Кіріспе
Неміс актері Георг Август Фридрих Герман Шульц 1923 жылы өзінің өнерінде тәуелсіз жұмыс істеу үшін әріптестері Элизабет Бергнер мен Александр Гранахпен бірге Schauspielertheater театрын құрды. 1925 жылдан 1929 жылға дейін ол негізінен Volksbühne сахнасында өнер көрсетті. 1926 жылдан 1938 жылға дейін ол Хайдельберг фестивалінде үнемі қатысты. Ол Фриц Лангтің "Метрополис" (1927) және "Дрейфус" (1930) фильмдерінде, сондай-ақ "Берлиннің Александрплацы" (1931) фильмінде ойнады. 1929 жылы Джордж досы және әріптесі Альберт Штайнрюк үшін Гендарменмарктегі Staatstheater-де еске алу шарасын ұйымдастырды. Шараның мақсаты – Штайнрюк суреттерін сату арқылы оның ұрпақтарының күнкөрісін қамтамасыз ету. Джордж Веймар Республикасы кезінде Коммунистік партияның белсенді мүшесі болды. Ол театр режиссері Эрвин Пискатормен және драматург Бертольт Брехтпен жұмыс істеді, екеуі де саяси сол жаққа жақын болды. 1932 жылдың 12 қазанында ол заңды атын Джордж деген сахналық атына өзгертті.
Georg August Friedrich Hermann Schulz
In 1923 he founded the Schauspielertheater with fellow actors Elisabeth Bergner and Alexander Granach in order to be able to work more independently as an artist. From 1925 to 1929 he appeared primarily onstage at the Volksbühne. From 1926 to 1938 he also appeared regularly at the Heidelberg Festival. He appeared in Fritz Lang's Metropolis (1927) and
Dreyfus (1930), as well as starring in Berlin Alexanderplatz (1931). In 1929, George organized a memorial service for his friend and colleague Albert Steinrück at the Staatstheater in Gendarmenmarkt. The purpose of the event was to ensure that Steinrück's descendants made a living through the sale of Steinrück's paintings which were exhibited in the theater. George was an active member of the Communist party during the Weimar Republic. He worked with theatre director Erwin Piscator and playwright Bertolt Brecht, both of whom identified with the political left. On 12 October 1932, he changed his legal name to his stage name George.
Нацистік дәуір
Нацистер билікті басып алғаннан кейін Джордж бұрынғы саяси байланыстары себепті бастапқыда "қажет емес" актер деп танылды және осылайша кино өндірісінде жұмыс істеуге тыйым салынды. Бірақ ол ақырында нацистік режиммен келісімге келді. 1937 жылы Джордж Staatsschauspieler (яғни, ұлттық маңызы бар актер) атағымен марапатталды, ал 1938 жылы Берлиндегі Шиллер театрының директоры болып тағайындалды. Директор ретінде ол "қажетсіз" деп есептелген суретшілерді жұмысқа алды, олардың ішінде өнер тарихшысы Вильгельм Френгер (коммунист), католик актер Роберт Мюллер және графика суретшісі Карл Рёссинг (НСДАП-қа өткен коммунист) және оның шәкірті Гюнтер Штрупп болды. Джордж нацистермен белсенді ынтымақтастық жасады және "Гитлер жастарының Квекс" (1933), "Джуд Сүсс" (1940) және "Кольберг" (1945) сияқты нацистік үгіт фильмдерінде түсуге келісті, сондай-ақ көптеген киножурналдарда пайда болды. Джорджтың дене бітімі мықты және берлинше сөйлеуі болды, бұл оны неміс көрермендеріне оңай танытатын. Джордж сол кездегі жетекші актер ретіндегі беделі оны "нацистер үшін ерекше құнды олжа" етті. Кук пен Сильберман оны "автократтық және популистік көшбасшының фашистік қиялымен ең тығыз байланысты актер" деп сипаттайды. Оның 50 жылдық мерейтойында Адольф Гитлер Джорджқа генерал-интендант атағын берді. Жозеф Геббельс осы оқиғаны құрметтеп Джорджқа Гитлердің портретын сыйға берді. 1943 жылдың қыркүйегінде Шиллер театрына жарылғыш бомбалар салғаннан кейін, Геббельс өртті сөндіруге көмектескені үшін оған Verdienstkreuz 2. Klasse (Құрмет ордені, 2-дәрежелі) орденін табыс етті.
