Кіріспе

Мейер локомотиві – қазандығы мен оттық бөлігі екі жеке доңғалақ жұбында айналатын бу локомотивінің түрі. Бұл конструкция Гаррат немесе Малет локомотивтерідей кең таралған емес. Оны 19 ғасырдағы алғашқы күшті Малет және Fairlie локомотивтерімен бәсекелес деп санауға болады. Көптеген қазіргі заманғы, жалғыз кабиналы пойыз конструкциясы, мысалы, электропоезд вагондары, жүк дизель локомотивтері және кейбір жолаушылар локомотивтері осыған ұқсас.

Даму және жобалау

Майерді 1851 жылы Семеринг сынақтары үшін Винер-Нойштадтер локомотив фабрикасының австриялық инженері Венцель Гюнтер ойлап тапты. Алайда, буды жүгірткілерге сенімді түрде жеткізе алатын технология жетілмегендіктен, компания сынақтарда дизайнның жақсы жұмыс істегеніне қарамастан, бұл идеядан бас тартты. Оны француз Жан Жак Мейер (1804-1877) қайта жаңғыртты және 1861 жылы осы дизайнға патент алды. Бірінші локомотив, "Болашақ" деп аталды, 1868 жылы Société J. F. Cail et Cie. мемлекеттік субсидиямен салды. Дөңгелектер қазанға қатты бекітілмеген; барлығы казандық/кабина бірлігінің астында орналасқан жүгірткілерге (богилерге) орнатылған (қазіргі дизельдік немесе электрлік локомотивтермен салыстыруға болады). Бұл Малле локомотивтерінен өзгеше, онда артқы дөңгелектер жиынтығы рамаға бекітіледі, ал тек алдыңғы жиынтық ғана боги ретінде айналады. Сондықтан, бірдей радиустағы қисықта қазандықтың ілуі Малле локомотивіне қарағанда аз. Мейер локомотивтері көбінесе танк-локомотивтер ретінде жасалады, онда қазандық/кабина бірлігі су және отынмен жабдықталады. Дизайнның бір кемшілігі – оттық артқы қуат блогының үстінде орналасқан, бұл оның көлемін шектейді. Екі жүгірткі богиі бар локомотивтерде барлық цилиндрлерге икемді бу құбырлары орнатылуы керек. Бұл 19 ғасырдың технологиясымен орындау қиын болды. Алғашқы Малле локомотивтерінде күшті цилиндрлер болғандықтан, жоғары қысымды бу қатты қуат блогына берілді, ал алдыңғы цилиндрлерге (икемді бу құбырларын қажет ететін) төмен қысымды бу жеткізілді. Мейер локомотивтері Еуропа континентінде, әсіресе Германияда кеңінен таралған. Саксониядағы тар теміржолдарда әлі де бірнеше Мейер локомотивтерін кездестіруге болады. Ең көп таралған локомотив – Саксон IV K. Швейцарияның Бернина темір жолы 1910 және 1912 жылдары Schweizerische Lokomotiv und Maschinenfabrik компаниясынан екі роторлық қар жинағыш машинасын алды. 1000 метрлік тау теміржолының тар қисықтарында жұмыс істеу үшін олар өздігінен жүруі керек болды, сондықтан екі қар жинағыш машина да Мейер жүйесімен жабдықталды. Екеуі де сақталған, 2010 жылғы мәліметтерге сәйкес, Xrot d 9213 Pontresina қаласындағы Рэтия теміржолында жұмыс істеп тұр.

Китсон Мейер

Китсон Мейер – Лидс қаласындағы Китсон және компаниясымен ең тығыз байланысты Мейер құрылымының түрі, бірақ оны басқа локомотив құрастырушылар да жасаған. Мейер дизайны артқы қуат блогын одан да артқа жылжыту арқылы өзгертілді, бұл оттық қоршаудың екі қуат блогының арасында (Гаррат типті локомотивтердегідей) орналасуына мүмкіндік берді, соның арқасында үлкен оттық қоршау жасауға болды. Локомотивтің ұзындығы артты, кабинаның артындағы қосымша ұзындық су бактарына пайдаланылды. Кейбір конструкцияларда локомотивтің бойымен созылатын түтін құбырының қажеттілігін жою үшін артқы жағында қосымша түтін шығару құбыры болды. Бұл дизайнды Англо-Чилилік Нитрат және Теміржол компаниясының локомотивтерді басқару жөніндегі инспекторы Роберт Стирлинг ойлап тапқан. Китсонға бірнеше стандартты локомотивтерге тапсырыс бергеннен кейін, ол оларға буынтты локомотив туралы идеясын ұсынды. Китсон компаниясы бұл идеяны одан әрі дамытып, алғашқы локомотивті 1894 жылы құрастырды. Китсон Мейер локомотивтері Оңтүстік Америкада, әсіресе Колумбия және Чили теміржолдарында кеңінен қолданылды. Ол үздіксіз қисық жолдардағы барлық буынтты конструкциялардың ішінде ең жақсы нәтиже көрсеткені деп есептелді. Төрт 2 6 0 + 0 6 2 танк локомотивтері де Филиппинде қысқа мерзімге қызмет етті, 1914 және 1925 жылдар аралығында Манила теміржолы мен Манила теміржол компанияларында жұмыс істеді. Дегенмен, барлығы 100-ге жуық Китсон Мейер локомотивтері ғана жасалды және бұл дизайн Гарратпен бәсекелестікке тап болды деп саналды. Чилидің Антофагаста аймағындағы ескі нитрат порты Талтал қаласында сақталған бір Китсон Мейер локомотиві өте нашар күйде. Ол нитрат теміржолының екі ескі жолаушылар вагонының алдында тұр. Трансанд теміржолының үш Китсон Мейер локомотивтері де сақталған: біреуі Аргентинада (Тафи Вьехо; 2013 жылы қираған күйде) және екеуі Чилиде (#3348 Лос-Анд станциясының жөндеу шеберханасында, 8 қыркүйек 2013 ж. күні жөндеу жұмыстары жүргізіліп жатыр, ал #4664 сериялық нөмірі және #3349 жұмыс нөмірі Сантьяго теміржол мұражайында, Парк Квинта Нормаль, Сантьяго де Чилиде, сыртқы жөндеуден өткен күйде). Боливияның Уюни қаласындағы "Локомотивтер зиратында" (қазан 2013 ж.) алты өте қираған локомотив те бар.

Багналл Модификацияланған Мейер

Ұлыбританияда Stafford қаласындағы W. G. Bagnall компаниясы көптеген ірі, тар теміржол өндірістік локомотивтер құрды. Көбінесе, олар Мейер принципі бойынша жасалған, бірақ аяқ астынан төмен шықпайтын дөңгелек оттықпен жабдықталды. Олардың бір бөлігі Оңтүстік Африкадағы қант плантациялары үшін салынды, соның бірі АҚШ-қа әкелінді және Колорадо штатындағы Криппл Крик және Виктор темір жолында орналасқан, қазір оның бөліктерін көруге болады. Соңғы үлгі, өндіруші нөмірі 3024, «Монарх» деп аталды, 1953 жылы Кенттегі Ситтбоурн қаласындағы Боуотер темір жолы үшін салынды және қазір Уэлшпул мен Лланфэр жеңіл темір жолында тұр.