Кіріспе

Түтін дефлекторлары, кейде Ұлыбританияда жылқыларда қолданылатын көзілдіріктерге ұқсас болғандықтан "көзілдірік" деп, ал АҚШ теміржол жаргонында "слон құлақтары" деп аталады. Бұл бу локомотивінің алдыңғы жағындағы түтін қорабының екі жағына бекітілген тік пластиналар. Олар локомотивтің қозғалысы кезінде түтінді жоғары көтеріп, машинисттің көру мүмкіндігін жақсарту үшін жасалған. Оңтүстік Австралия теміржолдарында оларды "валланс" деп атайды.

Шолу

Түтін дефлекторлары кейінгі бу локомотивтерінде кеңінен таралды, себебі жақсартылған түтін камерасының дизайны – мысалы, Килчап шығару құрылымы және Гиесль эжекторлары – арқасында тиімділік артқан соң, түтін жотасынан шығатын түтіннің жылдамдығы төмендеді.

Стильдер

Темір жол операторлары түтін бағыттайтын құрылымдардың әртүрлі стилдерін қолданды. Дегенмен, көптегендері негізінен екі үлгінің бірінің өзгеруі болып табылады – 1919-1939 жылдар аралығында Deutsche Reichsbahn Gesellschaft (Германия мемлекеттік теміржол компаниясы) әзірлеген Windleitbleche (жел бағыттайтын пластиналар): ертерек, үлкен Вагнер типті құрылым, және кейінірек, кіші Витте типті құрылым, мысалы, сақталған LNER Gresley A3 классы 4472 Flying Scotsman локомотивіндегідей. Ұлыбританиядағы Southern Railway бірінші болып қолдануға кірісіп, өзінің ерекше стилінде стандарттады, онда бағыттайтын құрылымдар локомотивтің түтін камерасының жартысына ғана жетеді. Жел тоннеліндегі сынақтар осы биіктігі төмен құрылымдар түтінді оларға арналған локомотивтерде тиісті деңгейде көтеретінін көрсетті, сыртқы түріне ешқандай зиян келтірмей.