Томас Фовелл Бакстон: Англиялық саяхатшы, аболиционист және әлеуметтік реформатор

Кіріспе

Ағылшын саясаткері (1786–1845)

Томас Фоуэлл Бакстон, Белфилд және Рунтонның 1-ші баронеті (1 сәуір 1786 – 19 ақпан 1845) – ағылшын парламентінің депутаты, сыра қайнатушы, құлдыққа қарсы күрескер және әлеуметтік реформатор. Ол Ханна Гурниге үйленді, оның қарындасы Элизабет Фрай болды және оның әкесі Джозеф Гурнимен, сондай-ақ Гурни отбасының барлық мүшелерімен жақын дос болды.

Ерте өмір

Бекстон Эссекс графтығының Хедингэм қаласында дүниеге келген. Оның әкесі, сондай-ақ Томас Фоуэлл Бакстон, үш ұл мен екі қыз қалдырып, жас қайтыс болды. Оның квакер анасының бойжеткен аты Анна Ханбери еді. Ол 1807 жылы Дублин Тринити колледжін бітірді. Анасының ықпалымен Бакстон Норвичтегі Эрлхэм Холлдың Гурни отбасымен, әсіресе Джозеф Джон Гурнимен және Гурнидің қарындасы, түрме реформаторы Элизабет Фраймен байланысқа түсті. 1807 жылдың мамырында ол олардың әпкесі Ханнаға үйленді. Ол Веймут, Дорсеттегі Белфилд Хауста, өкілдік еткен сайлау округінде, кейін Норфолктегі Нортреппс Холлда тұрды, онда 57 жасында қайтыс болды. 1808 жылы Бакстонның Ханберимен байланысы оны Лондонның Шпиталфилдс ауданындағы Брик-Лейндегі Труман, Ханбери және Компания сыра зауытында жұмыс істеуге алып келді. 1811 жылы ол бизнестің серіктесі болды, оның аты Truman, Hanbury, Buxton & Co деп өзгертілді, кейін ол оның жалғыз иесі болды. Англия шіркеуінің мүшесі болғанымен, Бакстон Гурнилердің кейбіреулерімен квакер жиналыстарына қатысып, әлеуметтік реформа қозғалысына қатысты, онда достар белгілі болды. Ол Лондон тоқымашыларына ақша жинауға көмектесті, олар фабрикалық жүйеге байланысты кедейлікке ұшырады. Ол Элизабет Фрайдың түрме реформасына қаржылық қолдау көрсетті және Ньюгейттегі әйелдер түрмесін жақсарту қауымдастығына қосылды. Бакстон 1818 жылы Веймут және Мелкомб Регис округінен парламентке сайланды. Парламент депутаты ретінде ол түрме жағдайларын және қылмыстық заңды өзгерту, сондай-ақ құлдықты жою үшін жұмыс істеді, оған оның қарындасы Луиза Гурни Хоар көмектесті. Ол сондай-ақ өлім жазасына қарсы болды және оны жоюға ұмтылды. Ол бұл мақсатқа жете алмаса да, өлім жазасын қолдануға болатын қылмыстардың санын азайтуға жұмыс істеді, олардың саны 200-ден 8-ге дейін төмендеді (8). Бакстонның басқа да ұсыныстары лотереяларды тоқтату және Үндістандағы жесірлерді өртеу салты – сәттеге тыйым салу болды. Томас пен Ханна Бакстонның сегіз баласы болды, бірақ 1820 жылдың сәуірінде бес апта ішінде төртеуі жұқпалы аурудан қайтыс болды. Тағы біреуі кейінірек туберкулезден қайтыс болды. Ханна 1855 жылы Нигериядағы миссионер Анна Хиндерерге ойыншықтар қораптарын жіберді. 1866 жылы оның немерелері оларды бөліп таратты.

Buxton was born at Castle Hedingham, Essex. His father, also named Thomas Fowell Buxton, died young, leaving three sons and two daughters. His Quaker mother's maiden name was Anna Hanbury. He completed his education at Trinity College Dublin, graduating in 1807. Through his mother's influence Buxton became associated with the Gurney family of Earlham Hall, Norwich, especially with Joseph John Gurney and Gurney's sister, the prison reformer Elizabeth Fry. He married their sister Hannah in May 1807. He lived at Belfield House, Weymouth, Dorset in the constituency he represented as an MP, and later at Northrepps Hall in Norfolk, where he died aged 57,

In 1808, Buxton's Hanbury connections led to an appointment to work at the brewery of Truman, Hanbury & Company, in Brick Lane, Spitalfields, London. In 1811 he was made a partner in the business, renamed Truman, Hanbury, Buxton & Co, and later its sole owner. Although he was a member of the Church of England, Buxton attended Quaker meetings with some of the Gurneys, and so became involved in the social reform movement, in which Friends were prominent. He helped to raise money for the weavers of London, who were being forced into poverty by the factory system. He provided financial support for Elizabeth Fry's prison reform work and joined her Association for the Improvement of the Female Prisoners in Newgate. Buxton was elected to Parliament for Weymouth and Melcombe Regis in 1818. As an MP he worked for changes in prison conditions and criminal law and for the abolition of slavery, in which he was helped by his sister in law Louisa Gurney Hoare. He also opposed capital punishment and pushed for its abolition. Although he never accomplished that, he worked to restrict the crimes for which capital punishment could be meeted, whose number eventually fell from more than 200 to eight (8). Other moves for which Buxton argued were the suppression of lotteries and abolition of suttee, the practice of burning widows in India. Thomas and Hannah Buxton had eight children, but four died of whooping cough over a five week period around April 1820. Another died of consumption some time later. Hannah would send boxes of toys to the missionary Anna Hinderer in Nigeria in 1855. By 1866, her grandchildren were parcelling them up.

