Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық Корольдік флот адмиралы (1796–1869)
British Royal Navy admiral (1796–1869)
Адмирал сэр Роберт Ламберт Бейнс (4 қыркүйек 1796 – 7 қыркүйек 1869) – британдық Корольдік флот адмиралы, Тынық мұхит станциясының бас қолбасшысы ретінде 1859 жылғы «Шошқа соғысының» АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы үлкен қақтығысқа ұласуына бөгет қойды. Бейнс 1810 жылы Корольдік флотқа қабылданып, Наполеон соғыстары мен 1812 жылғы соғыста қызмет етті. Ол 1827 жылы Грекияның тәуелсіздік соғысы кезінде Наварино шайқасына қатысты. 1828 жылы капитандық шеніне көтеріліп, HMS Andromache және HMS Bellerophon кемелеріне командирлік етті, сондай-ақ Қырым соғысы кезінде Балтық теңізіндегі жоғары офицерлердің бірі болды. 1857 жылы ол Тынық мұхит станциясының бас қолбасшысы тағайындалды.
Admiral Sir Robert Lambert Baynes (4 September 1796 – 7 September 1869) was a British Royal Navy admiral who as Commander in Chief, Pacific Station prevented the 1859 Pig War from escalating to a major conflict between the United States and the United Kingdom. Baynes joined the Royal Navy in 1810 and served in the Napoleonic Wars and the War of 1812. He took part in the Battle of Navarino in 1827 during the Greek War of Independence. He was promoted to captain in 1828 and commanded the vessels HMS Andromache and HMS Bellerophon and served as one of the senior officers in the Baltic Sea during the Crimean War. In 1857, he was made Commander in Chief, Pacific Station.
Ерте мансап
Бейнс 1810 жылдың 19 сәуірінде 14 жасында, Британ Корольдік Әскери-теңіз флотының командирі Томас Бейнстің және Эдит Денманның отбасында Гэмпширдегі Миллбрук қаласында дүниеге келді. Бейнс әкесінің қадамын басып, 1810 жылдың 19 сәуірінде Корольдік флотқа қосылды және Наполеон соғыстары кезінде қызметке тағайындалды. Кеме Каталония жағалауында патрульдік қызмет атқарды, онда Бейнс 1813 жылға дейін міндетті офицер болып қызмет етті. 1813 жылдан 1818 жылға дейін Бейнс бірнеше кемеде қызмет етті; , , (Адмирал Александр Кокрейннің флагманы) және 1812 жылғы соғыс кезінде Нью-Орлеан шайқасына қатысқан . Бұдан кейін "Аргус" және Адмирал Роберт Плампиннің флагманы болып тағайындалды. 1818 жылдың 8 сәуірінде Бейнс лейтенант шеніне көтерілді, ал 1819 жылдың 12 сәуірінде Оңтүстік Америка станциясында HMS Tartarus-қа қосылғанға дейін 1822 жылдың 2 желтоқсанында Сент-Хеленаға жағажайлық қызметке тағайындалды. 1826 жылдың 6 қазанында ол тағайындалды, ал 1827 жылдың 8 шілдесінде Жерорта теңізі станциясындағы шлюптің командирі болды, бірақ вице-адмирал Эдвард Кодрингтонның флагманы болған екінші капитан ретінде Азияға оралды.
Baynes was born to Commander Thomas Baynes of the British Royal Navy and Edith Denman in Millbrook, Hampshire. Baynes followed his father and joined the Royal Navy on 19 April 1810 at the age of 14 and was assigned to during the Napoleonic Wars. The ship patrolled off the coast of Catalonia where Baynes served as a midshipman until 1813. From 1813 to 1818, Baynes served in a succession of vessels; , , (flagship of Rear Admiral Alexander Cochrane) and in which Baynes took part in the Battle of New Orleans during the War of 1812. This was followed by stints aboard and , flagship of Rear Admiral Robert Plampin. On 8 April 1818, Baynes was promoted to lieutenant and on 12 April 1819, was assigned to On 2 December 1822 he was assigned shore duty at St Helena before joining and HMS Tartarus on the South American station. On 6 October 1826, he was assigned to On 8 July 1827, he was made the commanding officer of the sloop on the Mediterranean Station, but returned to Asia as second captain, which was the flagship of Vice Admiral Edward Codrington.
