Джеймс Мюррей Мейсон: Американ саяхатшысы және Конфедерациялық мемлекет қайраткері
James M. Mason
Джеймс Мюррей Мейсон (1798-1871) – вирджиниялық саяхатшы, құлшылықты қолдаған конфедерациялық саясаткер. АҚШ-тың Еуропадағы дипломаты, соғыс кезіндегі рөлі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер (1798–1871)
American politician (1798–1871)
Джеймс Мюррей Мейсон (3 қараша 1798 – 28 сәуір 1871) – американдық заңгер, саясаткер және Конфедерация мемлекет қайраткері. Ол Вирджиниядан сенатор болып қызмет етті, ал бұрын Вирджиния штатының делегаттар палатасында Фредерик округін өкілдік еткен. Джордж Мейсонның немересі Мейсон құлдықты және Америка Азамат соғысы басталғанда Вирджинияның бөлінуін қатты қолдады. 1851 жылдан бастап 1861 жылы Америка Конфедеративтік Штаттарын қолдағандықтан Сенаттан шығарылғанға дейін АҚШ Сенатының Сыртқы қатынастар комитетінің төрағасы ретінде Мейсон американдық мақта экспорттаушыларын қорғауға ерекше мән берді. Конфедерацияның жетекші дипломаты ретінде ол Еуропаға қолдау іздеп сапар шекті, бірақ Ұлыбританияны Конфедерацияны мемлекет ретінде мойындауға көндіре алмады. 1861 жылдың қараша айында Англияға бағыт алған Мейсонның кемесі АҚШ Әскери-теңіз күштері тарапынан тоқтатылып, ол ұсталды, бұл оқиға «Трент дауы» деп танылды. Екі айдан кейін босатылған Мейсон саяхатын жалғастырып, Ұлыбритания мен Еуропадан Конфедерацияның тауар сатып алуына көмектесті, бірақ олардың дипломатиялық араласуына қол жеткізе алмады. Соғыс аяқталғаннан кейін Мейсон Канадаға жер аударылды, бірақ кейін Вирджиния штатының Александрия қаласына оралды, онда 1871 жылы қайтыс болды.
James Murray Mason (November 3, 1798April 28, 1871) was an American lawyer, politician, and Confederate statesman. He served as senator from Virginia, having previously represented Frederick County, Virginia, in the Virginia House of Delegates. A grandson of George Mason, Mason strongly supported slavery as well as Virginia's secession as the American Civil War began. As chairman of the United States Senate Committee on Foreign Relations from 1851 until his expulsion in 1861 for supporting the Confederate States of America, Mason took great interest in protecting American cotton exporters. As the Confederacy's leading diplomat, he traveled to Europe seeking support, but proved unable to get the United Kingdom to recognize the Confederacy as a country. As Mason sailed to England in November 1861, the U. S. Navy captured his ship and detained him, in what became known as the Trent Affair. Released after two months, Mason continued his voyage, and assisted Confederate purchases from Britain and Europe but failed to achieve their diplomatic involvement. As the war ended, Mason went into exile in Canada, but later returned to Alexandria, Virginia, where he died in 1871.
Ерте өмір
Мейсон Колумбия округіндегі Аналостан аралында, қазіргі Теодор Рузвельт аралында дүниеге келген. Ол 1818 жылы Пенсильвания университетін бітірді, содан кейін Вирджиния штатының Уильямсбург қаласында құқық тағылымдамасынан өтті және 1820 жылы Уильям және Мэри колледжінен заңгер мамандығын алды.
Mason was born on Analostan Island, now Theodore Roosevelt Island, in the District of Columbia. He graduated from the University of Pennsylvania (1818), then studied law in Williamsburg, Virginia and earned a law degree from the College of William & Mary (1820).
