Канада телеарналарының даму тарихы

Кіріспе

Канадалық телеарна желісі кейде "Канадалық Телевидение" деп түсіндіріледі.

Канадада теледидар ресми түрде 1952 жылы Монреаль және Торонто қалаларындағы ең алғашқы телеарналардың іске қосылуымен басталды. Канададағы көптеген бұқаралық ақпарат құралдары сияқты, теледидар индустриясы және сол елдегі телебағдарламалар АҚШ-тың бұқаралық ақпарат құралдарының күшті ықпалында, бұл басқа дамыған елдерде осы деңгейде байқалмайды. Осының салдарынан, үкімет "канадтық контент" үшін квоталар белгілейді. Дегенмен, жаңа контент көбінесе Солтүстік Американың кең аудиториясына арналған, алайда осы ұқсастықтар француз тілінде сөйлейтін Квебек провинциясында одан аз байқалады.

Теледидардың дамуы

Алғашқы тәжірибелік теледидар хабарларын тарату 1932 жылы Монреальде, Квебекте VE9EC шақыру таңбасымен басталды. VE9EC хабарларын 41 МГц жиілігінде 60-150 жолдық ажыратымдылықпен тарату жүргізілді. Бұл қызмет 1935 жылға қарай тоқтатылып, Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуы теледидар эксперименттерін тоқтатты. Канададағы теледидардың ірі желілері елдегі теледидар бағдарламаларынан бұрын, 1946 және 1953 жылдар аралығында Канада-АҚШ шекарасына жақын жерлерде АҚШ сигналдарын қабылдай алатын мыңдаған теледидар жиынтығы орнатылғандықтан пайда болды. Оңтүстік және оңтүстік-батыс Онтариодағы, сондай-ақ Британдық Колумбияның бір бөлігіндегі, оның ішінде Торонто, Гамильтон, Лондон, Виндзор, Виктория және Ванкувер аймақтарындағы үйлер Буффало, Кливленд, Детройт немесе Сиэтл қалаларынан теледидар станцияларын жоғары орнатылған сыртқы антенналар мен күшейткіштердің көмегімен қабылдай алды. АҚШ теледидар бағдарламалары мен оларды жасаған желілер осы сигналдардың жететін қашықтығындағы канадалық қалаларда танымал болды, және осы қалалар Канада халқының елеулі бөлігін құрады. Бұл 1940 жылдардың соңы мен 1950 жылдардың басында Канаданың өзіндік теледидар бағдарламалары мен тарату жүйесін дамытуға көмектесті, бірақ сонымен бірге оны 1941 және 1946 жылдар аралығында Федералды байланыс комиссиясы бұрын бекіткен американдық техникалық стандарттар шеңберінде дамытуға ықпал етті. 1952 жылдың қыркүйегінде алғашқы канадалық станциялар (Монреальдегі CBFT және Торонтодағы CBLT) эфирге шыққаннан бастап, теледидар Канадада АҚШ-тан өзгеше дамыды, себебі ол басқа контекстте енгізіліп, дамытылды. Канаданың ерекше әлеуметтік, саяси және экономикалық жағдайы елдегі бұқаралық коммуникация мен теледидардың тарихи дамуын қалыптастырды. Теледидардың Канададағы тарихи дамуына үш фактор әсер етті: американдық ықпалдың қаупі, тілдік бөлініс және үкіметтің осы екеуіне берген жауабы. Американың ықпалы және одан қорқу Канададағы теледидардың дамуына үлкен әсер етті. ХХ ғасырдың басында индустрияландыруға қарай өзгеріс болды, және сол кезде өндірілген материалдар мен өнімдер, сондай-ақ инвесторлар мен тұтынушылар американдық болды. Канаданың американдық капиталға және нарыққа тәуелділігі Ұлы депрессия мен оның салдарынан сақталды. Бұл жағдай теледидар пайда болған кезде де сақталды және Канададағы дамуына әсер етті. Радио пайда болғаннан бастап, Канада АҚШ-қа деген осындай тәуелділіктен туындаған американдық империализмнен аулақ болу үшін шетелдік меншікті және бағдарламалауды барынша азайтуға тырысты. Экономикалық масштаб мәселесі де маңызды рөл атқарды. "Америкалықтар өздерінің үлкен бағдарламаларымен шағын мәдени коммуникацияны ығыстырып тастады, себебі олар саясатқа негізделгендіктен емес, ақшасы болғандықтан, ел кедейлене түскен сайын американдық өнімдер көбейе түсті". Ағылшын тілді канадалық теледидар осының кейбір ағылшын тілді канадалықтар үшін де, Канада үкіметі үшін де қаншалықты қиын екенін көрсетті. Басты сұрақ – осындай тартымды (және бай) американдық әлемнен қандай "канадалықтық" сезімі туындайды? Канадалықтарға, әсіресе жастарға, канадалық емес идеялар мен пікірлерді жеткізуден қорқыныш болды. Радиодан басқа, теледидар алғаш рет бір уақытта өте кең аудиторияға жету мүмкіндігін берді. 1954 жылға қарай Канадада миллион теледидар сатылды. Бұл құрылғылар сол кезде өте қымбат болғанмен, 1950 жылдардың соңында Канаданың көпшілігі (10-нан 9) теледидар ие болды. Адамдар жаңалыққа қызығып, мазасызданып кетті. Теледидар орындаушысы және продюсері Лорн Майклс теледидардың пайда болуы туралы: "біз мектепте тек осы туралы сөйлестік. Біз теледидар көру үшін үйге асығып келдік", – деді. Канада үшін канадалық құндылықтар осы үлкен аудиторияға, содан кейін бүкіл елге ұсынылуы маңызды болды. Көптеген адамдар американдық теледидар бағдарламаларын көріп тұрса да, кейбіреулері Канаданың ұлттық болмысы өте шатасқан кезде Канаданың американдық танымал мәдениетке тікелей түсіп қалуынан қорқып, алаңдады. Канада тек франкофондықтар мен англофондықтардан ғана емес, сонымен қатар әлемнің түкпір-түкпірінен келген иммигранттардан, сол кезде көбінесе Еуропадан тұрды. Американың ықпалынан қорқу Канада үкіметін канадалық телерадио хабарларын таратудың канадалық өзіндік ерекшеліктерін және ұлттық бірлікті білдіруі мен көтермелеуі үшін оның қатысуы қажет екендігіне сендірді. Француз тілді канадалықтар американдық ықпалдың кеңеюінен және француз тілін қорғаудың қиындықтарынан қорқып, француз тілді аудиторияға тартымсыз болған арзан импорттық АҚШ бағдарламалары ағылшын тілді канадалық телеарналарының эфирлік уақытын толтырды. Осы жағдайда қоғам канадалық теледидар индустриясының бөлінуіне де, бөлінудің қоғамға да әсер етті. "Континентализм" қорқынышының күші американдық теледидар бағдарламаларының канадалық көрермендерге тартымдылығының күшіне тең болды. Көптеген англофондық көрермендер американдық бағдарламаларға өздерінің канадалық бағдарламаларына қарағанда оңайрақ жақындық танытты, себебі адамдар олардың тілінде сөйледі. Мысалы, 1957 жылы Канадалық телерадио корпорациясы "The Ed Sullivan Show" сияқты американдық бағдарламаларды ұсынды. Алайда, француз тілді теледидардағы ең танымал он бағдарламаның барлығы Квебекте жасалған, оның ішінде "La Famille Plouffe" бағдарламасы да бар. Жергілікті және шетелдік идеялар мен техникалардың бірігуі Солтүстік Америкалық теледидар үшін жаңалық болды. Ағылшын және француз тілді теледидар Канадада бөлек дамығандықтан, француз тілді теледидар ерекше танымал мәдениетті дамытты. АҚШ-тың Канаданың өсуіне кедері келтіруінен және елдің тіл бойынша үнемі бөлінуінен қорқып, үкімет теледидардың канадалықтарға қалай әсер ететініне үлкен алаңдады. Канадалық радио лигасының негіздейтіні және өкілі Грэм Спри радио жүйесі туралы: "Сұрақ – Мемлекет пе, әлде Америка Құрама Штаттары ма?". Канада үкіметінің пікірінше, канадалық теледидардың өмір сүруі канадалық бағдарламаларға мемлекеттік қаржыландыруға байланысты, олар мемлекеттік корпорация тарапынан өндіріліп, таратылып, бақыланатын болады. Оның басты мақсаты – "бұқаралық ақпарат құралдарын канадалықтандыру" болды. Басқаша айтқанда, ол Канадаға еніп алған американдық жүйені алмастыруға және канадалықтарды ұлттық бірегейлік құруда біріктіруге канадалық теледидар жүйесін құруды қалады. 1932 жылғы Теледидар заңы Канаданың екі ресми тілінде – француз және ағылшын тілінде әрбір электрондық орта үшін ұлттық желі құрды. Үкімет құрған корпорация ұлттық қызметті құруға және бүкіл тарату жүйесін бақылауға жауапты болды. Канаданың үлкен аумағына байланысты, бір корпорация ел бойынша тарату жүйесін бақылауды жүзеге асыруы және осы жүйеде де, американдық жүйеде де бәсекелесуге қабілетті желі құруы қиын болды. 1958 жылға дейін канадалық заң жеке теледидар желілерін құруға тыйым салды. 1968 жылғы Теледидар заңы Канадалық радио және теледидар комиссиясын (қазіргі Канадалық радио, теледидар және телекоммуникация комиссиясы) құрды. Үкімет канадалық теледидар жүйесін әлі де "бір жүйе" деп атады. Басқа да мәселелердің қатарында, бұл жеке және мемлекеттік желілердің ұлттық бірлік және канадалық контент пен меншікке қатысты бірдей мақсаттарға жұмыс істеп жатқанын білдірді. Үкіметтің араласуы канадалық теледидар индустриясына экономикалық тұрғыдан көмектесті, бірақ американдық танымал мәдениеттен өзгеше, ерекше мәдениет құруға сәттілік болмады. Алайда, ол Квебекке өзінің теледидар қызметін жүргізуге мүмкіндік берді және экономикалық тұрғыдан канадалық теледидар операторларына, әсіресе Ca...

