Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мейер локомотиві – қазандығы мен оттық бөлігі екі жеке доңғалақ жұбында айналатын бу локомотивінің түрі. Бұл конструкция Гаррат немесе Малет локомотивтерідей кең таралған емес. Оны 19 ғасырдағы алғашқы күшті Малет және Fairlie локомотивтерімен бәсекелес деп санауға болады. Көптеген қазіргі заманғы, жалғыз кабиналы пойыз конструкциясы, мысалы, электропоезд вагондары, жүк дизель локомотивтері және кейбір жолаушылар локомотивтері осыған ұқсас.
A Meyer locomotive is a type of articulated locomotive that has two separate bogies, upon which the boiler and firebox swivel. The design was never as popular as the Garratt or Mallet locomotives. It can be best regarded as 19th Century competition for the early compound Mallet and also the Fairlie articulated designs. Most single cab modern trains are of a similar design such as power cars, freight diesel locomotives, and some passenger locomotives.
Даму және жобалау
Майерді 1851 жылы Семеринг сынақтары үшін Винер-Нойштадтер локомотив фабрикасының австриялық инженері Венцель Гюнтер ойлап тапты. Алайда, буды жүгірткілерге сенімді түрде жеткізе алатын технология жетілмегендіктен, компания сынақтарда дизайнның жақсы жұмыс істегеніне қарамастан, бұл идеядан бас тартты. Оны француз Жан Жак Мейер (1804-1877) қайта жаңғыртты және 1861 жылы осы дизайнға патент алды. Бірінші локомотив, "Болашақ" деп аталды, 1868 жылы Société J. F. Cail et Cie. мемлекеттік субсидиямен салды. Дөңгелектер қазанға қатты бекітілмеген; барлығы казандық/кабина бірлігінің астында орналасқан жүгірткілерге (богилерге) орнатылған (қазіргі дизельдік немесе электрлік локомотивтермен салыстыруға болады). Бұл Малле локомотивтерінен өзгеше, онда артқы дөңгелектер жиынтығы рамаға бекітіледі, ал тек алдыңғы жиынтық ғана боги ретінде айналады. Сондықтан, бірдей радиустағы қисықта қазандықтың ілуі Малле локомотивіне қарағанда аз. Мейер локомотивтері көбінесе танк-локомотивтер ретінде жасалады, онда қазандық/кабина бірлігі су және отынмен жабдықталады. Дизайнның бір кемшілігі – оттық артқы қуат блогының үстінде орналасқан, бұл оның көлемін шектейді. Екі жүгірткі богиі бар локомотивтерде барлық цилиндрлерге икемді бу құбырлары орнатылуы керек. Бұл 19 ғасырдың технологиясымен орындау қиын болды. Алғашқы Малле локомотивтерінде күшті цилиндрлер болғандықтан, жоғары қысымды бу қатты қуат блогына берілді, ал алдыңғы цилиндрлерге (икемді бу құбырларын қажет ететін) төмен қысымды бу жеткізілді. Мейер локомотивтері Еуропа континентінде, әсіресе Германияда кеңінен таралған. Саксониядағы тар теміржолдарда әлі де бірнеше Мейер локомотивтерін кездестіруге болады. Ең көп таралған локомотив – Саксон IV K. Швейцарияның Бернина темір жолы 1910 және 1912 жылдары Schweizerische Lokomotiv und Maschinenfabrik компаниясынан екі роторлық қар жинағыш машинасын алды. 1000 метрлік тау теміржолының тар қисықтарында жұмыс істеу үшін олар өздігінен жүруі керек болды, сондықтан екі қар жинағыш машина да Мейер жүйесімен жабдықталды. Екеуі де сақталған, 2010 жылғы мәліметтерге сәйкес, Xrot d 9213 Pontresina қаласындағы Рэтия теміржолында жұмыс істеп тұр.
