Ричард Грейвс Макдоннелл: Өмірбаяны мен қызмет жолы
Richard Graves MacDonnell
Ричард Грэвс Макдоннелл – ирландский юрист, судья и колониальный губернатор. Управлял колониями в Африке, Австралии, Гонконге и др. Географические объекты названы в его честь.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сэр Ричард Грейвс МакДоннелл (; 3 қыркүйек 1814 – 5 ақпан 1881) – ағылшын-ирландтық заңгер, судья және колониялық губернатор. Ол Батыс Африкадағы британдық поселеністерінің, Сент-Винсент, Оңтүстік Австралия, Нова Скотия және Гонконг губернаторы қызметтерін атқарды. Әлемнің бірнеше жері оның құрметіне аталған, оның ішінде Гонконгтағы Макдоннелл жолы, Макдоннелл таулары және Австралиядағы Сэр Ричард түбегі.
Sir Richard Graves MacDonnell (; 3 September 1814 – 5 February 1881) was an Anglo Irish lawyer, judge and colonial governor. His posts as governor included Governor of the British Settlements in West Africa, Governor of Saint Vincent, Governor of South Australia, Governor of Nova Scotia and Governor of Hong Kong. Several places around the world are named for him, including MacDonnell Road in Hong Kong and the MacDonnell Ranges and Sir Richard Peninsula in Australia.
Ерте өмір
Ричард Грейвс Макдоннелл 1814 жылдың 8 қыркүйегінде Дублинде, Дублин Тринити колледжінің проректоры Ричард Макдоннеллдің екінші ұлы және Джейн Грейвс (1793–1882), Ардаг деканы Ричард Грейвстің екінші қызы болып дүниеге келді. Ол Роберт Джеймс Грейвстің туысы және генерал-майор Артур Роберт Макдоннеллдің бауыры болды. Оның бірінші туыстарына Менлоудың леди Валентина Блейк, сэр Уильям Коллис Мередит, Эдмунд Аллен Мередит, Джон Доусон Мэйн және Фрэнсис Бринкли кірді. Макдоннелл 1830 жылы Дублин Тринити колледжіне қабылданды, 1833 жылы стипендиат болып сайланды және B.A. (1835), M.A. (1836), LL.B. (1845) және LL.D. (1862) дәрежелерін алды.
Richard Graves MacDonnell was born in Dublin, 8 September 1814, the second son of Richard MacDonnell, the Provost of Trinity College, Dublin, and Jane Graves (1793–1882), second daughter of Richard Graves, Dean of Ardagh. He was a nephew of Robert James Graves and the brother of Major General Arthur Robert MacDonnell. His first cousins included Lady Valentine Blake of Menlough, Sir William Collis Meredith, Edmund Allen Meredith, John Dawson Mayne and Francis Brinkley. MacDonnell entered Trinity College Dublin in 1830, was elected a scholar in 1833, and graduated B. A. (1835), M. A., (1836), LL. B., (1845), and LL. D , (1862)
Гамбия мен Батыс Үндістандағы губернатор
1838 жылы Макдоннелл ирландиялық адвокатураға қабылданды, ал 1841 жылдың 25 қаңтарында Линкольн қонақүйінде ағылшын адвокатурасына қабылданды. 1843 жылдың 20 шілдесінде ол Гамбияның Бас судьясы қызметіне тағайындалды. Төрт жыл қызметтен кейін, денсаулығына байланысты АҚШ және Канадаға жасаған ұзақ сапарларымен, ол Генри Грейге, 3-ші граф Грейге отставкасын беруді және ағылшын адвокатурасындағы тәжірибесін қайта бастауды жоспарлаған. Бірақ 1847 жылдың 1 қазанында Грей оны көндіріп, Гамбиядағы британдық елді мекендердің губернаторы етіп тағайындады, ол осы қызметте тағы төрт жыл болды. Гамбияда болған кезде Макдоннелл (саяхатшылар капитан сэр Ричард Фрэнсис Бертон мен адмирал Ричард Чарльз Мэйннің туысы) уақытының көп бөлігін зерттеулерге құмарлығын қанағаттандыруға және тәртіпсіз жергілікті тайпаларға қарсы жазалау науқандарын ұйымдастыруға жұмсады. Оның экспедициялары Гамбия өзенінен Сенегал өзеніне дейін Африканың ішкі аймақтарын ашты. Өзен саудагерлерін ұзақ жылдар бойы мазалаған жергілікті тайпаларға қарсы өткізген әскери жорықтары сәтті аяқталды және аймақтағы британдық сауданың шегін кеңейтті. Бір рет жергілікті патшаға барғанда оған қастандық жасауға әрекет жасалды, бірақ ол мүжілді. Жауап ретінде британ үкіметі төрт жүз адамды дереу жазалау үшін жіберді, ал Макдоннелл еріктілер ротасының капитаны болды. 1852 жылы (сол жылы ол Бан орденінің серігі дәрежесіне ие болды) ол Сент-Люсияның вице-губернаторы болып тағайындалды, бірақ қызметке кіріспей, 1853 жылдың 10 қаңтарында Сент-Винсент аралының әкімшісі және генерал-капитаны болып тағайындалды. 1853-1854 жылдары Сент-Винсенттің генерал-лейтенанты болды.