Наварино және командалық
Бейнс 1827 жылғы 20 қазанда Осман империясынан Грекияның тәуелсіздік соғысы кезінде Наварино шайқасында британдық флагман "Азия" кемесінде болды. Бірлескен британдық-француздық-орыс флоты Наварино шығанағында үлкен, бірлескен Осман-Египет флотына шабуыл жасады. "Азия" жауынгерлік шепке бастап шықты және британдық, француздық және орыс флотының тұрақты атысы олардың жеңісіне әкелді. Бейнс шайқаста өзін ерекше көзге түсірді және 1828 жылғы 8 шілдеде капитандыққа көтерілді. Ол сондай-ақ, Банның серігі, Грекияның Құтқарушы орденінің рыцары және тағы екі құрметті наградаға ие болды. Капитан ретінде Бейнске бірден команда берілмеді, тек 1838 жылғы 2 ақпанда Кейп стансасында 26 зеңбіректі HMS "Андромаха" кемесіне командир болып тағайындалды. Ол 1843 жылғы наурызға дейін кемеде қызмет етті, содан кейін жартылай жалақыға шығарылды. 1846 жылғы 8 шілдеде ол Лорд Денманның қызы Франсис Денманға үйленді. Бейнс қайтадан қызметке алынып, 1847 жылғы 23 қыркүйектен 1850 жылғы 7 қарашаға дейін HMS "Беллерофон" әскер тасымалдау кемесіне қолбасшылық етті, ол алдымен Батыс стансасына, содан кейін Жерорта теңізіне жіберілді. Бейнс 1855 жылғы 7 ақпанда контр-адмирал болып тағайындалды және 1855 жылы Қырым соғысының соңғы жылы Балтық теңізіндегі үшінші бас қолбасшы болды.
Baynes was aboard Asia, the British flagship during the Battle of Navarino on 20 October 1827 during the Greek War of Independence from the Ottoman Empire. A joint British French Russian fleet attacked a larger, joint Ottoman Egyptian fleet in Navarino Bay. Asia led the line of battle and the steady fire by the British French Russian fleet led to their victory. Baynes distinguished himself during the battle and was promoted to captain on 8 July 1828. He was also made a companion of the Bath, a knight in the Greek Order of the Redeemer and received two other honours. As a post captain, Baynes was not given a command immediately was only assigned to command the 26 gun HMS Andromache on the Cape Station beginning 2 February 1838. He remained aboard the ship until March 1843, after which he was placed on half pay. On 8 July 1846, he married Frances Denman, the daughter of Lord Denman, Lord Chief Justice. Baynes was reactivated and from 23 September 1847 to 7 November 1850, he commanded HMS Bellerophon a troopship that was assigned first to the Western Station, then the Mediterranean. Baynes was promoted to rear admiral on 7 February 1855 and he was the third in command in the Baltic Sea during the final year of the Crimean War in 1855.