The Meyer was in fact invented by Austrian engineer Wenzel Günther of the Wiener Neustädter Lokomotivfabrik for the Semmering Trials of 1851. However, the technology wasn't yet developed for the steam to be reliably transported to the bogies with reasonable amount of leaks, and despite generally good performance of the design on the trials the company abandoned the idea. It was reinvigorated by Frenchman Jean Jacques Meyer (1804 1877), who took out a patent on the design in 1861. The first locomotive, an named the Future , was built by Société J. F. Cail et Cie. in 1868 with the support of a state subsidy. No wheels are rigidly affixed to the boiler; all are mounted on bogies placed directly under the boiler/cab unit (comparable with a modern diesel or electric locomotive). This compares with a Mallet, where the rear set of wheels are attached to the frame, and only the front set swivels as a bogie. Therefore, boiler overhang is less than that of the Mallet locomotive on a curve of the same radius. Meyers are usually set up as a tank engine, with the boiler/cab unit carrying the water and fuel supplies. A disadvantage of the design is that the firebox is directly above the rear power unit, which limits its size. With two power bogies, flexible steam pipes must be provided to all cylinders. This was difficult to achieve with 19th Century technology. Early Mallet locomotives had compound cylinders, so high pressure steam was provided to the rigid power unit, while the front cylinders (requiring flexible steam pipes) received low pressure steam. Meyer locomotives were most common in continental Europe, particularly Germany. A number of Meyer locos can still be found on the narrow gauge railways in Saxony. The most common locomotive is the Saxon IV K.
The Switzerland Bernina Railway had two rotary snowplows built by Schweizerische Lokomotiv und Maschinenfabrik in 1910 and 1912. To work on the tight curves of the 1000 meter gauge mountain railway they had to be selfpropelled, the two snow blowers were thus built with a Meyer drive system. Both have been preserved, Xrot d 9213 is still in working condition on the Rhaetian Railway, based in Pontresina, as of 2010.
Китсон Мейер
Китсон Мейер – Лидс қаласындағы Китсон және компаниясымен ең тығыз байланысты Мейер құрылымының түрі, бірақ оны басқа локомотив құрастырушылар да жасаған. Мейер дизайны артқы қуат блогын одан да артқа жылжыту арқылы өзгертілді, бұл оттық қоршаудың екі қуат блогының арасында (Гаррат типті локомотивтердегідей) орналасуына мүмкіндік берді, соның арқасында үлкен оттық қоршау жасауға болды. Локомотивтің ұзындығы артты, кабинаның артындағы қосымша ұзындық су бактарына пайдаланылды. Кейбір конструкцияларда локомотивтің бойымен созылатын түтін құбырының қажеттілігін жою үшін артқы жағында қосымша түтін шығару құбыры болды. Бұл дизайнды Англо-Чилилік Нитрат және Теміржол компаниясының локомотивтерді басқару жөніндегі инспекторы Роберт Стирлинг ойлап тапқан. Китсонға бірнеше стандартты локомотивтерге тапсырыс бергеннен кейін, ол оларға буынтты локомотив туралы идеясын ұсынды. Китсон компаниясы бұл идеяны одан әрі дамытып, алғашқы локомотивті 1894 жылы құрастырды. Китсон Мейер локомотивтері Оңтүстік Америкада, әсіресе Колумбия және Чили теміржолдарында кеңінен қолданылды. Ол үздіксіз қисық жолдардағы барлық буынтты конструкциялардың ішінде ең жақсы нәтиже көрсеткені деп есептелді. Төрт 2 6 0 + 0 6 2 танк локомотивтері де Филиппинде қысқа мерзімге қызмет етті, 1914 және 1925 жылдар аралығында Манила теміржолы мен Манила теміржол компанияларында жұмыс істеді. Дегенмен, барлығы 100-ге жуық Китсон Мейер локомотивтері ғана жасалды және бұл дизайн Гарратпен бәсекелестікке тап болды деп саналды. Чилидің Антофагаста аймағындағы ескі нитрат порты Талтал қаласында сақталған бір Китсон Мейер локомотиві өте нашар күйде. Ол нитрат теміржолының екі ескі жолаушылар вагонының алдында тұр. Трансанд теміржолының үш Китсон Мейер локомотивтері де сақталған: біреуі Аргентинада (Тафи Вьехо; 2013 жылы қираған күйде) және екеуі Чилиде (#3348 Лос-Анд станциясының жөндеу шеберханасында, 8 қыркүйек 2013 ж. күні жөндеу жұмыстары жүргізіліп жатыр, ал #4664 сериялық нөмірі және #3349 жұмыс нөмірі Сантьяго теміржол мұражайында, Парк Квинта Нормаль, Сантьяго де Чилиде, сыртқы жөндеуден өткен күйде). Боливияның Уюни қаласындағы "Локомотивтер зиратында" (қазан 2013 ж.) алты өте қираған локомотив те бар.
