Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Зейнеткерлікке шығарылған АҚШ валюталық банкноттары
Retired US currency banknotes
Ұлттық банкноттар – АҚШ Үкіметінің жарғысымен құрылған Ұлттық банктер шығарған АҚШ валюталық банкноттары. Бұл банкноттар әдетте АҚШ қазынашылығына салынған АҚШ облигацияларымен қамтамасыз етілді. Сонымен қатар, банктерден қолданыстағы банкноттар сомасының бес пайызын алтын немесе «заңды ақша» түрінде сақтау талап етілді. Бұл банкноттар жалпы қолданыста заңды төлем құралы емес еді, бірақ федералдық үкіметке жасалған және одан алынған төлемдер үшін толыққанды қанағаттандыратын болды. АҚШ үкіметі 1930 жылдары Ұлттық банкноттарды валюта түрі ретінде тоқтатып, АҚШ валютасын Федералдық резерв ноталарына, АҚШ ноталарына және күміс сертификаттарына біріктірді.
National Bank Notes were United States currency banknotes issued by National Banks chartered by the United States Government. The notes were usually backed by United States bonds the bank deposited with the United States Treasury. In addition, banks were required to maintain a redemption fund amounting to five percent of any outstanding note balance, in gold or "lawful money." The notes were not legal tender in general, but were satisfactory for nearly all payments to and by the federal government. National Bank Notes were retired as a currency type by the U. S. government in the 1930s, when U. S. currency was consolidated into Federal Reserve Notes, United States Notes, and silver certificates.
Өмірбаян
Америка Азаматтық соғысына дейін штаттық банктер мен жеке капиталды банктер өздерінің банкноттарын шығарды. Жеке шығарылған банкноттар номиналды түрде ақшалай түйін (нақты ақша) немесе банктерде сақталған қаржы құралдарымен қамтамасыз етілген, бірақ банктерді бақылау көбінесе нашар болды және «жабайы банк» практикасын тудырды, онда алаяқтық мекемелер құндысы жоқ банкноттар шығарды. Азаматтық соғыс кезінде, 1863 жылы, Ұлттық банктер туралы заң Ұлттық банктер жүйесін құрды, оларға федералдық бақылауда Ұлттық банкноттар шығаруға рұқсат берілді. Банктерді тіркеу және Ұлттық банкноттарды шығару бойынша әкімшілік бақылау Валюта бақылаушысы кеңсесінің жауапкершілігінде болды. 1864 жылы жаңа жүйеге көшуді жеделдету үшін штаттық банкноттарға 2 пайыздық салық белгіленді, бірақ келесі жылы ол 10 пайызға, содан кейін 20 пайызға дейін өсірілді.
Prior to the American Civil War, state banks and chartered private banks issued their own banknotes. Privately issued banknotes were nominally backed by specie (hard money) or financial securities held by the banks but oversight of issuing banks often was lax and encouraged wildcat banking, in which fraudulent institutions issued worthless banknotes. During the Civil War, in 1863, the National Banking Act established a system of National Banks which were empowered to issue National Bank Notes subject to federal oversight. The chartering of banks and administrative control over the issuance of National Bank Notes were the responsibility of the Office of the Comptroller of the Currency. A 2 percent tax on state bank notes was authorized in 1864 to speed conversion to the new system, only to be increased the next year to 10 percent, then 20 percent.
Бағдарлама
1863 жылдан 1935 жылға дейін ұлттық банкноттар елдің барлық аймақтарындағы және АҚШ-тың аумақтарындағы банктер тарапынан шығарылды. Федералдық жарғысы бар банктер АҚШ қазынасына облигациялар депозиттейтін. Банктер облигациялар құнының 90 пайызына дейін банкноттар шығара алатын. Федералдық үкімет банкноттардың құнын кепілдікпен қамтамасыз ететін, олардың шығарылуы оларды қолдау үшін қажетті мемлекеттік облигацияларға сұраныс тудыратын. Бұл бағдарлама – федералдық қарызды монетизациялаудың бір түрі болды. Қазыналыққа кепіл ретінде ұсынылатын облигациялардың "айналысқа шығару құқығы" болды және олардан алынатын пайыздар ұлттық банктерге сениораж табысын әкелді.
From 1863 to 1935, National Bank Notes were issued by banks throughout the country and in US territories. Banks with a federal charter would deposit bonds in the US Treasury. The banks then could issue banknotes worth up to 90 percent of the value of the bonds. The federal government would back the value of the notes—the issuance of which created a demand for the government bonds needed to back them. The program was a form of monetization of the Federal debt. Bonds eligible as collateral for posting to the Treasury were said to have "circulation privilege" and the interest they bore provided seigniorage to the National Banks.
