Уитни Янг мосты: Вашингтон қаласының тарихы мен құрылысы

Кіріспе

Уитни Янг ескерткіш көпірі – АҚШ-тың Вашингтон қаласында Анакостия өзені арқылы Шығыс Капитолий көшесін жалғастыратын көпір. 1955 жылы салынып аяқталған, бастапқыда Шығыс Капитолий көшесі көпірі деп аталған. 1974 жылдың басында азаматтық құқықтар қозғалысының белсендісі Уитни Янгтың құрметіне қайта аталды. Көпірдің ұзындығы 549 метр (1800 фут), ені 25 метр (82 фут), ал 14 тірегіне сүйенген 15 құрылысы бар. Көпірді Анакостия өзені арқылы Шығыс Капитолий көшесін кеңейту арқылы салу жоспарланған. Алайда, Ұлттық астаналық саябақтар және жоспарлау комиссиясы (NCPPC) бұл жобаға қарсы болды. Олар Массачусетс даңғылын (Massachusetts Avenue SE) дамытылмаған Хилл Ист/Резервация 13 аймағы арқылы кеңейтіп, оны өзеннің шығыс жағындағы Гринвей ауданындағы осы аттас көшемен жалғастыруды ұсынды. Бірақ округтік лауазымды тұлғалар, бұл маршруттың жақын орналасқан Галлинджер ауруханасына (кейіннен Колумбия округінің бас ауруханасы деп аталды) теріс әсер ететінен қорқып, бұл ұсынысқа қарсы шықты. 1949 жылдың 29 желтоқсанында округтің үш комиссары (сол кезде Колумбия округінің жалғыз үкіметі) Шығыс Капитолий көшесіндегі көпірді мақұлдады. Алайда, үш аптадан кейін Фредерик Дуглас ескерткіш көпірі Анакостия өзені арқылы ашылып, оңтүстік-шығыстағы көлік қанағаттандырылды. Бірнеше күннен кейін NCPPC қолданыстағы көпірлер маңындағы қозғалыс пен тығындарды шешкенге дейін және жаңа көпірдің қажеттілігі анықталғанға дейін Анакостия өзені арқылы жаңа көпір салуға рұқсат беруді тоқтата тұруға дауыс берді. Федералды инженерлер бұл зерттеуге екі ай уақыт кететінін мәлімдеді. Мэриленд штатынан сайланған АҚШ Өкілдер палатасының мүшелері, жаңа көпірден шығысқа қарайғы қозғалыс олардың штатына әсер ететінін ескере отырып, Шығыс Капитолий көшесінің орнын қолдады және округтік комиссарларды мәселені Конгреске әкелуге шақырды. 1950 жылдың наурыз айының басында Палатаның Ассигнованиелер комитетінің округтік ассигнованиелер жөніндегі кіші комитеті Массачусетс даңғылындағы жерді зерттеуді қаржыландыру туралы өтінішті қабылдамады, ал Палатаның Атқарушы департаменттердегі шығыстар жөніндегі комитетінің Колумбия округі жөніндегі кіші комитеті округтік комиссарларды қолдаған тыңдаулар өткізді. Колумбия округінің кіші комитеті қолданыстағы көпірлер маңындағы пандустарды қайта құру және қозғалыс схемаларын өзгертуге 9,5 миллион доллар, ал жаңа көпір салуға шамамен сондай ақша қажет болады деп есептеді. Конгресс мүшелері Массачусетс даңғылының SE және Шығыс Капитолий көшесінің орналасқан жерлерін тексерді, ал Палатаның кіші комитеті 1950 жылдың наурыз айының ортасында Шығыс Капитолийді мақұлдады. 