The Kitson Meyer is a variant of the Meyer layout most closely associated with Kitson & Co. of Leeds, but was also built by other locomotive builders. The Meyer design was modified by moving the rear power unit further back and allowed the firebox to be between the two power units (as in a Garratt type locomotive), thus allowing a larger firebox. The length of engine was increased, with the extra length behind the cab being used for additional water tanks. Some designs had an auxiliary chimney at the rear to avoid the need for an exhaust steam pipe running the length of the engine. The design originated from an idea by Robert Stirling, Locomotive Superintendent of the Anglo Chilian Nitrate & Railway Company. After placing an order with Kitsons for some conventional locos, he approached them with his ideas for an articulated loco. Kitsons further developed the idea, the first loco being constructed in 1894. Kitson Meyers were widely used in South America, particularly on the Colombian and Chilean railways. It was regarded as the best performing of all articulated designs for railway lines that constantly curved. Four 2 6 0+0 6 2 tank locomotives also had a brief service in the Philippines, serving the Manila Railway and the Manila Railroad Companies between 1914 and 1925. However, fewer than 100 Kitson Meyers were ever built and it was generally thought that the design suffered from competition with the Garratt. One Kitson Meyer locomotive known to survive sits in a rather poor state of preservation in Taltal, an old nitrate port town in the Antofagasta Region of Chile. It is parked in front of two old passenger coaches from the nitrate railway at coordinates Three Kitson Meyers of the Transandine Railways also have survived, one in Argentina (Tafi Viejo; as of 2013 in derelict condition) and two in Chile (#3348 at Los Andes station workshop, seen under restoration on 8 Sep 2013 and Serial #4664 Operating #3349 at the Museo Ferroviario de Santiago, Parque Quinta Normal, Santiago de Chile, in cosmetically restored condition). There are also six very derelict locos in the "Locomotive Graveyard" at Uyuni, Bolivia (October 2013).
Багналл Модификацияланған Мейер
Ұлыбританияда Stafford қаласындағы W. G. Bagnall компаниясы көптеген ірі, тар теміржол өндірістік локомотивтер құрды. Көбінесе, олар Мейер принципі бойынша жасалған, бірақ аяқ астынан төмен шықпайтын дөңгелек оттықпен жабдықталды. Олардың бір бөлігі Оңтүстік Африкадағы қант плантациялары үшін салынды, соның бірі АҚШ-қа әкелінді және Колорадо штатындағы Криппл Крик және Виктор темір жолында орналасқан, қазір оның бөліктерін көруге болады. Соңғы үлгі, өндіруші нөмірі 3024, «Монарх» деп аталды, 1953 жылы Кенттегі Ситтбоурн қаласындағы Боуотер темір жолы үшін салынды және қазір Уэлшпул мен Лланфэр жеңіл темір жолында тұр.
A number of large narrow gauge industrial locomotives were built in the U. K. by W. G. Bagnall of Stafford. Generally, these were constructed on the Meyer principle as s, but were fitted with a circular firebox that did not project below the footplate. A number were built for sugarcane railways in South Africa one of which was imported into the USA and resides on the Cripple Creek and Victor Railway in Colorado where it can be seen in pieces today. The last example, maker's number 3024, named Monarch, was built in 1953 for Bowater's Railway at Sittingbourne in Kent and now resides on the Welshpool and Llanfair Light Railway.