The first experimental television broadcast began in 1932 in Montreal, Quebec, under the call sign of VE9EC. The broadcasts of VE9EC were broadcast in 60 to 150 lines of resolution at 41 MHz. This service closed around 1935, and the outbreak of World War II put a halt to television experiments. Television in Canada on major networks pre date any telecasts that originated in the country as thousands of television sets that were capable of receiving U. S. based signals were installed in homes near the Canada–US border between 1946 and 1953. Homes in southern and southwestern Ontario and portions of British Columbia, including the Toronto, Hamilton, London, Windsor, Victoria and Vancouver areas, were able to receive television stations from Buffalo, Cleveland, Detroit or Seattle with the help of elevated outdoor antennas and amplifiers. U. S. television programs and the networks that originated them thus became popular in those Canadian cities within range of their signals, and those cities represented a sizeable proportion of the total Canadian population. This helped spur development of a specifically Canadian television programming and transmission system during the late 1940s and early 1950s, but at the same time caused it to develop within American technical standards that had been previously mandated by the Federal Communications Commission between 1941 and 1946. Since the first Canadian stations (CBFT in Montreal and CBLT in Toronto) signed on in September 1952, television developed differently in Canada than in the United States because it was introduced and developed in a different context. The distinct social, political, and economic situation of Canada shaped the historic development of mass communication and television in the country. Three factors have made the historical development of television in Canada a unique one: The threat of American influence, the language divide, and the government's response to both of these. American influence and the fear of that influence greatly affected television's development in Canada. The first decades of the 20th century saw a change towards industrialization, and during that time both the materials and products manufactured as well as the investors and consumers were American. The Canadian dependency on American capital and markets persisted through the Great Depression and its aftermath. This situation remained during the emergence of television and affected its development in Canada. Even with the emergence of radio, Canada was already trying to keep foreign ownership and programming at a minimum to avoid the American imperialism that would be caused by such dependency on the United States, which in fact was already incipient. The issue of economy of scale played a large role. "Americans [were] pushing smaller cultural communication aside with their dominating programming, not because they [were] based on a policy but because they ha[d] the money – the poorer the country, the more American productions." English Canadian broadcasting illustrated how this was problematic for some Anglophone Canadians as well as the Canadian government. A major question was how any sense of "Canadianism" could come out of such an attractive (and rich) American world. There was a fear of communicating ideas and opinions that were not Canadian, to Canadians especially the youth. With the exception of radio, television presented an opportunity, for the first time, to reach a very wide audience at the same time. By 1954, a million television sets had been sold in Canada. Even though those sets were very expensive at the time, the large majority (9 of 10) of Canadian households owned a television set by the end of the 1950s. People became excited and obsessed with the novelty. Television performer and producer Lorne Michaels said, about the advent of television, "it was all we talked about at school. We literally raced home to watch TV". It became important to Canada that Canadian values would be projected onto this large audience and then onto the entire nation. Although many watched the available American television programs, some feared that Canada would end up stuck in a rut of American popular culture during a time when Canadian national identity was very vague. Canada was not only made up of Francophones and Anglophones, there were also immigrants from around the world, at that time mostly from Europe. That fear of American influence convinced the Canadian government that its involvement was necessary in order for Canadian broadcasting to express and encourage Canadian identity and national unity. Though French speaking Canadians feared expansion of American influence and the difficulties that might arise in protecting the French language, inexpensive imported U. S. programs, which filled the schedules of many English language Canadian TV channels, were not attractive to French speaking audiences. In this situation, society affected the division in the Canadian broadcasting industry as much as the division affected society. The intensity of fears of "continentalism" was as strong as its opposing force of attractiveness of American television programs to Canadian viewers. Most Anglophone viewers could relate easily to the American programs as much as they did to their Canadian programs, since people spoke the same language as they did. For example, in 1957, the Canadian Broadcasting Corporation presented American programs such as The Ed Sullivan Show. However, the ten most popular programs on French language television were made in Quebec, including La Famille Plouffe. The merging of local and foreign ideas and techniques was a novelty in North American television. Since English and French language television in Canada had developed separately, French language broadcasting developed a distinct popular culture. With the fear of the United States stunting the growth of Canada as well as the country becoming increasingly divided by language, the government showed huge concern with how television affected Canadians. Graham Spry, founder and spokesperson of the Canadian Radio League, stated about the radio system: "The question is the State or the United States." According to the Canadian government, the survival of Canadian television depended on public funding for Canadian programs, which would be produced, broadcast and controlled by a public corporation. Its main aim was the "Canadianization of mass media". In other words, it wanted to create a Canadian broadcasting system to replace the American system that had infiltrated itself into Canada, as well as to unite Canadians in creating a national identity. The Broadcasting Act of 1932 created a national network for each electronic medium in Canada's two official languages, French and English. The government created corporation held the responsibility of establishing a national service and to monitor the entire broadcast system. Because of Canada's large land area, it would be difficult for one corporation to control the broadcasting system throughout the country, all while establishing a network to compete in that system as well as in the American system. Before 1958, Canadian law prohibited the creation of private television networks. The 1968 Broadcasting Act created the Canadian Radio Television Commission (now the Canadian Radio Television and Telecommunications Commission). The government still referred to the Canadian broadcasting system as the "single system". Among other concerns, this implied that both private and public networks were working toward the same goals, notably the national objective of unity and Canadian content and ownership. Government intervention helped the Canadian broadcasting industry economically but failed to create a distinct culture that was in sharp contrast to American popular culture. However, it did allow Quebec to run its own broadcasting service and economically, it helped out the Canadian broadcasters, particularly the Canadian Association of Broadcasters (CAB). Due to their protests, Bill C 58 was passed. Policies such as these produced important economic benefits for Canadian broadcasters. Following a review by the Diefenbaker government in the late 1950s, a number of new, "second" stations were licensed in many major markets, many of which began operating before the end of 1960. CTV, the first private network, which grew out of the inevitable association of these new stations, began operating in October 1961. About the same time, CHCH TV in Hamilton disaffiliated from the CBC and became the first station not affiliated with either network, not counting the initial launch period of most of the soon to be CTV stations. Over the next 25 years or so, many more new stations were launched, primarily CBC stations in major markets replacing private affiliates (which subsequently joined with CTV or became independent) and new independent stations in the largest centres, such as CITY TV in Toronto, CITV TV in Edmonton, and CKND TV in Winnipeg. During this time cable television also began to take hold, securing the fortunes of individuals such as Ted Rogers, who secured the licences for much of Toronto. In 1966, CHCH in Hamilton formed the nucleus of the first serious attempt to form Canada's third terrestrial television network. The original plan was withdrawn for regulatory and financial reasons by 1969, but a scaled down version resulted in the 1974 launch of CKGN TV in Toronto, whose branding as Global Television Network would eventually extend nationwide. Through the 1970s and 1980s, nearly every major Canadian market saw the launch of independent third stations, most of which were either launched by or eventually acquired by Izzy Asper's Canwest, and which served as a de facto third network although they were not yet branded or formally structured as such; these stations, by and large, were eventually unified as the Global Television Network. The 1980s and 1990s saw exponential growth in the multichannel universe, beginning with pay television services and later continuing with various waves of specialty services, usually launched in one fell swoop. The launch of direct to home satellite television services in the mid 1990s accelerated this growth. The early to mid 1990s in particular also saw further growth and consolidation of broadcast television. Baton Broadcasting, owner of Toronto CTV affiliate CFTO TV and already seen as the network's dominant player, bought or replaced most of the network's other affiliates and ultimately acquired the network itself. In 1997, Asper's regional networks became united under the Global Television Network brand previously used only by his Ontario station. Additional groups also sprouted up in the form of Western International Communications, CHUM Limited and Craig Media. In 2000, CanWest bought WIC, which had itself grown from the CTV affiliate owner in British Columbia to include many of the stations of Allarcom and Maclean Hunter, in order to satisfy its long held desire to enter Alberta, but also giving it a second network. CHUM secured two regional services in Ontario before expanding to British Columbia and merging with Craig, its equivalent in the Canadian Prairies. The early 2000s, aside from the completion of the consolidation described above, brought an apparent convergence craze among the major media conglomerates. CanWest bought the Southam newspaper chain, including the leading broadsheet papers in several major cities, raising new concerns on media concentration. Telecom giant BCE, believing it needed control over content to fuel its new media strategy, formed Bell Globemedia, essentially CTV and its specialty services put together with a single, if influential, newspaper, The Globe and Mail. Canwest continues to pursue its strategy; in late 2005, BCE announced it would sell most of its interests in Globemedia to a consortium of investors including the Thomson family and Torstar, although it still retains a minority stake in the company. In many respects, particularly since the consolidation phase of the late 1990s and early 2000s the television industry in Canada now more closely resembles the British or Australian models, in which the vast majority of stations are directly owned by their networks and offer only slight variance in local scheduling apart from local or regional newscasts, rather than the American network affiliate model that formerly predominated. In some cases, in fact, a single station serves an entire province (or even multiple provinces, in the case of the Maritimes) through a network of rebroadcasters rather than through multiple licensed stations. Some privately owned network affiliates do still exist, although these are now relatively rare and exist only in smaller television markets.