Аболиционизм

1807 жылы құл саудасы тоқтатылды, бірақ құлдық әлі де сақталды және Бакстон оны жою науқанына қосылды. 1823 жылы ол Британдық және шетелдік құлдыққа қарсы қоғамды (кейіннен Құлдыққа қарсы қоғам) құруға көмектесті. 1823 жылдың мамыр айында Бакстон Парламентте құлдықты "Британ конституциясының және христиан дінінің қағидаларына қайшы" деп айыптаған резолюция ұсынды және оны "Британ империясының барлық колонияларында" біртіндеп жоюды талап етті. Ол сондай-ақ, құлдарға қатысты жағдайды жақсарту үшін үкіметке колонияларға жеделхаттар жіберуге қысым жасады. 1825 жылы Уильям Уилберфорс зейнеткерлікке шыққаннан кейін Бакстон Британ Парламентінде құлдықты жою қозғалысының жетекшісі болды. Ол Парламентке ұсынған петицияға 187 000 адам қол қойды. Бұл петицияның ұйымдастырылуына 1833 жылы Присцилла Бакстон көмектесті; ол және Амелия Опи алғашқы екі қол қоюшы болды. 1833 жылы оның Құлдықтан Азат ету заңы қабылдануымен Бакстон өз мақсатына жетті, нәтижесінде Британ империясында құлдық ресми түрде тоқтатылды, бірақ Үндістан мен Цейлоннан басқа. Бакстон 1837 жылға дейін Парламенттегі өкілдігін сақтап қалды. 1839 жылы Бакстон британ үкіметін африкалық басшылармен құл саудасын тоқтату туралы келісімдер жасасуға шақырды. Үкімет өз кезегінде 1841 жылғы Нигер экспедициясын қолдады (Бакстон бұл экспедицияға қатыспады), оны миссионерлік ұйымдар ұйымдастырды, экспедиция сонымен қатар саудамен де айналысу жоспарлаған. Экспедицияға 150-ден астам адам қатысты, олар Нигер дельтасына жетіп, келіссөздер бастады. Британдықтардың арасында қызбадан өлім-жітім жоғары болды, топтың 25 пайызынан астамы қысқа мерзім ішінде қайтыс болды, сондықтан 1841 жылы миссия уақытынан бұрын тоқтатылды. Дэвид Ливингстон Бакстонның африкалық құл саудасын "заңды сауда" (тауарлар) және христиан дінін тарату арқылы жою мүмкін деген аргументтеріне қатты ықпал етті. Ол Африкаға миссионер болып барып, өмірінің соңына дейін құл саудасына қарсы күресті. 1840 жылдың 30 шілдесінде Бакстон барондыққа ие болды. Кейбір деректерге сәйкес, оның денсаулығы Африкаға жасаған сәтсіз сапардан кейін нашарлаған. Ол бес жылдан кейін Норфолк графтығындағы Кромер қаласына жақын орналасқан Нортрепс Холл үйінде қайтыс болды және Норфолк графтығындағы Оверстранд қаласында жерленді. Сонымен қатар, ол жақын маңдағы Рунтон қаласында (қазіргі Рунтон Олд Холл иелігінде) фермалар мен ормандық жерлерге ие болды.

The slave trade had been abolished in 1807, but existing slavery remained and Buxton joined in the campaign to abolish it. In 1823, he helped to found the British and Foreign Anti Slavery Society (later the Anti Slavery Society). In May 1823, Buxton introduced in the House of Commons a resolution condemning the state of slavery as "repugnant to the principles of the British constitution and of the Christian religion", and called for its gradual abolition "throughout the British colonies". He also pressured the government to send dispatches to the colonies to improve the treatment of slaves. Buxton took over as leader of the abolition movement in the British House of Commons after William Wilberforce retired in 1825. The petition he presented to the House of Commons bore 187,000 signatures. This had been partly organised by Priscilla Buxton in 1833; she and Amelia Opie were the first two signatories. He largely achieved his goal when slavery was officially abolished in the British Empire with the passage of his Slavery Abolition Act of 1833, except in India and Ceylon. Buxton held his seat in Parliament until 1837. In 1839, Buxton urged the British government to make treaties with African leaders to abolish the slave trade. The government in turn backed the Niger expedition of 1841 (not including Buxton) put together by missionary organizations, which was also going to work on trade. More than 150 people were part of the expedition, which reached the Niger Delta and began negotiations. The British suffered such high mortality from fevers, with more than 25 per cent of the group dying rapidly, that the mission was cut short in 1841. David Livingstone was strongly influenced by Buxton's arguments that the African slave trade might be destroyed through the influence of "legitimate trade" (in goods) and the spread of Christianity. He became a missionary in Africa and fought the slave trade all his life. On 30 July 1840, Buxton was created a baronet. His health failed gradually – according to some, due to disappointment over the failed mission to Africa. He died five years later at his home, Northrepps Hall, near Cromer, Norfolk and was buried at Overstrand, Norfolk. He also owned farms and woodland at Runton nearby (now the Runton Old Hall estate).

RSPCA-ның құрылтайшы төрағасы

1824 жылғы 16 маусымда Лондондағы Сент-Мартин-Лейндегі Олд Слотхерс кофеханасында кездесу өтті, сол кезде Жануарларға қатыгездіктің алдын алу қоғамы құрылды – 1840 жылы королева Виктория патшалық бекітуін бергеннен кейін ол RSPCA аталды. 22 негізгі құрылтайшының қатарында Уильям Уилберфорс, Ричард Мартин, сэр Джеймс Маккинтош, Базил Монтегю және пастор Артур Брум болды. Бакстон 1824 жылға төраға болып тағайындалды.