1950 жылдың 9 қыркүйегінде Балтимордағы Мэриленд штатындағы J. E. Greiner компаниясына екі орналасқан жерді зерттеу үшін 395 000 долларлық келісімшарт берілді. Компаниядан Шығыс Капитолий көшесіне батыстан келетін жолдар сол көшемен жүретінін немесе Independence Avenue SE және C Street NE арасында бөлінетінін зерттеуді сұралды. Greiner компаниясы 2,7 миллион долларлық болаттан жасалған бағаналы көпірді салуды ұсынды, ал АҚШ Армиясының Инженерлік корпусы 20 тамызда осы ұсынысты қолдады. Бірақ 1951 жылдың қыркүйегінде NCPPC соңғы сапардан кейін бағыттарды батысқа қарай сәл өзгертті. Жаңа бағыттар Кингман көлінен шөбін алып тастап, оны құм мен қиыршық таспен алмастыруды талап етті, нәтижесінде көлдің батыс жағына қарай 800 фут (244 метр) созылған иілген түбек пайда болды. Түбектің су деңгейінен 11 метрге көтерілуі үшін толып жатқан жерлер пайдаланылатын болады, ал батыс жағалаулары жаңа жерге салынады. Жұмыстың 15 айға созылуы күтілді, сондай-ақ 1953 жылдың 24 наурызында Кенвилворт даңғылын 10 жолақты автожолға бөліп, кеңейтуге 5,5 миллион доллар жұмсалды. Округтік лауазымды тұлғалар Кенвилворт даңғылына шығатын жолдар үшін жерді сатып алуға 250 мың доллар төледі. Батыс жақтағы құрылыс жұмыстары бір айға тоқтатылды, себебі Мэриленд штатының Сютленд қаласының тұрғындары (көшелерінен өтіп бара жатқан қатты жүк көліктерінен алаңдаған) құрылыс жобасына қарсы бір айлық тыйым салуды жеңіп алды, содан кейін мердігерлер шуды азайту бағдарламасын жасап, іске асыруға мүмкіндік алды. Көпірдің құрылысы 1953 жылы басталды. Baltimore Contractors, Inc. көпірдің негізін салуға 1,2 миллион долларлық келісімшарт алды, ал DeLuca Davis Construction (сонымен қатар Балтимордан) 2,2 миллион долларлық келісімшартқа ие болды. Округтік лауазымды тұлғалар 1953 жылдың қыркүйегінде Колумбия округінің автомобиль жолдары бюджетінен 4,3 миллион доллар жұмсауға Конгрестен рұқсат сұрады. Қала сондай-ақ көпірді аяқтауға көмектесу үшін 4,2 миллион доллар көлемінде федералды автожол қаражатын алуға өтініш берді. 1954 жылы өзеннің шығысында орналасқан Шығыс Капитолий көшесінің кеңейтілуі де аяқталды. Аяқталуы 1955 жылдың қазан айында күтілді. Жұмыстың 540 күн ішінде аяқталуы тиіс болды. Шығыс Капитолий көшесі көпірі 1955 жылдың 10 қарашасында ашылды. WRC TV телеарнасындағы жергілікті тележұлдыз Типпи Стрингер (кейіннен NBC жаңалықтар оқырманы Чет Хантлидің әйелі) көпірді ашу таспасын кесті. Батыс жақтағы кіреберісте парад алаңы ретінде қызмет етуге арналған эллипс болды, бірақ 1957 жылға қарай жоспарлаушылар оны стадион орны ретінде қарастыра бастады. 1957 жылы Кенвилворт автожолы көпірді жаңа Балтимор-Вашингтон автожолымен байланыстыру үшін салынды, сонымен қатар шығыс жақтағы кіреберіс екі арасындағы пандустарды қосатын етіп өзгертілді. Бұл жоба 50 жылдан астам уақыт бойы төменгі жаққа орналасқан тротуарды пайдасыз етті. 1964 жылға қарай Анакостия автожолы Кенвилворт автожолымен кездесу үшін солтүстікке дейін созылды, кейіннен автожолдың бір бөлігіне айналды. 