Локомотивтердің көмекші құрылғысы немесе итергіш локомотив
Bank engine
Локомотивтер көлікті тік көтерілуге көмектеседі. Банк локомотивтері, көмекші локомотивтер та теміржолдардағы қуатты арттыру үшін қолданылады. Тарихы, қазіргі қолданысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Локомотивтерге тік көтерілімдерде көмектесу үшін қолданылатын локомотив. Банктік локомотив (Ұлыбритания / Австралия) (жайылмалы түрде "банкир"), банктік локомотив, көмекші локомотив немесе итергіш локомотив (Солтүстік Америка) – қосымша қуат немесе сүйреуге мұқтаж пойызға уақытша көмек көрсететін теміржол локомотиві. Көмекшілер / банкирлер көбінесе таулы бөлімдерде (АҚШ-та "көмекші аудандар" деп аталады) кездеседі, онда бақылаушы еңіс бөлімнің басқа еңістеріне қарағанда айтарлықтай көп қозғаушы күшті талап етуі мүмкін.
Locomotive used to assist trains up steep inclines
A bank engine (United Kingdom/Australia) (colloquially a banker), banking engine, helper engine or pusher engine (North America) is a railway locomotive that temporarily assists a train that requires additional power or traction to climb a gradient (or bank). Helpers/bankers are most commonly found in mountain divisions (called "helper districts" in the United States), where the ruling grade may demand the use of substantially greater motive power than that required for other grades within the division.
Тарихи тәжірибе
Көмекшілер/банкирлер бу дәуірінде, әсіресе Американың батысында, еңбек көлбеулері жиі кездесетін және пойздардың ұзын болатын жерлерде кеңінен қолданылды. Дизельдік-электрлік немесе электрлік локомотивтердің пайда болуы көбінесе бірнеше жерлерден басқа, банкирлерге/көмекшілерге деген күнделікті қажеттілікті жойды. Электрлік немесе дизельдік-электрлік локомотивтерде динамикалық тежегіштердің енгізілуімен, көмекшілер/банкирлер ұзын төмен көлбеулерде қосымша тежеу күшін беру үшін де пайдаланыла алады. Банкирлер немесе көмекшілер әдетте пойыздың соңына қойылатын, бұл жағдайда вагондардың немесе коучтардың пойызбен ажырасып, төмен қарай қашуына қарсы қорғау қамтамасыз етілді. Сонымен қатар, итергіш ретінде көмекші/банкир пойыздың жоғарғы нүктесіне жеткеннен кейін оңай ажыратылатын. Ажыратылғаннан кейін банкир негізгі жолды босату және келесі пойызға дайындалу үшін қосымша жолға немесе тұйыққа оралатын. Көпірлі байланыстарды қолданғанда, алдыңғы байланыстан көпірді алып тастау әдеттегі практика болды. Локомотив пойыз баяу қозғалғанда, соңғы вагондардың артына жақындатылатын. Ауа тежегіш шланғы қосылмайтын. Пойызға көмек қажет болмай қалғанда, көмекші/итергіш жылдамдығын азайтып, кері жылдамдыққа көшіп, қосымша жолға дейін төмен қарай сырғып түсетін. Бұл тәжірибе Солтүстік Америкада бу дәуірі аяқталғаннан кейін тыйым салынды. Көмекші аймақтарда кейде арнайы күшті конструкцияланған кабоздар қолданылатын. Қарапайым кабоздар мүмкіндігінше жеңіл салынды және көмекші/итергіш күшімен (90 тоннаға дейін жете алатын) қирауы мүмкін. Күшті кабоздар экипажға кабоздан алдын ала пойызды бөлудің уақытты қажет ететін процедурасынан аулақ болуға мүмкіндік берді. Итергіштер/көмекшілер әдетте өте қысқа қашықтықта жоғары қуат беру үшін жасалған; нәтижесінде, бу қысымы төмендемес бұрын олар толық қуатпен ұзақ итеруге шамалары келмейтін. Егер ол пойызды еңбек көлбеуінің жоғарғы нүктесіне жеткілікті күшпен итере алса, онда төмен қарай сырғып келе жатып және келесі пойыздың келуін күтіп тұрып, қысымды қайта жасай алатын. Бұл практика Еуропада кең таралған. Бу локомотивін қашықтан басқару мүмкін болмағандықтан, әрбір көмекшіде толық экипаж болуы керек болды. Барлық локомотивтердің біркелкі жұмыс істеуін қамтамасыз ету үшін локомотив экипаждары арасында мұқият үйлестіру қажет болды. Көмекші экипажға қуатты қосу, сырғып жүру немесе тежеу қашан керек екенін хабарлау үшін стандартты дабыл сигналдары қолданылатын. Итергіш локомотив экипажы сигналдарды дұрыс түсінбесе, егер жетекші локомотив тежегішті қолданғанда, итергіш әлі де қуатты қолданып тұрса, үлкен апатқа ұшырау қаупі туындады. Әдеттегі салдары - пойыздың күшті соқтығысуы (пойыздың кенеттен жиналуы), нәтижесінде пойыздың бір бөлігі немесе барлығы жолдан шығып кетуі. Юта штатының Хелпер қаласы осы локомотивтердің құрметіне аталған. Сол жерде "Әскерлер шыңына" көтерілуге көмектесетін көмекші локомотивтер сақталды.