MacDonnell was called to the Irish bar in 1838, and to the English bar, at Lincoln's Inn, 25 January 1841. On 20 July 1843, he was appointed to the new post of Chief Justice of the Gambia. After four years there, amidst long breaks for his health travelling through the United States and Canada, he intended to hand in his resignation to Henry Grey, 3rd Earl Grey and resume practice at the English bar. But, on 1 October 1847, Grey persuaded him otherwise and appointed him Governor of the British settlements in Gambia, a post he held for a further four years. While in Gambia, MacDonnell (a cousin of the explorers Captain Sir Richard Francis Burton and Admiral Richard Charles Mayne) spent much of his time indulging his passion for exploration, and organising punitive campaigns against unruly native tribes. His expeditions opened up the interior of Africa from the Gambia River to the Senegal River. The military expeditions which he accompanied against native tribes who had long oppressed the traders of the river were a success and extended the limits of British commerce in the region. On one visit to a native king an ambush was laid for him, and he narrowly avoided being assassinated. In return, the British government sent four hundred men to inflict a summary chastisement, with MacDonnell acting as Captain of one of the volunteer companies. In 1852, (when he was also gazetted Companion of the Order of the Bath) he was nominated as Lieutenant Governor of St. Lucia, but without taking up the post he was sent, 10 January 1853, to become administrator and Captain General of the island of St. Vincent. He was Lieutenant General of St Vincent from 1853 to 1854.
Оңтүстік Австралияның губернаторы
Сипатталатынындай, "басым тұлға" және ашықтығы мен төзімсіздігімен танымал болған МакДоннелл Оңтүстік Австралияның алтыншы губернаторы болып тағайындалды, 9 маусымда 1855 жылы келді, ал сэр Генри Янгтың кеткенінен кейін уақытша міндетін атқарған Бойл Траверс Финнистің орнын басты. Австралияға аттанғанша, 1856 жылы Букингем сарайында королева Виктория оны Сент-Майкл және Сент-Джордж орденінің командирі етіп тағайындады. Австралияға келгеннен кейін көп ұзамай МакДоннелл заң шығару органының құрамына қатысты пікір таласына қатысты; МакДоннелл бір палаталы жүйені жақтады, ал көптеген отарлаушылар екі палаталы жүйені қалағандықтан, ол консерваторлардың қолдауын алды, бірақ либералдар мен радикалдарды қарсы біріктірді. Ақырында екі палаталы жүйе басым болды, бірақ Жоғарғы палата мүліктік талаптарға ие болды. МакДоннелл мен оның шенеуніктері арасындағы қиындықтар бірнеше үкімет алмасуына әкелді. Ол колония ішінде теміржол және телеграф байланысын кеңейтті, Йорк түбегіндегі құнды мыс кендерін ашты, сонымен қатар ауыл шаруашылығы мен мал шаруашылығының дамуын жеделдетті. МакДоннелл австралиялық жұмысшы табына аз көңіл бөлді, қайырымдылықтың жалқаулық пен кедейлікті күшейтетініне сенді. Ол Германиядан келген қоныс аударушыларға әсерленді және колонияның шарап өндіруде зор болашағы бар екенін болжады. Оның жеті жылдық мерзімінде Оңтүстік Австралияда бидай егілген жердің көлемі екі есеге артты, және ол капиталға ие фермерлердің топырақты тоздырмаса табысқа жететінін айтты. МакДоннеллдің зерттеуге деген құштарлығы Австралияның ішкі аймақтарын, әсіресе Мюррей өзенін ашуға көмектесті, сондай-ақ колонияның табиғи ресурстарын дамытуға септігін тигізді. Ол колонияда кеңінен саяхаттады және 1859 жылы солтүстік көлдер мен тұзды далаларды зерттеу үшін шағын топты жетекшілік етті, үш айда 1800 миль (2897 км) жол жүрді. Ол Чарльз Стюрт пен Эдвард Джон Эйрдің барлаушылық қабілеттерін жоғары бағаламады, олардың "әдетте ең уайымды жерлерге барып, Даннан Бер-Шебаға дейін шөлді жерлерді табуға бейім" екенін айтты. Оның орнына ол отарлаушыларды Джон Макдуолл Стюарттың континентті кесіп өту жобасын қолдауға шақырды. МакДоннелл Австралияда "қуатты және қонақжай" деп есептелді. Ол жергілікті мылтық және садақ ату клубтарының белсенді мүшесі болды және ерікті қорғаныс қозғалысына қызығушылық танытты. Ол сонымен қатар көптеген әдеби, өнер және қайырымдылық ұйымдарымен байланысты болды. Ол өзін көшбасшы және инноватор ретінде қарастырды, және ол жақсы мінезді болғанымен, кейде оның белсенділігі Аделаида қоғамын алаңдатты. Оңтүстік Австралия мәдениетінің демеушісі ретінде ол шетелге бара алмайтын студенттерді орта білімнен кейінгі білімдерін жалғастыруға ынталандырды, олардың емтихандарын жеке бақылап, сыйлықтар тартты, бірақ оның жоспары колониядан кеткеннен кейін сәтсіз аяқталды. Ол 4 наурыз 1862 жылы Оңтүстік Австралиядан Ирландияға демалысқа кетіп, содан кейін жаңа қызметіне кірісті.
