Лупин кенішінің әуежайы және тарихы

Кіріспе

Лупин әуежайы – Нунавут, Канададағы Лупин кенішінде орналасқан және Echo Bay Mines Limited компаниясымен басқарылған әуежай. Кеніш 2005 жылы жабылып, содан кейін әуежай да жабылды, бірақ ұшу-қону жолағы қазірге дейін сақталып қалған.

Тарих

1950 және 60-шы жылдары бұл аймақ Контвайто көлі деп аталды. Жақын жерде (65 градус 29' 12.61"N, 110 градус 21' 1.33"W) Ванкувердің Пацифик-Уэстерн Эйрлайнз (Британдық Колумбия, Канада) (кейіннен Канадалық Пацифик Эйрлайнзбен біріктірілді, кейіннен Air Canada сатып алды) басқаратын шағын (төрт адамдық) лагерь болған арал бар. Құрылыстың жұмыс шығындарын Канада Федералдық Үкіметі төледі. Арал ресми емес түрде Алькатраз аралы деп аталды, ал оның батысындағы кішкентайы – Уолф аралы деп аталды. 60-шы жылдары Quonset үйі тұрғын үй ретінде, ал кішкентай сарайда дизель генераторы, қосалқы генератор, отын және шағын трактор орналасқан еді. Ресми ұшу-қону жолағы болған жоқ, тек төтенше жағдайларға арналған топырақ жолақ болды. Жазда көлге попларлармен, ал қыста шаңғымен қонды. Құрлықта өте қысқа апаттық жолақ болды, бірақ ол қауіпсіздік үшін тым қысқа еді. Станцияның басты міндеті – радио маяк (радио орналасу мақсатында Морзе кодымен WO сигналын жіберу) болды, ал екінші, бірақ маңызды міндеті – ауа райы туралы мәліметтерді сағат сайын Йеллоунайфқа, Солтүстік-Батыс территорияларына радиоарқылы жіберу болды. 1980-ші жылдары Лупин кеніші, иесі Эхо Бэй Майнздың басқаруымен, алтын өндіріп шығарды. Кеніштің өзі әуежайға әкелінген материалдардан, негізінен тау-кен компаниясы осы мақсат үшін алған Суық соғыс дәуіріндегі Hercules C130 ұшағынан салынды. Кеніш іске қосылғаннан кейін компания Hercules ұшағын коммерциялық Boeing 727 ұшағымен ауыстырды. Boeing ұшағы жүк және жолаушы тасымалы үшін қайта жабдықталды. Рейсте әдетте ұшақ экипажы, кеншілер және мердігерлер болды. Жүгі көбінесе дизель отыны, сондай-ақ кеніштің жұмыс істеуі үшін қажетті бөлшектер, жабдықтар және басқа да керек-жарақтар болды. Эдмонтон мен Йеллоунайф кеніштің негізгі логистикалық қолдау орталықтары болды. Лупин әуежайына тасымалдау және персонал рейстері әдетте Эдмонтоннан басталды. Жанармай құю үшін Йеллоунайфте аялдама жасалды, ол кенішке бара жатқанда немесе одан қайтып келе жатқанда болуы мүмкін. Сол кезде ұшу-қону жолағы жаңартылып, 727 ұшағының қону және ұшу талаптарына сай ұзартылды. Кенішті салу үшін пайдаланылған Hercules бастапқы топырақ жолағында жақсы жұмыс істеді және ұшу-қону жолағы жаңартылғанға дейін солай болды. Жаңартылған ұшу-қону жолағының негізі шағылдан жасалған, және жыл бойы жұмыс істеу үшін оны сорттаушылар мен қарды тазартатын жабдықтармен күтіп ұстады. Ол сондай-ақ сол кездегі заманауи навигациялық жабдықтармен жабдықталған және металл іздегіштермен және багажды тасымалдау құрылғыларымен толыққанды әуежай ретінде жұмыс істеді. Кенішті қолдаудан басқа, сол кезеңде әуежай Канаданың алыс солтүстігінде жұмыс істейтін басқа ұшақтар үшін де апаттық қону жолағы болып табылды. Төтенше жағдайларда, кен компаниясына тиесілі коммерциялық ұшақ, апатқа ұшыраған немесе зақымдалған ұшақтарға қажетті бөлшектер мен жабдықтарды жеткізу үшін де пайдаланылды. Суық арктикалық ауа райында апатқа ұшырау немесе одан да жаман, апатқа ұшырау қаупін ескере отырып, әуежайға баратын жолаушылар да экстремалды ауа райына арналған киімдерді алып келуге міндетті болды. Бұл киім жеке багаж ретінде қарастырылды және ұшу кезінде жолаушылар салонында сақталды, төтенше жағдай туғанда оны дереу алуға болады. Олардың талаптарына арктикалық парка, капот, толық көлемді қысқы аяқ киім және қолғап кірді. Әрине, қолғап киюге рұқсат етілді, бірақ қолғап кию міндетті болды. Ұшақта апаттан аман қалғандарға көмек көрсету үшін қажетті құралдар да болды. Бақытымызға орай, және көбінесе Эхо Бэй эйр сервисінің тәжірибелі мамандарының арқасында, бұл шаралар ешқашан қажет болмады. Ұшақтағы дизель отынының мөлшерін ескерсек, бұл әсіресе жақсы жағдай болды. Бірақ, әуе саяхатына дағдыланған алғашқы келушілер үшін киімнің ерекше талаптары таң қалдырды.