Соңғы өзгерістер

Bell Globemedia (кейін CTVglobemedia және Bell Media деп аталды) CHUM Limited компаниясын сатып алу жоспарларын жариялады, бұл Канаданың ең ірі төрт жеке ағылшын тіліндегі телеарналарын тек екі иеленушіге (CTVgm жағдайында CTV және Citytv) біріктіретін келісім болды. Үлкейтілген CTVgm сонымен қатар шамамен 40 арнайы арна мен ақылы қызметтерге қатысты үлестерге ие болар еді. Ұсыныстың бір бөлігі ретінде CTVgm CHUM-ның құны төмен мүлкін, мысалы, кішігірім A Channel жүйесін Канаданың ең ірі кабельдік провайдері және өз алдына ірі медиа компаниясы болып табылатын Rogers Communications-ке сатуды көздеді. Алайда, 2007 жылдың 8 маусымында CRTC CHUM бірігуін мақұлдады, бірақ CTV-нің A Channel емес, Citytv-ден бөлінуі шартымен. Бұл бұқаралық ақпарат құралдарының консолидациясының жаңа толқынына бастама берді. 2007 жылдың басында Canwest, Goldman Sachs компаниясымен серіктестік құрып, тағы бір ірі арнайы арна операторы – Alliance Atlantis компаниясын сатып алу туралы келісімге келді, ал жақын арада тағы да келісімдер күтілуде. Басқа ірі арнайы операторларға Corus Entertainment (Shaw отбасының меншігінде) және Channel Zero кіреді. Кабельдік компаниялар мен арнайы арна операторлары арасындағы консолидация да жалғасты. Канадалық теледидардың қалыптасу кезеңінде үстемдік құрған шағын отбасылық телеарналар тобының саны азайып барады, олардың ең танымал өкілі – Ньюфаундленд және Лабрадордағы NTV арнасын иеленген Стирлинг отбасы. Бір жергілікті компанияның бір қалада CTV және CBC филиалдарын басқаратын «қос тіреу» моделі енді сирек кездеседі – ағылшын тіліндегі Канадада тек Тундер-Бей және Ллойдминстер қалалары осы модель бойынша теледидар қызметін алады, ал олардың ішінде тек Тундер-Бейдің Thunder Bay Television арнасы әлі де жергілікті меншікте. 2012 жылы Bell Media Astral Media компаниясын сатып алуға тырысты. Бірақ CRTC бұл әрекетті қабылдамады, себебі бұл Bell-дің Канаданың телерадио хабар тарату нарығындағы үлесін 42%-ға дейін арттыратын еді. Bell 2013 жылдың 6 наурызында CRTC-ге сатып алу туралы жаңа өтініш берді, бұл Бәсекелестік бюросы сатып алуға рұқсат бергеннен кейін екі күн өткен соң болды. Комиссия 2013 жылдың 27 маусымында бірігуді мақұлдады, Bell бұл келісімнен туындаған алаңдаушылықты сейілту үшін Family Channel, Disney XD, MusiMax, MusiquePlus және Historia сияқты бірнеше кабельдік телеарналарды, сондай-ақ Astral-дың Teletoon арнасындағы үлесін сатуға келісім берді (мүліктердің көп бөлігі Corus Entertainment компаниясына сатылды – олар бұрыннан Teletoon және оның балаларға арналған арнайы арналарын иеленген, алайда MusiMax және MusiquePlus арналарын Remstar, ал Family Channel және оның серік арналарын DHX Media сатып алды).