Саяси мансап
Вирджиния адвокатурасына қабылданғаннан кейін Мейсон Вирджинияда заңгерлікпен айналысты, сонымен қатар Фредерик округінде плантация ұстады. 1830 жылғы санақта ол 5 құлға ие болған болуы мүмкін, бірақ санақ жазбасының нашар және зақымдалған болуына байланысты нақты санын анықтау қиын. 1850 жылғы федералды санақта Мейсонның он құлы болды, олардың жартысы он жасқа толмаған балалар еді. Сол жылы ол (немесе осы атқа ие басқа адам) жақын орналасқан Раппаханнок округінде 25 жастағы қара нәсілді әйел мен оның төрт баласына ие болды. 1860 жылғы санақта Мейсон 49 жастағы қара нәсілді еркек, 35 жастағы қара нәсілді әйел және 14, 13, 12, 10 және 3 жастағы балаларға ие болды. Сонымен қатар, ол немесе тағы бір Джеймс М. Мейсон Кулпепер округінің оңтүстігіндегі жеті құл балаға (ең үлкені 13 жасар қыз) иелік еткен. Мейсон көп ұзамай саяси мансабын бастады, әкесінің қайтыс болуына дейін Фредерик округінің Вирджиния Делегаттар палатасындағы (жартылай штатты) өкілі болып бірнеше рет сайланды. Оның алғашқы мерзімі 1826 жылдың 4 желтоқсанында, бір мерзімдік тәжірибелі Джеймс Шиппен бірге басталды, бірақ келесі жылы Шип ғана қайта сайланды. 1828 жылы Шип қайта сайлауда жеңіске жетпеді, ал Мейсон Уильям Кастлман кішімен бірге Шенандоа аңғарына қақпа ретін ұсыну сайлауында жеңіске жетті, екеуі де келесі жылы қайта сайланды. 1829-1830 жылдардағы Вирджиния Конституциялық Конвенциясына Фредерик және көршілес Джефферсон округінен қатысқан төрт бірлескен делегаттың бірі, тәжірибелі заң шығарушы Хироме Л. Опи отставкаға кеткеннен кейін, Мейсон Джон Р. Кук, конгрессмен Альфред Х. Пауэлл және әріптесі Томас Григгс-младшиймен бірге оның орнын алды. Конвенция құл иелерінің билігін шектеуге үміттенгендер болғанымен, нәтижесіндегі конституция Батыс Вирджинияға (Фредерик округі мен Азамат соғысы кезінде бөлініп шыққан округтерді қоса) қосымша дауыс берді. Сондықтан Мейсон мен Кастлман қайта сайланды және Уильям Вуд 1830-1831 жылдарғы заң шығару сессиясына қосылды. 1836 жылы Конгрессмен Эдвард Лукас Шепардстауннан (кейін ондаған жылдардан кейін Батыс Вирджинияның бөлігіне айналған) зейнеткерлікке шығуын жариялады. Вирджинияның 15-конгресс округінің сайлаушылары Мейсонды 25-ші Конгресске өзінің орнын басуы үшін сайлады. Джексон демократы тек бір мерзім қызмет етті, оның орнын Лукастың інісі Уильям Лукас басты. 1847 жылы Вирджиния заң шығарушылары Мейсонды Сенатқа сайлады, бұл Исаак С. Пеннибеккердің қызмет барысында қайтыс болуынан кейін болды, және Мейсон 1850 және 1856 жылдары қайта сайланды. Мейсон 1850 жылдың 4 наурызында Сенат алдында қайтыс болған сенатор Джон Кэлхунның соңғы сөзін дауыстап оқыды, ол Солтүстік құлдықтың Оңтүстікте болуын және Батыс аумақтарына таралуын тұрақты түрде қабылдамаса, елдің ыдырауы мүмкін екенін ескертті. Мейсон сонымен қатар қашқан құлдарға көмектесуге арналған Солтүстіктің жеке бостандық заңдарына наразылық білдірді: «Мүліктің жоғалтылуы сезіледі, бірақ абыройдың жоғалтылуы одан да көп сезіледі». Мейсон 1857 жылы Сенат төрағасы болды.
