Кіріспе
Француз физигі Жан Антуан Эдмонд Мари Беккерель (5 ақпан 1878 жыл - 4 шілде 1953 жыл) – француз физигі, Антуан Анри Беккерельдің ұлы. Ол материалдардың оптикалық қасиеттеріне магниттік әсерлер және магниттік қабылдағыштыққа төмен температураның әсері сияқты эксперименталды физиканың түрлі салаларында жұмыс істеді. Франциядағы салыстырмалылық теориясы мен кванттық физиканы алғашқы оқытушылардың бірі болды.
Jean Antoine Edmond Marie Becquerel (5 February 1878 – 4 July 1953) was a French physicist, the son of Antoine Henri Becquerel. He worked on a range of experimental physics topics including magnetic effects on the optical properties of materials, and the effects of low temperature on magnetic susceptibility. He was among the early teachers of relativity and quantum physics in France.
Өмірбаян
Беккерель өзінің Jardin des Plantes саябағындағы үйінде дүниеге келді. Сол жерде оның әкесі Анри (1852–1908), әкесінің әкесі Эдмонд (1820–1891) және арғы атасы Антуан Сезар Беккерель (1788–1878) өмір сүрген. Оның анасы Люси, Сорбоннадағы физика профессоры Ж. С. Джаминнің қызы еді. Оның балалық шағындағы ойыншықтары магниттер мен электроскоптар болды. 1897 жылы École Polytechnique-ге түсуге дейін ол Lycée Louis le Grand лицейінде білім алды және École des Ponts et Chaussées мектебін аяқтады. Содан кейін ол Табиғат тарихы мұражайында физикаға көмекші болып жұмыс істеді. Ол кристалдардың оптикалық және магниттік қасиеттерін зерттеді, сондай-ақ әкесі ашқан магнит өрісінің әсерінен айналмалы поляризациядағы өзгерістерді зерттеу үшін тәжірибелер жүргізді. Ол сонымен қатар салыстырмалылық теориясы бойынша оқулық жариялады. 1903 жылы хирург Андре Брокамен бірлесіп, тірі денелерден шығатын сәулеленуді (N сәулелері) зерттеуге қатысқанда оның кейбір зерттеулері күмәндандырылды (бұл сәулеленуді алғаш рет Рене Блондоло анықтаған және анестезия қолданғанда оның азаятыны айтылған). 1909 жылы ол әкесі, әкесінің әкесі және арғы атасының ізімен Ұлттық табиғат тарихы мұражайындағы физика кафедрасын иеленген отбасының төртінші мүшесі болды. Ол Поль Лангевенмен бірге физикадан сабақ берді және 1920 жылдары кванттық теория мен салыстырмалылықты оқытқан санаулы ғалымдардың бірі болды. Ол электрондық теорияға қызығушылық танытып, температураға байланысты магниттік қабылдағыштықты зерттеді және төмен температурада сирек кездесетін жер кристалдарымен тәжірибелер жасауды бастады. Ол оларды спектроскопиялық әдіспен зерттеді және кейбір сіңіру жолақтарының жоғалып кеткенін анықтады, бұл Лейдендегі Хайке Камерлинг Оннеспен ынтымақтастыққа әкелді. Мұнда ол төмен температурадағы материалдарды зерттеді, спектрлерін сипаттады және магниттік қасиеттерін қарастырды. Беккерель 1913 жылы Хьюз сыйлығын және 1936 жылы Ла Кейс сыйлығын алды.
Таңдалған шығармалар
Релятивтілік Принципі және Гравитация Теориясы, 1921 және 1922 жылдары Париждегі Политехникалық мектепте және Табиғат тарихы мұражайында оқылған лекциялар, Gauthier Villars & Co. 1922