Bell Globemedia (soon after renamed CTVglobemedia and then Bell Media) announced plans to acquire CHUM Limited, in a deal that would place Canada's four largest private English language broadcast services under just two owners (in CTVgm's case, CTV and Citytv). The enlarged CTVgm would also own interests in nearly 40 specialty channels and pay services. As part of the proposal, CTVgm would sell several of CHUM's less valuable properties, such as the smaller A Channel system, to Rogers Communications, Canada's largest cable provider and already a major media company in its own right. On June 8, 2007, however, the CRTC approved the CHUM merger, conditional on CTV divesting itself of Citytv rather than A Channel. This sparked another round of media consolidation. In early 2007, Canwest, in partnership with Goldman Sachs, announced an agreement to buy Alliance Atlantis, another major specialty channel operator, and more deals are expected in the near future. Other major specialty operators include Corus Entertainment (owned by the Shaw family) and Channel Zero. Consolidation has also continued between cable companies, and between specialty channel operators. There are now few of the small family owned television groups that dominated the formative era of Canadian television, the most notable perhaps being the Stirling family, which owns NTV in St. John's, Newfoundland and Labrador. The twinstick model of broadcasting, in which a single locally owned company operated both CTV and CBC affiliates in a community, is also now rare – within English Canada, only the cities of Thunder Bay and Lloydminster still receive television service from a twinstick operation, and of those two, only Thunder Bay's Thunder Bay Television is still locally owned. In 2012, Bell Media attempted to acquire Astral Media in a takeover. This initial attempt was rejected by the CRTC as this would have resulted in Bell increasing its share of the Canadian broadcasting market to 42%. Bell filed a new application for the proposed takeover with the CRTC on March 6, 2013, two days after the Competition Bureau approved the acquisition; the Commission approved the merger on June 27, 2013, with Bell volunteering to sell certain cable television properties including Family Channel, Disney XD, MusiMax, MusiquePlus and Historia as well as Astral's interest in Teletoon, in an attempt to relieve concerns surrounding Bell's total market share in English language television following the merger (most of the properties were sold to Corus Entertainment – which already owned Teletoon and its related children's specialty channels – although Remstar acquired MusiMax and MusiquePlus and DHX Media acquired Family Channel and its sister channels).

Теледидар бағдарламалары

Төменде көрсетілгендей, Канада ережелері канадалық телеарналар эфиріндегі бағдарламалардың көп бөлігінің отандық өнім екенін қамтамасыз етеді. Дегенмен, отандық жаңалықтар мен күндізгі бағдарламалардың арқасында, ең көп тамашаланатын уақыттарда (көбінесе сағат 7:00-ден 11:00-ге дейін) эфир уақытының үлкен бөлігі шетелдік бағдарламаларға берілуі мүмкін. Бұл, негізінен, АҚШ-тан келетін бағдарламалардың көптігіне және кабельдік немесе спутниктік арналар арқылы, тіпті шекаралық аймақтарда жер үстінен де АҚШ-тың ірі телеарналарының қолжетімділігіне байланысты. Канадалық телеарнаға американдық бағдарлама бір уақытта эфирде болғанда, кабельдік немесе спутниктік сигналды тоқтатуға рұқсат беріледі, бұл канадалық телеарнаның, американдық емес, канадалық көрермендерге бағдарлама таратудан түсетін жарнамалық кірістерден пайда табуын қамтамасыз етеді. Бұл құқық канадалық телеарналарда американдық бағдарламалардың одан да көп көлемде көрсетілуіне, соның ішінде канадалық көрермендерге тиесілігі аз немесе Солтүстік Америкадан тыс жерлерде көрсетілмейтін, нашар қабылданатын сериалдардың эфирге түсуіне әкелді. Сонымен қатар, егер канадалық телеарна сигналды тоқтатып, жаңалықтар хабарын көрсету үшін бағдарламаны үзіп тастаса, жоғары рейтингілі американдық шоуларды көру мүмкін болмайды, егер кабельдік компания сигналды американдық телеарнаның эфиріне қайтармаса.