1961 жылы Роберт Ф. Кеннеди ескерткіш стадионы (кейіннен RFK деп аталды) батыс эллипсіндегі бұрынғы парад алаңында ашылды, ал тұрақ орындар кіреберістің екі жағындағы жерді толтырды және тұраққа қосылыстар стадионның құрылысының бір бөлігі ретінде салынды. 1974 жылдың басында Шығыс Капитолий көшесі көпірі Азаматтық құқықтар қозғалысының белсендісі және Ұлттық қалалық лиганың атқарушы директоры Уитни Янгтың құрметіне Уитни М. Янг кіші ескерткіш көпірі деп қайта аталды. Сол кезде көпірден күніне шамамен 56 000 көлік өткен. Көпірдің бір жағы жабылып, қозғалыс ашық бөлігімен екі бағытта жүргізілді. Сондықтан 2004 жылы Колумбия округі көпірдің бетін жаңартты және үш тірегіне жөндеу жұмыстарын жүргізді, бұл жұмысқа 3,4 миллион доллар жұмсалды. 2009 жылы Федералдық автожол әкімшілігінің Ұлттық көпір тізімі көпірді "кемшіліксіз" деп бағалады. Шығыс Капитолий көшесі көпірінде алғашқы суицид оқиғасы 1967 жылдың 13 шілдесінде бір аяғы жоқ 48 жастағы Адольфиус Л. Грум көпірден секірген кезде болды. Көпірдегі алғашқы ірі апат 1969 жылдың 7 наурызында екі көлік соқтығысып, екі адам қаза тапқан кезде болды. Тағы бір ірі апат 1971 жылдың 18 қыркүйегінде көпірдегі көлікке соғылған кезде, жолаушылардың бірі қаза тапқан кезде болды. 1977 жылдың қазан айында жоғары жылдамдықпен көпірден өткен жүргізуші басқа көлікке соғылып, қаза тапты. Тағы бір суицид оқиғасы 1986 жылдың 16 желтоқсанында ер адам көпірден секіріп, төмендегі қозғалыстағы көлікке түскен кезде болды. 1986 жылдың 13 қарашасында көпірдегі мүгедек көлікке шабуыл жасаған жүргізуші үшінші көлікпен соғылып, қаза тапты. 1990 жылдың ақпанында ауруханаға жеткізіліп бара жатқан жедел жәрдем көлігі шамамен 100 миль/сағат жылдамдықпен келе жатқан көлікке шабуыл жасады, нәтижесінде көліктің жүргізушісі мен жолаушысы ауыр жағдайда қалды. Көпір сонымен қатар Вашингтон тарихындағы танымал зорлау және кісі өлтіру оқиғасының орны болды. 1971 жылдың 1 қазанында Ричард Энтони Ли Роберт Л. Амидаун мен оның әйелі Линда Э. Амидаунды ұрлаған, оларды теміржол жолдарының үстіндегі Шығыс Капитолий көшесінің эстакадасына айдап, Линда Амидаунды зорлап өлтірген деген айып тағылды. Кейіннен полиция Роберт Амидаун Линданы мұраға алу және олардың 12 жастағы ұлының күтімін алу үшін Линданы өлтіру үшін Лиді жалдаған екенін анықтады. Жағдайды білген төрт ер адам Амидауннан ақша талап етуге тырысты. Жеке сотталуларда судья Джон Дж. Сирика Амидаун мен Лиді кісі өлтіруде кінәлі деп тапты. Амидаунгә өмір бойына бас бостандығынан айырылды, ал Лиге өлім жазасы берілді. ...