Тынық мұхит станциясы және соңғы жылдары
Ол 8 шілдеде 1857 жылы Тынық мұхиты станциясының Бас қолбасшысы болып тағайындалды, оның туы Бейнс кемесінде болды. Осы кезде Британдық Солтүстік-батыс Тынық мұхитында алтын асығысы басталып, Корольдік теңіз күштері Ванкувер аралының губернаторы Джеймс Дуглас қабылдаған заңдарды сақтауға міндетті болды. Бейнс Перудегі Кальяо қаласында болғанда Сан-Хуан шекаралық дауы туындады. 1859 жылдың 27 шілдесінде Бригадалық генерал Уильям Селби Харнидің басқаруымен АҚШ әскері Ванкувер аралының жанындағы Сан-Хуан аралына 22 американдық қоныс аударушының өтініші бойынша қонды. Олардың айтуынша, олар қорқынышпен жүрген. Қоныс аударушылар Гудзон Бэй компаниясына тиесілі шошқаны өлтіріп, британдық жазадан қорқып қалды. Сан-Хуан аралы британдық территория болатын, және АҚШ-тағы британдық елші Лорд Лайонс бастапқыда британдықтар да таласқан американдық аралды бағындыруға тырысты, бірақ ол Бейнске мәселені ширықтырмауға, көмектесуге бұйрық берді. Дуглас та әскери араласуды сұрады, ол аралға Корольдік теңіз жаяу әскерін жіберуді талап етті. Байнс бас тартты, және оның жағдайды сабырмен шешуі аралды ресми шешім қабылданғанға дейін бірлесіп пайдалануға әкелді. 1872 жылы британдықтар аралдағы американдық билікті мойындады. Алтын асығысы мен Сан-Хуан дауынан кейін Бейнс Тынық мұхиты станциясының штаб-пәтерін Солтүстік Тынық мұхитына көшіруге тырысты. Эскимальт 1859 жылы Бейнстің ұсынысы болды, және Адмиралтейство 1862 жылы оған келісті. 1860 жылдың 18 сәуірінде ол Бат орденінің кавалер-командоры атағын алды. 1861 жылға дейін Тынық мұхиты станциясының Бас қолбасшысы қызметін атқарды. Ол Ұлыбританияға оралды және ешқашан басқару лауазымына қайта оралмады, бірақ 1861 жылдың 5 тамызында көк әміршінің орынбасары болып тағайындалды. 1863 жылы қызыл әмірші, ал 1865 жылы адмирал атанды. Британдық Колумбиядағы Бейнс шығанағы оның құрметіне аталған, ал Солтспринг аралындағы Ганг қаласы және жағалаудағы сулар, Ганг порты, оның флагманы Гангтің есімімен аталады. Ол 1869 жылдың 7 қыркүйегінде Үстіңгі Норвудта қайтыс болды және Батыс Норвуд зиратында жерленді.
He was appointed Commander in Chief, Pacific Station in on 8 July 1857, with his flag aboard Baynes arrived as the gold rush in the British Pacific Northwest was happening and the Royal Navy was expected to enforce the laws enacted by the Governor of the Colony of Vancouver Island, James Douglas. While Baynes was away at Callao, Peru, the San Juan border dispute erupted. On 27 July 1859, United States troops under the command of Brigadier General William Selby Harney landed on San Juan Island off the Colony of Vancouver Island at the behest of 22 American settlers who claimed to be threatened. The settlers had killed a pig that belonged to the Hudson's Bay Company, and feared British punishment. San Juan Island was British territory, and though the British Ambassador to the United States Lord Lyons initially sought to conquer an American held island that the British also laid claim to, he ordered Baynes to assist but not to escalate the issue. Douglas also sought military intervention, who demanded the landing of Royal Marines on the island. Baynes refused and his patient handling of the situation led to joint occupation of the island until a formal decision could be made. In 1872, the British recognized American sovereignty over the island. After the gold rush and the San Juan dispute, Baynes sought to transfer the headquarters of the Pacific Station to the North Pacific. Esquimalt was Baynes' suggestion in 1859, to which the Admiralty agreed in 1862. On 18 April 1860 he was made a knight commander of the Bath. He remained Commander in Chief, Pacific Station until 1861. He returned to the United Kingdom and never held command again, though he was promoted to vice admiral of the blue on 5 August 1861. He was made vice admiral of the red in 1863 and admiral in 1865. Baynes Sound in British Columbia is named for him, and the town of Ganges on Saltspring Island and the waters offshore, Ganges Harbour, are named for his flagship, Ganges. He died in Upper Norwood on 7 September 1869, and was buried at West Norwood Cemetery.