Игорь Стравинскийдің фортепиано мен оркестрге арналған каприччиосы
Capriccio for Piano and Orchestra
Игорь Стравинскийдің фортепиано мен оркестрге арналған Каприччиосы: жазба тарихы, 1926-1929 жылдар аралығында жазылған туынды, Стравинскийдің табыс көзі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Игорь Стравинскийдің музыкалық шығармасы. «Фортепиано мен оркестрге арналған каприччио» Игорь Стравинский Ниццада 1926 және 1929 жылдар аралығында жазған. Партитура 1949 жылы қайта жөнделді. Стравинский каприччионы виртуоздық өнер көрсету құралы ретінде жоспарлаған, оның арқасында фортепианода ойнау арқылы табыс табуға мүмкіндік алатын. Каприччио, фортепиано мен үрмелі аспаптарға арналған концертпен бірге, Ресей революциясынан қашқаннан кейін Батыс Еуропаға көшіп, өзін асырау үшін Стравинский жазған табыс әкелетін шығармалардың тізіміне кірді.
Musical composition by Igor Stravinsky
The Capriccio for Piano and Orchestra was written by Igor Stravinsky in Nice between 1926 and 1929. The score was revised in 1949. Stravinsky designed the Capriccio to be a virtuosic vehicle which would allow him to earn a living from playing the piano part. The Capriccio, together with the Concerto for Piano and Wind Instruments, belonged to a catalogue of breadwinning pieces which Stravinsky composed to support himself after fleeing the Russian Revolution to live in Western Europe.
Тарих
"Allegro capriccioso" қозғалысы, кейіннен финалға айналған, 1928 жылы Рождество күні Ниццада басталып, қалған бөлімдердің дамуына негіз болды. Одан кейін 1929 жылдың 13 қыркүйегінде Таллуарс жанындағы Эхарвинде аяқталған екінші бөлім, сосын ашылу бөлімі – Престо жазылды. Бірінші бөлімнің оркестрлеуі 26 қазанда, ал соңғы бөлімнің оркестрлеуі 9 қарашада аяқталды. Премьерасы 1929 жылдың 6 желтоқсанында Париждегі Саль-Плейель залында өтті, онда Эрнест Ансермет (сол қысқы маусымда оркестрді құрған) дирижерлік еткен Париж симфониялық оркестрі орындады, ал композитор фортепианода өнер көрсетті. Келесі жылы Стравинский Эрнест Ансермет жетекшілік еткен Страрам оркестрімен бірге шығарманы жеке орындаушы ретінде жаздырды. 1930 жылдардан бастап Стравинскийдің ұлы Сулима оны жиі жеке орындады, көбінесе әкесі дирижерлік еткен кезде. 1949 жылы Стравинский партитурадағы бірқатар қателерді және жіберілгендерді түзеді, ал бұл нұсқа 1952 жылы жарияланды. Айыныштысы, бұл жаңа басылымда бірнеше жаңа қателер пайда болды, олардың ең маңыздысы – 14-ші репетициядағы темп белгісін бастапқы нүктелі сегіздік нота = 88-ден 80-ге өзгерту, бұл сегіздік ноталардың өзгермейтіні туралы талапқа қайшы келеді. Каприччиоға әсер еткендердің арасында Стравинский Карл Мария фон Веберді, оны "музыканың ханзадасы" деп сипаттаған еді. Үш бөлім үзіліссіз (attacca) орындалады және орындалуына шамамен жиырма минут уақыт кетеді.
The Allegro capriccioso movement that would become the finale was begun first, in Nice on Christmas Day 1928, and provided the musical material from which the other movements grew. It was followed by the second movement, completed at Echarvines, near Talloires, on 13 September 1929, and then by the opening Presto. The orchestration of the first movement was completed on 26 October and that of the last movement on 9 November 1929. The premiere took place in the Salle Pleyel, Paris, on 6 December 1929, with the Orchestre symphonique de Paris conducted by Ernest Ansermet (who had founded the orchestra that winter season) and featuring the composer at the piano. The next year, Stravinsky made a commercial recording of the work as soloist, with the Straram Orchestra, conducted by Ernest Ansermet. Beginning in the mind 1930s, Stravinsky's son Soulima often performed it as soloist, most often with his father conducting. In 1949 Stravinsky corrected a number of misprints and omissions in the score, and this version was published in 1952. Unfortunately, a few new mistakes were added in this new edition, the most important of which was a change of the tempo marking at rehearsal number 14 from the original dotted quaver = 88 to 80, which contradicts the specification that the semiquavers remain the same. Amongst other influences on the Capriccio, Stravinsky very much had in mind Carl Maria von Weber, whom he described as "a prince of music". The three movements are played attacca (without interruption) and take just under twenty minutes to perform.
Аспаптар
Каприччо жеке фортепианоға, жұп-жұптан ағаш үрмелі аспаптарға (флейталар пикколоны екіге еселейді, гобойлар, кларнеттер пикколоны екіге еселейді және фаготтар), cor anglais, төрт мүйіз, үш тромбон, туба, скрипкалар тобы және тимпандар үшін жазылған. Жеке фортепианодан басқа, концерттік топқа бірінші скрипкашы, бірінші альтшы, бірінші виолончельші және бірінші контрабасшы кіреді.
The Capriccio is scored for solo piano, pairs of woodwinds (flutes doubling piccolo, oboes, clarinets doubling piccolo clarinet, and bassoons), cor anglais, four horns, three trombones, tuba, strings and timpani. In addition to the solo piano, there is a concertino group of soloists consisting of the first violinist, first violist, first cellist and first bassist.
Балет қойылымдары
Балет музыкасы ретінде алғаш рет Леонид Массин 1947 жылы Миланның «Театралла Скала» театры үшін хореография қойғанда пайдаланылды. Бұл қойылымның декорациясын Никола Бенуа жасады. 1957 жылы Алан Картер хореографиясымен, декорациясымен және костюмдерімен екінші қойылым жасалды. Джордж Баланчин «Каприционың» 1929 жылғы түпнұсқа нұсқасын өзінің 1967 жылғы «Jewels» балетінің «Рубиндар» бөлімі үшін музыка ретінде қолданды.
The score was first used as ballet music when Léonide Massine choreographed it in 1947 for the Teatro alla Scala, Milan. The décor for this production was by Nicola Benois. A second production was created in 1957 with choreography, décor, and costumes by Alan Carter. The original 1929 version of the Capriccio was used by George Balanchine as the score for the "Rubies" section of his full length 1967 ballet Jewels.