Жоспарлау

Канаданың көптеген телеарналары тәулік бойы хабар таратады. Күнделікті хабарлар шамамен сағат 6:00-де басталады, әдетте жергілікті немесе ұлттық таңғы бағдарламамен. Күндізгі бағдарламалар, оның ішінде ток-шоулар мен телесериалар көрсетіледі, сонымен қатар кейбір канадалық арналар діни немесе қайырымдылық бағдарламаларын да эфирге шығаруы мүмкін, мұндай бағдарламалар дәстүрлі жарнамалардан өзгеше, канадалық контент талаптарына есептеледі. Канадалық телеарналардың көпшілігі лицензия талаптарына сәйкес жаңалықтар бағдарламаларын көрсетуге міндетті. АҚШ-тағы модельден айырмашылығы, көптеген арналар, тіпті Торонто сияқты ірі қалаларда да, кешкі сағат 6:00-ден 7:00-ге дейін бір ғана жаңалықтар блогын көрсетеді. Дегенмен, АҚШ-тағыдай, келесі сағатты «стрип» бағдарламалары толтырады, әсіресе Шығыс және Тынық мұхит аймақтарында, одан кейін прайм-тайм бағдарламалары басталады. Әдетте сағат 11:00-де бір немесе бірнеше жаңалықтар бағдарламалары көрсетіледі, бірақ CBC арнасындағы «The National» бағдарламасы 22:00-де эфирге шығады. Сонымен қатар, кейбір телеарналар АҚШ-тағы теледидар моделіне ұқсас жаңалықтар кестесін қабылдауда, яғни таңертең (әдетте 3-3,5 сағатқа созылады және тек жұмыс күндері көрсетіледі, бірақ кейбір арналар демалыс күндері де таңертеңгі жаңалықтарды көрсетеді) және түскі үзіліс кезінде жергілікті өндірісті жаңалықтарды, сондай-ақ ерте және кешкі жаңалықтарды көрсетеді. Global арнасының бүкіл ел бойынша және CTV арнасының Онтарио/Манитоба шекарасының батысындағы көптеген арналары жергілікті жаңалықтарды көрсету үшін осы кестелеу форматын қабылдады. Керісінше, кейбір арналар кешкі жаңалықтарды көрсетпесе де, таңертеңгі жергілікті жаңалықтар бағдарламаларын көрсетеді (мысалы, City арнасының еншілес арналары, олардың барлығы таңертеңгі жаңалықтар/әңгіме бағдарламасын шығарады; CITY DT – Citytv арнасының жалғыз еншілес арнасы және желіге еншілес үш арнаның бірі, ол күнделікті жергілікті кешкі жаңалықтарды көрсетеді). Бір мезгілде алмастыру мүмкіндіктерін арттыру үшін Шығыс және Тынық мұхит аймақтарында прайм-тайм бағдарламалары сағат 20:00-ден 23:00-ге дейін, ал Орталық аймақта әдетте сағат 19:00-ден 22:00-ге дейін көрсетіледі, екі жағдайда да АҚШ желілерінің уақытына сәйкес келеді. Алайда, Тау аймағындағы (яғни Альберта) көрермендер тарихи түрде Тау аймағы емес, Тынық мұхит аймағынан АҚШ желілерінің сигналдарын алады. Сол сияқты, Атлантикалық Канададағылар АҚШ сигналдарын Шығыс аймағынан алады. Бұл аймақтардағы жергілікті арналар да прайм-тайм үшін сағат 20:00-ден 23:00-ге дейін (Ньюфаундленд пен Оңтүстік-Шығыс Лабрадорда сағат 20:30-дан 23:30-ға дейін) пайдаланады, бірақ көптеген бағдарламалар бір сағатқа ығыстырылады (осылайша Шығыс және Тынық мұхит аймақтарында сағат 20:00-ден 22:00-ге дейін көрінетін бағдарламалар Атлантика және Тау аймақтарында әдетте сағат 21:00-ден 23:00-ге дейін (Ньюфаундленд уақыты бойынша сағат 21:30-дан 23:30-ға дейін) көрінеді), ал 22:00-де көрсетілетін бағдарлама кешкі сағат 20:00-де (Ньюфаундленд уақыты бойынша сағат 20:30-да) көрсетіледі. Сонымен қатар, егер Шығыс және/немесе Тынық мұхит аймақтарында сағат 22:00-ден бұрын басталатын бағдарлама сағат 22:00-ге дейін созылса, Атлантика және Тау аймағындағы арналар әдетте сағат 23:00-дегі жаңалықтар бағдарламасын сағат 00:00-ге дейін ығыстырып, бағдарламаның барлығын батысқа қарай уақыт белдеуімен бірге көрсетеді (осылайша, Шығыс және Тынық мұхит аймақтарында сағат 21:00-ден 23:00-ге дейін көрсетілетін бағдарлама Атлантика және Тау аймақтарында сағат 22:00-ден 00:00-ге дейін (Ньюфаундленд уақыты бойынша сағат 22:30-дан 00:30-ға дейін) көрсетіледі, ал сағат 20:00-де синдикаттық бағдарламалар көрсетіледі). CBC Television барлық бағдарламаларды жергілікті уақыт белдеуіне сәйкес көрсетеді, бірақ Ньюфаундленд уақыт белдеуінде 30 минутқа ығыстырылады. Түнгі бағдарламалар әр арнада әртүрлі болады және сатып алынған бағдарламалардан немесе жарнамалардан немесе күндізгі бағдарламалардың қайталануынан тұруы мүмкін.

Many Canadian broadcasters broadcast on a 24 hour schedule. Daily programming begins at about 6:00 a. m., usually with a local or national morning show. Daytime programming, including talk shows and soap operas, follows, although some Canadian stations may air "brokered time" religious or charitable programming as well, which unlike traditional infomercials can count towards Canadian content requirements. Most Canadian television stations are required to carry some news programming as per their licence. As opposed to the U. S. model, most stations, even in major markets like Toronto, carry a single newscast during the late afternoon/early evening period, specifically from 6:00 to 7:00 p. m. However, as in the U. S., "strip" programming fills the following hour, at least in the Eastern and Pacific time zones, and is followed by prime time programming. One or more newscasts follow, usually beginning at 11:00 p. m.; the main exception is The National, which airs at 10:00 p. m. on CBC. However, there is a growing trend of some television stations adopting a newscast schedule similar to the American television model, with locally produced newscasts in the mornings (usually lasting about 3 to 3½ hours and airing only on weekdays, though a few stations do carry weekend morning newscasts) and during the lunch hour, in addition to early and late evening newscasts; most owned and operated stations of Global nationwide and most CTV O&Os located west of the Ontario/Manitoba border have adopted this scheduling format for their local news programming. In contrast, some stations carry a locally produced morning news programs even if they do not carry evening newscasts at all (such as City's owned and operated stations, all of which produce a weekday morning news/talk program using the title Breakfast Television; the television system's Toronto flagship CITY DT is the only Citytv O&O, as well as one of only three stations affiliated with the network, to carry nightly locally produced evening newscasts). To maximize simultaneous substitution opportunities, in the Eastern and Pacific Time Zones, prime time programming airs from 8:00 to 11:00 p. m., while in the Central Time Zone it generally airs from 7:00 to 10:00 p. m., in both cases mirroring the U. S. networks. However, viewers in the Mountain Time Zone – i. e. Alberta – have historically received U. S. network feeds from the Pacific Time Zone, not from the Mountain Time Zone. Similarly, those in Atlantic Canada receive U. S. feeds from the Eastern Time Zone. Local stations in those regions also use 8:00 to 11:00 p. m. (8:30 to 11:30 p. m. in Newfoundland and Southeast Labrador) as prime time, but with most programming advanced by an hour (thus programming seen from 8:00 to 10:00 p. m. in the Eastern and Pacific Time Zones is typically seen from 9:00 to 11:00 p. m. in the Atlantic and Mountain Time Zones (9:30 to 11:30 p. m. Newfoundland Time)), and 10:00 p. m. programming aired earlier in the evening at 8:00 p. m. (8:30 p. m. Newfoundland Time). Also, in the rare event a program scheduled to start before 10:00 p. m. in the Eastern and/or Pacific Time Zones runs into the 10:00 p. m. hour, Atlantic and Mountain Time Zone stations will typically delay their 11:00 p. m. news programming to 12:00 a. m. and air the entire program in unison with the time zone directly west (thus, a program scheduled to air from 9:00 to 11:00 p. m. in Eastern and Pacific Time Zones is typically aired from 10:00 p. m. to 12:00 a. m. in the Atlantic and Mountain Time Zones (10:30 p. m. to 12:30 a. m. Newfoundland Time), with syndicated programming airing in the 8:00 p. m. hour). CBC Television airs all programming corresponding to the local time zone, except for a 30 minute delay in the Newfoundland Time Zone. Overnight programming varies from broadcaster to broadcaster, and may consist of purchased programming or infomercials, or repeat airings of daytime programming.