Helpers/bankers were most widely used during the age of steam, especially in the American West, where significant grades are common and trains are long. The development of diesel electric or electric locomotives has eliminated the everyday need for bankers/helpers in all but a few locations. With the advent of dynamic brakes on electric or diesel electric locomotives, helpers/bankers can also be used to provide more braking force on long downhill gradients. Bankers or helpers were historically positioned at the rear of the train, in which case they also protected against wagons or coaches breaking away from the train and running back downhill. Also, in a pusher role, it was possible for the helper/banker to easily separate once the train had crested the grade. Once separated, the banker would return to a siding or stub so as to clear the mainline and get ready for the next train. A common practice with knuckle couplers was to remove the knuckle from the front coupler. The locomotive would be brought up behind the last car of the train while the train was moving slowly. The air brake hose would not be coupled. When the train no longer required assistance, the helper/pusher would slow, then reverse and coast back down the grade to its siding at the bottom of the grade. This practice was outlawed in North America after the end of the steam era. Special heavily constructed cabooses were sometimes used in helper areas. Ordinary cabooses were built as lightly as practical and might be crushed by the helper/pusher's force, which could be as much as 90 tons. The heavy cabooses allowed crews to avoid the time consuming procedure of splitting the train just ahead of the caboose. Pushers/helpers were commonly designed to provide extreme power for very short runs; as a result they could not push at full power for very far before steam pressure dropped. If it could push enough to get the train to the top of the grade, then it could build up pressure while coasting back down and while waiting for the next train to come along. This practice was common in Europe. Since it was not possible to remotely control a steam locomotive, each helper had to have a full crew on board. Careful coordination was required between engine crews to assure that all locomotives were operated in a consistent manner. Standard whistle signals were employed to tell the helper crew when to apply power, drift or brake. A misunderstanding of signals by a pusher locomotive crew could result in a major wreck if the lead locomotive applied brakes while the bank engine was still applying power. The usual result was that the train would experience a violent run in (an abrupt bunching of train slack), resulting in the derailment of part or all of the train. The town of Helper, Utah, was named after these engines. It was where helper engines were kept to assist on the climb to Soldier Summit.
Қазіргі тәжірибе
Қазіргі уақытта көмекші локомотивтер / банкирлер көбінесе пойыздың басындағы локомотивтен келетін кодталған радиосигналдармен басқарылады, бұл бір инженерге (машинистке) бір уақытта көмекші локомотивтерді және көмек көрсетіліп жатқан пойызды басқаруға мүмкіндік береді. Радио байланысы мүмкін болмаса, пойыздың бойымен созылған кабельдер арқылы электрлік басқару қолданылуы мүмкін (әсіресе жолаушылар пойыздарында). Балама ретінде, басты локомотивтің машинисімен радио байланысы қолмен басқаруды жеңілдетеді, бұл Еуропадағы жүк пойыздарының соңындағы көмекші локомотивтер үшін әлі де қалыпты жағдай.
Nowadays helpers/bankers are often controlled by coded radio signals from the locomotive at the head end of the train, allowing one engineer (driver) to simultaneously control the helper(s) and the train being helped. If radio operation is not possible, electrical control might be used, by way of cables running the length of the train (especially in case of passenger trains). Alternatively, radio communication with the lead engine's driver facilitates manual operation, which is still the norm for bank engines at the end of freight trains in Europe.
Алдыңғы жақта
Ұлыбританияда, еңіске көтерілуге көмектесу үшін пойыздың алдына уақытша қосылған локомотив "пилот локомотиві" деп аталған. Бұл оны пойызды соңына дейін жетелейтін локомотивтерден ерекшелендірді. Алдына бір немесе бірнеше локомотив қосылған пойыз, көмекші локомотивтердің/банкерлердің санына қарай "қос локомотивті", "үш локомотивті" сияқты атаулармен сипатталған, тіпті егер осы күштің жиынтығы бүкіл маршрут бойы қолданылса да. Дизель локомотивтері бу машиналарының орнын басып, осы терминдердің қолданылуы біртіндеп азайды және қазір бірнеше қуат агрегаттарының стандартты жиынтығын сипаттау үшін қолданылмайды.
In the UK, an engine that was temporarily attached to the front of a train to assist with the ascent of an incline was called a pilot locomotive. This differentiated it from the train engine(s) that powered the train to its destination. A train with one or more locomotives attached to the front may be described as a "double header", "triple header", etc., depending on the number of helpers/bankers even when this lash up of power was used for the entire run. These terms gradually fell out of general usage as diesel locomotives replaced steam power, and are not used for the common assemblage of several power units.