The Whitney Young Memorial Bridge is a bridge that carries East Capitol Street across the Anacostia River in Washington, D. C. in the United States. Finished in 1955, it was originally called the East Capitol Street Bridge. It was renamed for civil rights activist Whitney Young in early 1974. The bridge is 1800 feet (549 m) long, its six lanes are 82 feet (25 m) wide, and it has 15 spans resting on 14 piers. The bridge was proposed to cross the Anacostia by extending East Capitol Street over the river. This bridge was opposed by the National Capital Park and Planning Commission (NCPPC), which asked that a bridge be built by extending Massachusetts Avenue SE through the undeveloped Hill East/Reservation 13 area and connecting it with its namesake street in the Greenway neighborhood on the east side of the river. D. C. officials, however, opposed this route for fear of the negative effects it would have on nearby Gallinger Hospital (later renamed D. C. General Hospital). On December 29, 1949, the three D. C. Commissioners (then the sole government of the District of Columbia) approved a bridge at East Capitol Street. But just three weeks later, the Frederick Douglass Memorial Bridge opened across the Anacostia River, alleviating traffic congestion in southeast. A few days later, the NCPPC voted to suspend approval for any new bridge across the Anacostia River until traffic patterns and congestion around the existing bridges were resolved and the need for a new span made clear. Federal engineers said that study would take two months. Members of the United States House of Representatives from the state of Maryland, whose state would be impacted by eastbound traffic from any new bridge, favored the East Capitol Street site and encouraged the D. C. Commissioners to bring the fight to Congress for resolution. In early March 1950, the Subcommittee on District Appropriations of the House Committee on Appropriations turned down a request to fund a study of the Massachusetts Avenue site, and the Subcommittee on the District of Columbia of the House Committee on Expenditures in the Executive Departments held hearings which supported the D. C. Commissioners. The Subcommittee on the District of Columbia estimated that reconstructing ramps and reconfiguring traffic patterns around existing bridges would cost $9.5 million, while building a new bridge would cost about the same. Members of Congress inspected both the Massachusetts Avenue SE and East Capitol Street sites, and the House Subcommittee approved the East Capitol span in mid March 1950. A $395,000 contract studying the two sites was granted to the J. E. Greiner Company of Baltimore, Maryland, on September 9, 1950. The company was also asked to study whether the approaches from the west to the East Capitol Street span would travel along that street or be divided between Independence Avenue SE and C Street NE. The Greiner Co. had recommended a $2.7 million steel plate girder bridge. and the United States Army Corps of Engineers did so on August 20. But after a final site visit from the NCPPC in September 1951, the approaches were moved slightly westward. The new approaches required dredging from Kingman Lake and replacing it with sand and gravel to create a gently curving peninsula that extended 800 feet (244 m) into the western side of the lake. of fill would be used to raise the peninsula 35 feet (11 m) above the low water mark, and the western approaches built on the new land. The work was expected to take 15 months. and a $5.5 million plan to widen Kenwilworth Avenue into a divided, 10 lane freeway on March 24, 1953. D. C. officials paid $250,000 to buy the land for the exit ramps onto Kenilworth Avenue. Construction on the western approaches was blocked for a month after residents of Suitland, Maryland, (upset by loud trucks passing down their streets) won a month long restraining order against the project so that contractors could devise and implement a noise abatement program. Construction on the bridge itself began in 1953. Baltimore Contractors, Inc. won the $1.2 million contract to build the bridge's substructure, and DeLuca Davis Construction (also of Baltimore) won the $2.2 million contract to the build the superstructure. District officials sought approval from Congress to spend $4.3 million in District of Columbia highway budget funds in September 1953. The city also applied for $4.2 million in federal matching highway funds to help finish the bridge. Widening of East Capitol Street east of the river was also completed in 1954. Completion was expected in October 1955. Work was due to end in 540 days. The East Capitol Street Bridge opened on November 10, 1955. Tippy Stringer, a local television personality at WRC TV (and later the wife of NBC news anchor Chet Huntley), cut the ribbon opening the bridge. The