Following admission to the Virginia bar, Mason practiced law in Virginia, and also operated a plantation in Frederick County. Despite a sloppy and damaged census record, he may have owned 5 slaves in the 1830 census. In the 1850 federal census, Mason owned ten enslaved people, half of them children under ten years of age. In that year, he (or another man of similar name) also owned a 25 year old Black woman and her four children in nearby Rappahannock County. In the 1860 census, Mason owned a 49 year old Black man, 35 year old Black woman, and children aged 14, 13, 12, 10 and 3 years old. and he or another James M. Mason owned seven enslaved children (the oldest a 13 year old girl) in southern Culpeper County. Mason soon began his political career, well before his father's death, winning election several times as one of Frederick County's (part time) representatives in the Virginia House of Delegates. His first term began on December 4, 1826, alongside one term veteran James Ship, but only Ship won re election the following year. In 1828, Ship failed to win re election and Mason won the election to represent the gateway to the Shenandoah Valley together with William Castleman, Jr., and both won re election the following year. After veteran legislator Hierome L. Opie, one of the four joint delegates of Frederick and neighboring Jefferson County to the Virginia Constitutional Convention of 1829 1830, resigned, Mason took his place alongside John R. Cooke, congressman Alfred H. Powell and fellow delegate Thomas Griggs Jr. Although some had hoped that convention would limit slaveholder power, the resulting constitution only gave additional votes to western Virginians (including those in Frederick County and those counties which would secede and become West Virginia during the American Civil War), so Mason and Castleman were re elected and joined by William Wood for the 1830 1831 legislative session. In 1836, Congressman Edward Lucas of Shepherdstown (in what would become West Virginia decades later) announced his retirement. Voters in Virginia's 15th congressional district elected Mason as his successor in the Twenty fifth United States Congress. The Jackson Democrat only served a single term, succeeded by Lucas' brother William Lucas. In 1847, Virginia legislators elected Mason to the Senate after incumbent Isaac S. Pennybacker died in office, and Mason won re election in 1850 and 1856. Mason famously read aloud the dying Senator John C. Calhoun's final speech to the Senate, on March 4, 1850, which warned of the likely breakup of the country if the North did not permanently accept the existence of slavery in the South, as well as its expansion into the Western territories. Mason also complained of Northern personal liberty laws, intended to help fugitive slaves: "Although the loss of property is felt, the loss of honor is felt still more." Mason was President pro tempore of the Senate in 1857.
Құлдықтың қорғаушысы
Мейсон "Оңтүстік саяси платформасын жақтады", "және құлдық, оның өміріне ең көп әсер еткен үш тақырыптың бірі, сол саяси идеологияның негізінде жатты". (Қалған екі тақырып – Вирджинияның бөлінуі және Конфедерация құру болды.) Мейсон тек ақ нәсілшіл ғана емес, қаралардың "елдің үлкен апат екенін" сенді. Қараларға дауыс беру құқығын беру оны ерекше ашуландырды; ол бұл халықтың бассыздығының билігі және "республиканың аяқталуы" деп ойлады. Мейсон құлдықты институт емес, жағдай деп түсіндірді. Осымен ол американдықтар африкалықтарды құл етпегенін, оларды құл еткен басқа африкалықтардан сатып алғанын айтты. Мейсон 1850 жылғы қашқан құлдар туралы заңды жазды, ол АҚШ тарихындағы ең жек көрінетін және ашық бұзылған федералды заң санатында. "Халықтың билігін" пайдаланып, құлдықты Батыс территорияларына, Канзас штатынан бастап, кеңейту идеясы, Канзас-Небраска заңына және "Қанды Канзас" кезеңіндегі зорлық-зомбылыққа алып келді, Мейсонның Вашингтондағы пансионатында туды. Мейсон сондай-ақ Джон Браунның Харперс-Ферриге жасаған шабуылын терген Сенат комитетінің төрағасы болды және оның есебін жазды, бұл есеп бейресми түрде Мейсон есебі деп танылды.
Mason "championed the Southern political platform", "and slavery, another of the three themes that most affected his life, lay at the core of that political ideology." (The other two themes were the secession of Virginia and the establishment of the Confederacy.) Mason was not only a white supremacist, he believed that negroes were "the great curse of the country". Giving Blacks the vote particularly offended him; it was, he thought, the rule of the mob and the "end of the republic." Slavery was a condition, not an institution, by which he meant that Americans were not enslaving Africans, they were merely purchasing them from other Africans that had already enslaved them. Mason wrote the Fugitive Slave Law of 1850, arguably the most hated and openly evaded Federal legislation in U. S. history. The whole idea of using "popular sovereignty" as a means to expand slavery into the Western territories, starting with Kansas, leading to the Kansas Nebraska Act and the violence of the Bleeding Kansas period, was hatched in Mason's Washington boarding house. Mason also was the chair of the ad hoc Senate committee that investigated John Brown's raid on Harpers Ferry, and wrote its report, informally known as the Mason Report.
