Қарым-қатынас психоанализі: Гарри Стак Салливанның теориялары мен қағидалары
Interpersonal psychoanalysis
Көптеген сарапшылардың пікірінше, қарым-қатынас психоанализі – психикалық денсаулық мәселелерін шешуге көмектесетін тиімді әдіс. Гарри Салливан теориялары, неофрейдизм.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адамдар арасындағы психоанализ американдық психиатр Гарри Стэк Салливанның (1892–1949 жж.) теорияларына негізделген. Салливан пациенттің өзгелермен жеке қарым-қатынасының егжей-тегжейлі сипаттамасы психикалық аурулардың себептерін және оларды емдеу жолдарын түсінуге көмектеседі деп санады. Қазіргі кездегі мамандар клиникалық тәжірибенің толыққанды сипатталуына, қарым-қатынас процесінің өзара тәуелділігіне және талдаушының білмеуіне ерекше мән береді.
Interpersonal psychoanalysis is based on the theories of American psychiatrist Harry Stack Sullivan (1892–1949). Sullivan believed that the details of a patient's interpersonal interactions with others can provide insight into the causes and cures of mental disorder. Current practitioners stress such features as the detailed description of clinical experience, the mutuality of the interpersonal process, and the not knowing of the analyst.
Салливан және неофрейдистер
Хорни, Фромм, Томпсон және Фромм Райхман сияқты басқа неофрейдистік жеке қарым-қатынас психоанализінің мамандарымен бірге Салливан фрейдистік инстинкт теориясын жоққа шығарды. Олар, Салливан сияқты, жеке қарым-қатынас психоанализінің мұрасының маңызды бөлігі болған, кең салалық басымдылықты да бөлісті, осы арқылы кеңес берушілерге, дін қызметкерлеріне, әлеуметтік жұмысшыларға және тағы басқаларға әсер етті.
Along with other neo Freudian practitioners of interpersonal psychoanalysis, such as Horney, Fromm, Thompson and Fromm Reichman, Sullivan repudiated Freudian drive theory. They, like Sullivan, also shared the interdisciplinary emphasis that was to be an important part of the legacy of interpersonal psychoanalysis, influencing counsellors, clergymen, social workers and more.
Ешқандай ескертусіз
Салливан пациенттер жеке қарым-қатынастарының белгілі бір аспектілерін немесе құрамдастарын өз санасынан тыс ұстай алатынын айтты. Бұл психологиялық мінез-құлық таңдамалы назарсыздық деп аталады – бұл термин белгілі бір дәрежеде кеңінен қолданысқа енген. Психологиялық түсірілімге дейін жұмыс істейтін қорғаныс механизмі ретінде, таңдамалы назарсыздық назар аударуды тоқтату арқылы қауіптің өзін жасырады және таңдамалы қатыспаумен бірге жүруі мүмкін. Аналитик пациенттер қолданатын екі қорғаныстың екеуін де өзінің қарсы трансференциясын зерттеу арқылы анықтай алады.
Sullivan proposed that patients could keep certain aspects or components of their interpersonal relationships out of their awareness by a psychological behavior described as selective inattention a term that has to a degree passed into common usage. A defence mechanism that functions prior to psychological repression, and acts by way of blocking all notice of the threat in question, selective inattention can also be accompanied by selective non participation. Both defences as used by patients may be usefully identified by the analyst through examination of his/her countertransference.
Персонализациялар
Салливан психотерапевтердің талдауы пациенттердің қарым-қатынастары мен жеке өзара әрекеттеріне бағытталған болу керектігін баса көрсетті. Ол «тұлғаландыру» деп атаған құбылыс – адамның өзі және басқалары туралы ішкі қалыптасқан көзқарастары, ішкі схемалары туралы білім алу үшін мұндай тәсіл қажеттігін айтты. Мұндай талдаулар сәтке дейін жеке өзара әрекеттер туралы, тіпті талдаушымен болған қарым-қатынастарды да қамтитын егжей-тегжейлі сұрақтардан тұрады. Тұлғаландырулар Салливан «тұлғааралық кеңістіктің паратаксикалық бұрмалануы» деп атаған нәрсенің негізін құруы мүмкін – бұл бұрмаланулар дәстүрлі психоанализде трансфер және проективтік идентификацияның нәтижесі ретінде сипатталатын құбылыстарға ұқсас. Дәл осылай, паратаксикалық бұрмалану, егер талдаушы анықтаса, пациенттің ішкі әлемінің мәнін түсінуге көмектесетін маңызды ақпарат бере алады.
Sullivan emphasized that psychotherapists' analyses should focus on patients' relationships and personal interactions in order to obtain knowledge of what he called personifications – one's internalised views of self and others, one's internal schemata. Such analyses would consist of detailed questioning regarding moment to moment personal interactions, even including those with the analyst himself. Personifications can form the basis for what Sullivan called parataxic distortions of the interpersonal field – distortions similar to those described as the products of transference and projective identification in orthodox psychoanalysis. As with the latter, parataxic distortion can, if identified by the analyst, prove fruitful clues to the nature of the patient's inner world.
Сын
Салливан қалыптасқан психоаналитикалық ұғымдарға (кейде түсініксіз) жаңа сөздер ойлап тапқаны үшін, мүмкін, негізсіз интеллектуалдық тәуелсіздікке ие болу үшін сынға ұшырады.
Sullivan has been criticised for inventing (sometimes opaque) neologisms for established psychoanalytic concepts, to claim a perhaps spurious intellectual independence.