of April 7, 1865, in the company of Colonel Heman H. Perry, assistant adjutant general of Moxley Sorrel's brigade, English received the first written communication from Grant to Lee about a surrender, which happened soon after at Appomattox Court House. Following his parole, English arrived in Atlanta on May 14, 1865, where he later became a banker. On December 1, 1880, he defeated developer H. I. Kimball to become mayor, taking office in January. He served as president of the American Trust and Banking Company (later rechartered as the Fourth National Bank) for thirty years. He also served twenty four years on the board of directors of the Central of Georgia Railway Company. He was one of the incorporators of the 1883 Fulton County Street Railroad, which would later become famous for its Nine Mile Circle route to what is now Virginia Highland. From 1871 until his death, he resided on Cone Street between Walton and Poplar in the Fairlie Poplar district. The home was torn down soon after he died; it was one of the last single family homes in downtown Atlanta. Atlanta's English Avenue was named for J. W. English, Junior. James W. English, Sr., was one of the directors of the 1887 Piedmont Exposition. English was one of Atlanta's most prominent citizens in the late 19th and early 20th centuries and was an ardent promoter of a New South, based on industry rather than on cotton. He quickly achieved success in business and politics. He served as a city council member, school board member, the police commissioner, the mayor of Atlanta, a bank president, and owner of several industrial enterprises.

Джеймс Инглиш пен сотталғандарды жалға беру

Ол соғысқа дейінгі аристократиядан тумаған және азаттыққа дейін ешқашан құл ұстамаған болса да, 1897 жылға қарай "оның кәсіпорындары Грузияның 2881 сотталған еңбекшісінің 1206-сын бақылап, кірпіш жасаумен, қабысша кесумен, ағаш өңдеумен, теміржол құрылысымен және терпентин өндірумен айналысты". Оның "үлкен жеке байлығы мыңдаған адамның құлдыққа түсуімен тығыз байланысты болды". Инглиш ең көп танымал болған Chattahoochee Brick Company компаниясымен байланысты болды, ол Атлантаның көшелерін және оның ең көне аудандарының бір бөлігін салу үшін қолданылған көптеген кірпіштерді өндірді. Оның әдістері ғасырлар бұрын қолданылған әдістерге ұқсас болғанымен, қаладан жалға алған сотталған еңбекшілерді қатыгездікпен жазалап, қасіретке ұшырату арқылы өнімділік пен үлкен пайдаға қол жеткізді. Chattahoochee Brick Company "Грузиядағы ең ірі және, мүмкін, ең қатыгез мәжбүрлі еңбекшілерді сатып алушы" болды. Инглиш тек "ақ адам орындай алмайтын және орындамайтын жұмысты" істеу үшін сотталған еңбекшілерді пайдаланғанын мәлімдеді. Ол сондай-ақ ірі ағаш кесу зауытында, Iron Belt теміржолы және кен компаниясында, сондай-ақ 1908 жылы 430 сотталғанға жалға берілген Durham Coal and Coke компаниясында сотталғандарды жұмысқа алды. Оның операцияларына әсіресе қауіпті шахталар кірді, олардың бір бөлігі белге дейін сумен толтырылған. Жұмысшыларға нығайту үшін жеткілікті ағаш берілмеді және үңгірлер жиі кездесетін. Тіпті материал берілген жағдайда да, олар көбінесе оны пайдаланбады, себебі өздерін қорғауға уақыт жұмсаса, күнделікті міндеттерін орындай алмайды және нәтижесінде, жазалаудың қатыгездігін арттыру үшін лақтыларын құммен сілтейтін басшылар тарапынан жазаланады деп қорқады. Инглиш сотталған еңбекшілерге жалға беру және сату арқылы заңды үнемі бұзып, оларды құлдар сияқты өткізді. Мысалы, 1883 жылы ол Джон Т. Милнердің Coalburg кен компаниясының жартысын сатып алды және "шарттың ашық түрде заңсыз аспектісінде жүз қара тұтқынды сатып алды". Заң шығару комиссиясы алдында куәлік берген адам: "Жексенбі күндері ақ ер адамдар Инглиш кірпіш фабрикасының ауласында жиі жиналып, қара ерлерді айырбастайтын немесе сатып алатын, бұл жарты ғасыр бұрынғы құл саудаларынан көп өзгеше емес еді", - деп хабарлады.

While he was not descended from the antebellum era aristocracy and had never owned a slave before emancipation, by 1897 "his enterprises controlled 1,206 of Georgia's 2,881 convict laborers, engaged in brick making, cutting cross ties, lumbering, railroad construction, and turpentining." His "great personal wealth was inextricably linked to the enslavement of thousands of men." English was most closely identified with the Chattahoochee Brick Company, which manufactured many of the bricks used to construct Atlanta's streets and some of its oldest neighborhoods. Although its methods were nearly identical to those used centuries before, it achieved high levels of productivity and vast profits by subjecting the convict laborers it leased from the city to brutal discipline and cruel deprivation. The Chattahoochee Brick Company was "the biggest and arguably most abusive buyer of forced laborers in Georgia." English insisted he only used convict labor to do "work that a white man cannot and will not perform." He also employed convicts at a large sawmill, the Iron Belt Railroad and Mining Company, and the Durham Coal and Coke Company, which in 1908 owned leases on 430 convicts. Its operations included some particularly dangerous mine shafts, sections of which were filled waist high with water. Workers were not provided with adequate timbers for bracing and cave ins were frequent. Even when materials were provided, they often neglected to use them since they feared, if they took time to protect themselves, they would not complete their daily task and consequently be whipped by bosses who would sometimes embed their lashes with sand to increase the severity of the punishment. English routinely violated the law by buying and selling the leases on convict laborers and thereby transferring them as if they were slaves. For example, in 1883 he purchased half of John T. Milner's Coalburg mine company and, "in an overtly illegal aspect of the transaction, a lot of one hundred black convicts." A witness before the legislative commission reported, "On Sunday afternoons, white men frequently met in the yard of the English brick factory to swap or buy black men, little changed from the slave markets of a half century earlier."