Пойыздың ортасы
Буферлер мен тізбекті жалғаулар қолданылатын елдерде, көбінесе жалғаулардың шектеулі беріктігіне байланысты, пойыздың алдына банктік локомотивтерді қосу мүмкін болмайды; стандартты UIC жалғаулары және ең жоғары 28‰ градиент (мысалы, Альпалар арқылы өтетін желілердегідей) жағдайында, шектеу 1400 тонналық пойыз салмағын құрайды. Егер пойыз ауыр болса, кез келген жалғауға арналған ең жоғары жүктемеден асып кетпеу үшін, банктік локомотивтерді пойыздың ортасына немесе соңына қосу қажет. Пойыздың ортасына локомотивтерді қосудың айқын артықшылығы – көмекші күшті тек пойыздың бір бөлігіне қолдану, соның арқасында пойыздың алғашқы вагонына түсетін максималды тартылу күші қауіпсіз деңгейге дейін төмендейді. Денвер және Рио-Гранде Батыс темір жолының тар теміржол бөлімдерінде, әсіресе, "свинг көмекшілері" пайдаланылды, яғни көмекші локомотивтер пойыздың ортасына, шамамен бірдей тоннажды итеру және тарту нүктесіне орналастырылды, бұл орынды пойыздың "свинг нүктесі" деп атады. Бұл, сондай-ақ, локомотивтер, свинг көмекшілері және кабинаның алдындағы соңғы пойыз көмекшілері арасындағы "бос кеңістікті" теңестіру үшін де жасалды. Дегенмен, бұл схемада көмекші локомотивтерді қосу немесе алып тастау үшін пойызды бөлу қажет, бұл уақытты талап ететін маневр. Бірақ, кейбір американдық теміржолдарда бұл белгілі бір дәрежеде қажет болды, себебі жұмыс ережелері кабинаның алдында, пойыздың соңына соңғы көмекші локомотивтерді қосуды талап етті. Бұл кабинадағы пойыз экипажының қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін жасалды.
In countries where buffers and chain couplers are used, bank engines often cannot be added to the front of the train due to the limited strength of the couplers; In the case of standard UIC couplers and a maximum grade of 28‰ (which is common, e. g., for lines through the Alps), the limit is a train weight of 1400 tons; if a train is heavier, bank engines have to be added in the middle or to the end of the train in order not to exceed the maximum load for any coupler. Adding locomotives in the middle of the train has the distinct advantage of applying the helper power to only part of the train, thus limiting the maximum drawbar pull applied to the first car of the train to a safe level. The narrow gauge portions of the Denver and Rio Grande Western Railroad, in particular, used "swing helpers", which meant the helper locomotives were placed mid train at a point where they were pushing and pulling an approximately equal amount of tonnage, said location being referred to as the train's "swing point". This was also done to balance out the "slack" in the train between the locomotives, the swing helpers, and the end train helpers just in front of the caboose. However, this arrangement requires splitting the train in order to add or remove the helper engine(s), which can be a time consuming maneuver. However, on some American railroads it was necessary to an extent, because operating rules required end of train helpers to be added at the end of the train, but in front of the caboose. This was done for the safety of the train crew riding inside the caboose.
Пойыздың соңы
Көмекші локомотивтерді жылдам қосу және алып тастау қажеттігі, әсіресе Еуропадағы жоғары көлік тығыздығына байланысты маңызды, сондықтан олар көбінесе пойыздың соңына қосылады. Әдетте, олар біріктіріліп, ауа шлангтары қосылады, бұл ауа тежегіштің қалыпты жұмыс істеуі үшін, мысалы, төтенше жағдайларда қажет. Бірақ, ерекше жағдайларда пойыздар біріктірілмеген локомотивтермен "қозғалыс барысында" қосылып немесе алынып тасталатын күшпен итеруге болады. Ұлыбританияда локомотивтердің баяу қозғалатын жүк пойызына ілесіп, оған буфермен соғылып, қосылмай тұрып, күш қосуы жиі кездесетін жағдай болды (Лики Инклайнындағы итерудің архивтік кадрларында көрсетілгендей), бұл пойызды тоқтатпауға мүмкіндік берді. 1969 жылы болған апаттан кейін бұл практика тоқтатылды. Солтүстік Америкада мұндай процедура қолданылмайды, себебі ол Канада мен АҚШ қауіпсіздік ережелерін бұзады.
To be able to add and remove helper locomotives quickly, which is especially important in Europe due to the high traffic density, they are usually added to the end of the train. Normally, they are coupled and the air hoses are connected, which is necessary for the air brake to work correctly e. g., in emergency situations, but in special cases trains are banked with uncoupled locomotives, which can be added or removed "in flight." In the UK it was a usual practice for banking locomotives to follow and buffer up to a slow moving assisted freight train without coupling (as demonstrated in archive films of banking on the Lickey Incline) before applying more power, thus precluding the need for a standing start. Following an accident in 1969 this practice was discontinued. This procedure is not performed in North America, as it would violate Canadian and United States safety regulations.