Канадалық мазмұн

Ағылшын канадалық телешоулардың төрттен үш бөлігі АҚШ-тан келіп түседі. Канадалық радио-телевизия және телекоммуникациялар комиссиясының ережелеріне сәйкес, бағдарламаның кемінде 60 пайызы Канадада өндірілуі керек, ал ең жақсы уақытта – 50 пайыз. Бірақ CTV және Global сияқты ағылшын тіліндегі жеке телеарналар ең жақсы уақытта канадалық өндірістің минималды көлемін көрсетуде қиындықтарға тап болады. Іс жүзінде, көптеген станциялардағы канадалық контенттің үлкен бөлігі желілік және жергілікті жаңалықтардан тұрады, коммерциялық желілердің әрқайсысының эфирінде бір немесе екі канадалық драмалық немесе комедиялық сериалдан артық болмайды. Ағылшын тіліндегі телеарналардың ішінде тек мемлекеттік CBC Television ғана канадалық өндірістің басым бөлігінен тұратын бағдарлама ұсынады, бірақ ол да кейде Ұлыбритания, Австралия немесе АҚШ-тың PBS (Америкалық қоғамдық теледидары) бағдарламаларын көрсетеді. Ағылшын канадалық желілер үшін американдық телешоулар отандық бағдарламалардан гөрі әлдеқайда тиімді. Канада Парламентінің канадалық мұра жөніндегі тұрақты комитетінің баяндамасында көрсетілгендей, желілер ағылшын тіліндегі канадалық драманың әр сағаты үшін 125 000 доллар жоғалтады, ал американдық драманың әр сағаты үшін 275 000 доллар пайда табады. Канададағы сценарийлі телебағдарламалар көбінесе АҚШ-тағы ұзақ маусымдарға қарағанда британдық теледидарға тән қысқа мерзімділікке бейім. Әдетте, канадалық драмалық немесе комедиялық сериалдың алғашқы маусымында алтыдан он үш эпизод өндіріледі, бірақ Corner Gas сияқты өте танымал сериалдар кейінгі маусымдарда 20 эпизодқа дейін өндірілуі мүмкін. Бұл үлгіден сәл ауытқу – ұзақ жылдар бойы көрсетіліп келе жатқан жасөспірімдер драмасы «Деграсси: Келесі буын» (танымал «Деграсси» франшизасының төртінші нұсқасы), ол 2011 жылы сериалданған форматқа көшуіне байланысты маусым сайын 40 эпизодқа дейін өндіре бастады. Жаңалықтар және комедиялық скетч-шоулар сияқты төмен құнмен өндірілетін бағдарламалар әдетте жыл сайын көптеген эпизодтар шығарады, бұл американдық үлгіге жақындатады. Француз тіліндегі коммерциялық желілер ағылшын тіліндегілерге қарағанда анағұрлым көп канадалық контент көрсетеді, ал отандық бағдарламалар импорттық бағдарламалардан гөрі әлдеқайда танымал. Квебек теледидарындағы ең үздік он бағдарламаның барлығын квебектер жазған және өндірген. Тұрақты комитеттің баяндамасында көрсетілгендей, француз тіліндегі канадалық желілер француз тіліндегі драманың әр сағаты үшін 40 000 доллар пайда табады, ал американдық драманың әр сағаты үшін – 10 000 доллар ғана. Квебек телеиндустриясы америкалық желілерге қарағанда жан басына шаққанда екі жарым есе көп телесериал өндіреді.

three quarters of English Canadian television shows on prime time were from the United States. While under Canadian Radio television and Telecommunications Commission regulations at least 60% of program has to be Canadian produced, and 50% during prime time, English language private broadcasters such as CTV and Global have always had difficulty airing more than a bare minimum of Canadian produced programming in primetime; in actual practice, network and local news accounts for a large proportion of the Canadian content on most stations, with each of the commercial networks rarely having more than one or two Canadian produced drama or comedy series on their schedules at any given time. Among the English language broadcasters, only the public CBC Television airs a schedule that consists almost entirely of Canadian produced programming, although even it will sometimes air selected programming from Britain, Australia or PBS (American Public Television) in the United States. American television programs are much more profitable for English Canadian networks than domestic ones. A Canadian House of Commons Standing Committee on Canadian Heritage report found that networks lost $125,000 per hour of English language Canadian drama, but made a profit of $275,000 per hour of American drama. Scripted television programming in Canada tends toward the shorter runs more typical of British television rather than the longer seasons that predominate in the United States. A typical Canadian drama or comedy series will produce between six and thirteen episodes in its first season, although an exceptionally popular series such as Corner Gas may produce up to 20 episodes in later seasons. A slight deviation from this model is with the long running teen drama Degrassi: The Next Generation (the fourth iteration of the popular Degrassi franchise), which due to a switch to a more serialized format in 2011, began producing up to 40 episodes per season. Less expensive forms of programming, such as news and sketch comedy programs, will usually produce many more episodes each year, coming closer to the American model. The French language commercial networks air significantly more Canadian content than their English counterparts, and domestic programming is far more popular than imports. the top ten shows on television in Quebec were written and created by Quebecers. The Standing Committee report found that Canadian French networks made a profit of $40,000 per hour of French language drama, compared to $10,000 per hour of American drama. The Quebec television industry produced two and one half times more TV series per capita than American networks.

Тілдер

Қызметтердің көпшілігі ағылшын тілінде жұмыс істейді, бірақ француз тіліндегі ұқсас қызметтердің саны артып келеді, олар негізінен Квебекке қызмет көрсетеді. Ici Radio Canada Télé, CBC Television француз тіліндегі баламасы, Канада бойынша эфир арқылы хабар таратады, ал Квебектің екі коммерциялық француз тіліндегі телеарнасының бірі TVA спутниктік және кабельдік арналарда Канада бойынша қолжетімді. RDI, CBC News Network француз тіліндегі баламасы, сондай-ақ TV5 Québec Canada сияқты, Канада бойынша кабельдік тарату құқығына ие. Басқа француз тіліндегі телеарналардың көпшілігі тек Квебекте ғана қолжетімді, бірақ кейбіреулері Канаданың қалған бөлігінде қосымша кабельдік тарату мүмкіндігіне ие. Мысалы, V телеарнасы Нью-Брансуик және Онтарионың кейбір аймақтарында кабельдік желі арқылы таратылады және бүкіл елде спутник арқылы қолжетімді. Онтарио үкіметінің француз тіліндегі қоғамдық телеарнасы TFO – Канададағы француз тіліндегі жалғыз телерадиокомпания, оның операциялары толығымен Квебектен тыс жерде орналасқан. Осы екі ресми тілден өзге бір немесе бірнеше мәдени топқа қызмет ететін басқа да этникалық және көпмәдени қызметтер де күшейіп келеді. Алты эфирлік телеарна, CFMT және CJMT Торонтода, CFHG Монреальда, CJEO Эдмонтонда, CJCO Калгариде және CHNM Ванкуверде, әртүрлі тілдерде көпмәдени бағдарламаларды эфирге береді, ал Telelatino негізгі кабельде итальян және испан тілдерінде бағдарламалар көрсетеді. Көптеген үшінші тілдегі арналар цифрлық кабельдегі 2-санатты қызметтер ретінде лицензияланды. Аборигендер телеарнасы (APTN) Канаданың абориген халқына бағытталған бағдарламаларды көрсетеді; желі мазмұнының 28 пайызы абориген тілдерінде таратылады.