Ескертпелер
Әр Ұлттық банкнотада оны шығарған банктің ұлттық тіркеу нөмірі және сол банк берген реттік нөмірі болады. Банк қызметкерлері, олар қол қойған банкноталардың кішкентай сериялық нөмірлерін естелікке сақтап алып, айналымнан шығарып жіберуі мүмкін.
Each National Bank Note bore the issuing bank's national charter number as well as the serial number assigned to the note by that bank. Low serial numbered notes were often withdrawn as souvenirs by the bank officers who signed them.
Үлкен өлшемді жазбалар
Соңғы бірнеше жылғы шығарылымдардан басқа, Ұлттық банк ноталарының барлығы үлкен өлшемде болды. Шығарылым тарихының көп бөлігінде ұлттық банкноттарда "Америка Құрама Штаттары" дегеннің орнына, банкнотты шығарған банктің аты айқын түрде көрсетілген дизайн қолданылды. Көп жылдар бойы қолданылып келген бір дизайнның алдыңғы бетінде сол жақ жиегінде портрет, ал ортасында банктің аты ірі, көлеңкеленген әріптермен басылған. Бұл ноталардағы тарихи тұлғалар көбінесе бүгінгі қағаз ақшаның сол номиналындағылардан өзгеше болды. Үлкен өлшемді ноталарда екі серийлік нөмір болды. Қазынашылықтың серийлік нөмірі барлық банктердің осы сериядағы және номиналдағы ноталарының жалпы санын көрсетті. Банктің серийлік нөмірі тек осы банк шығарған осы сериядағы және номиналдағы ноталардың санын көрсетті. Үлкен өлшемді ноталарда төрт қолтаңба да болды. Екі қолтаңба АҚШ Қазынашылығының тіркелмесі мен Қазынашысының қолтаңбалары еді және нотаның дизайнының бір бөлігі ретінде басылған. Қалған екі қолтаңба банк кассирі мен президентінің қолтаңбалары еді және бұл лауазымды тұлғалар нотаны шығару алдында жеке қол қойған. Ноталар Қазынашылықтан банкке жіберіліп, әдетте кесілмеген парақтар түрінде қол қойылған, сондықтан кейбір ноталардың жоғарғы жиегінде жоғарыдағы нотадан қолтаңбаның төменгі бөлігі (мысалы, "y" немесе "j" әрпінің төменгі бөлігі) көрінетін. Ноталар көбінесе қайшымен кесілгендіктен, ноталардың жоғарғы және төменгі жиектері тегіс болмай, дизайн шекараларына дейін кесілуі мүмкін. Көпшілік, бірақ барлық емес, үлкен өлшемді ұлттық банкноттардың алдыңғы бетінде шығарушы банктың жарғылық нөмірі көрсетілген. Кейбір жағдайларда жарғылық нөмір бір рет басылған, бірақ көбінесе екі рет кездесетін. Банктің жарғылық нөмірі гравировкаланған шекараның ішіне мұқият орналастырылған, сондай-ақ алдыңғы бетте басқа жерлерде де басылған. Қазынашылық қызметкерлеріне банкноттарды сұрыптауға көмектесу үшін кейінірек шығарылған үлкен өлшемді ноталарда банк орналасқан елдің аймағын көрсету үшін әріптер қолданылды: Жаңа Англия үшін "N", Шығыс үшін "E", Оңтүстік үшін "S", Орта Батыс үшін "M", Батыс үшін "W" және Тынық мұхитының жағалауы үшін "P".
Except for the last few years of issue, all of the National Bank Notes were large sized. Through much of their earlier history of issue, national banknotes used designs in which the issuing bank's name was prominently displayed, rather than "The United States Of America". One design used for many years featured a portrait on the obverse, near the left edge, and the bank's name printed in prominent shaded type in the middle. The historical figures seen on these notes usually were different from those on the same denominations of paper currency today. Large size notes bore two serial numbers. The Treasury serial number indicated the total number of notes of that series and denomination issued by all banks. The bank serial number indicated the number of notes of that series and denomination issued only by that bank. Large size notes also bore four signatures. Two signatures were those of the Register of the Treasury and Treasurer of the United States and were printed as part of the note's design. The other two signatures were those of the bank's cashier and president, and were individually signed by those officers prior to issuing the note. Notes were sent to the bank by the Treasury and typically signed as uncut sheets, so that the top edge of some notes show the lower part of a signature (such as the descender of a "y" or "j") from the note above it. Notes were often cut apart with scissors, so that the top and bottom edges of notes can be uneven and cut into the borders of the design. Most, but not all, large size national banknotes showed the charter number of the issuing bank on the obverse. In some cases the charter number was printed once, but typically the charter number appeared twice. The issuing bank's charter number was carefully positioned inside the engraved border, as well as overprinted elsewhere on the obverse. To aid Treasury workers in sorting banknotes, later large size notes also showed a letter to indicate the region of the country in which the issuing bank was located—"N" for New England, "E" for East, "S" for South, "M" for Mid West, "W" for West, and "P" for Pacific coast.