Described as a 'dominant personality' and having gained a reputation for forthrightness and intolerance, MacDonnell was appointed the sixth Governor of South Australia, arriving 9 June 1855, taking over from Boyle Travers Finniss who had been acting since the departure of Sir Henry Young. Shortly before leaving for Australia, in 1856 he was made Knight Commander of the Order of St Michael and St George by Queen Victoria at Buckingham Palace. Soon after his arrival in Australia, MacDonnell was involved in heated debate over the composition of the legislature; MacDonnell favoured a single chamber while the majority of colonists preferred a two house system, which brought him the support of the conservatives, but united the liberals and radicals against him. Eventually a two house system prevailed, although the Upper House had a property franchise. Difficulties between MacDonnell and his officials led to several changes of government. He extended railway and telegraph communications within the colony and opened up valuable copper mines on the Yorke Peninsula, while increasing the progress in agricultural and pastoral pursuits. MacDonnell showed little concern for the Australian working class, holding that charity fostered sloth and pauperism. He was particularly impressed with the settlers from Germany, and he predicted that the colony had a great future for producing wine. In his seven year term the acreage under wheat doubled in South Australia and he argued that farmers with capital would succeed as long as their methods did not rob the soil. MacDonnell's passion for exploration greatly aided in opening up the interior of Australia, in particular the Murray River, and he developed many of the natural resources of the colony. He travelled widely in the colony and in 1859 led a small party to investigate country around the northern lakes and claypans, riding 1800 mile (2897 km) in three months. He maintained that Charles Sturt and Edward John Eyre were overrated as explorers as they seemed "generally to have a knack of getting into the most dismal places and finding barrenness from Dan to Beersheba". He instead urged the colonists to support the efforts of John McDouall Stuart to cross the continent. MacDonnell was regarded in Australia as both 'powerful and hospitable'. He was an enthusiastic member of local rifle and archery clubs and keenly interested in the volunteer defence movement. He also identified himself with most of the literary, artistic and philanthropic organizations. He saw himself as a leader and innovator, and though genial, at times his bustling energy dismayed Adelaide society. As a patron of South Australian culture he encouraged students who could not travel abroad to continue their post primary schooling, and with his customary dash personally examined candidates and donated prizes, but his plan collapsed after he left the colony. He left South Australia, 4 March 1862, for a holiday in Ireland before taking up his next post.
Жаңа Шотландияның губернаторы
Алдыңғы губернатор Джордж Фиппс, Норманбидің 2-маркизінің ұсынысымен, Макдоннелл 1864 жылдың 28 мамырынан 1865 жылдың қазанына дейін Новая Шотландияның губернаторы болып тағайындалды және Үкімет үйінде (Новая Шотландия) тұра бастады. Оның келуі Канада Конфедерациясымен бірге болды, ол оған қарсы екенін жасырмады және Британдық отар министрінің немесе Канаданың генерал-губернаторының құралы болудан бас тартты, тіпті Премьер-министр сэр Джон А. Макдональдқа: "Мені мэр етіп алмасың, саған айтамын!" деді. Конфедерация жолға қойылды, осылайша Макдоннеллдің Новая Шотландиядағы қызметі қысқа болды. Оның орнын Ново-Шотландияның ең көрнекті ұлдарының бірі, генерал сэр Уильям Фенвик Уильямс, 1-ші баронт Карс иеленді.
