Джеральд Колеман: Бейсболшы, жауынгер және комментатор

Кіріспе

Американдық МЛБ ойыншысы, хабар таратушы және менеджер (1924–2014) бұрынғы радио қызметкері.

Джеральд Фрэнсис Коулман (14 қыркүйек 1924 – 5 қаңтар 2014) – американдық Бейсболдың жоғары лигасының (МЛБ) екінші база ойыншысы, «Нью-Йорк Янкиз» командасының және «Сан-Диего Падрес» командасының бір жылдық басқарушысы болған. Коулман 1949 жылы Associated Press ұйымы тарапынан «Жылдың жаңа ойыншысы» атанды, ал 1950 жылы «All Star» болды, сондай-ақ сол жылы Әлемдік серияның ең құнды ойыншысы деп танылды. Ол ойнаған «Янкиз» командасы карьерасы барысында алты Әлемдік серияға қатысып, төрт рет жеңіске жетті. Коулман Екінші дүниежүзілік соғыста және Корея соғысында Теңіз жаяу әскерінің ұшқышы болып қызмет етті, екі соғыста да VMSB 341 Torrid Turtles (Екінші дүниежүзілік соғыс) және VMA 323 Death Rattlers (Корея) эскадрильяларымен ұрыс міссияларын орындады. Кейіннен ол хабар таратушы болды және 2005 жылы Ұлттық Бейсбол Даңқы залы оның хабар таратуға қосқан үлесі үшін Форд С. Фрик сыйлығымен марапаттады.

Ойын мансабы

Сан-Хосе қаласында, Калифорния штатында дүниеге келген Коулман Лоуэлл орта мектебін бітіріп, содан кейін өзінің барлық ойыншылық мансабын «Нью-Йорк Янкис» командасында өткізді. 1949 жылы бас командаға жеткенге дейін ол «Янкис» командасының екінші лигасында алты жыл ойнады. Коулман бірінші жылы .275 көрсеткішті тіркеп, барлық екінші базалық ойыншылардың арасында ең жоғары филдинг пайызына ие болды. 1949 жылы ол «Associated Press» ұйымының «Жылдың жаңа ойыншысы» атанды және «Baseball Writers’ Association of America» ұйымының дауыс беруінде үшінші орын алды. Коулман 1950 жылы «All-Star» командасына іліккенінің арқасында екінші жылғы сәтсіздіктен сақталып қалды. Содан кейін ол әлем чемпионатына қатысып, керемет қорғаныс көрсетіп, «BBWAA» ұйымының «Бейб Рут» сыйлығын жеңіп алды – бұл серияның ең бағалы ойыншысының марапаты. Коулман – теңіз әскерінің ұшқышы, ол Екінші дүниежүзілік соғыста кәсіби бейсболға қатысуын кейінге шегерді, ал кейін Корея соғысына қатысты. Теңіз жаяу әскерінің ұшқышы ретінде ол 120 жауынгерлік миссияны орындады (57-сі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, ал 63-і Кореяда). Өлімінен бұрын Коулман көптеген наградаларға ие болды, соның ішінде USMC Спорттық Даңқ залына енгізілді – оның міндетке адалдығы үшін. Коулман – екі соғыста жауынгерлік қимылдарға қатысқан жалғыз үлкен бейсбол лигасының ойыншысы. (Тед Уильямс Екінші дүниежүзілік соғыс пен Кореяда қызмет еткенімен, ол тек Корея соғысында ғана жауынгерлік миссияларды орындады). Коулман келесі маусымда жарақат алғаннан кейін мансабы төмендеді, нәтижесінде ол резервтік ойыншы рөліне ие болды. 1957 жылғы маусымнан кейін ол зейнетке шығуға мәжбүр болды, бірақ ол жақсы естелікпен кетті, «Милуоки Брейвс» командасына қарсы өткен әлем чемпионатында .364 көрсеткішті тіркеді. Ол өзінің мансабында алты рет әлем чемпионатына қатысып, оның төртеуінде жеңіске жетті. Коулман 1957 жылдың 5 ақпанында CBS телеарнасының «To Tell the Truth» ойын шоуында әнші Дон Рондоның рөлін сомдады. Ол екі дауыс алды.

