Кіріспе

Негидалдар (Нэгидал: элькан бэйэнин, elkan bayenin, "жергілікті халық"; Ланг ру, negidaltsy) – Ресейдегі Хабаровск өлкесінде, Амгун өзені бойында өмір сүретін ежелгі халық.

КСРО ыдырағаннан кейін, 2001 жылғы халық санауы бойынша 52 украин азаматы өзін негидал деп атады. Олардың 31-і негидал тілін ана тілі деп көрсетсе, 11-і орыс тілінде сөйлейді, ал 9-ының ана тілі басқа тіл. Негидал тілінің екі диалектісі бар: Жоғарғы (Верховской) және қазіргі уақытта жоғалып бара жатқан Төменгі (Низовской) диалектілері. Диалектілік бөлініс, төменгі және жоғарғы негидалдардың субэтникалық бөлінісімен сәйкес келеді, екі топтың да жергілікті мәдени, дәстүрлі және тілдік ерекшеліктері бар. Негидал тілі құрып бара жатқан тілдердің қатарында саналады. 2017 жылғы зерттеуде Төменгі диалектті белсенді қолданушылар табылмады, ал Владимировкада тек бірнеше қарт адам ғана Жоғарғы негидал тілінде сөйлейді.

Шығуы мен тарихы

Негид халқы темір дәуірінде Амгун алқабында қоныстанған эвенктерден тараған деп есептеледі. Басты тунгус этностық тобынан бөлініп, Охотск жағалауына жеткен соң, негидалдар географиялық тұрғыдан оқшауланды.

Дін

Негидалдар ресми түрде православиелік христиандар саналады, бірақ өздерінің анимистік сенімдерін және шаманизмін сақтап келді. Жоғарғы және Төменгі Негидалдардың екеуі де күйме жөтелді, ал Жоғарғы Негидалдар бұғы күймесінде де отырып, кейде бұғының үстінде отыратын. Қайық пен шаңғы – тағы екі дәстүрлі көлік құралы. Бұрын Негидалдар үлкен аңды сүйреу үшін травои (келчи деп аталатын) пайдаланған. Негидалдар дәстүрлі түрде жануарлардың терісінен киім мен аяқ киім жасап, қолмен жасалған тұрмыстық заттар (мысалы, тері жамылғылар немесе қайың қабығынан жасалған ыдыстар) шығаратын. Негидалдардың дәстүрлі киімдері балық, ителке терісі және иттің терісінен жасалған киім мен аяқ киімнен тұратын. Дәстүрлі киімге киіз (теченге, уекли), шалбар (хейки), аяқ киімнің түрлі-түрлі нұсқалары (онта) және бас киім (авун) кіретін. Негидалдардың тұрғын үйлері этностық топқа (Жоғарғы немесе Төменгі Негидалдар) және жыл мезгіліне байланысты өзгеріп отыратын. Дәстүр бойынша, Жоғарғы Негидалдар қыста бұғы терісімен жабылған үлкен, көшіп-қонып жүретін шатырларда (чум) тұратын. Көшпенді өмір салған Төменгі Негидалдардың қыстағы үйлері – бір қабырғасынан қамдар (пеш) бар үлкен қаңқа үйлер, ал жазғы үйлері – қайың қабығынан жасалған шағын екі қабатты шатырлар болатын. Аңшылар уақытша паналау үшін орманға үйлер салады. Негидалдар алғаш рет 18 ғасырдың соңында ағаш үйлерді пайдалана бастады. Еден қайың қабығынан тоқылған кілемшелермен жабылған. Үйдің ішінде ошақ (кейіннен орыстардан алынған пеш) және шырша бұтақтары мен жануарлардың терілерімен жабылған төсек-орындар орналасқан. Бұл төсек-орындар дастарқан ретінде де, демалуға арналған орын ретінде де қолданылды. Құралдар мен ыдыстар қабырғаға ілініп немесе бұрыштарға қойылатын. Негидалдар 19 ғасырдың соңында орыс шаруаларынан егіншілік тәжірибесін қабылдады; егіншілік советтік колхоздарда белсенді түрде енгізілді, бірақ Кеңес Одағы құлағаннан кейін көбінесе бақшалар түрінде сақталды.