Соғыстан кейінгі
1945 жылғы 14 мамырда, әйелінің айтуынша, Джордж кеңес офицерлері тарапынан "Ұзақ тұра алмайды" деген сөздермен тұтқындалды және келесі күні босатылды. Ол отбасына ет пен шарап берді. Бір аптадан соң ол тағы бір күнге, ал 26 мамырда үшінші рет бес күнге қамауға алынды. Тергеушілерге "Маған оқ атыңыз" деп айтқаны хабарланды, ал әйелі 1956/1986 жылғы естеліктерінде оның: "Олар менің барлық мүлігімді алып, аштыққа ұшыратып, қорлау керек. Бірақ егер маған іс-әрекет жасауға тыйым салса, мен өлемін" дегенін жазды. 31 мамырда Джордж Шарлоттенбург қаласының мэрінен "ол кез келген уақытта сұраққа алу үшін билік өкілдеріне қолжетімді болуы керек" деген куәлік алды. Маусымның басында Кеңес қаласының командирі Николай Берзарин оған қорғау хаты берді, ол оның соңғы тұтқындалуы кезінде тәркіленген КГБ ісінде "паспорт" ретінде пайда болды. Берзариннің 16 маусымдағы мотоцикл апатынан қайтыс болғаннан кейін Джордж қайтадан тұтқындалды. Джорджтың КГБ ісінде бес хабаршыдан алынған, олардың үшеуінің қолтаңбалары бар, күні көрсетілмеген хабарлама бар. Хабарламада: "Қызыл Армия бізді нацистік үстемдіктен азат еткенге 14 күн қалғанда, ол NSDAP-қа өз еркімен келді және берлиндіктерді берлин баспасөз арқылы белсенді қарсылыққа шақыруға тырысты. Бүкіл неміс халқы Джорджқа қарсы куәлік ете алады. Егер Джорджты неміс сахнасына шығарса, біздің ойымызша, оны линчтейді" делінген. 28 шілдеде лейтенант Библер өзінің бастығы Пиринге Джорджтың "радио мен газеттердегі фашистік үгіті арқылы соғыстың жалғасуына үлес қосқан" "ең құрметті фашистік суретшілердің бірі" екенін хабарлады. Бір күн бұрын Библердің кеңестік әріптесі 1945 жылғы 11 қаңтардағы НКВД № 0016 бұйрығына сүйене отырып, Джорджты Хоэншенхаузендегі НКВД арнайы лагеріне ауыстыруға бұйрық берген. Джордж лагерьде түрме театрын құрып, "Фауст" қойылымын қойды. Оның әйеліне аптасына бір рет қақпадан бес минут сөйлесуге және оқулықтар мен музыка әкелуге рұқсат берілді. 6 желтоқсанда оған ұлы Гёцті құшақтауға рұқсат етілді, бұл оның әйелі оны соңғы рет көрген кез болды. 1946 жылдың ақпан айында коммунистік жазушы Фридрих Вольф (кейін Штази басшысы Маркус Вольфтың әкесі) Джорджты босатуға көмектесуге тырысты, бірақ оның театр достарының оны босатуға жасаған басқа әрекеттері сәтсіз аяқталды. Джордж №7 советтік арнайы лагеріне ауыстырылды. Бір тұтқынның айтуынша, Джордж 12 000 тұтқын мен кеңес күзетшілерінің алдында Саксенхаузенде өнер көрсетуді жалғастырды. Бұрын зор денелі болған ол тез салмақтан айырылды, 1946 жылғы ақпан айындағы деректер 80 фунт (40 килограмм) салмақ жоғалғанын көрсетті және ол толығымен әлсіреген. 22 қыркүйекте "Тиберийдің өлімі" балладасының қойылымына дайындық кезінде Джордж ішкі медицина амбулаториясына барды, деп бір тұтқын хабарлады. Дәрігер апендицитті диагноз қойды. Ертесі күні таңертең жедел жәрдем қызметкерлері оны ауруханаға тасыды. Апендицит операциясынан кейін Джордж 1946 жылғы 25 қыркүйекте қайтыс болды. Совет және неміс дәрігерлері қол қойған өлім куәлігінде "лапаротомия, бронхопневмония, жүрек атрофиясы" деген диагноз көрсетілген. Өлімнің себебі "бронхопневмония және жүрек жетіспеушілігі" деп жазылған. Алайда, ресми есептерге қарамастан, оның өлімінің себебі аштық болған болуы мүмкін. Оның актерлік талантына риза болған лагерь қызметкерлерінің бірі Джорджды лагерьтегі әдеттегідей жалпы қабірге емес, жеке қабірге жерледі. Бір тұтқынның айтуынша, оның сүйектері 1994 жылы Саксенхаузеннің жанындағы орманнан табылған. ДНК-ны оның екі ұлынан алып, сүйектері анықталды және денесі Берлинге, Зелендорф зиратына жеткізілді. Оның қабірінің үстіне қоладан жасалған бюст және 1987 жылы қайтыс болған әйеліне арналған жазу орнатылған. 1995 жылы Берлин Сенаты қабірді Ehrengrab des Landes Berlin (Құрметті қабір) деп жариялады.