Теледидар бизнесі және оны реттеу

Канадалық телерадио хабарларын тарату индустриясы, соның ішінде барлық бағдарламалық қызметтер (эфир арқылы немесе басқа тәсілдермен) және барлық таратушылар, меншік және мазмұн мәселелері бойынша Канаданың радиотелевизия және телекоммуникациялар комиссиясы (CRTC) тарапынан реттеледі, ол көбінесе мұндай әрбір операцияға лицензиялар береді. CRTC лицензияларды Канада заңдарына және Комиссияның өзінің ережелері мен лицензиялық шарттарына сәйкес шығарады, бұл ережелер канадалық мазмұн, отандық меншік және жабық субтитрлер сияқты қолжетімділік мәселелерін реттейді. Басқа ережелермен қатар, барлық канадалық хабар таратушылар мен таратушылардың кем дегенде 80 пайызы канадалық азаматтарға тиесілі болуы және олардың бақылауында болуы керек; сондай-ақ, барлық дәстүрлі станциялар және көптеген беделді арнайы қызметтер бағдарламаның барлық уақытында және прайм-тайм кезеңінде канадалық мазмұнның көп бөлігін көрсетуге міндетті. Industry Canada телерадио хабарларын тарату станцияларының техникалық аспектілерін және басқа лицензияланған ұйымдардың кейбір аспектілерін реттейді.

Теледидар хабарларын тарату

Арнайы қызметтерден өзгеше, дәстүрлі (немесе эфирлік) хабар тарату станцияларына тақырып немесе мазмұнына қатысты ешқандай шектеусіз, жаңалықтар, ақпарат, ойын-сауық, спорт және басқа да түрлі бағдарламаларды таратуға рұқсат етіледі және олардың ешқайсысы осы тұрғыда өзін шектемейді. Діни телеарналар бұл ереженің ерекшелігі болып табылады, бірақ олар әртүрлі көзқарастарды көрсететін әртүрлі бағдарламаларды ұсынуы тиіс. CRTC ережелері қазірге дейін АҚШ-тың ірі орталықтарында жиі кездесетін көптеген инфокоммерциялық немесе діни негіздегі станциялардың Канадада жұмыс істеуіне кедергі келтірді; инфокоммерциялық бағдарламалар, тіпті Канадада жасалғандар да, канадалық контент ретінде қарастырылмайды. Көптеген хабар тарату станциялары қазір меншік иесіне және/немесе мазмұнына байланысты ұлттық топтарға біріктірілген. Бұл топтардың көпшілігі төменде айтылатын мағынада «желілер» деп аталады, бірақ реттеу мағынасында олар лицензияланған желілер болуы мүмкін немесе болмауы мүмкін. Дегенмен, олармен көбінесе АҚШ желілерінен өзгеше қарым-қатынас жасалады. Мысалы, көптеген желілер бағдарламалардың толық тізімін ұсынады, көбінесе, бірақ әрқашан емес, бірнеше американдық желілердің филиалдары арқылы көрсетілетін «синдикатталған» бағдарламалардың ұлттық құқықтарын сатып алады. Сондықтан, Канадада «Доктор Фил» және «Элен ДеДженерес шоуы» тек CTV станцияларында, ал «Entertainment Tonight» тек Global станцияларында көрсетіледі. Алайда, тарихи себептерге байланысты «Опра Уинфри шоуы» (2011 жылы көрсетілуін тоқтағанға дейін) CTV-нің басымдығына қарамастан, станциялардың қоспасында көрсетілді. Сонымен қатар, бір желідегі бірнеше филиалдардың болуы және басқа желідегі филиалдардың болмауы, әсіресе кішірек нарықтарда, негізгі кабельдік телеарналарда жиі кездеседі. Мысалы, Онтарио штатының Кингстон қаласында CBC-нің екі филиалы бар: жергілікті жеке меншік станциясы және Оттава қаласынан CBC-ге тиесілі станциясы, ал CTV Two сол нарықта қолжетімді емес. Көптеген нарықтарда, соның ішінде ірі қалаларда, тек бірнеше жергілікті станциялар бар, ал басқа желілік қызметтер жүздеген шақырым қашықтықта орналасқан филиалдар арқылы ұсынылады. Мысалы, Оттава қаласында тек үш ағылшын тіліндегі желі/жүйе – CBC, CTV және CTV Two – қала ішінде орналасқан станцияларына ие; «жергілікті» Global және Citytv станциялары шын мәнінде Торонто аймағындағы станциялардың қайта таратушылары болып табылады. Мұндай жағдай АҚШ-тың ірі нарығында кездеспейді. CRTC-нің жалпы саясаты компанияға бір тілде бір нарықта бір станцияға ие болуға рұқсат берсе де, бірнеше ерекшеліктер бірнеше нарықтарда екі станциялық операцияларға әкелді. Кейбір жағдайларда бұл бірнеше станцияның тек бір станцияны ғана қолдай алатын шағын нарықты қамтамасыз етуге мүмкіндік береді. Алайда, үлкен нарықтарда Canwest және CHUM бірнеше рет екі станциялық құрылымды негіздеді, әдетте екі станция бөлек, бірақ көршілес аймақтарда орналасқан. Бұл басқа меншік иесінің қолында, Хэммильтон қаласындағы (Онтарио) CHCH және Виктория қаласындағы (Британдық Колумбия) CHEK сияқты станциялардың назарын тиісінше Торонто және Ванкувердің үлкен нарықтарына аударуы мүмкін екендігіне байланысты рұқсат етілді, бұл олардың лицензиялық қалаларында жергілікті жаңалықтармен аз қамтылуына немесе мүлдем қамтылмауына әкелер еді. Бұл тиісінше E! және A (қазіргі CTV Two) жүйелерінің құрылуына әкелді. Дегенмен, бұл станциялар жергілікті жаңалықтарды тарату арқылы қалған уақытта көпшілікке тартымды бағдарламаларды көрсетуіне кедергі келтірмейді, олар көбінесе бауырлас станцияларында жарнамаланады. Барлық станцияларда «CB», «CF», «CH», «CI», «CJ» немесе «CK» әріптерімен басталатын шақыру белгілері бар, бірақ қазір оларды сирек қолданады. Industry Canada станциялардың сағат сайын өзін тану талабын формальды түрде сақтап тұрса да, іс жүзінде бұл талап көбінесе орындалмайды. Осы аралықта, ірі желілер бірнеше брендтік атаулармен байланысты шығындарды азайтуға тырысып келеді. Кейбір жаңа шақыру белгілері индустриядан тыс жерлерде сирек танымал (мысалы, CKXT немесе «Sun TV»), ал ірі желілер жергілікті станцияларда немесе олардың веб-сайттарында бұрын танымал шақыру белгілерінің барлық іздерін алып тастады. Бірақ толық емес болса да, ерекше жағдай ретінде Торонтодағы CITY DT, бірнеше бауырлас станциялармен бірге Citytv брендтік атауын қолданады.