Кіші өлшемді жазбалар
Кіші өлшемді банкноттардың пайда болуымен барлық қағаз ақша түрлерінің, соның ішінде Ұлттық банкноттардың дизайны айтарлықтай өзгерді. Бұл өзгерістердің нәтижесінде әр номиналда бірдей портрет бейнеленді және, шағын айырмашылықтардан басқа, 1920 жылдардың соңынан 1990 жылдардың басына дейінгі АҚШ валютасының барлық түрлерін сипаттайтын бірдей декоративтік элементтер пайда болды. Ұлттық банкноттарда банк атауының күрделі бейнесі кіші өлшемді банкноттарға көшу кезінде гравировкадан алынып тасталды және қара бояумен төлеу туралы мәлімдемедегі гравировкалық әріптердің үстіне басылды. Сол сияқты, банк жарғысының нөмірі де гравировкалық шекарадан алынып тасталды және енді қара бояумен басылды. Ұлттық банкноттарының 2-түрлі деп аталатын соңғы шығарылымдарында жарғылық нөмір банкноттың сериялық нөмірімен бір қатарда қоңыр бояумен екі рет жазылған. Кіші өлшемді Ұлттық банкноттары 1933 жылғы Федералдық резерв банкноттарының төтенше жағдайға байланысты шығарылған ноталарына өте ұқсас, бірақ олардан айқын ерекшеленеді. Олар Ұлттық банкноттардың басу формаларын, дизайнында шағын өзгерістермен қолданып басылды. Екеуінде де "Ұлттық валюта" деп көрсетілген, бірақ оларды шығарған мекемелер әртүрлі.
With the advent of small size banknotes came significant design changes for all types of paper currency including National Bank Notes. As a result of the changes, each denomination now had the same portrait and, except for minor variations, the same decorative features that would characterize all types of United States currency from the late 1920s to the early 1990s. In the case of National Bank Notes, the elaborate rendition of the bank's name was omitted from the engraved design with the change to small size notes, and instead was now simply over stamped in black ink, just above the engraved lettering of the promise to pay. Similarly, the issuing bank's charter number was omitted from the engraved border, and now simply overprinted in dark ink. In the case of the last issues of small size National Bank Notes, referred to as Type 2 notes, the charter number also appeared twice in brown ink in line with the note's serial numbers. Small size National Bank Notes look very similar to, but are distinctly different from, the emergency 1933 issue of the Federal Reserve Bank Notes. These were printed using National Bank Note plates with slight design changes. Both say "National Currency", but have different issuers.
Бағдарламаның аяқталуы
Ұлттық банкноттар 1930 жылдары Ұлы депрессия кезінде АҚШ үкіметі тарапынан ақша түрі ретінде қолданыстан шығарылды. АҚШ-тағы валюта Федералдық резервтік банкноттарға, АҚШ банкноттарына және күміс сертификаттарына біріктірілді; жекеменшік банкноттар жойылды. Алтын резерв туралы заңның қабылдануы қазынашылыққа есептік пайда әкелді, оның бір бөлігі Ұлттық банкноттар шығаруға болатын облигацияларды қайтаруға қаражат беруге жұмсалды. Бұл банкноттар кейде "жергілікті" деп аталады, олардың танымалдылығы оларды шығарған қалалар мен аудандардың көптігінен туындайды. Қағаз ақша коллекционерлері, әсіресе АҚШ-та, оларды ынтамен зерттейді және жинайды. Кейбірлері көптеп шығарылғандықтан бүгінде коллекционерлер үшін қолжетімді, ал сирек банктерге, қалаларға, штаттарға және олардың комбинацияларына байланыстылары өте құнды. 2010 жылдың маусым айында Heritage Auctions аукционында Вашингтон территориясы болған Уолла-Уолла қаласынан шыққан банкнот 161 000 долларға сатылды.
National Bank Notes were retired as a currency type by the U. S. government in the 1930s during the Great Depression as currency in the U. S. was consolidated into Federal Reserve Notes, United States Notes, and silver certificates; privately issued banknotes were eliminated. The passage of the Gold Reserve Act created an accounting gain for the Treasury, part of which was used to provide funds to retire all bonds against which National Banks Notes could be issued. Sometimes these notes are called "hometown" notes, with their popularity deriving from the wide range of towns and cities that issued them. Among paper money hobbyists, especially in the U. S., these notes are avidly studied and collected. Some were issued in large numbers and remain inexpensive to collectors today. Others associated with rare banks, towns, states and combinations thereof and are quite valuable. A note from Walla Walla, in what was then Washington Territory, sold for $161,000 in a June 2010 sale at Heritage Auctions.