"They should take away everything I have, starve me and humiliate me. But if they forbid me to act, I will die". On May 31, George received a certificate from the mayor of Charlottenburg stating that he was not allowed to be involved in clean up work "as he must be available to the authorities for questioning at any time". At the beginning of June, the Soviet city commander Nikolai Berzarin issued him a letter of protection which appeared in his KGB file as a "passport" confiscated during his last arrest. After the death of Berzarin in a motorcycle accident on June 16, George was arrested again. George's KGB file includes an undated report from five informers, three of them with legible signatures. The letter states: "Just 14 days before the Red Army liberated us from the Nazi yoke, he made himself available to the NSDAP and tried to incite Berliners to active resistance in the form of a call in the Berlin press. The entire German people can stand as a witness against George. If George were put on any German stage, in our opinion he would be lynched." A Lieutenant Bibler reported to his boss Pyrin on 28 July 1945 that George was “one of the most respected fascist artists" who "contributed to the continuation of the war through his pro fascist agitation in radio and newspapers". The day before, Bibler's Soviet colleague had ordered George's transfer to the NKVD special camp in Hohenschönhausen, citing NKVD Order No. 0016 of 11 January 1945. George managed to set up a prison theater at the camp and put on Faust. His wife was allowed to speak to him at the gate once a week for five minutes and also bring him textbooks and music. On December 6 he was allowed to hug his son Götz; it was the last time his wife saw him. In February 1946, communist writer Friedrich Wolf (the father of the later Stasi head Markus Wolf) tried to facilitate George's release; other attempts by his theater friends to get him released were unsuccessful. George was transferred to the Soviet special camp No. 7 Sachsenhausen. According to a fellow prisoner, George continued to perform at Sachsenhausen in front of 12,000 prisoners and the Soviet guards. The once massive man lost weight rapidly a record from February 1946 documented a weight loss of 80 pounds (40 kilograms) and was now completely exhausted. On September 22, during preliminary rehearsals for a dramatization of the ballad Death of Tiberius, George went to the internal medicine outpatient clinic, according to a fellow prisoner. The examining doctor diagnosed appendicitis. The next morning he was taken to the hospital on a stretcher by the paramedics. As a result of the appendix operation, George died on September 25, 1946. The death certificate, signed by Soviet and German doctors, shows the diagnosis as "laparotomy, bronchopneumonia, cardiac atrophy." The cause of death is given as "bronchopneumonia and heart failure". However, his cause of his death was likely starvation, despite official reports. Through the intercession of one of the camp staff who admired his acting, George was buried in an individual grave at the camp rather than in the customary mass grave. According to a fellow prisoner, his bones were found in an overgrown forest near Sachsenhausen in 1994. The remains were identified using DNA from his two sons and his body was moved to Berlin to the Zehlendorf Cemetery. His tombstone is topped by a bronze bust and an inscription commemorating his wife who died in 1987. In 1995, the Senate of Berlin declared the grave an Ehrengrab des Landes Berlin (Honorary Grave).
Жеке өмір
1930 жылы Джордж сол аттас пьесада Готц фон Берлихинген рөлін ойнап, Адельхейд фон Вальдорфты ойнауға актриса іздеуге кірісті. Эрнст Легаль актриса Берта Дрюсті, оның Рейнхардт мектебіндегі Адельхайд рөліндегі жұмысына сүйене отырып, бұл рөлге ұсынды. Бір жылдан кейін жұбайлардың алғашқы баласы Ян Джордж дүниеге келді және олар 1933 жылы үйленді. 1938 жылы олардың екінші ұлы дүниеге келді, оған әкесінің кейіпкерінің құрметіне Готц Джордж деп ат қойылды. Готц актер болды, ал Ян Джордж фотограф болып жұмыс істеді.