western approach included an ellipse that was to serve as a parade ground, but by 1957 planners were already viewing it as a stadium site. In 1957, the Kenilworth Expressway was constructed to connect the bridge to the new Baltimore Washington Parkway and along with that eastern approach was changed to include ramps between the two. This project rendered the downstream sidewalk obsolete for more than 50 years. By 1964, the Anacostia Freeway had been extended north to meet the Kenilworth Expressway, which was later subsumed by the freeway. In 1961, Robert F. Kennedy Memorial Stadium (later renamed RFK) opened on the former parade grounds in the western ellipse, parking lots filled the land on both sides of the approach and connections to the parking were built as part of the stadium. In early 1974, the East Capitol Street Bridge was renamed the Whitney M. Young, Jr. Memorial Bridge in honor of Whitney Young, an activist during the Civil Rights Movement and National Urban League Executive Director The bridge was carrying about 56,000 vehicles a day at that time. One side of the span was closed at a time, with two way traffic proceeding on the open portion. and so in 2004, the District of Columbia resurfaced the deck and made repairs to three piers at a cost of $3.4 million. In 2009, the Federal Highway Administration's National Bridge Inventory rated the bridge as "not deficient." The East Capitol Street Bridge saw its first suicide when one legged 48 year old Adolphius L. Groom leapt from the bridge on the morning of July 13, 1967. The first major accident on the bridge occurred on March 7, 1969, when two vehicles collided head on on the span, killing two people. Another major crash occurred on September 18, 1971, when a vehicle on the bridge was rear ended, killing one of the occupants. In October 1977, a man traveling at high speed across the bridge rear ended another automobile and died. Another suicide occurred on December 16, 1986, when a man leapt from the bridge and landed on a moving vehicle below. Another traffic fatality occurred on the bridge on November 13, 1986, when a driver struck a disabled vehicle on the bridge and was himself rear ended by a third car. In February 1990, an ambulance taking a patient to the hospital was struck on the bridge by an automobile traveling at about 100 mph, leaving the driver and passenger in the vehicle in critical condition. The bridge was also the scene of a famous rape and murder in D. C. history. On October 1, 1971, Richard Anthony Lee was accused of kidnapping Robert L. Ammidown and his wife, Linda E. Ammidown; forcing them to drive to the East Capitol Street Bridge overpass above the railroad tracks; and raping and killing Linda Ammidown. Police later learned that Robert Ammidown had hired Lee to kill Linda in a plot to inherit her substantial fortune and win custody of their 12 year old son. Four men who had learned of the plot were attempting to extort money from Ammidown. In separate trials, Judge John J. Sirica found Ammidown and Lee guilty of murder. Ammidown received a sentence of life in prison, but Lee received the death penalty. Eight days after sentence was imposed, the United States Supreme Court held in Furman v. Georgia, 408 U. S. 238 (1972) that death penalty laws in the United States constituted cruel and unusual punishment and thus were unconstitutional. Lee's sentence was changed to life in prison. The Court later upheld new death penalty laws in Gregg v. Georgia, 428 U. S. 153 (1976). The Ammidown/Lee trial was the last death penalty case in the District of Columbia. (The District of Columbia abolished the death penalty in 1981.) In 1982, D. C. officials proposed building the Barney Circle Freeway, which would have linked Interstate 695 (which dead ended at a junction with Pennsylvania Avenue SE) to the Whitney Young Memorial Bridge by building a six lane freeway from Barney Circle to the bridge through Anacostia Park. The plan would also have built a new bridge across the Anacostia River from Barney Circle to connect with the Anacostia Freeway near E Street SE.

Кемістікті рейтинг

1972 жылдың наурыз айындағы федералды есеп Колумбия округінде жөндеуді қажет ететін бірнеше "кемшілік" көпірлердің қатарында Шығыс Капитолий көшесі көпірін тізімдеді. Колумбия округінің шенеуніктері есептің қорытындыларымен келіспеді, көпір туралы толық мәліметтерді ұсынбағанын айтты. 2014 жылдың сәуірінде The Washington Post Уитни Янг ескерткіш көпірін Арлингтон ескерткіш көпірі мен Ки көпірімен бірге Колумбия округіндегі "ең жүктемелі кемшілік көпірлердің" бірі деп атады. DDOT көпірдің жағдайы нашарламауы үшін алдын алу жөніндегі кең ауқымды бағдарламаны бастады, бұл 2018 жылға жоспарланған күрделі жөндеуге дайындық болды. DDOT көпірдің жағдайын қайта бағалау үшін 2015 жылдың соңында оны қайта тексеруді жоспарлап отыр.