Unlike specialty services, conventional (or over the air) broadcast stations are permitted to air a wide variety of news, information, entertainment, sports and other programming without any restriction as to theme or content, and none restrict themselves in that regard. Religious television stations are an exception to the previous statement but must provide a variety of programs reflecting different points of view. CRTC regulations have so far prevented a large number of the infomercial or religious based stations now frequently found in major centres in the U. S. from operating in Canada; infomercials, even those made in Canada, are not considered Canadian content. Nearly all broadcast stations have now been aligned, in one form or another, into national groups based on ownership and/or content. Many of these groups are designated as "networks", in the colloquial sense, below, although in the regulatory sense they may or may not be licensed networks. However, they are often treated very differently from U. S. networks. For instance, most networks provide a full slate of programming, often, but not always, buying the national rights to "syndicated" programs that air across affiliates of multiple American networks. In Canada, hence Dr. Phil and The Ellen DeGeneres Show only air on CTV stations, and Entertainment Tonight only on Global stations. However, for historical reasons, The Oprah Winfrey Show (until it ended its run in 2011) aired on a mixture of stations, albeit one dominated by CTV. Also, it is not uncommon to find multiple affiliates of one network, and no affiliates of another network, available in the same market on basic cable, particularly in smaller markets. For instance, in Kingston, Ontario, two CBC affiliates are available, a local privately owned station and a CBC owned station from Ottawa, while CTV Two is not available in that market. In many markets, including some major cities, there is only a handful of local stations, with other network services provided by an affiliate based hundreds of kilometres away. For instance, in Ottawa, only three English networks/systems – CBC, CTV and CTV Two – have stations based in the market; the "local" Global and Citytv stations are in fact rebroadcasters of Toronto area stations. Such a scenario would be virtually unheard of in a major American market. Despite a general CRTC policy that limits station ownership to one station per market per language per company, several exceptions have led to twinstick operations in several markets. In some cases, this allows multiple stations to serve a small market that could otherwise support only one station. In larger markets, however, Canwest and CHUM had justified several instances of twinsticks, generally two stations based in separate but neighbouring regions. This was allowed on the basis that, in another owner's hands, stations like CHCH in Hamilton, Ontario and CHEK in Victoria, British Columbia (both Canwest stations that were sold off in 2009, CHCH to Channel Zero and CHEK to a consortium of the station's employees) would inevitably turn their focus to the larger Toronto and Vancouver markets respectively, leaving their cities of licence with little or no local news coverage. This led to the development of the respective E! and A (now CTV Two) systems. Nonetheless, the local news coverage these stations provide do not prevent them from airing programs with mass appeal during the rest of their schedules, frequently promoted on their sister stations. All stations have call signs beginning in "CB", "CF", "CH", "CI", "CJ" or "CK", but few now use them. While Industry Canada nominally maintains a requirement for stations to identify themselves every hour on the hour, in practice this is rarely enforced. Meanwhile, the major networks have striven to minimize the costs associated with multiple brand names. Some newer call signs are rarely known outside the industry (such as CKXT or "Sun TV"), while the major networks have largely removed all traces of formerly well known call signs on local stations or their websites. A notable if partial exception is CITY DT in Toronto, which, along with several sister stations, use the Citytv brand name.

Көп арналы теледидар

Кейблдік және спутниктік теледидар қызметтері бүкіл Канадада қолжетімді, жергілікті және көбінесе аймақтық станцияларды, АҚШ-тың ірі телеарналарын, сондай-ақ арнайы және басқа да эфирлік емес арналар арқылы қосымша бағдарламаларды ұсынады. Ең ірі кабельдік провайдерлер – Роджерс Кабель, Шоу Кабель, Видеотрон, Телюс және Когеко, ал лицензияланған екі спутниктік провайдер – Белл Спутниктік Теледидары және Шоу Директ. АҚШ-тағы кабельдік желілерден өзгеше, арнайы арналар CRTC лицензиясын алуы тиіс. Олар нақты бір жанрға бағытталған болуы керек және TNT немесе USA Network сияқты американдық арналарға ұқсас, жалпы қызығушылық тудыратын қызметтерді қамтуы мүмкін емес; осы себепті, осы АҚШ арналарының бағдарламалары көбінесе кабельдік емес, дәстүрлі телеарналарда көрсетіледі. Арнайы арналардың түрлеріне спорт (мысалы, TSN және Sportsnet), жаңалықтар (мысалы, CBC News Network және CTV News Channel), музыка (мысалы, Much және CMT), өнер (мысалы, CTV Drama Channel), балалар мен отбасы (мысалы, Teletoon, YTV және Treehouse), драма (мысалы, Showcase), деректік (мысалы, History және Discovery) және өмір салты жатады. Ағылшын тіліндегі премиум теледидар қызметтеріне The Movie Network (Онтарио және Манитоба шекарасының шығысындағы аймақтарға қызмет көрсетеді), Movie Central (осы шекараның батысындағы аймақтарға қызмет көрсетеді), Super Channel (ел жүзінде қолжетімді) және Super Écran (француз тілді канадалықтарға қызмет көрсетеді) кіреді. Кейбір АҚШ арналары да қолжетімді, бірақ олар да CRTC мақұлдауынан өтуі керек. Төрт негізгі телеарнадан басқа, егер сұраныс жасалған кезде ұқсас канадалық арна іске қосылған болса, оларға рұхсат берілмейді. Канадалық баламасы лицензияланған жағдайда, американдық кабельдік арналар кейде толығымен алынып тасталады, мысалы, CMT арнасының жағдайында болғандай.

Интернет теледидары

Канададағы интернет-теледидар жергілікті және халықаралық компаниялардың ағымдық қызметтерін қамтиды. Netflix, Amazon Prime Video, Disney+ және басқалар сияқты халықаралық қызметтермен қатар, ірі жергілікті провайдерлерге Crave, CBC Gem, ICI Tou.TV және Club illico кіреді.

Технология

Канадада әуе арқылы берілетін телесигналдар негізінен NTSC (аналогты) және ATSC (цифрлық) форматтарында таратылады. CRTC 2011 жылдың 31 тамызын 28 міндетті нарықтағы толық қуатты телеарналардың цифрлық таратуға көшуінің соңғы мерзімі ретінде белгіледі; нәтижесінде ATSC цифрлық стандарты Канадада әуе арқылы телесигналдарды таратудың басты құралына айналды. Канада әуе арқылы цифрлық тарату мерзімдері туралы қосымша хабарлама жасаған жоқ. Жаңа аналогты телеарналарға рұқсат берілмейді. 2017 жылдың сәуір айында Канаданың Индустрия министрлігі Канададағы барлық қалған аналогты телесигналдар 2022 жылға дейін тоқтатылатынын хабарлады.

Теледидар рейтингілері

Каналдың орны Жалпы көрудің үлесі (%) Апта сайынғы қолдану (кем дегенде үш күн) ағылшын тіліндегі жаңалықтар арнасының (%) Апта сайынғы қолдану (кем дегенде үш күн) француз тіліндегі жаңалықтар арнасының (%) 1 Global 5.431(19) 2 CTV 4.933(23) 3 Citytv 4.115(8) 4 TVA 3.5 59(48) 5 Noovo (V) 3.3 10(4) 6 CBC 3.131(18) 7 SRC 2.4 49(35) 8 Yes TV 1.9 9 CTV 2 1.6 10 CTV Sci Fi 1.4 11 CP24 15(12)