Телерадио мансабы

1958 жылы «Нью-Йорк Янкис» командасының бас менеджері Джордж Вайс Колеманды кадрлар директоры етіп тағайындады, бұл Колеманның кіші лига ойыншыларын іздеуімен айналысуын қамтыды. Рой Хами «Янкис» командасының бас менеджері болғаннан кейін Колеманды осы лауазымнан босатып жіберді. 1963 жылы ол жеті жыл бойы WCBS радиосы мен WPIX телеарнасында «Янкис» командасының ойындарын тікелей эфирде шақырумен айналысты. Осы кезеңде ол Нью-Джерси штатының Риджвуд қаласында тұрды, ол оны «Янки стадионынан 19,9 миль қашықтықта, бірақ Нью-Йорк қаласынан миллион мильдей алыс» деп сипаттады. Калифорниялық «Энджелс» командасы үшін екі жыл хабар таратқаннан кейін, 1972 жылы Колеман «Сан-Диего Падрес» командасының жетекші радио хабаршысы болды, ол 1980 жылы «Падрес» оны басқаруға шақырғаннан басқа, 2014 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымды жыл сайын сақтап келді. Ол Сан-Диегода өзінің «Осы ойынға жұлдыз ілуге болады, жаным!» деген сөздерімен танымал болды, оны керемет ойыннан кейін айтатын. Үй ойындарында бұл фраза оның хабар тарату кабинасынан аспа бағанасына ілінген жұлдызбен бірге орындалатын. Колеманның басқа да сөздері: «О, доктор!», «Музыка әлі де жалғасуда» және «Жергілікті тұрғындар алаңдап жатыр». Колеман 1984 жылғы Ұлттық лига чемпионатының 5-ші ойынында «Падрес» командасының «Чикаго Кабс» командасын жеңіп, бірінші рет Әлемдік серияға жолдама алған кезде осы сөздерін тиімді пайдаланды. Міне, «Гусь» 1–1 тартуы. Неттлге бір рет секіріп, Виггинске және «Падрес» Ұлттық лиганың жеңімпазы болды!!! О, доктор, сол сәбиге жұлдыз іліп қоюға болады!!! Ол сондай-ақ 1970 жылдардың ортасынан 1997 жылға дейін CBS радиосының ұлттық маусымдық және постсезондық хабарларын тікелей эфирде шақты. 2005 жылы стероидтарға қатысты дау кезінде сұхбат беру кезінде Колеман: «Егер мен император болсам, бірінші рет 50 ойынға, екінші рет 100 ойынға тоқтатып, үшінші рет ұсталсаң, ойыннан шығарамын», - деді, бейсболшыларды стероид қолданғаны үшін қалай тоқтату керектігін айта отырып. 2005 жылғы Әлемдік сериядан кейін Бас лига бейсбол осыған ұқсас саясатты қабылдады. Колеман микрофонда кейде ұятты қателіктер жасағаны үшін «Малапроп шебері» ретінде танымал болды, бірақ оған қарамастан ол көпке танымал болды. 2005 жылы ол Ұлттық бейсбол даңқы залының Форд С. Фрик сыйлығын алды және Бас лигада ойнаған алты Фрик сыйлығының иегерлерінің бірі болды (басқалары Джо Гаррагиола, Тони Кубек, Тим Маккарвер, Боб Уэкер және Кен Харрелсон). 2001 жылы ол «Сан-Диего Падрес» командасының даңқ залына енгізілді. 2007 жылдың күзінде Колеман «Сан-Диего Падрес» командасының ойын дауысы ретінде спорттық хабар таратушы ретінде Ұлттық радионың даңқ залына енгізілді. 2010 жылғы мәліметтер бойынша Колеман Фэло Рамирес пен Ральф Кинерден кейін үшінші ең ескі белсенді ойын-сауық дикторы болды. Колеман өзінің өмірбаянын «Нью-Йорк Таймс» газетінің ұзақ жылдар бойы жазған жазушысы Ричард Голдштейнмен бірлесіп жазды. Олардың «Америкалық саяхат: менің өмірім далада, ауада және эфирде» кітабы 2008 жылы жарық көрді. 2012 жылдың 15 қыркүйегінде «Падрес» командасы «Петко Парк» стадионында Колеманның мүсінін ашты. Колеманның мүсіні «Петко Парк» стадионындағы екінші мүсін, ал екіншісі – даңқ залының ойыншысы Тони Гвинннің мүсіні.