On the recommendation of his predecessor, George Phipps, 2nd Marquess of Normanby, MacDonnell was appointed Governor of Nova Scotia from 28 May 1864, until October 1865, taking up residence at Government House (Nova Scotia). His arrival coincided with the Confederation of Canada which he made no secret of being in opposition to, and he refused to become a tool of either the British Colonial Secretary or the Governor General of Canada, telling Prime Minister Sir John A. Macdonald, "You shall not make a mayor of me, I can tell you!" Confederation went ahead, making MacDonnell's tenure in Nova Scotia a short one. He was succeeded by one of Nova Scotia's most distinguished sons, General Sir William Fenwick Williams, 1st Baronet, of Kars.
Гонконгтың губернаторы
1865 жылы 19 қазанда МакДоннелл Гонконгтың алтыншы губернаторы болып тағайындалды және 1872 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. Өкіметтік өкілеттігі кезінде МакДоннелл Виктория шыңының дамуына ықпал етті, ол Гонконгтағы ең жақсы тұрғын үйлерге айналды, оған тек бай еуропалық саудагерлер ғана қол жеткізе алатын. МакДоннелл сонымен қатар жергілікті қытай халқының қажеттіліктерін қанағаттандыратын аурухана құрылысын тапсырды. Ол Гонконгтағы құмар ойындарды заңдастырды, бірақ бұл әлеуметтік мәселелерге алып келді және кейіннен қайтадан тыйым салынды. 1871 жылы ол K. C. M. G. орденімен марапатталды.
On 19 October 1865, MacDonnell was appointed as the sixth Governor of Hong Kong, a position in which he served until 1872. During his tenure, MacDonnell developed Victoria Peak, which would eventually become the premier residential quarters in Hong Kong, accessible only to rich European merchants. MacDonnell also ordered the construction of a hospital which catered to the needs of the local Chinese population. In addition, he legalised gambling in Hong Kong which led to social problems and was later made illegal once again. In 1871 he was gazetted K. C. M. G.
Соңында, МакДоннелл басқарған әкімшілік үлкен бюджет тапшылығына тап болды, нәтижесінде үкімет HSBC банкінен қаржылық көмек сұрады. Әкімшілікке Кантон кедендік агенттігінің әрекеттері де зиян келтірді, олар Гонконг жағалауындағы суларда патрульдеу жүргізіп, кемелерге тігізіп, контрабандалық тауарларды іздеді. Гонконгтың британдық саудагерлері бұл әрекетті блокада деп атады, және бұл Гонконг экономикасына келесі 20 жылға дейін әсер етті.
Finally, MacDonnell's administration was marred by a huge budget deficit, which resulted in the government asking the HSBC for a financial aid package. The administration was also damaged by the actions of the Canton Customs agency, who patrolled the waters off Hong Kong and boarded ships to search for smuggled goods. This was called by Hong Kong's British merchant community a blockade, and affected Hong Kong's economy for the next 20 years.
Неке және зейнеткерлік өмір
1847 жылы Макдоннелл Сомерсеттегі Беккинтоннан Фрэнсис Скурейдің қызы Бланш Эннге үйленді. Ол Хайд-парктегі Станхоп Плейс және Фулхэмдағы Перси Кросс Лоджада тұрды, кейін Брайтон қаласындағы 5 Брансуик Скверге зейнеткерлікке шықты. Сэр Ричард пен леди Макдоннелл Лондонда Хайд-парк маңында тұрды, ал 1872 жылы зейнеткерлікке шыққаннан кейін көп уақытын Италия мен Францияда өткізді. Сэр Ричард 1881 жылдың 5 ақпанында Хайерде қайтыс болды. Екеуі де Кенсал Грин зиратының оңтүстік жағында жерленген. Олар баласыз дүниеден өтті.
In 1847, MacDonnell married Blanche Ann, daughter of Francis Skurray of Beckington, Somerset, who lived at Stanhope Place, Hyde Park and Percy Cross Lodge, Fulham, before retiring to 5 Brunswick Square, Brighton. Sir Richard and Lady MacDonnell lived near Hyde Park in London and after his retirement in 1872 they spent much time in Italy and France; Sir Richard died at Hyères, 5 February 1881. Both are buried in Kensal Green Cemetery, on the southern side. They died without children.