Бөлек болуды қорғаушы
Өзінің ұстазы Джон К. Калхунның дәстүрін жалғастыра отырып, Калхунның өзі ауыр сырқат болған кезде Сенатта оқыған соңғы сөзі (1850 ж.) Мейсон штаттардың бөлініп шығуға құқығы бар деп нық сенді. Сонымен қатар, Солтүстіктің олардың "ерекше мекемесіне", олардың "меншік құқықтарына" (адамдарды меншіктеп алу құқығына) шыдамы болмауы, оларға бөлінуден басқа амал қалдырмады. Ол Одақтан шығу үшін себеп іздемейтінін, керісінше, Одақта қалу үшін себеп іздеу керектігін айтты.
Continuing the tradition of his mentor John C. Calhoun, whose last speech (1850) Mason read to the Senate when Calhoun was too sick to do so himself, Mason strongly believed states had the right to secede. Furthermore, the North's intolerance of their "peculiar institution", their "property rights" (the right to own human beings), left them no other choice than secession. He said he didn't need reasons to leave the Union, he needed a reason to stay in the Union.
Конфедерация дипломаты
Мейсон 1861 жылдың ақпан айынан 1862 жылдың ақпан айына дейін Вирджиния штатының Уақытша Конфедеративтік Конгресске өкілі болды. Бірақ оның заң шығару қызметі дипломатиялық міндеттермен тоқтатылды. Мейсон, британдық почта кемесі RMS Trent арқылы Ұлыбританияға Конфедерацияның елшісі ретінде жол тартқанда, 1861 жылдың 8 қарашасында USS San Jacinto кемесімен тоқтатылды. Мейсон және оның әріптесі, Конфедерация дипломаты Джон Слайделл Бостон портындағы Форт Уорренде тұтқынға алынды. «Трент оқиғасы» солтүстіктегі жеңіске жету туралы сөздерге қарамастан, Ұлыбританияны АҚШ-пен ашық соғысқа бастау қаупін тудырды. Тіпті салмақты Линкольн да мерекелік көтеріліске ілесіп кетті, бірақ ол және оның кабинеті Ұлыбританиямен соғыстың салдарына зер салғанда, ынтасы басылды. Күтімді дипломатиялық келісімдерден кейін, олар тұтқындаудың теңіз заңдарына қайшы екенін және жеке азаматтарды «жаудың хабарлары» деп жіктеуге болмайтынын мойындады. Слайделл мен Мейсон босатылып, соғысқа жол берілмеді. Екі дипломат 1862 жылдың 1 қаңтарында Англияға қайта бет бұрды. Мейсон Англияда Конфедерацияны өкілдік етті, Одақтың блокадасын көтерді және Конфедерацияға дипломатиялық мойындау алуға тырысты, бірақ сәтсіз аяқталды. 1863 жылы Ұлыбритания бас тартқаннан кейін ол Парижге көшіп, Конфедерацияны мойындауға немесе көмектесуге дайын елді іздеуді жалғастырды. Ол 1865 жылдың сәуір айына дейін онда болды.
Mason became one of Virginia's representatives to the Provisional Confederate Congress from February 1861 through February 1862. However, his legislative duties were interrupted by a diplomatic assignment. While Mason sailed toward England as a Confederate envoy to Britain on the British mail steamer RMS Trent, the ship was stopped by USS San Jacinto on November 8, 1861. Mason and fellow Confederate diplomat John Slidell were confined in Fort Warren in Boston Harbor. The Trent Affair threatened to bring Britain into open war with the United States, despite triumphant rhetoric in the north. Even the cool headed Lincoln was swept along in the celebratory spirit, but enthusiasm waned when he and his cabinet studied the likely consequences of a war with Britain. After careful diplomatic exchanges, they admitted that the capture was contrary to maritime law and that private citizens could not be classified as "enemy despatches". Slidell and Mason were released, and war was averted. The two diplomats set sail for England again on January 1, 1862. Mason represented the Confederacy in England, bringing up Union blockades and unsuccessfully seeking diplomatic recognition for the Confederacy. After Britain issued its refusal in 1863, he moved to Paris, continuing his unsuccessful search for a nation that would recognize or assist the Confederacy. He was there until April 1865.