In 1958, New York Yankees general manager George Weiss named Coleman personnel director, which involved Coleman scouting minor league players. Roy Hamey terminated Coleman from that position, upon becoming the Yankees' general manager. In 1963, he began a seven year run calling Yankees games on WCBS radio and WPIX television. During this time, he lived in Ridgewood, New Jersey, which he described as being "19.9 miles from Yankee Stadium, but a million miles from New York". After broadcasting for the California Angels for two years, in 1972 Coleman became the lead radio announcer for the San Diego Padres, a position he held every year until his death in 2014 except for 1980, when the Padres hired him to manage (predating a trend of broadcasters turned managers that started in the late 1990s). He was known in San Diego for his signature catchphrase, "You can hang a star on that one, baby! ", which he would deliver after a spectacular play. During home games, the phrase would be accompanied by a tinsel star swinging from a fishing pole that emanated from his broadcast booth. Coleman's other catchphrases included "Oh Doctor! ", "And the beat goes on," and "The natives are getting restless." Coleman lent these catchphrases to great use when the Padres defeated the Chicago Cubs in Game 5 of the 1984 National League Championship Series to clinch the pennant and their first ever trip to the World Series. Here's the Goose the 1–1 pitch. A one hopper to Nettles, to Wiggins and the Padres have the National League pennant!!! Oh doctor, you can hang a star on that baby!!! He also called national regular season and postseason broadcasts for CBS Radio from the mid 1970s to 1997. During an interview in the height of the steroids scandal in 2005, Coleman stated, "If I'm emperor, the first time 50 games, the second time 100 games and the third strike you're out", referring to how baseball should suspend players for being caught taking steroids. After the 2005 World Series, Major League Baseball put a similar policy in effect. Coleman was known as the "Master of the Malaprop" for making sometimes embarrassing mistakes on the microphone, but he was nonetheless popular. In 2005, he was given the Ford C. Frick Award of the National Baseball Hall of Fame for broadcasting excellence, and is one of six Frick award winners who also played in the Major Leagues (the others are Joe Garagiola, Tony Kubek, Tim McCarver, Bob Uecker and Ken Harrelson.) He was inducted into the San Diego Padres Hall of Fame in 2001. In fall 2007, Coleman was inducted to the National Radio Hall of Fame as a sports broadcaster for his years as the play by play voice of the San Diego Padres. as of 2010, Coleman was the third oldest active play by play announcer, behind only fellow Hall of Famers Felo Ramirez and Ralph Kiner. Coleman collaborated on his autobiography with longtime New York Times writer Richard Goldstein; their book An American Journey: My Life on the Field, In the Air, and On the Air was published in 2008. On September 15, 2012, the Padres unveiled a Coleman statue at Petco Park. Coleman's statue is the second statue at Petco Park, the other being of Hall of Fame outfielder Tony Gwynn.

Өлім

Кольманның қазасы туралы Сан-Диего Падрес 2014 жылдың 5 қаңтарында хабарлады. Ол үйінде құлап, ауруханаға жатқаннан кейін көз жұмды. Оның өмірі 89 жылға созылды.

Мұра

2015 жылы Сан-Диегодағы Теңіз жаяу әскері жалдама депосындағы спорт залы Кольманның құрметіне аталды.