In the 1950s and 60s this area was known as Contwoyto Lake. Nearby (at location 65 degrees 29' 12.61"N, 110 degrees 21'1.33"W) is an island where there was a small (four person) camp operated by Pacific Western Airlines of Vancouver, British Columbia, Canada (since merged with Canadian Pacific Airlines, subsequently bought by Air Canada). Operating expenses for the facility were paid for by the Canadian Federal Government. The island was unofficially known as Alcatraz Island and the smaller one West of it was called Wolf Island. During the 60s there was a Quonset hut for living quarters and a small shed which housed a diesel generator, a backup generator, fuel, and a small tractor. There was no official landing strip, just a dirt strip for emergencies. Planes landed on the lake using floats in the summer and skis in winter. There was a very short emergency strip on land, but it was really too short for safety. The main function of the station was to operate a radio beacon (sending WO in Morse Code for radio location purposes) and a secondary but very important function was to radio weather observations hourly to Yellowknife, Northwest Territories. During the 1980s, the Lupin Mine was an operating gold producer under its owner, Echo Bay Mines. The mine itself was entirely constructed out of materials flown into the airport, primarily on a cold war era Hercules C130 that the mining company had obtained for that specific purpose. Once the mine was up and running, the company replaced the Hercules with a converted Boeing 727 commercial jetliner. The Boeing had been converted to operate as a combination cargo and passenger craft. The typical flight carried the aircrew, miners and contractors. The cargo was usually a very large load of diesel along with the parts, equipment and other supplies needed to operate the mine. Edmonton and Yellowknife were the primary logistical support centers for the mine. Supply and personnel flights into the Lupin Airport usually originated in Edmonton. A stopover for refueling normally occurred at Yellowknife and it could happen on the way to or from the mine. By this time the landing strip had been upgraded and lengthened to support the landing and takeoff requirements of a 727. The Hercules used to build the mine apparently worked fine on the original dirt strip, and it did so until the runway was upgraded. The upgraded runway had a gravel base and it was maintained with graders and snow removal equipment for year round operation. It also had modern (for the time) navigation equipment and it operated as a fully operational airport complete with metal detectors and baggage handling facilities. Besides supporting the mine, during this period the airport was also an emergency landing strip for other aircraft operating in Canada's far north. To support emergency operations, the commercial jet operated by the mining company was also used to bring parts and other supplies for stranded or damaged aircraft. As a precaution against an emergency landing, or worse, a crash in sub zero arctic weather, passengers going to the airport were also required to bring extreme weather clothing on board. This clothing was treated as personal luggage and was stored during flight in the overhead compartments where it was available for immediate retrieval in the event of an emergency. The requirements included a proper arctic parka with a hood, full size winter boots and mittens. Gloves were of course allowed, but mittens were required. The aircraft also carried significant emergency supplies to support crash survivors if need be. Fortunately, and mostly due to the experienced professionals who made up the Echo Bay air service, these measures were never needed. Considering the amount of diesel fuel that was typically on board, this was especially fortunate. But the extreme clothing requirements were quite a surprise to first time visitors who were accustomed to air travel elsewhere.